ที่น่ากลัวไปกว่านั้นก็คือ อาการไม่สมประกอบเขาในตอนนั้นออกอาการบ่อยมากขึ้น ข้าขอร้องเสด็จพ่อให้หาหมอยาที่ฝีมือดีที่สุดมาเป็นอาจารย์ของข้า ข้าเริ่มหมั่นเพียรเรียนวิชาแพทย์ เพียงเพราะจะหาวิธีให้เขามีชีวิตต่อไปได้ ข้าใช้เด็กที่ไม่สมประกอบมากมายนับไม่ถ้วนมาทดลอง ข้าเองก็ทำร้ายเด็กจำนวนนับไม่ถ้วนจนตายไป

มือทั้งสองข้างของข้าเปื้อนเลือด แต่ข้าไม่เสียดาย เพราะอย่างไรมือทั้งสองข้าก็ต้องแปดเปื้อนอยู่ดี ข้าถนัดวิชาผู้นำ ข้ารู้ว่าใจมนุษย์อยากแท้หยั่งถึง ดังนั้นข้าคิดจะปกป้องเขา

ถึงนาทีสุดท้ายตอนที่เขาใกล้จะไม่ไหวแล้วนั้น ข้าก็หาทางเจอ หาทางที่จะช่วยเขาเจอ ดังนั้นข้าจึงมาที่ตระกูลเยี่ย มาอยู่ข้างกายเขา

ที่น่าขันก็คือข้าเพิ่งรู้ว่าเสด็จแม่ของข้า เป็นพี่สาวของชิวหลี ข้าเป็นญาติผู้พี่ของเขา แต่เดิมข้าสามารถอาศัยความสัมพันธ์นี้อยู่ข้างกายเขาได้ตลอดไป แต่ข้าไม่ได้สังเกต ข้าเกลียดตัวเอง เกลียดตัวเองที่โง่ปล่อยให้เขาพบเจอกับความลำบากมากมายเช่นนี้

ตอนที่ข้ามาถึงเขาก็อยู่ที่ทุ่งดอกไม้นั่นตลอด มองดูดอกอีหมี่ที่ห้าปีจะออกดอกครั้งหนึ่ง นับวันรอคอย ตอนนั้นกระท่อมหลังนี้ถูกรื้อออกไปแล้ว

เพื่อที่จะทำให้เขาดีขึ้น ข้าและเขาแอบชิวหลีสร้างที่นี่ขึ้นมาใหม่ อย่างไรชิวหลีก็ไม่สนใจเขา และยิ่งไม่มาเยี่ยมดูเขา ตอนที่ต้องการเขานั้นก็ทีเพียงส่งคนมาเรียกเท่านั้น

ข้าสังเกตการณ์อยู่นานและทดลองอยู่นานถึงพบคนที่ผูกมัดเขาเอาไว้ ข้าไปเดินอยู่รอบเขาเทียนปี้ครั้งหนึ่ง ลอบถามข่าวคราวของเจ้ามาเล็กน้อย แล้วเอามาพูดให้เขาฟัง เขามีปฏิกิริยารุนแรง และมีท่าทีดีขึ้นมาเล็กน้อย

ข้าสอนวิชาผู้นำให้เขา ข้าสอนวิธีเลี้ยงดูสายลับ ข้าสอนวิธีให้เขาก่อตั้งกลุ่มองค์กรเก็บข่าว เขาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว เหนือความคาดการณ์ของข้าเป็นอย่างมาก ใช้เวลาเพียงสามปีเท่านั้นก็วางแผนโดยรวมและวางหมากทั่วทั้งใต้หล้าได้สำเร็จ

อยู่เหนือตระกูลเยี่ย และอยู่เหนือองค์กรสืบข่าวของมู่หลี แต่ที่เขาชอบที่สุดก็ยังเป็นการฟังข่าวของเจ้า จะดีจะร้าย หรือข่าวทั่วไปก็ตาม จากนั้นเขาก็พบว่าข้างกายของเจ้ามักจะมีหลานเยี่ยอยู่เสมอ เจ้าเคยปฏิบัติกับเขาอย่างไร เจ้าเองก็ปฏิบัติกับหลานเยี่ยเช่นนั้น ตอนนั้นเองที่เขาถึงได้รู้สึกถูกทอดทิ้งอย่างสมบูรณ์

เขาอาการกำเริบอีกครั้ง รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ข้าเริ่มรู้สึกเสียใจที่สอนสิ่งเหล่านี้ให้เขา หลังจากนั้นข้าก็คิดว่าหากข้ารั้งให้เขาอยู่ในโลกใบที่เขาสร้างขึ้นมาเองตลอดกาล ลบตัวตนที่แท้จริงของเขาออกไปจะเป็นเช่นไร

ข้าทดลองไม่หยุด เวลาที่เขาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ในโลกของเขาเจ้ามีตัวตนอยู่เสมอ แต่ไม่มีข้า ข้าไม่เป็นอะไร จะเป็นอย่างไรก็ดีทั้งนั้น จากนั้นเจ้าก็มา มาดึงเขาเข้าไปในโลกแห่งความจริงอีกครั้ง

เจ้า สิ่งที่ทำผิดต่อเขา สิ่งที่เจ้าติดค้างเขา ไม่อาจคืนค่าได้ตลอดกาล หากครั้งนี้เจ้าทำร้ายเขาอีกครั้ง ข้าจะฆ่าเจ้า จากนั้นจะลบความทรงจำของเขา สร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง ทำให้เจ้าหายไปจากความทรงจำของเขาโดยสมบูรณ์

“เช่นนั้นก็ขอให้เจ้าดูแลเขาให้ดี”

หลานเฟิงมานานขนาดนี้แต่กลับทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว แล้วจากไปไม่หันกลับมามองอีก ต่อให้หันกลับมาเรื่องราวก็ไม่เปลี่ยนแปลง เช่นนั้นก็ขอให้เจ้าดูแลเขาให้ดี

หลังจากหลานเฟิงจากไปแล้วฉีเย่ว์ก็เปิดประตูห้อง ก้าวเท้าเข้าไป ชิวอวี้นอนราบอยู่ข้างเตียง ร้องไห้ไม่หยุด ร้องไห้จนทำให้คนรู้สึกเสียใจ ฉีเย่ว์เดินเข้าไปกอดเขาเอาไว้ กล่อมเบาๆ

“อวี้เอ๋อร์ อย่าเสียใจไป เขาเพียงออกไปเดินเล่นผ่อนคลายจิตใจเท่านั้น อีกไม่นานก็กลับมา พวกเรานอนพักก่อนดีหรือไม่ นอนสักตื่นเขาก็กลับมา” ฉีเย่ว์ดึงเข็มออกมาเล่มหนึ่ง ทิ่มลงไปตรงจุดลมปราณของชิวอวี้

ชิวอวี้หลับลึก นกสองตัวด้านนอกส่งเสียงร้องไม่หยุด ทันใดนั้นก็ถูกฉีเย่ว์ใช้เข็มเงินแทงคอของพวกมัน

“อวี้เอ๋อร์นอนแล้ว เงียบหน่อย”