หลานเฟิงกลับมาถึงตระกูลเยี่ย กลับไปยังจวนที่พักของตนเอง แต่ไม่ได้เข้าไป ยามเมื่อเขาคิดถึงเรื่องที่ตนเองเห็นชิวอวี้เป็นหลานเยี่ย หลานเฟิงก็รู้สึกแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก เขาจะจำหลานเยี่ยผิดไปได้อย่างไร

เมื่อมาถึงหน้าประตู ภายในห้องก็มีเสียงหัวเราะของชิวอวี้ลอดดังออกมา เหมือนว่าได้ยินเรื่องสนุกอะไรอยู่ หลานเฟิงกำลังจะผลักประตูเข้าไป ประตูก็เปิดออกมาพอดี

เมื่อเห็นหลานเฟิงกลับมา ใบหน้าของชิวอวี้ยังคงมีแต่ความยินดี

“พี่เย่ว์ ท่านไปไหนมา เวลาผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่กลับ อวี้เอ๋อร์เป็นห่วงท่านแทบแย่”

ไม่มีอารมณ์แปลกประหลาดแม้แต่นิดเดียว เหมือนว่าก่อนหน้านี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

“ไม่เป็นอะไร เพียงแค่ออกไปเดินเล่นเท่านั้น” หลานเฟิงเพิ่งเข้ามาก็สังเกตเห็นฉีเย่ว์ หน้าตาที่เต็มไปด้วยความแค้นฝังลึกทำให้หลานเฟิงแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจว่าเรื่องอะไร

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าไม่ได้บอกว่าจะไปเอาเหล้ามารอเมื่อพี่เย่ว์กลับมาจะได้ให้เขาดื่มไม่ใช่หรือ ยังไม่รีบไปอีก”

“ใช่แล้ว เจ้าดูซิ พี่เย่ว์กลับมาทำให้อวี้เอ๋อร์ก็ดีใจใหญ่แล้ว อวี้เอ๋อร์จะไปเอาเดี๋ยวนี้”

หลังจากชิวอวี้ออกไปแล้ว หลานเฟิงก็ปิดประตูลง ยืนอยู่เบื้องหน้าฉีเย่ว์

“ทำไมต้องทำเช่นนี้”

“ท่านอยากรู้เรื่องอะไร แต่ใช่ว่าข้าจะบอกท่านนะ อีกอย่าง เจ้าเองก็ไม่ได้พูดว่าเรื่องอะไร ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร”

“เจ้ารักชิวอวี้ใช่หรือไม่ แต่ทำไมถึงได้คิดหาวิธีมากมายส่งเขามาถึงเตียงข้า”

“ล้อเล่นอะไรกัน เจ้าพูดว่าเขาเป็นหนูทดลองของค้าไม่ใช่หรือ ข้าไปจะไปเกิดใจสั่นกับหนูทดลองของตนเองได้อย่างไร!”

“เช่นนั้นตอนที่ข้าลงมือกับชิวอวี้ทำไมเจ้าถึงออกไปข้างนอกเล่า”

“ข้าไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของคนอื่น”

“อย่าฝืนอีกเลย เจ้าเคยพูดว่าเพื่อเขาเจ้าขยันหมั่นเพียรศึกษาวิชาแพทย์”

“แล้วทำไมเล่า”

“มองดูคนที่ตนเองรักพร่ำเรียกชื่อคนอื่นทุกวัน ทรมานมากกระมัง”

ฉีเย่ว์ไม่ได้ตอบ มือที่จับอยู่ขอบโต๊ะนั้นเกร็งจนเส้นเลือดขึ้น

“ใช่แล้ว ทรมานมาก ทรมานอย่างมาก ทรมานจนจะตาย แต่ข้าจะทำอะไรได้ ในใจของเขาไม่มีข้า มีแต่เจ้า ตอนนี้หลานเยี่ยตายแล้ว เขาดีใจมาก เขาคิดว่าตัวเองมีโอกาสแล้ว ข้าทำได้เพียงทำให้เขาสมหวัง สมหวังเจ้าเข้าใจหรือไม่

เจ้ารู้หรือไม่ยามที่ข้าส่งเขาไปบนเตียงเจ้านั้นข้าเจ็บปวดมากเพียงใด เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนที่เจ้าลงมือกับเขาข้าอยากฆ่าเจ้ามากเพียงใด แต่ ข้าอดทนไว้ ทำให้เขาสมหวัง คงจะดีกว่าเจ็บปวดทั้งสองคน

ทำไมหลานเยี่ยตายแล้วเจ้าถึงยังใช้ชีวิตที่นี่ได้เป็นอย่างดี เจ้าควรจะทรมานไม่ใช่หรือ ทำไมคนที่ทรมานถึงมีแค่ข้าคนเดียว” ฉีเย่ว์ตะโกนใส่หลานเฟิง จนสุดท้ายก็เงียบเฉียบไร้เสียง

“นั่นก็เพราะเจ้าเกลียดแค้นตัวเอง แม้แต่ความกล้าจะแย่งชิงก็ยังไม่มี”

“ฮ่า ฮ่า พูดง่ายนัก ความกล้าแย่งชิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากข้าไปแย่งชิงมาสักหน่อยผลที่ตามาคืออะไร คือความตายของชิวอวี้ หลายปีมานี้ที่เขายอมเชื่อฟังข้าก็เพราะเจ้า ข้าเอาเจ้ามากล่อมเขาอยู่ตลอด”

“บอกข้ามาว่าหลานเยี่ยอยู่ไหน จากนั้นก็พาชิวอวี้ไป ลบความทรงจำของเขา เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”

ฉีเย่ว์ฟังคำของหลานเฟิง เห็นชัดว่าเกิดคล้อยตามเล็กน้อย

“ทำไมข้าไม่คิดจะทำเช่นนั้น แต่บีบบังคับให้ได้ความรักมาจะมีความหมายอะไร ร้องขอให้ใจได้รับการปลอบโยนอย่างนั้นหรือ”

ฉีเย่ว์ไม่ได้พูดคุยกับหลานเฟิงต่อ แต่ผลักประตูออกไป

ไม่นานชิวอวี้ก็กลับมา ในมืออุ้มไหเหล้ามาด้วยไหหนึ่ง

“พี่เย่ว์ ข้าเอาเหล้ามาแล้ว ฉีเย่ว์เล่า ทำไมถึงไม่อยู่”

“เขาออกไปจัดการธุระเล็กน้อย” สำหรับเขาแล้วฉีเย่ว์ไม่อยู่ก็สมกับความปรารถนาของเขาพอดี เอาแต่ใจครั้งเดียวยังพอทนได้ แต่มีบางเรื่องที่ทำเกินเหตุก็จะไม่ดี ใครก็ไม่อาจได้รับการให้อภัย ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปทุกคนล้วนเป็นหมาก