“อืม คราวนี้ข้าวางใจแล้ว ข้ากลัวว่าพวกเขาจะปล่อยวางเรื่องตอนนั้นไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าระยะเวลาพันปีจะทำให้พวกเขามีจิตใจเช่นนี้ ข้าเองก็มีใจเห็นแก่ตัว แต่เดิมพวกเขาสามารถขจัดความสัมพันธ์กับพวกเจ้าได้ ใช้ชีวิตอิสรเสรี ไม่มีเรื่องต้องห่วงใดๆ แต่การเป็นผู้คุ้มครองตระกูลหลาน พันปีก่อนหน้านี้ได้รับปากหลานเจ๋อเจ้าเด็กนั่นเอาไว้ว่าจะคุ้มครองปกป้องตระกูลหลานทุกรุ่น ให้พวกเขาคอยช่วยเหลือเจ้าถือเป็นเรื่องจนปัญญา ดังนั้นต่อให้ทำเพื่อพวกเขาเจ้าและหลานเฟิงก็ต้องจัดการโลกอันแสนวุ่นวายให้สงบลงอย่างสมบูรณ์” ชังหลานพูดกับหลานเยี่ยอย่างแฝงความนัย

“อืม ข้าเข้าใจ ตั้งแต่วินาทีที่ข้ารู้เรื่องของพวกเขาข้าก็เข้าใจว่าความจริงแล้วเรื่องเหล่านี้เป็นผลลัพธ์จากเรื่องเมื่อพันปีก่อน กระแสพลังของข้าหลุดการควบคุม มุกหลิววั่งปลดผนึก ใต้เท้าผู้นั้นในเวลานั้นได้คำนวณเรื่องราวพันปีหลังจากนั้นไว้แล้วถึงได้ตั้งใจจัดการเช่นนี้กระมัง” ชังหลานมองไปยังหลานเยี่ย ตกใจอย่างมาก แต่ก็กลับมาได้สติในเวลาไม่นาน

“ใช่แล้ว เช่นนั้นเจ้าเชื่อชะตาหรือไม่” ชังหลานถามขึ้น

“ข้าเชื่อชะตา แต่ข้าไม่ยอมก้มหัวให้ชะตา”

หลานเยี่ยพูดออกมาอย่างมุ่งมั่น ชีวิตของเขาแม้จะเคว้งคว้าง แม้จะมีอุปสรรคมากมาย แต่เขาจะต้องทำตามความคิดของตน ไม่ยอมให้ใครที่ไหนมาทำลาย

“นายน้อย ขนมสับปะรดกรอบเสร็จแล้ว” หลานเฟิงหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งใส่เข้าไปในปากสัมผัสรสหอมหวาน ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ ความเจ็บปวดและน้ำตาที่มีมาในกาลก่อนนั้นกลายเป็นเพียงอดีตไปพร้อมกับกลิ่นหอมหวานของขนมสับปะรดกรอบ เหลือเพียงความหวังในวันพรุ่งนี้และความโศกเศร้าอันบางเบา หวังว่าโชคชะตาจะไม่รังแกมนุษย์จนเกินไป หวังว่าคนมีสายใยครองคู่ แต่เสี้ยววินาทีที่สวยงามนั่นจะต้องใช้ความทรมานมากเพียงใดแลกมา

สิบปี ยี่สิบปี หรือตลอดชีวิต หรือว่าทรมานทั้งชาติก็ยังไม่มีจุดจบ

โอบหลานเยี่ยเข้ามากอดเงียบๆ มอบอ้อมกอดที่อบอุ่นให้เขา

‘สิ่งที่ต้องการจริงๆ เช่นนั้นหรือ สิ่งที่ต้องการ จริงๆ แล้วข้าต้องการอะไรกันแน่’ หลานเยี่ยมองดูรอบข้างที่ขาวโพลน ไม่มีทิศทาง ไม่มีเงาคน เขาเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย จู่ๆ ภาพเหตุการณ์แต่ละฉากก็ฉายตัดสลับขึ้นมา เขาวิ่งเที่ยวเล่นในสวนชิงหรงอย่างไร้กังวล เขาถูกตระกูลเยี่ยจับตัวไป เขาถูกทรมานทั้งวันทั้งคืน ปรากฏภาพเด็กหนุ่มที่เย็นชา เด็กหนุ่มที่ช่วยเขา เด็กหนุ่มที่ถูกรุกล้ำสิทธิเสรี เด็กหนุ่มที่กระแสพลังหลุดจากการควบคุม ตนเองที่พลังหลุดจากการควบคุม มารดาที่เสียสละชีวิตตนเอง ในช่วงเวลาที่ไร้ซึ่งความหวังตรงหน้าก็ปรากฏทุ่งดอกไม้แห่งหนึ่งขึ้นมาให้เห็น ดอกอีหมี่ตั้งตรงอย่างเข้มแข็ง กลางทุ่งดอกไม้มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนกวักมือเรียกเขา หลังจากเห็นหน้าชัดเจนแล้วหลานเยี่ยก็วิ่งไปหาด้วยความยินดี เขาที่สนใจแต่วิ่งไปข้างหน้าไม่ได้สังเกตเลยว่าหมอกหนาด้านหลังตนค่อยขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ

ต่อให้กระจายตัวเร็ว แต่ก็ถูกม่านพลังที่ชายหนุ่มคนนั้นปล่อยออกมากันเอาไว้ด้านนอก ทุ่งดอกไม้ที่เป็นของพวกเขาไม่โดนย้อมไปด้วยแม้แต่นิดเดียว

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดหายไป หลานเยี่ยลืมตาขึ้นมามองคนข้างเตียง คิดถึงความฝันเมื่อครู่นี้จู่ๆ เขาก็เข้าใจว่าตนเองต้องการอะไร เขาอยากได้เขา เขาอยากใช้ชีวิตอันสงบสุขธรรมดากับคนที่รัก เขาไม่อยากให้ทั้งชีวิตตกอยู่ในภวังค์ความโกรธแค้น อืม ใช่ เช่นนี้แหละ รอเขาตื่นขึ้นมาข้าจะบอกความตั้งใจของข้าให้เขาฟัง หลานเยี่ยคิดเช่นนี้ พลางหลับลึกไปอีกครั้ง

หวังให้พรุ่งนี้มาถึงเร็วๆ หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก คนมีสายใยสุดท้ายได้ครองคู่จะเป็นได้จริงใช่หรือไม่