ภายในหอเย่ว์เยี่ยนั้นว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ลมหายใจเดียว มีบ่าวคนหนึ่งกำลังกวาดถูด้านในและด้านนอก ตามปกติแล้วต่อให้หลานเยี่ยไม่อยู่ที่น่าควรต้องไม่มีคนถึงจะถูก

“ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่ ใครให้เจ้าเข้ามา หลานเยี่ยเล่า? หลานเยี่ยอยู่ที่ไหน” หลานเฟิงก้าวขึ้นไปดึงคอเสื้อของบ่าวคนนั้นเอาไว้แล้วถามออกมา

บ่าวคนนั้นตกใจสะดุ้ง พูดจาติดๆ ขัดๆ ไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

“ข้า ข้า ข้าไม่รู้ว่าท่านประมุขอยู่ที่ไหนเจ้าค่ะ จู่จื๋อซือเป็นคนสั่งให้ข้ามาทำความสะอาด ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น ข้าเพียงมาทำความสะอาดเท่านั้น ทำเสร็จข้าก็จะออกไปเจ้าค่ะ”

หลานเฟิงปล่อยบ่าวคนนั้นไป แล้วเดินเข้าไปในห้อง ค้นหาทั้งข้างในข้างนอก ทุกซอกทุกมุมทีหนึ่ง ห้องที่แต่เดิมสะอาดเป็นระเบียบก็กลายเป็นเละเทะวุ่นวายอย่างไม่ที่เปรียบในชั่วพริบตา

“หลานเยี่ย เจ้าไม่ต้องหลบแล้ว ข้าหาเจ้าเจอแล้ว ข้าเห็นเสื้อผ้าของเจ้าแล้ว เจ้าออกมาเถิด เจ้าออกมา หลานเยี่ย เสี่ยวเยี่ย”

หลังจากค้นหาแล้วไร้ซึ่งผลลัพธ์แล้วหลานเฟิงถึงได้หยุดลง เขาลงไปนั่งอยู่ตรงประตู ค่อยๆ หลับตาลง ใช่แล้ว หากชิวอวี้จับตัวคนไปจะปล่อยให้เขาอยู่ที่ตระกูลหลานอีกได้อย่างไร ตนเองช่างโง่เสียจริง

หลานเฟิงหมุนตัววิ่งออกไปยังจวนของหลานเม่ย หลานเม่ยกำลังจัดการธุระปะปังของตระกูลหลานอยู่ จู่ๆ หลานเฟิงก็บุกเข้ามา

“หลานเฟิง… เจ้ากลับมาแล้วหรือ ท่านประมุขไม่ได้กับเจ้าหรอกหรือ”

หลานเฟิงไม่ได้ตอบอะไร ยังคงสำรวจรื้อคนทั้งข้างในและข้างนอกจวนของหลานเม่ยอย่างเรียบร้อยเหมือนเดิม หลานเม่ยเห็นอากัปกิริยาของหลานเฟิงก็พอเดาออกว่าเขาต้องการหาอะไร

“ท่านประมุขไม่ได้อยู่ที่นี่ ข้าเองก็หามานานแล้ว แม้กระทั่งไปถึงเมืองหลวงเพื่อให้อวี่มั่วช่วยตามหา แต่ก็ยังหาอะไรไม่พบทั้งนั้น แม้แต่เบาะแสเพียงเล็กน้อยก็ไม่มี”

ได้ยินคำพูดของหลานเม่ย หลานเฟิงก็โกรธจัดขึ้นมาในทันใด

“เจ้ามากับข้า” หลานเฟิงกระชากให้หลานเม่ยเดินตามไปข้างนอก หลานเม่ยปล่อยให้เขาดึงไป หาหลานเยี่ยไม่เจอเขาเองก็ร้อนใจเป็นอย่างมาก และคนที่ยิ่งวิตกกังวลก็คือเขา

หลานเฟิงกระชากเขามาจนถึงบริเวณม่านพลังเขาหลานวั่ง

“ดูม่านพลังเขาหลานวั่งเสียซิ”

หลานเม่ยทำตามที่หลานเฟิงพูด ยื่นมือพลางขับกระแสพลังของตนเองไปสัมผัสม่านพลังเขาหลานวั่ง แต่ไม่อาจดึงมือกลับมาได้ ม่านพลังเขาหลานวั่งมีเพียงความเคลื่อนไหวของกระแสพลังชนิดเดียวเท่านั้น แต่ไม่ใช่ของตระกูลหลาน หากแต่เป็นตระกูลเยี่ย

“ทำไมม่านพลังของหลานเยี่ยถึงไม่มีแล้วเล่า ทำไมกัน”

หลานเม่ยไม่พูดอะไรออกมา เพราะไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร ม่านพลังสูญหายนั้นหมายความได้เรื่องเดียว นั่นก็คือคนที่ตั้งม่านพลังนั้น… ตายแล้ว ข่าวที่มาอย่างกะทันหันไม่ทันตั้งตัวนี้ทำให้หลานเม่ยไม่อาจรับได้ จะเป็นไปได้อย่างไร ทำไมตนเองถึงไม่รู้ว่าเกิดปัญหาขึ้นกับเขตม่านพลังเขาหลานวั่ง

แต่ต่อให้รู้ตนเองจะทำอะไรได้

“ข้าไม่รู้ๆ” เป็นความจริงที่ว่าหลายวันมานี้หลานเม่ยมัวแต่จัดการเรื่องเขาเทียนปี้ ละเลยเรื่องของตระกูลหลานไปบ้าง จนทำให้ไม่สังเกตว่าเขตม่านพลังเขาหลานวั่งเกิดปัญหาขึ้น

หลานเฟิงปล่อยหลานเม่ยที่ยืนนิ่งไม่รู้ต้องทำเช่นไรเอาไว้ หมุนตัวเดินไปยังที่พักของมู่หลี นั่นคืออี่จือชู่ แม้โดยปกติแล้วมู่หลีจะไม่ได้อยู่ภายในตระกูลหลานบ่อยนัก แต่หลานเฟิงก็ยังไป

เป็นไปตามที่คาดไว้ ไม่มีเสียงของมู่หลี อี่จือชู่ก็เงียบเหงาเหมือนกับหอเย่ว์เยี่ย เพราะสถานะที่ไม่อาจเปิดเผย ดังนั้นแม้แต่คนมาทำความสะอาดก็ยังไม่มี บนโต๊ะมีฝุ่นเกาะอยู่บางๆ แสดงให้เห็นว่าที่นี่ไม่มีคนมานานแล้ว

หลานเฟิงกำหมัดแน่น คิดถึงคำพูดของฉีเย่ว์ ข่าวสารที่ชิวอวี้ครอบครองอยู่นั้นใหญ่โตกว่าที่มู่หลีมี นั่นหมายความว่าหากคิดซ่อนใครคนหนึ่งก็ไม่อาจมีคนหาพบ