“ช่างโง่เสียจริง ทั้งๆ ที่พี่เย่ว์ก็เตือนเขาแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังทำเรื่องโง่เช่นนี้ สมน้ำหน้าที่ถูกจับ” ชิวอวี้เหมือนเปลี่ยนไปคนละคน ต่อให้หลานเฟิงเตรียมใจไว้บ้างแล้วก็ยังอดสั่นคลอนอย่างไม่อาจควบคุมได้

“ก่อนหน้านี้ที่ให้พี่เย่ว์ทำลายศึกหมุนเวียนไปได้รอบหนึ่ง ก็เพียงเพราะอยากให้พี่เย่ว์ได้พักผ่อนเท่านั้น ไม่ต้องเหนื่อยเช่นนั้น โอกาสพักผ่อนที่ได้มาโดยยากลำบากกับถูกพวกเขาทิ้งไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ สิ้นเปลืองความหวังดีของข้าเสียจริง”

ชิวอวี้พูดออกมาด้วยความดูถูก

“เป็นเจ้า คนที่ชักใยควบคุมอยู่เบื้องหลังมาตลอดเป็นเจ้านี่เอง!” หลานเฟิงพูดออกมาด้วยความตื่นตะลึง

“ใช่แล้ว ข้าคิดว่าพี่เย่ว์รู้แล้วเสียอีก”

มือทั้งสองข้างของหลานเฟิงจับที่วางแขนบนรถเข็นไว้แน่น ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นเจ้าอย่างนั้นหรือ?” หลานเฟิงถามขึ้นอีกครั้ง

“ใช่แล้ว พี่เย่ว์ท่านเป็นอะไรไป? ทำไมถึงมองอวี้เอ๋อร์เช่นนั้น”

“คนที่อยู่เบื้องหลังควบคุมกองกำลังทหารตระกูลเยี่ยมาตลอดเป็นเจ้าอย่างนั้นหรือ”

“ใช่แล้ว” ชิวอวี้ตอบออกมาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

“ทำไมต้องบุกเขาเทียนปี้ ทำไมจะต้องบุกโจมตีซีเชวีย เจ้ามีจุดประสงค์อะไรกันแน่”

“โจมตีเขาเทียนปี้เป็นเพียงเหยื่อล่อเท่านั้น ทำเพื่อที่จะโจมตีตระกูลหลานอย่างไรเล่า จากนั้นพี่เย่ว์ก็จะต้องยุ่งวุ่นวายเพราะตระกูลหลานเป็นแน่ จากนั้นข้าก็จะได้ยินข่าวคราวของพี่เย่ว์อย่างไรเล่า”

“แล้วชิวหลีเล่า โจมตีเขาเทียนปี้ทำให้เขาเป็นเรื่องที่กำหนดเอาไว้แล้วอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ใช่ เพียงแค่คิดว่าเขาคนนี้ไร้ประโยชน์เท่านั้นเอง ข้าพูดแล้วเขาก็ไม่ฟัง ดังนั้นจึงปล่อยให้เขาไปชนกำแพงเสียเอง แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะตายไปจริงๆ เป็นเพียงเช่นนั้นจริงๆ”

ชิวอวี้มีสีหน้านิ่งเฉย ทำให้หลานเฟิงรู้สึกรับไม่ได้ แต่ไม่นานหลานเฟิงก็สงบลง หรือตนเองจะไม่ใช่คนเช่นนั้นอย่างนั้นหรือ สิ่งที่ไร้ประโยชน์จะเก็บเอาไว้ทำไม? แล้วตนเองมีคุณสมบัติอะไรไปต่อว่าคนอื่น

“หลานเยี่ยเล่า? ทำไมถึงจับหลานเยี่ยไป”

“เพราะในใจของพี่เย่ว์มีแต่หลานเยี่ย ทำให้อวี้เอ๋อร์ไม่พอใจ ดังนั้นเลยจับเขามา”

“เช่นนั้นแล้วฆ่าเขาไปเลยไม่ดีกว่าหรือ? ทำไมจะต้องทำเป็นเรื่องใหญ่เช่นนี้ด้วย ทางที่ดีที่สุดก็ฆ่าข้าไปด้วยเลย”

“หากฆ่าเขาเลยพี่เย่ว์ก็จะไม่มีความสุข อีกอย่างอวี้เอ๋อร์จะฆ่าพี่เย่ว์ได้อย่างไร”

“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าตอนนี้ข้ามีความสุขอย่างนั้นหรือ”

“ข้าขอโทษพี่เย่ว์ ข้าไม่ได้คิดจะฆ่าเขาจริงๆ แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะตาย”

“เจ้ายังคิดหลอกข้าไปถึงเมื่อไร”

“พี่เย่ว์ข้าไม่ได้หลอกท่านจริงๆ” ชิวอวี้ใกล้จะร้องไห้ออกมาแล้ว

คำถามที่อยากถามนั้นมีมากเกินไป ทำให้หลานเฟิงไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน คิดถึงคำพูดที่เมื่อครู่พูดคุยกับชิวอวี้ แล้วคิดถึงเรื่องที่ชิวอวี้บอกว่าหลานเยี่ยตายแล้ว ทำให้หลานเฟิงไม่อยากจะคิดคำนึงอีกต่อไป เพียงแค่อยากจบบทสนทนาครั้งนี้โดยเร็ว

“ทำไมต้องทำเรื่องเหล่านี้ด้วย” หลานเฟิงหลับตาลง แสงอาทิตย์ที่สาดส่องมานั้นทำให้แสบตา

“เพราะอยากครอบครองพี่เย่ว์ อยากให้พี่เย่ว์อยู่ข้างกายข้าตลอดไป” ชิวอวี้ยืนอยู่ด้านหลังรถเข็น มือทั้งสองข้างคล้องรอบคอหลานเฟิง กอดเขาจากด้านหลัง เอาหัววางไว้บนหลังหลานเฟิง

“พี่เย่ว์ อวี้เอ๋อร์ชอบท่านจริงๆ พี่เย่ว์อย่าคิดถึงเรื่องอื่นเลย อย่าคิดถึงตระกูลหลาน อย่าคิดถึงหลานเยี่ย และอย่าคิดถึงคนอื่น คิดถึงเพียงอวี้เอ๋อร์ก็พอแล้ว”

“เจ้าทำเรื่องเหล่านี้แล้วยังคิดว่าข้าจะยังอยู่ข้างเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

“พี่เย่ว์จะอยู่ข้างข้า ท่านจะต้องอยู่ข้างข้าเป็นแน่”

“เพราะเรื่องเหล่านั้นที่พี่เย่ว์ทำ หลานเยี่ยไม่มีทางอยู่ข้างกายท่านอีกเป็นแน่” พอหลานเฟิงได้ยินเช่นนี้ก็แทบจะสลบไป เขาลืมไปได้อย่างไร ลืมไปได้อย่างไร!