สามวันให้หลังหลานเซียวและชิวจือเว่ยก็มาถึงเขาเทียนปี้ แม้ว่าประตูใหญ่จะไม่เปิดให้เข้า แต่ก็ขัดขวางพวกเขาไว้ไม่ได้

“ตาเฒ่า อย่าดิ้นรนอีกเลย ทำตามที่ข้าพูดเสียดีกว่า มอบเขาเทียนปี้มา ประกาศให้ใต้หล้ารู้ว่าเขาเทียนปี้เป็นของตระกูลเยี่ย บางทีข้าอาจจะไว้ชีวิตท่านอีกสักสองสามปี มิเช่นนั้นอย่าได้โทษข้า จะพูดยังไงท่านก็ถือเป็นลุงของข้า” ชิวจือเว่ยหัวเราะอย่างไม่มีอะไรแอบแฝง

“ถุย เจ้าหัวขโมย ใครเป็นลุงของเจ้า อย่าได้คิดไปเอง ต่อให้ข้าตายก็ไม่มีทางยกเขาเทียนปี้ให้เจ้า”

“ไอยา จริงหรือ แต่หากท่านตายไป เขาเทียนปี้ก็จะกลายเป็นของข้า นี่จะทำเช่นไร?” ชิวจือเว่ยหมดหนทาง

หลานเซียวที่อยู่นอกห้องพยายามกลั้นขำไว้ อดที่จะคิดถึงภาพเหตุการณ์เมื่อวานขึ้นมาไม่ได้ ปล่อยให้เขาได้ทรมานไปเลยยกหนึ่ง

“เจ้า…”

อวิ๋นเฉินโมโหจนพูดไม่ออก

“อืม ข้าสบายดี ท่านมีอะไรต้องการพูดอีกข้าจะรับฟังเป็นอย่างดี ไม่พูดตอนนี้หลังจากนี้จะไม่มีโอกาสแล้วนะ”

อวิ๋นเฉินปรายตามองด้านนอก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันไปมองชิวจือเว่ยด้วยความโมโห

“ข้ามีข้อแม้ข้อหนึ่ง”

“เชิญท่านพูด”

“เขาเทียนปี้จะเป็นของเจ้าก็ได้ แต่เกียรติยศและสมบัติที่ข้าเคยครอบครองก่อนหน้านี้เจ้าไม่อาจริบของข้าไป มิเช่นนั้นต่อให้ข้าต้องใช้ชีวิตอันแก่เฒ่า ข้าเองก็ต้องทำให้เจ้าตายอย่างไร้ดินกลบหน้า”

“ดี นี่ยังไม่ใช่เรื่องง่ายหรืออย่างไร ขอแค่ท่านลงนามตรงนี้ ประทับตรา เกียรติยศและสมบัติล้วนให้ท่านไม่ขาดตกบกพร่อง”

ชิวจือเว่ยช่วยปลดผนึกบนไหล่ของอวิ๋นเฉิน ให้เขาได้ลงชื่อประทับตรา

“นี่ถูกต้องแล้ว” ชิวจือเว่ยหัวเราะ “ภรรยา เข้ามาเร็ว”

หลานเซียวเข้ามาจากด้านนอก

“ดูสิ ภรรยา ได้มาครอบครองแล้ว ยังมีเหล่านี้ให้เจ้าทั้งสิ้น” ชิวจือเว่ยเอาใบหลักฐานของตระกูลเยี่ย เขาเทียนปี้และราชวงศ์ส่งให้หลานเซียวทั้งหมด

“ภรรยาหรือ? พวกเจ้า? ดีเหลือเกิน หลานเซียว เสียดายที่ข้าเห็นเจ้าเป็นเหมือนลูกชายแท้ๆ ของข้า เจ้ากลับเข้าร่วมกับตระกูลเยี่ยมาหลอกลวงข้า ดูซิว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า”

อวิ๋นเฉินซัดเข้าไปฝ่ามือหนึ่ง หลานเซียวไม่ทันคาดคิดจึงหลบไม่ทัน ภายในเสี้ยววินาทีนั้นเองหลานเซียวหลับตาลง แต่ความเจ็บที่คาดคิดเอาไว้กลับไม่เกิดขึ้น

หลานเซียวลืมตาขึ้นมาต้องพบว่าชิวจือเว่ยอยู่เบื้องหน้าตน แขนทั้งสองข้างแสดงท่าทีปกป้องตนเอง และมุมปากก็ยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด แต่เขายังคงยิ้ม

“จือเว่ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” หลานเซียวรีบพาชิวจือเว่ยหลบไปอยู่อีกข้าง แล้วยกมือซัดอวิ๋นเฉินออกไปไกล

ชิวจือเว่ยอยากพูดแต่ก็ต้องสำรอกออกมาเป็นเลือดอย่างทนไม่ไหว

หลานเซียวประคองเข้าขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งที่นั่ง ให้เขาได้หายใจ จากนั้นก็ยกน้ำมาให้เขาแก้วหนึ่ง

หลานเซียวป้อนน้ำให้ชิวจือเว่ยดื่มลงไป เพิ่งจะดื่มชิวจือเว่ยก็สำรอกออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง

เหมือนคิดอะไรได้ หลานเซียวลนลานเป็นอย่างมาก

“จือเว่ย รีบสำรอกออกมา เอาชาที่ดื่มไปเมื่อครู่สำรอกออกมา” หลานเซียวร้อนใจจนแทบจะเป็นบ้า การที่ชิวจือเว่ยอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ต่อหน้าเขา นี่เป็นครั้งแรก

ด้วยเหตุการณ์เร่งร้อน หลานเซียวขับกระแสพลังให้เขา เพิ่งจะถ่ายกระแสพลังเข้าไปในร่างของชิวจือเว่ย เขาก็รู้สึกทรมานเป็นอย่างมาก

จู่ๆ หลานเซียวก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ รีบหยุดมือในฉับพลัน

ฝ่ามือของอวิ๋นเฉินเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แม้ว่ากระแสพลังของชิวจือเว่ยจะสูงมากเพียงใดก็ไม่มีทางที่จะสลายพลังที่เป็นของเขาเทียนปี้ที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย

หลานเซียวรีบพาเขากลับตระกูลเยี่ยโดยเร็ว ตอนนี้มีเพียงชิวฉือแห่งตระกูลเยี่ยเท่านั้นที่สามารถช่วยเขาได้

แต่เพิ่งจะก้าวข้ามประตูไปชิวจือเว่ยก็แสดงท่าทีผิดปกติออกมา ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ใบหน้าเหลืองซีด จู่ๆ เขาก็ผลักหลานเซียวออก

“จือเว่ย?”

“อย่าเข้ามา ข้ากลัวว่าควบคุมไม่ได้แล้วจะทำร้ายเจ้า”

หลานเซียวคิดไม่ถึงว่าชิวจือเว่ยจะมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้

“จือเว่ย ข้าขอโทษ เป็นความผิดของข้าทั้งนั้น ให้ข้าพาเจ้ากลับตระกูลเยี่ยเถิด ขอร้องเจ้าล่ะ”