“รีบร้อนลนลานไปตายหรืออย่างไร? มีเรื่องอะไรกัน” ชิวหลีถูกหลานเยี่ยยั่วโมโหจึงระบายอารมณ์ใส่ทหารที่มาส่งข่าว

ทหารนายนั้นถูกเขาตะคอกใส่จนตกใจตกจากหลังม้า รีบคุกเข่าก้มหัวแสดงความเคารพ พูดจาปากคอสั่น

“ท่านประมุข ไม่ดีแล้วขอรับ คลังอาหารของพวกเราทั้งหมด ทั้งหมด”

“มีเรื่องอะไรกันแน่ เจ้าคนไร้ค่า” ทหารนายนั้นถูกชิวหลีซัดออกไปไกลสิบกว่าเมตร

“ให้ข้าพูดแทนเขาเถิด คลังอาหารของท่านคิดว่าตอนนี้คงเหลือเพียงกองขี้เถ้าแล้ว” หลานเยี่ยพูดออกมาอย่างไม่เร่งรีบ

เมื่อได้ยินข่าวร้ายนี้ชิวหลีก็โมโหจนแทบกระอักเลือดออกมาทางรูทวารทั้งเจ็ด

“หลานเยี่ย เจ้าทำอะไร”

“ไม่ได้ทำอะไร ก็แค่จุดไฟช่วยท่านเท่านั้น ฉลองล่วงหน้าให้ความโด่งดังเกรียงไกรของท่าน ไม่ต้องขอบใจ”

“เจ้าคนไร้ยางอาย”

“นั่นช่างบังเอิญเสียจริง ข้าจะไร้ยางอายอย่างไร ก็ไม่อาจสู้ท่านได้หรอก ฝีมืออ่อนด้อยเท่านี้ก็เรียนมาจากท่านนั่นแหละ”

“เจ้ายังกล้าพูดมั่วซั่ว วันนี้ข้าจะต้องเอาชีวิตไร้ค่าของเจ้า” ชิวหลีตีม้าอย่างแรง พุ่งทะยานยังไปทางหลานเยี่ย ในขณะเดียวกันพลังหลากหลายสายก็พุ่งไปซัดหลานเยี่ย

หลานเฟิงหมุนตัวนำหลานเยี่ยไปจัดการไว้อีกด้านอย่างใจเย็น จากนั้นก็ลอยตัวไปปะทะสู้กับชิวหลี

กระแสพลังสีม่วงเหมือนกัน ในสายตาของหลานเยี่ยพลังของชิวหลีนั้นประกายสะท้อนสีดำ แลดูสกปรก และหลานเฟิงของเขานั้นกลับดูบริสุทธิ์และสูงส่ง

ทั้งสองคนลอยตัวอยู่กลางอากาศ ยอดฝีมือทั้งสองคนต่อสู้กัน คนอื่นล้วนหลีกหนีออกห่าง กลัวว่าตนเองจะได้รับอันตรายไปด้วย ชิวหลีลงมือแต่ละครั้งล้วนพุ่งเป้าไปที่จุดสำคัญของหลานเฟิง หลานเฟิงก็ไม่ต่าง

ความเกลียดชังที่หลานเฟิงมีต่อเขานั้นพูดได้ว่าเข้ากระดูกดำ ชิวหลีถูกกดดันควบคุม จะป้องกันตัวเองยังลำบาก หลานเฟิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าชิวหลีได้รับบาดเจ็บ ไม่สู้พูดว่ากระแสพลังถูกทำลาย อ่า รสชาติพลังโดนกัดกลืนคงแย่มากกระมัง

จู่ๆ หลานเฟิงก็แผ่พลัง ตบเข้าที่ไหล่ขวาของชิวหลี

“โอ้ ประมุขเยี่ย รสชาติของการถูกตบเป็นอย่างไรบ้างเล่า? สบายมากใช่หรือไม่ ตอนนี้เกรงว่าเจ้าคงเป็นสุนัขที่ตกอับตัวนั้นกระมัง” ข้างหน้าทั้งสองคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด หลานเยี่ยที่อยู่ข้างหลังก็ใช้ปากวางระเบิดลูกใหญ่ใส่ชิวหลีไม่หยุด

“หลานเยี่ย เจ้าอย่าได้ใจไป พวกข้าสามารถทรมานเจ้าได้ครั้งหนึ่ง ก็ต้องทรมานเจ้าครั้งที่สองครั้งที่สามได้”

“เรื่องในตอนนั้นทำให้ข้าสูญเสียมารดา แค้นใหญ่ของข้ายังไม่ทันชำระเจ้าก็มาลอบฆ่าบิดาข้า ข้าหลานเยี่ยวันนี้จะเอาความแค้นทั้งหมดบวกกับความเจ็บปวดที่เจ้าเอามาลงกับพวกข้าคืนเจ้าทั้งหมด”

ชิวหลีเผยจุดบอดออกมาถูกหลานเฟิงซัดเข้าที่หน้าอก ถูกโจมตีจนตกจากกลางอากาศ ชิวหลีกระอักออกมาเป็นเลือดไม่หยุด ถูกคนข้างๆ ประคองขึ้นมา รอยเลือดสดใหม่ที่เปื้อนตรงหน้าอกจากที่หลานเยี่ยดูแล้วช่างสวยงามเหมือนกับดอกพลับพลึงแดงที่บานออก

“หลานเยี่ยเจ้ารอดูเถิด” ชิวหลีพยายามขึ้นหลังม้า ไม่ผิดตามที่คาดไว้แขนทั้งสองข้างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ตกลงมาจากหลังม้า ลูกน้องเขานำเขาขึ้นมาแบกบนหลัง พาเขากลับไปพร้อมกัน

“ข้ากล้าพนัน ไม่พ้นสามร้อยเมตรพวกเขาจะต้องกลับมา” หลานเยี่ยมองฝุ่นควันที่ยังไม่คลายออกที่ห่างออกไปไกล เหมือนว่ากำลังชื่นชมผลงานชิ้นเอก

ทันใดนั้นบริเวณห่างไปไกลแทบจะมองไม่เห็นเหมือนว่ามีทหารม้าหลายร้อยพันนาย เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ผสมผสานไปกับเสียงกรีดร้องของคน เสียงร้องน่าเวทนาของม้า เสียงอาวุธกระทบกัน แล้วยังมีเสียงโหยหวนของทหาร

และฝุ่นควันที่พัดกระจายก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทำให้คนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ ภาพบรรยากาศที่ลวงตาล่องลอยนั้นยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ ปรากฏขึ้นเป็นท่าทางภาพเดิมของเขา หลานเยี่ยยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ จับมือของหลานเฟิงเอาไว้อย่างอดไม่ได้ กระแสพลังทั้งหมดในกายปรากฏขึ้น

“เปิดประตูเมือง” หลานเยี่ยออกคำสั่ง