หลานเยี่ยและหลานอีเดินไปพูดคุยไป แต่ด้านหลานเฟิงนั้นมุ่งเดินทางไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน หลานเฟิงไม่พูดเรื่อยเปื่อย และเพราะบรรยากาศกดดันรอบกายเขาทำให้ผู้นำทหารที่มาพร้อมกันไม่กล้าพูดคุยดัวย การเดินทางดำเนินต่อไปเช่นนี้ไม่นานก็ไปถึงด่านจยาโย่ว

มองดูฝนที่กระหน่ำเต็มท้องฟ้า หลานเฟิงเกิดเป็นกังวลหลานเยี่ย หลังจากสั่งการนายทหารที่นำทัพเสร็จแล้ว หลานเฟิงก็รีบเร่งเดินทางไปยังสถานการณ์ศึกเขาเทียนปี้

สนามรบเขาเทียนปี้นั้นเป็นสนามรบหลัก ต่อให้คนตระกูลเยี่ยสังเกตเห็นเป้าหมายการโจมตีล้อมหน้ารุกหลังจะเคลื่อนพลทหารจากพื้นที่จิ่วหลิวมายังด่านจยาโย่วก็ต้องใช้เวลาหนึ่งวัน

ทำไมจิตใจถึงไม่สงบ ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเสี่ยวเยี่ยก็คงจะดี

“นายท่าน นี่คือรายชื่อคนตระกูลหลานในพื้นที่จิ่วหลิว ตามการจัดการของท่านได้มีการประกาศไปแล้วหลังจากนี้หนึ่งชั่วยามรวมตัวที่ด่านเป่ยเฉิง คนที่ท่านให้ตามหาก็หาพบแล้ว สิ่งของก็จัดเตรียมเสร็จแล้วเช่นกันขอรับ”

มู่หลีกลับมายังศูนย์รวมข่าวตระกูลหลานในพื้นที่จิ่วหลิว ฟังลูกน้องรายงานความคืบหน้า

ชายร่างสูงเจ็ดศอก ไว้หนวดเครารุงรัง รูปร่างใหญ่โตแข็งแรงเดินออกมาจากในห้อง

“เข้าพบนายท่าน” ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมองมู่หลี มู่หลีตั้งใจพิจารณาเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็โยนของสิ่งหนึ่งให้เขา

“ดีมาก ทำภารกิจวันนี้เสร็จ ทุกสิ่งอย่างของพี่เจ้าเป็นของเจ้าทั้งหมด” มู่หลีให้คำสัญญากับเขา

คนคนนี้คือน้องชายฝาแฝดของหลีเยี่ยแม่ทัพด่านเป่ยเฉิง ชื่อว่าหลีฟา พี่ชายมีสิทธิ์มีอำนาจ แต่น้องชายกลับเป็นคนเอ้อระเหยลอยชาย หลายปีก่อนหน้านี้หลีเยี่ยเมาเหล้าฆ่าขุนนางคนหนึ่งโดยมิได้ตั้งใจ แต่เดิมคิดจะมอบตัวสารภาพผิด แต่ถูกครอบครัวใช้ความตายบีบบังคับ ให้หลีฟาไปแทนที่ตำแหน่งขุนนางคนนั้น

หลีฟาไม่ยินยอมเป็นขุนนางเล็กๆ จึงเข้าร่วมกับกองทัพ ผลที่ออกมากลายเป็นว่าไม่ได้กลายเป็นทหาร แล้วยังมีหนี้ติดตัว เพื่อที่จะหลบหลีกหนี้จึงทำได้เพียงหลบซ่อนตัวเท่านั้น

หลังจากนั้นก็ถูกมู่หลีพบตัว ให้คำสัญญาทั้งเรื่องสิทธิ์และสถานะ วันนี้ถึงเวลาที่ต้องทำงานแล้ว

ช่วงเวลาหัวค่ำคนตระกูลหลานในพื้นที่จิ่วหลิวมารวมตัวกันที่ด่านเป่ยเฉิง มู่หลีสั่งให้พวกเขาจัดรูปแบบสิบห้านาที เขาจะขึ้นไปตรวจสอบด้วยตนเองก่อนว่าเรื่องราวได้ดำเนินตามที่เขาคาดการณ์เอาไว้ก่อนหรือไม่

ด้านบนของหอหน้าด่านเต็มไปด้วยนายทหารยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ คบไฟที่ถืออยู่เหนือหัวนั้นส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามมืดมิด

ภายในจวนแม่ทัพ

“ท่านแม่ทัพเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง” จู่ๆ มู่หลีก็ปรากฏตัวขึ้นในห้อง ทำให้คนคนนั้นตกใจตัวสั่น

“นายท่านคิดจะรัดกุมแม้แต่น้ำหยดเดียวก็ไม่ให้รั่วไหลเลยจริงๆ วางใจเถิด สิ่งที่ควรทำล้วนทำหมดแล้ว เหลือแค่หลังจากนี้นายท่านจะทำตามสัญญาได้หรือไม่”

“วางใจ สิ่งที่ควรให้เจ้าไม่มีทางขาดไปแม้แต่น้อย แต่หากทำได้ไม่ดีก็อย่ามาโทษว่าข้าไม่ชอบธรรมก็แล้วกัน”

บทสนทนาที่ไร้ควันปืนจบลงไปอย่างสุขสันต์เช่นนี้

บริเวณหนึ่งด้านล่างประตูเมือง

“นายท่าน”

“สั่งการลงไป ให้ทุกคนสวมชุดที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เริ่มออกเดินทางทันที ระหว่างนี้ไม่อนุญาตให้เกิดข้อบกพร่องใดๆ”

“ขอรับ”

มู่หลีค่อยๆ พากำลังคนมุ่งหน้าไปยังประตูด่าน ไม่มีความตระหนกแม้แต่น้อย

“หยุด เป็นใครกัน?” ทหารนายหนึ่งบนหอเห็นคนจำพวกหนึ่งด้านล่างจึงตะโกนถามลงมา

“พวกเราเป็นกองทหารที่ฮ่องเต้ส่งไปทำภารกิจก่อนหน้านี้ เพราะภารกิจก่อนหน้าค่อนข้างเร่งด่วนถึงได้ใช่เส้นทางลัด ครานี้ภารกิจสำเร็จลุล่วงจึงคิดมาทางหลัก ต้องรบกวนพลทหารปล่อยไปด้วย” มู่หลีรีบตอบ

“มีของแทนตัวหรือไม่” ทหารนายนั่นถามขึ้นมาอีก

“มีเรื่องอันใดกัน” จู่ๆ ก็มีบุคคลผู้หนึ่งปรากฏตัวบนหอประตูเมือง

“ท่านแม่ทัพ มีคนกลุ่มหนึ่งบอกว่ากลับมาจากการทำภารกิจครั้งก่อน ท่านดู”

“ลงไปเอาของมา”

เมื่อมีคนลงมาจากหอประตูเมือง มู่หลีก็รีบมอบพระราชโองการที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ไปให้