หลานเฟิงค่อยๆ ก้าวขึ้นไปข้างหน้า จู่ๆ ก็ไปปรากฏตัวข้างหลังกลุ่มคนเหล่านั้น สกัดจุดชีพจรของคนเหล่านั้น กว่าที่พวกเขาจะรู้สึกตัวว่าโดนสกัดจุดก็ทำได้แค่ยืนมองหลานเฟิงอย่างอึ้งๆ แล้ว

“เซ่าเยี่ยซือชิวเฉิน ยังมีเยี่ยหลีอีกสามคน หึ หึ ชิวหลียังคงดูถูกตระกูลหลานนี่ถึงได้ส่งคนประเภทนี้มา จะมาก็มาเถิดแม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่รู้จักเปลี่ยน” หลานเฟิงพูดเยาะคนเหล่านั้น

ระดับคนชั้นในตระกูลเยี่ยจากสูงไล่ไปต่ำได้แก่ เชียนเยี่ยซือ ต้าเยี่ยซือ เซ่าเยี่ยซือ เยี่ยหลี เยี่ยหลิง นอกจากเยี่ยหลิงแล้วล้วนมีกระแสพลังทั้งนั้น

“ชิวเย่ว์! เป็นเจ้านี่เอง เจ้ายังไม่ตายหรือ?” ชิวเฉินมองหลานเยี่ยด้วยความหวาดกลัว

“หึ ชิวหลี่ช่างให้ความกับเจ้าเสียจริง แม้แต่ข่าวเท่านี้ก็ยังไม่รู้ ตำแหน่งของเจ้าเกรงว่าคงได้มาจากการที่พ่อของเจ้าตอนร่วมกบฏกับชิวหลีใช้ชีวิตแลกมากระมัง เจ้าเป็นคุณชายเสเพลอยู่ดีๆ ไม่ชอบคิดจะออกมาวุ่นวายหาเรื่อง คิดว่าตัวเองมีชีวิตนานเกินไปหรืออย่างไร?” น้ำเสียงของหลานเฟิงยิ่งหมดความอดกลั้นลงเรื่อยๆ เขาพยายามควบคุมความต้องการพุ่งเข้าไปฆ่า

หลานเฟิงใช้กระบี่เชยคางชิวเฉินขึ้น คนนี้ดูเหมือนในตอนนี้นะเข้าร่วมวางแผนลอบทำร้ายตนด้วย

“เจ้าคนทรยศตระกูลเยี่ย ตอนนั้นไม่ได้ฆ่าเจ้าถือเป็นสิ่งผิดพลาดจริงๆ” ชิวเฉินพูดออกมาอย่างโกรธแค้น

“ทรยศหรือ? ใครกันแน่ที่ทรยศ ตอนนั้นเป็นใครที่ฆ่าครอบครัวข้า ตอนนั้นเป็นใครที่อยากได้อำนาจยึดบัลลังก์ คิดใช้เรื่องรักษาโรคให้ชิวอวี้มาบีบให้ข้ามอบมุกวั่ง? เป็นใครกันแน่?”

หลานเฟิงพูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้ชิวเฉินได้อธิบาย สะบัดกระบี่ดูพลังภายในของชิวเฉิน ไม่สนใจเสียงกรีดร้องของเขา ก่อนจะปล่อยคนที่เหลือไป

“กลับไปบอกชิวหลี ชิวเย่ว์ตายไปแล้ว ตอนนี้มีเพียงหลานเฟิง ในเมื่อประมุขตระกูลเยี่ยส่งของกำนัลชิ้นใหญ่มาให้ เช่นนั้นหลานเฟิงก็ขอเป็นตัวแทนตระกูลหลานมอบของตอบแทน แม้จะไม่ล้ำค่าเท่าสิ่งที่ประมุขตระกูลเยี่ยส่งมา แต่หลานเฟิงจะพยายามส่งให้มากครั้ง ขอให้ประมุขตระกูลเยี่ยรับไว้ด้วย ออกไปเถิด” คนเหล่านั้นรีบลงเขาไปอย่างเร่งรีบ หลานเฟิงกลับไปยืนที่เดิม

“ท่านชังหลาน” ชังหลานกลับไปแล้ว ยืนรอหลานเฟิงอยู่ที่เดิม

“ชิวหลีไม่ได้ทีท่าทางอื่น น่าจะเพราะคนพวกนั้นจากตระกูลเยี่ยอยากสร้างผลงานกระมังถึงได้กล้ารุกล้ำเข้ามาในเขาหลานวั่ง แต่หนอนบ่อนไส้ต้องรีบจัดการในเร็ววัน มิเช่นนั้นโจมตีจากทั้งในและนอก ผลที่ตามมาจะเลวร้ายจนไม่กล้าคิด”

“ข้าน้อยจะปกป้องนายน้อยอย่างสุดกำลังขอรับ”

ชังหลานเหลือบมองหลานเฟิง

“แม้เจ้าเด็กหลานเยี่ยจะไม่ได้ทำให้คนสบายใจเท่าไรนัด แต่ความตั้งใจของเขานั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง เมื่อเทียบกันแล้ว หลานเฟิงเจ้าจะต้องรักษาความตั้งใจแรกของตนเอาไว้ให้ดี อย่าได้หลงทาง มองเห็นสิ่งต่างๆ มากขึ้น เข้าใจเรื่องต่างๆ มากขึ้น แต่สิ่งยั่วยวนก็เยอะเช่นเดียวกัน

มนุษย์มักเป็นเช่นนั้น ยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่ได้ก็ยิ่งอยากได้มาครอบครองมากยิ่งขึ้น แต่พอหันกลับมาดูคนที่คอยอยู่ข้างกายไม่ทอดทิ้งไปไหนตอนที่ตนเองเอาแต่ใจนั้นกลับไม่อยู่แล้ว ได้ใต้หล้ามาครอบครองแต่ต้องสูญเสียเขาไป

เรื่องพันปีก่อนหน้านี้ทำให้ข้าเหนื่อยมากแล้ว อย่าได้ซ้ำรอยเดิมอีก ข้าไม่อยากมาสนใจเรื่องโลกใบนี้อีก รอจนแผ่นดินนี้สงบลงแล้วหาสถานที่สงบสุขสักที่ใช้ชีวิตแบบเงียบสงบก็คงจะดี”

ตอนที่หลานเฟิงกลับไปยังหอเย่ว์เยี่ยนั้นหลานเยี่ยยังไม่ตื่น ดูท่าจะนอนหลับสนิทจริงๆ มองดูใบหน้าด้านข้างยามหลับใหลของหลานเยี่ย หลานเฟิงหวนกลับไปคิดถึงคำพูดของชังหลาน

หลงทางหรือ? อำนาจหรือ? หากว่าข้าหลงทางลืมตัวตนย่อมต้องเป็นเพราะข้า หากข้าต้องการอำนาจอย่างไม่สนใจสิ่งอื่นนั่นก็ต้องเป็นเพราะเจ้าเช่นกัน แต่ทั้งหมดนี่ไม่สำคัญ ขอแค่เจ้าอยู่ข้างกายก็พอแล้ว

หลานเฟิงเปิดหน้าต่างออก ลมอุ่นๆ ลอยเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยตามมา เหมือนช่วงเวลาในอดีต

“นายน้อย ตื่นได้แล้ว”