ตกดึก ด้านนอกวังอวี้หลิงมีผู้คนขวักไขว่เดินผ่านไปมาคับคั่ง พระชายาหลิ่วและฮ่องเต้บรรทมแล้ว ขันทีผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อนลนลาน

“ฮ่องเต้ เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยผู้นั้นตะโกนออกมาจากนอกประตู ฮ่องเต้ตื่นขึ้นมาด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

“ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ เกิดเรื่องอะไรขึ้น” ฮ่องเต้ไม่ได้ลุกขึ้น หันหลังไปมองพระชายาหลิ่วทีหนึ่ง พระชายาหลิ่วแสร้งหลับ

“ฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ ท่านที่ปรึกษาแคว้นพาทัพทหารมายังวังอวี้หลิง อยากให้พระองค์ออกไป ดูท่าจะตั้งทัพก่อกบฏพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยผู้นั้นพูดจาวกวนไปมา พูดออกมาด้วยความเร็วอย่างมาก ฮ่องเต้จากไปในทันที รีบสวมใส่เสื้อผ้าในฉับพลัน

หลังจากออกประตูไปแล้ว ขันทีน้อยประคองเขา เตรียมไปหลบอยู่สักที่หนึ่ง

“ข้าเชื่อใจเขาถึงเพียงนี้ เขากลับกล้าตั้งทัพก่อกบฏ ดูซิว่าข้าจะฆ่าเขาไม่ได้” ฮ่องเต้พูดพลางเดินออกไป ขันทีน้อยรีบไปดึงเขาไว้

“ฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ เรื่องที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือท่านจำต้องไปหาที่หลบก่อนสักพักพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้อำนาจทหารอยู่ในกำมือท่านที่ปรึกษา พระองค์ไม่มีทหารไม่มีกำลัง จะไปฆ่าเขาได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ไปหาที่หลบก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ รอจนเหล่าองค์ชายมาช่วยเหลือทัพ ต่อยฆ่าเขาก็ยังไม่สายพ่ะย่ะค่ะ”

ได้ฟังคำพูดของขันทีน้อย ฮ่องเต้สะบัดเสื้อผ้าด้วยความร้อนรน เดินเข้าไปข้างใน

“ฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ วังอวี้หลิงแห่งนี้น่าจะมีทางเดินลับสายหนึ่งมุ่งไปด้านนอก แล้วก็เป็นเส้นทางเดียวกันกับที่ตอนแรกพระองค์แอบไทเฮาลอบพบกับพระชายาหลิ่ว พระองค์ออกไปจากทางนั้น ก็จะเป็นวังบรรทมของพระองค์ พวกเขาล้วนรู้ว่าพระองค์อยู่ที่วังอวี้หลิงพ่ะย่ะค่ะ

วังบรรทมย่อมไม่มีคนเฝ้าดูแล พวกเราออกไปทางนั้นไปยังจวนองค์ชายสองเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระองค์เพิ่งจะรับองค์ชายสองผู้นี้ เขาน่าจะช่วยพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ได้ พระชายาหลิ่วยังอยู่ข้างใน จับข้าไม่ได้ พวกเขาจะต้องจับพระชายาหลิ่วเป็นแน่ ข้าจะต้องไปพร้อมกับพระชายาหลิ่ว”

“ฮ่องเต้ หนีเอาชีวิตรอดถึงจะสำคัญที่สุดนะพ่ะย่ะค่ะ พระองค์อย่าเพิ่งสนใจพระชายาหลิ่วเลยพ่ะย่ะค่ะ พระชายาหลิ่วเป็นคนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง มีคนเพิ่มขึ้นเป้าหมายก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง ความอันตรายก็เพิ่มขึ้นพ่ะย่ะค่ะฮ่องเต้” ฮ่องเต้เหลือบมองด้านใน ครุ่นคิดพิจารณาสุดท้ายก็ไม่ได้เรียกให้พระชายาหลิ่วไปด้วยกัน

พระชายาหลิ่วนอนอยู่ข้างใน ลืมตาทั้งสองข้าง ใบหน้าไม่แสดงสีหน้าอารมณ์ใดๆ ออกมา

“ผู้ชายที่ไหนก็สู้เจ้าไม่ได้จริงด้วย!” พระชายาหลิ่วทอดถอนออกมา ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับใคร

“เหนียงเหนียง ฮ่องเต้เสด็จไปแล้วเพคะ” มีคนยืนพูดกับพระชายาหลิ่วอยู่นอกประตู

“รู้แล้ว ออกไปเถิด” นางรู้แล้ว เขาไม่มีทางรอดไปได้

“ฮ่องเต้ พระองค์เร็วหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยยังคงดึงฮ่องเต้ให้รีบเดิน ตอนที่เดินมาถึงหน้าประตูอุโมงค์ลับ ขันทีน้อยก็เปิดประตูอุโมงค์ลับออก

เมื่อประตูถูกเปิดออก ข้างในมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง ซึ่งคืออวี่มั่ว

“ลูก รีบช่วยพ่อเร็ว ด้านนอกมีคนตั้งทัพก่อกลุ่มแล้ว” ฮ่องเต้ก็รีบร้อนขอความช่วยเหลือไปมั่ว และไม่คิดว่าเหตุใดอวี่มั่วถึงมาอยู่ที่นี่ในเวลาเช่นนี้

“เสด็จพ่อ เสด็จแม่เล่า” อวี่มั่วพูดออกมาเรียบๆ ประโยคหนึ่ง หลายปีมานี้แม้เขาจะรู้ว่าฮ่องเต้เหมาะสมกับคนประเภทใด แต่จากท่าทีที่ฮ่องเต้มีต่อพระชายาหลิ่ว เขาคิดว่าฮ่องเต้จะปฏิบัติต่อพระชายาหลิ่วไม่เหมือนกับคนอื่น แต่ตอนนี้ดูแล้วคงมิใช่เช่นนั้น พระชายาหลิ่วก็เป็นเพียงพระชายาคนหนึ่งในบรรดาพระชายามากมายเท่านั้นเอง

เมื่อถูกถามถึงพระชายาหลิ่ว ฮ่องเต้ก็ชะงักไป ไม่รู้จะตอบเช่นไร

“เสด็จแม่เป็นแค่เพียงหนึ่งในพระชายาของพระองค์เท่านั้น ทั้งๆ ที่นางยังพอมีความหวัง หวังว่านางจะสามารถหาคนที่ดีดั่งคนผู้นั้นพบอีกครั้ง ดูท่าเสด็จแม่ผิดไปแล้ว อย่างไรก็เป็นฮ่องเต้”

“ข้า แต่เดิมข้าคิดจะออกไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับมารับเสด็จแม่ของเจ้า ในเมื่อเจ้ามาแล้ว เช่นนั้นก็ไปรับเสด็จแม่ของเจ้าออกไปพร้อมกับพ่อเถิด”

“พระองค์กลับไปเถิด ไม่ต้องหนีแล้ว พวกเขาไม่อาจทำอะไรท่าน”