№ 396 ผู้หญิงของภูตหมอ?
“ไม่ต้อง ข่าวที่ข้าได้มา เชื่อว่าตอนนี้นางรู้เรื่องแล้ว พบหรือไม่พบ ถามหรือไม่ถาม สุดท้ายนางก็เป็นผู้หญิงของข้า จะรีบร้อนไปทำไม?” คำพูดเขาแฝงความมั่นใจ ราวกับแน่ใจเต็มร้อยว่าไม่ว่าอย่างไรสุดท้ายเฟิ่งจิ่วก็จะกลายเป็นผู้หญิงของเขา
และเป็นดังที่เขาบอก ทั่วเมืองอวิ๋นเยวี่ยต่างรู้ว่ารัชทายาทแคว้นเหินเวหามาถึงแคว้นแสงสุริยันแล้ว สำหรับการมาเยือนของเขา ผู้คนต่างรู้ดีว่าเป็นเพราะเฟิ่งชิงเกอคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเฟิ่ง ข่าวนี้แพร่กระจายออกไปแล้วก่อนหน้านี้ ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ
ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาคิดไม่ถึงคือ องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเหินเวหากลับให้ความสำคัญกับเฟิ่งชิงเกอถึงเพียงนี้ จะแต่งนางเป็นชายารองเท่านั้น กลับไม่ลังเลที่จะเดินทางมาไกล เห็นได้ว่าเขาให้ความสำคัญกับนางยิ่งนัก
สิ่งนี้ทำให้ผู้คนที่เดิมทีคิดว่าจวนตระกูลเฟิ่งจะล่มสลายเพราะเฟิ่งเซียวหมดสติไม่ฟื้นและการหายตัวไปของท่านผู้เฒ่าต่างจับตามองอีกครั้งด้วยท่าทีรอชม
อันที่จริงเรียกว่าชายารอง นั่นก็คือภรรยารอง สิ่งที่ไม่เหมือนกันคืออีกฝ่ายมีฐานะเป็นองค์รัชทายาทแคว้นเหินเวหาจึงแตกต่างเล็กน้อยเท่านั้น คนตระกูลเฟิ่งไม่ยอมให้เฟิ่งชิงเกอเป็นชายารอง แต่ตอนนี้ตระกูลเหลือแค่นางคนเดียว เผชิญหน้ากับรัชทายาทแคว้นเหินเวหาที่มาเยือนด้วยตัวเอง นางจะเลือกทำเช่นไร?
แต่ไม่ว่าทางเลือกของนางเป็นอย่างไร ก็ล้วนเป็นละครฉากหนึ่ง พวกเขาเป็นแค่ผู้รอชมเท่านั้น
“เจ้าว่าอะไรนะ รัชทายาทแคว้นเหินเวหามาถึงแล้ว?”
ภายในจวนอ๋อง มู่หรงอี้เซวียนขมวดคิ้วพลางลุกยืนขึ้น จ้องทหารอารักขาที่รายงานข่าวด้วยสายตาคมกริบ
“ขอรับ ทั้งเมืองอวิ๋นเยวี่ยต่างลือไปทั่ว รัชทายาทแคว้นเหินเวหานั่งเรือเหาะมาจอดตรงประตูวัง ตอนนี้ยังจอดอยู่ตรงนั้น ท่านผู้ครองแคว้นก็ต้อนรับเข้าวังด้วยตัวเอง บอกว่าคืนนี้จะเลี้ยงต้อนรับเขา ซ้ำยังเตรียมจะเรียกคุณหนูใหญ่เฟิ่งเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนด้วย”
ได้ยินเช่นนี้ มือใต้แขนเสื้อของมู่หรงอี้เซวียนกำหมัดแน่น ในใจมีความโกรธเคืองและกังวลที่ยากจะปิดบัง
เรียกชิงเกอเข้าไป? อยู่เป็นเพื่อนองค์รัชทายาทแคว้นเหินเวหา? เสด็จพ่อเขานับวันยิ่งถดถอยโดยแท้! นี่เห็นชิงเกอเป็นอะไรกัน
“เตรียมเกี้ยว! ข้าจะเข้าวัง!” เขาสะบัดแขนเสื้อ เดินก้าวยาวออกไป
อีกด้านหนึ่ง เมื่อกวนสีหลิ่นในตลาดมืดได้ยินข่าวก็ตกใจไปครู่หนึ่ง มองผู้ดูแลเหยียนพลางถาม “ท่านว่าอะไรนะ รัชทายาทแคว้นเหินเวหามาถึงแล้วรึขอรับ?”
ผู้ดูแลเหยียนพยักหน้า บอกว่า “ถูกต้อง เรือเหาะยังจอดอยู่หน้าประตูวังเลย! ว่ากันว่ามารับคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิ่ง” พูดจบเสียงก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามอย่างค่อนข้างสงสัยว่า “คุณหนูใหญ่เฟิ่งคงไม่เคยไปแคว้นเหินเวหากระมัง? ทำไมถึงไปต้องตาองค์รัชทายาทแคว้นเหินเวหาเข้าได้ ซ้ำยังจะแต่งเป็นชายารองอีก?”
“ชายารอง? ฮ่าๆๆ!”
กวนสีหลิ่นหัวเราะร่า เพียงแต่เสียงหัวเราะกลับเจือความประชดประชันไว้ “ไม่ต้องพูดถึงชายารองเลย ต่อให้เป็นชายาเอก น้องสาวข้าก็ไม่ชอบเขา! แค่รัชทายาทแคว้นเหินเวหา เขาไม่คู่ควรกับนางด้วยซ้ำ! จะให้นางไปเป็นชายารอง? ช่างน่าขันเสียจริง!”
ได้ยินคำพูดนี้ ผู้ดูแลเหยียนก็ผงะไป ไม่รู้ว่ากวนสีหลิ่นเอาความกล้ามาจากไหน? สำหรับเขาคุณหนูใหญ่เฟิ่งก็แค่มีรูปโฉมงามล่มเมือง ด้านวรยุทธ์ไม่น่าเอ่ยถึง แต่ทำไมเมื่อกวนสีหลิ่นพูดมา กลับเหมือนนางทั้งสง่างามไม่ธรรมดา สูงส่งเกินเอื้อม แม้แต่รัชทายาทของแคว้นระดับหกยังไม่คู่ควร?
เพราะอะไรกัน?
ทันใดนั้น ในความคิดเขามีร่างสีแดงที่เปิดเผยและเอาแต่ใจฉายชัดขึ้นมา ม่านตาหดลง อุทานว่า “คุณหนูใหญ่เฟิ่งคนนั้นคงไม่ใช่ผู้หญิงของภูตหมอกระมัง?”
…………………….