№ 414 หมายปลิดชีพชั่วพริบตา!
“จำได้เจ้าค่ะ ตอนเด็กๆ ท่านปู่เกิ่งเคยนำขนมกุ้ยฮวา[1] มาให้ข้าทาน” เธอฉีกยิ้ม สีหน้าใสซื่อไร้พิษสง
“ฮ่าๆๆ แม่หนูเฟิ่งความจำดีจริงๆ ผู้เฒ่าไม่ได้มาตระกูลเฟิ่งของพวกเจ้าตั้งหลายปีแล้ว ไม่นึกว่าเจ้าจะยังจำตาแก่คนนี้ได้ ช่างเป็นเด็กว่าง่ายรู้ความโดยแท้”
เขาปลาบปลื้มอย่างยิ่ง ราวกับเห็นหลานสาวของตัวเอง เพียงคิดว่าต่อให้เป็นหลานสาวตระกูลเขา ไม่พบกันหลายปีเพียงนี้ก็ไม่แน่ว่าจะจำความดีของเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้น ปีนั้นเขานำขนมกุ้ยฮวาสองสามชิ้นมาให้ เด็กคนนี้ยังจำได้จนถึงตอนนี้ เป็นเด็กที่ไร้เดียงสาน่าเอ็นดูดังคาด
หากคนอื่นรู้ว่าในใจเขาคิดกับเฟิ่งจิ่วเช่นนี้ เดาว่าคงยิ่งพูดไม่ออก
หากไม่เห็นภาพที่นางสังหารคนโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตาก็ยังดี แต่พอเคยเห็นความป่าเถื่อนและพิลึกของนาง แล้วได้ยินผู้เฒ่าบอกว่านางเป็นเด็กว่าง่ายรู้ความ ก็คิดแต่ว่าคำเหล่านี้ฟังอย่างไรก็รู้สึกแปลกๆ
นอกจากนั้น สองคนนี้มารำลึกความหลังกันในสถานการณ์เช่นนี้จะดีจริงๆ หรือ?
บนพื้นนั้นยังมีร่างไร้วิญญาณที่ยังไม่เย็นดี หนำซ้ำรอบๆ มีทหารกว่าร้อยนายล้อมไว้ ทั้งยังมีชายชราสองคนนั้นจากแคว้นเหินเวหาอีก แต่ละคนกำลังจ้องพวกเขาตาเขม็ง ทว่าทั้งสองกลับคล้ายไม่สังเกตเห็น เริ่มพูดคุยกันอยู่ตรงนั้น
หลังจากผู้นำตระกูลเกิ่งเห็นภาพเช่นนี้ก็ยิ้มเฝื่อน ท่านพ่อเขาเพิ่งมาจึงไม่เห็นภาพก่อนหน้านี้ และไม่เห็นภาพความโหดร้ายของคุณหนูใหญ่เฟิ่ง คราวนี้ยังเห็นนางเป็นแม่นางน้อยน่าเอ็นดูที่บริสุทธิ์ไร้พิษภัยอีก
แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจและงงงวยคือ คุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิ่งที่เดิมมีกลิ่นอายชั่วร้ายบนร่าง กิริยาท่าทางมีกลิ่นอายเฉื่อยชาและสูงศักดิ์ เวลานี้กลับเก็บกลิ่นอายไปหมดจด ไร้พิษสงประหนึ่งเด็กสาวบ้านข้างๆ ทำเอาพูดไม่ออกเลยจริงๆ
“อืม เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว เจ้าวางใจเถอะ ปู่เจ้าไม่อยู่ ท่านปู่เกิ่งจะปกป้องเจ้าเอง!” ผู้เฒ่าเกิ่งพยักหน้า เอ่ยกับเฟิ่งจิ่วพลางมองทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นด้วยแววตาดุดัน เสียงทรงอำนาจที่เจือความดุดันดังมา
“พวกเจ้าเป็นถึงทหารรักษาพระองค์แห่งแคว้นแสงสุริยัน ทำไม ยามนี้กลับมาจัดการลูกสาวแม่ทัพพิทักษ์แคว้นตามคำสั่งของคนต่างแคว้นสองคนนี้เสียได้? เป็นพวกไร้มโนธรรมจริงๆ! วันนี้ข้าขอบอกไว้ ณ ที่นี้! ตระกูลเกิ่งข้าจะปกป้องคนของตระกูลเฟิ่ง! ใครกล้าทำร้ายพวกเขา ก็อย่าหาว่าตระกูลเกิ่งข้าไม่เกรงใจ!”
ได้ยินคำพูดนี้ ทหารพวกนั้นที่เดิมทีคิดจะเข้าไปก็ลังเลอย่างอดไม่ได้ จริงด้วย! สองคนนั้นเป็นคนแคว้นเหินเวหา ต่อให้ต้องฟังคำสั่งก็ไม่ควรฟังคำสั่งพวกเขา! ยิ่งกว่านั้นผู้นำทหารทั้งสองคนหนึ่งตายอีกหนึ่งบาดเจ็บ ไม่สู้อาศัยโอกาสนี้ถอยกลับไปก่อน? ขอคำชี้แนะจากผู้ครองแคว้นแล้วค่อยวางแผนใหม่?
นึกถึงข้อนี้ ก็ไม่รู้ว่านายทหารคนไหนตะโกนบอกถอยทัพ จากนั้นมีทหารเข้ามาแบกร่างผู้นำที่คนหนึ่งตายอีกหนึ่งบาดเจ็บไป ตอนมารีบเร่งยโสโอหัง ตอนกลับฝีเท้าก็ยังร้อนรน เสียแต่จนตรอกเล็กน้อย
เห็นเช่นนี้ สีหน้าของชายชราสองคนนั้นก็ทะมึนขึ้นมา แววตาคมกริบจ้องมองผู้เฒ่าเกิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาปรากฏจิตสังหาร “ตาแก่ไม่รู้ความนี่! คิดจะดึงดันออกหน้าแทนรึ เช่นนั้นดูซิว่าเจ้าจะมีฝีมือหรือไม่!”
สิ้นเสียง หนึ่งในนั้นจู่โจมไปทางผู้เฒ่าเกิ่งทันที ในความรวดเร็วดุดันมีจิตสังหารซ่อนเร้น เสมือนคิดฆ่าตาเฒ่าเกิ่งที่อยู่ๆ ก็ออกมาทำเสียเรื่องในพริบตาเพื่อระบายความโกรธในใจพวกเขา และเพื่อทำให้เฟิ่งจิ่วตกใจกลัว นางจะได้รู้ว่าผู้ที่ต่อต้านแคว้นเหินเวหาจะไม่มีจุดจบที่ดีแน่นอน!
………………………………….
[1] ขนมกุ้ยฮวา ขนมดั้งเดิมของจีนที่นำดอกหอมหมื่นลี้หรือดอกกุ้ยฮวาผสมกับแป้ง ทำให้มีกลิ่นหอมดอกไม้