“พี่เย่ว์ สองวันมานี้ท่านไปไหนมาหรือ”

“ไปหาพวกเมล็ดพันธุ์บางอย่างมา ดอกไม้ในสวนถึงเวลาต้องเพิ่มประเภทแล้ว” หลานเฟิงควักถุงหอมที่บรรจุเมล็ดพันธุ์ออกมา

“ดีเลย เช่นนี้ภายในสวนก็จะสวยกว่าเดิม พี่เย่ว์ พวกเราเอาเมล็ดไปปลูกกันดีกว่า ตอนนี้อุ่นขนาดนี้ อีกไม่กี่วันก็น่าจะโต”

ชิวอวี้หยิบถุงหอมที่หลานเฟิงวางไว้บนโต๊ะขึ้นมาถือดู

“ชิว… ชิวอวี้” หลานเฟิงเรียกชิวอวี้ไว้

“พี่เย่ว์ ทำไมหรือ”

“เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว อวี้เอ๋อร์ก็ยังไม่ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนข้า วันนี้มาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนข้าสักแก้วเถิด” หลานเฟิงหยิบแก้วเหล้าสองใบวางไว้บนโต๊ะ รินเหล้าสองแก้ว

“ก็ได้” ชิวอวี้ยิ้ม สายตาเป็นประกายขมขื่นขึ้นมาในทันใด สีลูกตาเปลี่ยนไป ปรากฏเพียงชั่วครู่ก็หายไป

หลานเฟิงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา ยกไปทางชิวอวี้เล็กน้อย จากนั้นก็ดื่มหมดภายในอึกเดียว ชิวอวี้หัวเราะ แต่ไม่ได้ดื่ม

“ทำไมไม่ดื่มเล่า”

“อวี้เอ๋อร์อยากคล้องแขนแลกแก้วกับพี่เย่ว์อย่างไรเล่า”

มือบที่ถือแก้วเหล้าของหลานเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รินเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว ยิ้มเป็นครั้งแรกให้กับอวี้เอ๋อร์

“ได้”

คล้องแขนของหลานเฟิง น้ำตาบริเวณหัวตาของชิวอวี้ก็ไหลลงมาเงียบๆ และถูกเช็ดออกไปอย่างเงียบเชียบไร้เสียงเช่นเดียวกัน

“ดีเหลือเกินพี่เย่ว์ เหมือนกับแต่งงานเลย พี่เย่ว์ ดีเหลือเกิน”

“แต่งงาน…” หลานเฟิงครุ่นพิจารณา ชิวอวี้เมาแล้ว ร่างกายที่อ่อนแอทำให้เขาเมาภายในแก้วเดียว พูดเพ้อเจ้อ

“พี่เย่ว์ ท่านดูซิ อวี้เอ๋อร์น่ามองหรือไม่ ให้อวี้เอ๋อร์เป็นเจ้าสาวของท่านดีหรือไม่”

“พี่เย่ว์ ท่านพูดซิ ให้อวี้เอ๋อร์เป็นเจ้าสาวของท่านดีหรือไม่ บอกอวี้เอ๋อร์ซิ ต่อให้โกหกอวี้เอ๋อร์ก็ได้ พี่เย่ว์ ท่านพูดซิ”

“ได้”

“ดีเหลือเกิน อวี้เอ๋อร์เป็นเจ้าสาวของพี่เย่ว์ได้แล้ว”

“อวี้เอ๋อร์”

“หือ?” ชิวอวี้อยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นแล้ว

“หลานเยี่ยอยู่ที่ไหน”

“ท่านพูดถึงหลานเยี่ยหรือ เขาอยู่ที่จิ่วหลิว อยู่กับมู่หลี เขา…” ยังไม่ทันพูดจบชิวอวี้ก็ทอดตัวนอนลงบนโต๊ะ

เมื่อได้คำตอบที่อยากได้ หลานเฟิงก็ออกไปในทันที ออกจากตระกูลเยี่ย

ฉีเย่ว์ที่วิ่งออกไปทำให้ใจเย็นลง เมื่อกลับมาในห้องอีกครั้งก็เห็นชิวอวี้ที่ทอดตัวอยู่บนโต๊ะตัวสั่นไม่หยุด

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป” ฉีเย่ว์ประคองชิวอวี้ขึ้นมา แต่กลับเห็นริมฝีปากของอวี้เอ๋อร์เป็นสีม่วง เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว ร่างกายสั่นไม่หยุด

“ฉีเย่ว์ ข้า…”

ชิวอวี้หลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

“อวี้เอ๋อร์ อย่าพูดอีกเลย” ฉีเย่ว์เอามือไปวางไว้บนข้อมือของชิวอวี้ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นแก้วเหล้าสองใบบนโต๊ะ

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าดื่มเหล้าหรือ ไม่ใช่ว่าเคยบอกแล้วว่าเจ้าดื่มไม่ได้ไม่ใช่หรือ”

“ข้า…” จู่ๆ อวี้เอ๋อร์ก็อุดปากไว้ แต่ไม่สามารถอุดเลือดที่สำรอกออกมาได้

“อวี้เอ๋อร์ เร็วเข้า อ้าปากกินมันลงไป” ฉีเย่ว์เอายาเม็ดหนึ่งยัดลงไปในปากชิวอวี้ ชิวอวี้กลืนลงไปด้วยความยากลำบาก

“ฉีเย่ว์ ข้าคล้องแขนแลกแก้วเหล้ากับพี่เย่ว์แล้ว เขายังรับปากว่าจะแต่งข้าด้วย!”

ชิวอวี้ลืมตาอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นดวงตาของชิวอวี้ ฉีเย่ว์ก็ต้องตกใจไป

“เจ้า… คือชิวอวี้หรือ”

“ใช่แล้ว ข้าคือชิวอวี้ ไม่ใช่อวี้เอ๋อร์”

“เป็นไปได้อย่างไร”