หลานเฟิงเห็นหลานเยี่ยตื่นแล้ว จึงยกของทานเล่นรสอ่อนสองสามอย่างมาข้างเตียง มองดูอาหารที่อยู่ในถาดและโจ๊กสีขาวสะอาด หลานเยี่ยแสดงความไม่อยากกิน

“จืดเกินไป ข้าไม่อยากกิน” หลานเยี่ยพูดออกมาด้วยความน้อยใจ ไม่หันไปมองท่าทางของหลานเฟิง นั่งหยอกล้อกระต่ายน้อยอยู่อย่างนั้น

“ตอนนี้เจ้าไม่สามารถกินของเลี่ยนน้ำมันมากได้ มิเช่นนั้นข้างหลังจะรับไม่ไหว” หลานเฟิงอธิบาย หลานเยี่ยขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บปวดถูกส่งมาจากบริเวณด้านหลัง เหมือนกับมีอะไรบางอย่างอยู่ภายใน

“หึ เป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น” หลานเยี่ยพูดจบก็ยกโจ๊กเปล่าขึ้นมา คิดไม่ถึงว่าทั้งร่างจะไร้เรี่ยวแรง เกือบทำชามแตก หลานเฟิงประคองหลานเยี่ยเอาไว้ทัน ยกถ้วยโจ๊กออก จัดการปูผ้าปูเตียงให้เรียบ แล้วให้หลานเยี่ยนั่งลงไปบนนั้น

หลานเฟิงค่อยๆ ป้อนให้หลานเยี่ยกินทีละน้อย หลานเยี่ยเองก็ค่อยๆ กินทีละคำ สังเกตเห็นรอยจูบบนคอของหลานเยี่ยโดยมิได้ตั้งใจ หลานเฟิงใช้มือลูบไล้เบาๆ

“ยังเจ็บอยู่หรือไม่” หลานเยี่ยมองไม่เห็นสภาพน่าอนาถบนคอของตนเอง ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไร หลานเฟิงหากระจกทองแดงมาให้เขาบานหนึ่ง หลานเยี่ยเหลือบมอง ตาโตแทบถลนมองในทันใด

รีบปลดเสื้อผ้าของตนเองออกอย่างรวดเร็ว เหลือบมองร่างกายของตน เขียวเป็นจ้ำ ม่วงเป็นดวง น่าอนาถจนไม่ทนมอง หลานเยี่ยส่งยิ้มเปี่ยมไปด้วยไมตรีจิตให้หลานเฟิง

“เจ้าช่างยอดเยี่ยมเสียจริง!” หลานเยี่ยแทบจะพูดออกมาด้วยอาการขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ขอบคุณที่กล่าวชม”

“เจ้า… เอาเถิด ข้าเถียงไม่ชนะเจ้า”

“เป็นคนของข้าแล้ว ก็ไม่ต้องเขินอายไป ใช่หรือไม่”

“ไม่ใช่”

ระหว่างที่ทั้งสองคนพูดจาหยอกเย้าต่อว่ากันอยู่นั้นด้านนอกมีเสียงนกพิราบร้องดัง กรู้ กรู้ อยู่ช่วงหนึ่ง หลานเฟิงไม่สนใจ รอจนป้อนหลานเยี่ยกินจนอิ่มแล้วถึงเดินออกไป

หลานเฟิงนำนกพิราบตัวหนึ่งเข้ามา หลานเยี่ยมองแล้วรู้สึกคุ้นตา

“นกพิราบตัวนี้ช่างคุ้นตานัก เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”

“อืม มันเคยเป็นนกพิราบส่งสารของเจ้ามาก่อน เจ้าเคยคิดเตรียมกินมันมาก่อน”

“…”

“เพราะเหตุใด”

“เพราะขอแค่มันบินมามักจะมีเรื่องเกิดขึ้น เจ้าเองก็จะไม่ได้พัก”

“ข้ากินมันได้หรือไม่”

“สองวันนี้เจ้าไม่ควรกินอาหารเลี่ยนน้ำมัน”

“ผ่านสองวันไปแล้วก็สามารถกินได้ใช้หรือไม่”

“ได้ เจ้าคิดอยากกินเช่นไร? นึ่ง ผัดน้ำแดง หรือผัดผัก”

“เจ้าคิดอย่างไรเล่า!” หลานเยี่ยพยายามอดกลั้นความต้องการพุ่งออกไปถอนขนทั้งหมดของนกพิราบออก พูดกับหลานเฟิงด้วยท่าทีจริงจัง

“ข้าไปจับเพิ่มให้เจ้าอีกสองสามตัว เจ้าคิดอยากกินอย่างไรก็ได้กินเช่นนั้น”

“…”

“ครั้งนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกเล่า”

“ทางด้านราชสำนัก ส่งข่าวมา บอกว่าเตรียมพร้อมไว้พอประมาณแล้ว”

“เตรียมพร้อมอะไร”

“เจ้าเคยให้มู่หลีเริ่มใช้เส้นสายภายในราชสำนัก เตรียมเดินทางออกจากราชสำนัก กำจัดตระกูลเยี่ย ในวันที่เจ้าไปตระกูลหลานนั้น ชิวลั่วมาหาข้า มอบแหล่งข่าวราชสำนักในมือมู่หลีให้แก่ข้า บอกว่าเขาจะหลบไปอยู่อย่างสันโดษกับมู่หลีสักพัก รอจนถึงเวลาที่ต้องการพวกเขา พวกเขาจะออกมาอีกครั้ง”

“แหล่งข่าวอย่างอื่นเล่า”

“ไม่ได้ให้ข้า แต่กลุ่มสืบข่าวของหล่านเย่ว์สามารถรับผิดชอบหน้าที่นี้ได้”

“ในจดหมายเขียนไว้เช่นไร”

“พูดถึงวิธีการทั้งหมด อีกทั้งยังถามถึงแผนการต่อไปของเจ้า อีกอย่าง เส้นสายภายในคนหนึ่งพูดความลับเรื่องหนึ่งออกมา”

“อะไร”

“อวี่มั่วเป็นลูกชายของพระชายาหลิ่ว ซึ่งก็คือองค์ชายสองในปัจจุบัน ตอนที่เพิ่งคลอดออกมานั้นถูกพระชายาหลิ่วส่งออกมานอกวัง”

“คนส่งจดหมายหมายความว่าเช่นไร”

“อาจเพราะไม่อยากให้การกระทำของพวกเราทำร้ายอวี่มั่วกระมัง” หลานเฟิงคิดถึงคำพูดของอวี่มั่วที่คุยกับเขา สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน

“เจ้าอยากฟังเรื่องราชสำนักและสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นหรือไม่”

“ดีเลย”