ในที่สุดหลานเฟิงก็ถูกฤทธิ์เหล้าทำให้เป็นอัมพาตอย่างสมบูรณ์ มึนหัวตาลาย ล้มลงไปบนพื้น

ชิวอวี้รีบวิ่งเข้ามาโดยเร็ว ประคองเขาให้ลุกขึ้น

“ฉีเย่ว์ ให้พี่เย่ว์ดื่มแกงสร่างเมาหน่อยเถิด”

ฉีเย่ว์ยัดยาเม็ดหนึ่งลงไปในปากหลานเฟิง

“อวี้เอ๋อร์กินยานี่เข้าไป หลังจากสร่างเมาแล้วก็จะไม่รู้สึกว่าร่างกายไม่สบาย แต่อวี้เอ๋อร์ปล่อยเขานอนไปเถิด ความจริงมันโหดร้ายเกินไป มีเพียงในความฝันเท่านั้นถึงจะได้พบคนคนนั้น”

“เป็นเพราะรู้การตายของหลานเยี่ยอย่างนั้นหรือ”

ฉีเย่ว์นิ่งเงียบแสดงออกถึงการยอมรับ

“พี่เย่ว์เจ็บปวดเช่นนี้ เป็นเพราะอวี้เอ๋อร์ทำผิดหรือไม่”

ฉีเย่ว์ไม่พูดอะไร สิ่งที่เขาหวัง สิ่งที่เขาไม่หวัง สิ่งที่เขาทำ สิ่งที่เขาไม่ได้ทำ สิ่งที่เขาทำเพื่อตนเอง สิ่งที่เขาทำเพื่อคนอื่น เขารู้ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งนั้น

อะไรคือถูก อะไรคือผิด ไม่มีเส้นแบ่งที่ชัดเจน เรื่องที่อยากจะแบ่งแยกบนโลกใบนี้มีเพียงตอนที่คำว่า “สายสัมพันธ์” เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเท่านั้น

“อวี้เอ๋อร์คิดว่าตนเองทำถูกก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องถามคนอื่น และไม่จำเป็นต้องใส่ใจคนอื่น อยากได้อะไรก็ให้ต่อสู้เอามา ตนเองไม่เสียใจภายหลังก็พอแล้ว

อวี้เอ๋อร์เจ้าจำเอาไว้ อย่าได้ใจอ่อนต่อเหยื่อของเจ้าตลอดกาล หากเจ้าไม่จับคุมเขาเอาไว้ให้ดี ก็จะถูกเขาหันกลับมาแว้งกัด ถึงเวลาที่ไม่มีทางเลือกก็ฆ่าเขาได้”

“เหยื่อ… อย่างนั้นหรือ”

หลังจากจัดการอุ้มหลานเฟิงไปไว้บนเตียง ชิวอวี้ลูบไล้ใบหน้าของหลานเฟิง แล้วจู่ๆ ก็โน้มหน้าเข้าไป จุมพิตริมฝีปากหลานเฟิงอย่างลึกซึ้ง ฉีเย่ว์เบือนหน้าไปอีกทาง ชิวอวี้ลุกขึ้นพลางก้าวถอยหลังลงไปสองก้าว หงายหลังลงไป

ฉีเย่ว์รีบไปประคองเขาเอาไว้

“ฉีเย่ว์ วันนี้เหนื่อยจริงเลย ข้าขอนอนเสียหน่อย เจ้าดูพี่เย่ว์เอาไว้ รอเขาฟื้นแล้วจำไว้ว่าให้เขากินนี่” พูดจบก็หลับใหลไปในอ้อมกอดของฉีเย่ว์

ฉีเย่ว์กอดชิวอวี้เอาไว้ หมัดกำเข้าหากันแน่น จากนั้นก็อุ้มชิวอวี้ขึ้นไปวางไว้บนเตียงหลานเฟิง ห่มผ้าให้ชิวอวี้เรียบร้อยฉีเย่ว์ก็ขับเคลื่อนพลังกรอกยาจำนวนเล็กน้อยให้เข้าไปในร่างกายชิวอวี้

ใบหน้าแต่เดิมที่ซีดขาวเริ่มมีสีแดงระเรื่อให้เห็น ชิวอวี้นอนหลับสบาย ไม่รู้ว่าฝันเห็นอะไร มองดูริมฝีปากที่ยกขึ้นก็น่าจะฝันดีอยู่กระมัง

ฉีเย่ว์ถอยออกไปจากห้อง หยิบเหล้าขึ้นมาจากบนพื้นไหหนึ่ง ดื่มลงไปอึกใหญ่

“ร้อนเสียจริง หลานเฟิงกลับสามารถดื่มได้เยอะขนาดนี้ แต่ทำให้สติเป็นอัมพาตไปก็ถือเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่งกระมัง หลานเยี่ยไม่รู้ว่าเจ้าเห็นหลานเฟิงที่เป็นเช่นนี้แล้วจะรู้สึกอย่างไร ไม่รู้ว่าหลังจากที่เจ้ารู้เรื่องเหล่านั้นที่หลานเฟิงทำแล้วจะมีความคิดเช่นไร”

เขาสั่งให้คนเข้ามาเก็บกวาดจัดการเรือ ฉีเย่ว์รออยู่ด้านนอกห้องหลานเฟิงทั้งคืน ตราบจนฟ้าสว่าง พระจันทร์ดวงใหญ่เพียงนั้น ช่างแสบตาเสียจริง

ฉีเย่ว์โยนเข็มเงินเล่มหนึ่งไปยังทิศพระจันทร์ แต่กลับไม่เกิดผลใดๆ

แต่ละวันผ่านไปเรื่อยๆ หลานเฟิงดื่มเหล้าเมามายทุกวัน ชิวอวี้ก็อยู่เป็นเพื่อนเขาทุกวันเช่นเดียวกัน ดอกไม้ภายในเรือนก็ถูกทำลายลงทุกวัน ศาลาถล่มลงทุกวัน และสิ่งเหล่านี้ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมในวันรุ่งขึ้น

ความทรงจำหลังจากหลานเฟิงเมาเหล้านั้นหายสิ้น เขาทำอะไร ใครเป็นอะไร เขาไม่รู้ทั้งนั้น และเขาเองก็ไม่อยากรู้ เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา ทั้งวันเขามัวแต่คิดว่าตนเองมีชีวิตไปเพื่ออะไร ทั้งวันมัวแต่คิดว่าหากตายไปแล้วได้พบหลานเยี่ยควรจะต้องเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร

ไม่มีคำตอบ และไม่มีคนบอกเขาว่าหลังจากตายไปต้องกินน้ำแกงลบเลือนหรือไม่ จะลืมหลานเยี่ยหรือไม่ เขาไม่รู้ คนที่รู้ล้วนกลับมาไม่ได้แล้ว

เป็นความจริงหรือที่หลานชิงหลอกเขา เป็นความจริงหรือที่หลิวและวั่งหลอกเขา เป็นความจริงหรือที่ใต้หล้านี้หลอกเขา เป็นความจริงหรือที่หลานเยี่ยตายแล้ว ใครบอกเขาได้บ้าง