№ 600 แต่ละฝ่ายเคลื่อนไหว

“ของแบบนี้ข้ากินไม่หมดหรอก เจ้าเก็บไว้เองเถอะ!” ในปากเฟิ่งจิ่วเคี้ยวโสมนั้น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเข้ามาเป็นเวลานานมากแล้ว จึงรีบร้อนลุกขึ้น “ข้าต้องออกไป เลี่ยงไม่ให้พวกเขาเกิดเรื่องแล้วตามหาข้าไม่เจอ”

พูดจบเธอก็มองหงส์ไฟน้อยข้างกายที่สวมแค่ผ้าเตี่ยวนั่งกอดโสมชิ้นหนึ่งอยู่ตรงนั้น เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้อ้วนขึ้นไม่ใช่แค่น้อยนิด จึงถามว่า “เจ้าจะออกไปหรือไม่? ข้าว่าเจ้าตามข้าออกไปดีกว่า ดูเจ้าสิ ทั้งวันอยู่แต่ในนี้ไม่ได้ฝึกบำเพ็ญอะไรเลย กินโสมทุกวัน เลี้ยงเสียจนตนเองอ้วนท้วน หากอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่แน่ครั้งหน้าข้าเข้ามาเจ้าคงอ้วนจนกลายเป็นลูกหนังแล้ว”

ได้ยินคำพูดนี้ หงส์ไฟน้อยก้มหน้ามองตัวเองตามสัญชาตญาณ “อ้วนตรงไหน? ข้ามองไม่ออกเลย” ระหว่างพูดก็ดึงโสมชิ้นหนึ่งออกมาจากด้านหลัง หยิบขึ้นมาตรงปากแล้วกัดคำหนึ่งกินอย่างออกรสออกชาติ

มุมปากเฟิ่งจิ่วกระตุก เดินเข้าไปหาอย่างจนปัญญา แล้วอุ้มเขาขึ้นมาทันที กอดเด็กเมื่อวานซืนตัวนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขนแล้วทำให้รู้สึกดีอย่างยิ่ง เธอจึงผุดรอยยิ้มโดยฉับพลัน “ถึงเนื้อจะเยอะไปหน่อย แต่ใครใช้ให้เจ้าหน้าตาน่ารักกันเล่า ไปเถอะ! พาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นเสียหน่อย อย่าอยู่แต่ในนี้เลย”

หงส์ไฟน้อยที่เดิมทีไม่ค่อยอยากออกไปได้ยินนางป้อยอเขา ปากเล็กก็โค้งยิ้มขึ้นมาเงียบๆ “เช่นนั้นก็ได้! ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าออกไปถึงเพียงนั้น ข้าก็จะออกไปดูสักหน่อยแล้วกัน!”

“เจ้าเด็กเมื่อวานซืน”

เธอหัวเราะเบาๆ พร้อมตบบั้นท้ายเล็กเจ้าเนื้อ ทำให้เขาถลึงตาทั้งใบหน้าแดงเรื่อ “ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าค่อยออกไป!”

สุดท้ายหงส์ไฟน้อยที่เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ถูกเฟิ่งจิ่วพาออกไปด้วย หลังจากปรากฏตัวในห้องก็ให้หงส์ไฟน้อยไปเล่นในจวนเสียเอง ส่วนเธอสั่งเหลิ่งซวงเตรียมน้ำร้อนมาให้อาบน้ำ พลางถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้

“คนตระกูลหลินมาถึงเมืองอวิ๋นเยวี่ยแล้วเจ้าค่ะ สองวันก่อนลูกหลานคนหนุ่มในตระกูลหลินเข้ามาเยี่ยม แต่เข้ามาในเรือนไม่ได้ หลัวอวี่ขวางพวกเขากลับไป บอกพวกเขาว่านายท่านกำลังฝึกบำเพ็ญ ไม่ขอรับแขก”

“ผู้ครองแคว้นแต่ละแคว้นเล็กก็ทยอยมาถึงกันแล้ว ยังมีเหล่าลูกหลานเชื้อพระวงศ์ตามมาด้วย ทั้งหมดจัดให้เข้าพักในพระราชวัง องครักษ์จัดการข้อมูลของผู้ครองแต่ละแคว้นและลูกหลานเชื้อพระวงศ์ออกมาหมดแล้ว รอแค่นายท่านออกจากเก็บตัวฝึกบำเพ็ญก็ตรวจดูได้เจ้าค่ะ”

ขณะอาบน้ำร้อนพลางฟังเหลิ่งซวงรายงานอยู่ข้างๆ เธอขานรับ หลังจากลุกขึ้นเช็ดน้ำบนร่างออกก็สวมเสื้อผ้าและมานั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ส่วนเหลิ่งซวงเข้ามาบีบผมเธอให้แห้ง

“เตรียมของกินให้ข้าหน่อย อีกเดี๋ยวค่อยสั่งพวกเขาเอาข้อมูลเข้ามา เตรียมตัวด้วย ประเดี๋ยวเจ้าต้องเข้าวังไปพร้อมกับข้า” เธอสั่งการและให้สัญญาณนางออกไปเตรียมตัว

“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงขานรับก่อนจะเดินออกไป

หลังจากบิดผมจนแห้ง เฟิ่งจิ่วก็จัดการอะไรเล็กน้อยสักพัก หยิบแถบแพรสีเงินออกมารวบเส้นผมสีหมึกเป็นมวยเล็ก ส่วนที่เหลือปล่อยลู่ลงด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งเรียบง่ายและสบายๆ แต่กลับไม่เสียความภูมิฐานสง่างาม

เฟิ่งจิ่วมาที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดกระโปรงสีขาวที่ปักรูปลายเมฆสีเงินตรงคอเสื้อ แขนเสื้อ และชายเสื้อมาสวม หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยก็ออกจากห้องไป สาวใช้วางอาหารไว้บนโต๊ะอย่างดี หงส์ไฟน้อยตัวอ้วนจ้ำม่ำนั่งแอบรินเหล้าดื่มอยู่ตรงนั้น

ครั้นเห็นใบหน้าเล็กของหงส์ไฟน้อยแดงก่ำ เธอตกใจเล็กน้อย “เจ้าแอบดื่มเหล้าหรือ?”

“เปล่า” เด็กน้อยเห็นนางมาจึงปฏิเสธทันที แต่กลิ่นเหล้าทั่วตัวและใบหน้าเล็กที่แดงก่ำจะอย่างไรก็หลอกคนไม่ได้

เห็นเช่นนี้เฟิ่งจิ่วจึงส่ายหน้า

“เพิ่งกินโสมไปก็ดื่มเหล้า? อีกเดี๋ยวอย่ามาหาข้าเชียว”

…….

จบเล่ม 6