ร่างกายของชิวจือเว่ยค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลง บาดแผลสมานตัวอย่างรวดเร็ว กระแสพลังก็เข้ามารวมกันอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันอวิ๋นฮั่นหัวหน้าทัพกองทหารเขาเทียนปี้ก็นำกองทหารเข้ามา หลานเซียวที่ตกอยู่ในความเจ็บปวดนั้นไร้ซึ่งปฏิกิริยาต่อความเปลี่ยนแแปลงจากโลกภายนอก

“หลานเซียว เจ้าที่เป็นหลานชายของนายท่านกลับรวมหัวไล่ฆ่าทำร้ายลุงของตนเอง เป็นบาปที่ไม่อาจให้อภัยได้ มอบชีวิตมาเดี๋ยวนี้” อวิ๋นฮั่นบุกขึ้นมาคิดจะฆ่าหลานเซียว

จู่ๆ ชิวจือเว่ยก็ลืมตาที่แดงก่ำ ผลักหลานเซียวออกไป มือข้างหนึ่งยื่นทะลุหัวใจอวิ๋นฮั่น

“จือเว่ย เจ้าฟื้นแล้ว จือเว่ย” หลานเซียวคลานขึ้นมาจากพื้น ดีใจจนเขย่าชิวจือเว่ยไม่หยุด แต่ชิวจือเว่ยกลับนิ่งเหมือนกับหุ่นไม้ ดวงตาทั้งสองข้างไร้ซึ่งจิตวิญญาณ

หลานเซียวอึ้งตะลึง ดวงตาของชิวจือเว่ยไม่มีเงาสะท้อนของตน

มีนายทหารบุกขึ้นมาข้างหน้าไม่หยุด ชิวจือเว่ยจัดการฆ่าพวกเขาทีละคนทุกคน ร่างกายจะมีบาดแผลมากเพียงใดก็ไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่ต่อให้ไม่มีสติสัมปชัญญะเขาก็ยังปกป้องหลานเซียวเป็นอย่างดี

หลานเซียวมองทหารถือดาบจะพุ่งมาฟันตนอย่างด้านชา จากนั้นก่อนที่ดาบจะฟันลงมาก็ถูกชิวจือเว่ยฆ่าอย่างโหดร้าย เกิดขึ้นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าๆ

พระอาทิตย์ลอยมาถึงขอบฟ้า เขาเทียนปี้นองเลือดดั่งสายน้ำ ศพกลาดเกลื่อนไปทั่วพื้น เหลือเพียงหลานเซียวที่นั่งอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงและชิวจือเว่ยที่ฆ่าคนไม่เลิก

ชิวจือเว่ยค่อยๆ เดินมาหาหลานเซียว เหมือนกำลังชื่นชมเหยื่อรายสุดท้าย

หลานเซียวหัวเราะออกมาเบาๆ สามารถตายด้วยน้ำมือของเจ้า ข้าเองก็พอใจแล้ว หลานเซียวหลับตาลง ผ่านไปนานความเจ็บปวดก็ยังไม่เกิดขึ้น

“ท่านประมุข ท่านประมุข”

หลานเจ๋อปลุกให้หลานเซียวตื่น หลานเซียวเงยหน้าขึ้นมาเจอเห็นเขา และเห็นชังหลานที่กำลังสู้กับชิวจือเว่ยอยู่

“ท่านประมุข ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

หลานเซียวส่ายหน้า

“ข้าไม่เป็นไร คนที่เป็นคือเขา”

“หลานเซียว ชิวจือเว่ยเป็นอะไรไป”

“นี่เป็นวิชาต้องห้ามที่ไม่มีการเคลื่อนไหวมานาน ใช้กระแสพลังสามประเภทใส่เข้าไปในร่างกายคนคนหนึ่ง ผสมยาพิษทำให้คนกลายเป็นอาวุธฆ่าคนของตนเองได้ แต่อวิ๋นเฉินตายไปแล้ว หลานเซียวใจไม่อยู่กับตัว ไม่มีคนควบคุม เลยกลายเป็นเช่นนี้”

ชังหลานสู้กับชิวจือเว่ยไปพลาง พลางแบ่งสมาธิมาพูดกับหลานเจ๋อไปพลาง

“เช่นนั้นไม่มีวิธีแล้วหรือ?”

“มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น ใช้มุกหลิววั่งฝังผนึกวิญญาณเขา มุกหลิววั่งจะขัดเกลาวิญญาณของเขา ถึงเวลานั้นก็จะฟื้นขึ้นมา มิเช่นนั้นรอหลานเซียวหายไปก็จะไม่มีใครควบคุมเขาได้อีก”

หลานเจ๋อตะลึงไป มุกหลิววั่งหลานเซียวเป็นคนมอบให้เขาเพื่อที่จะทำให้เขาได้อยู่กับชังหลาน แต่เขาไม่อาจเห็นแก่ตัวทำให้แผ่นดินต้องสูญเสียชีวิตเพราะตนเอง สิ่งที่เร่งรีบที่สุดตอนนี้คือให้หลานเซียวควบคุมชิวจือเว่ย

“ท่านประมุข ท่านตั้งสติหน่อย ตอนนี้ทำได้เพียงอาศัยท่านเท่านั้น ชิวจือเว่ยหลุดการควบคุม เขาต้องการเจ้า”

บางทีอาจเป็นเพราะมีปฏิกิริยาต่อชื่อชิวจือเว่ย หลานเซียวได้สติกลับมา

“จือเว่ยๆ” หลานเซียวลุกขึ้นมาจากพื้นจะพุ่งไปทางชิวจือเว่ย แต่กลับถูกหลานเจ๋อขวางเอาไว้

“ท่านประมุข ท่านไม่สามารถไปได้ เขาไม่ใช่ชิวจือเว่ยคนเดิมอีกแล้ว ท่านจะต้องไปควบคุมเขาเดี๋ยวนี้ ต่อให้ทำเพื่อเขา ท่านต้องตั้งสติขึ้นมา”

“ควบคุม ควบคุม ควบคุม” หลานเซียวไม่หยุดบีบบังคับตนเองให้จิตใจสงบลง สุดท้ายชิวจือเว่ยก็หยุดการกระทำลงภายใต้การควบคุมของหลานเซียว

“ท่านประมุข ตอนนี้มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะควบคุมชิวจือเว่ยได้อย่างสมบูรณ์”

“วิธีใด?” หลานเซียวมองหลานเจ๋อด้วยความคาดหวัง ในดวงตานั้นยังประกายหยดน้ำตา

“ใช้มุกหลิววั่งควบคุมวิญญาณของเขา ทำการขัดเกลา”

“มุกหลิววั่ง” หลานเซียวพูดพึมพำ

“ข้ามอบมุกหลิววั่งให้เจ้า ผนึกฝังจือเว่ยแล้วเจ้ากับชังหลานจะทำเช่นไร? ไม่ได้ ทำเช่นนี้ไม่ได้”

“ท่านประมุขเพื่อสรรพสิ่งในโลกหล้า มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น”

“สรรพสิ่งในโลกหล้า” จู่ๆ หลานเซียวก็เริ่มหัวเราะ หัวเราะอย่างน่าเวทนา

“หากข้าทำเพื่อสรรพสิ่งในโลกหล้าก็จะไม่เริ่มการสู้รบ ไม่หลอกใช้ผลประโยชน์จากเขา ไม่ปล่อยให้เขากลายเป็นเช่นนี้”

“แต่ท่านประมุข หากเป็นเช่นนั้นท่านก็จะไม่ได้พบเขาไม่ใช่หรือ?” หลานเจ๋อพูดปลอบหลานเซียวเหมือนกำลังปลอบเด็ก

“ข้ายอมไม่เคยพบเขามาก่อน เช่นนั้นก็จะไม่เจ็บปวดอย่างนี้” หลานเซียวกระอักเลือดออกมา

ชังหลานรีบจับชีพจรเขา

“ตัดชีพจรตนเอง กระแสพลังไหลพล่าน”

“ท่านประมุข…”

“ถ้าหากมีวิญญาณอยู่จริงข้ายอมที่จะถูกปิดผนึกพร้อมกับเขา หลานเจ๋อข้าขอโทษ” พูดจบก็ไม่มีลมหายใจอีกต่อไป