อวิ๋นหรูพาประชาชนเขาเทียนปี้เดินทางมุ่งหน้าไปยังทิศใต้ ผ่านพื้นที่ราบกว้างใหญ่ มาถึงด้านหน้าเขาหลานวั่ง ระยะเวลาเดินทางสองวันไม่ได้ถือว่าไกลเท่าไรนัก ประชาชนเขาเทียนปี้ยังไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าให้เห็น ทันใดนั้นอวิ๋นหรูก็สังเกตเห็นหลานเม่ยรอพวกเขาอยู่ด้านหน้า

“จู่… คุณชายหลานเม่ยทำไมถึงมารอที่นี่เล่า?”

“ต้องขอโทษเป็นอย่างมากคุณหนูอวิ๋น พวกท่านน่าจะไม่สามารถเข้าเขาหลานวั่งได้ ทำได้แค่อยู่ตรงตีนเขาหลานวั่งเท่านั้น ท่านประมุขเปิดม่านพลังให้ท่าน แต่คนอื่นเข้าไปไม่ได้ นี่เป็นสิ่งที่หลานเม่ยคิดขึ้นมาได้ทีหลัง

ข้าได้จัดตั้งที่พักไว้ให้กับประชาชนของท่านบริเวณตีนเขาหลานวั่ง มีม่านพลังที่ใช้พลังของข้ารักษาเอาไว้ ดังนั้นย่อมไม่มีอันตราย”

หลานเม่ยเอ่ยอธิบาย

“เช่นนั้นต้องลำบากท่านแล้ว ท่านรออยู่ตรงนี้นานแล้วกระมัง”

“มิได้ ข้าเองก็เพิ่งมา บังเอิญว่าพวกท่านก็มาถึงพอดี”

พื้นที่ส่วนหนึ่งของตีนเขาหลานวั่งก็ถือเป็นพื้นที่ของตระกูลหลาน เพียงแต่ไม่ถูกม่านพลังปกคลุมเอาไว้เท่านั้นเอง

อวิ๋นหรูตามหลานเม่ยพาประชาชนเขาเทียนปี้ไปยังที่พัก เห็นบ้านพักที่ถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคงเป็นแถวๆ หลังจากเข้าไปแล้วอุปกรณ์ทั้งหลายมีพร้อมตามควร ด้านหน้าบ้านทุกหลังมีพื้นที่เล็กๆ และสวนแห่งหนึ่ง

อุปกรณ์ในชีวิตประจำวันก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบถ้วน แล้วยังละเอียดเอาใจใส่ถึงขั้นเตรียมรถเข็นของเด็กและไม้เท้าของผู้เฒ่า ไม่เหมือนกับสถานที่ที่ไม่มีคนพักอาศัยแม้แต่น้อย

อวิ๋นหรูคิดไม่ถึงว่าภายในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้หลานเม่ยจะทำได้ถึงขั้นนี้

“ขอบคุณท่านมากจริงๆ เตรียมพร้อมอย่างพร้อมเพรียงเช่นนี้”

“ที่นี่แต่เดิมก็มีห้องอยู่มากมาย เพียงแค่ซ่อมแซมเล็กน้อยเท่านั้น ผืนดินและสวนก็ไม่ได้เปลืองเวลามากมาย มีของพวกนี้ก็สามารถตอบสนองความต้องการของตนเองได้แล้ว ยังขาดอะไรอีกข้าจะเอามาให้จากทางตระกูลหลาน”

“เช่นนั้นต้องลำบากท่านแล้ว”

“คุณหนูอวิ๋นขอบคุณหลายครั้ง หลานเม่ยรับไว้ไม่ได้ หลานเม่ยเพียงแค่จัดการธุระแทนท่านประมุขเท่านั้นเอง หากท่านประมุขอยู่จะต้องให้พวกท่านเข้าไปในเขาหลานวั่งเป็นแน่”

“ไม่ต้อง เท่านี้ก็ดีมากแล้ว”

“เช่นนั้นหลานเม่ยต้องขอตัวกลับก่อน”

หลังจากหลานเม่ยกลับไป อวิ๋นหรูก็เริ่มจัดการให้ประชาชนเข้าพัก

“คนที่มีเด็กด้วยให้มาพักบริเวณนี้ มีคนแก่ให้อยู่ตรงนั้น ที่เหลือเลือกบ้านที่พวกเจ้าได้เลย”

หลังจากอวิ๋นหรูจัดการเสร็จแล้ว ทุกคนก็เข้าไปพักด้วยความดีอกดีใจ

หลังจากเหล่าหญิงที่แต่งงานแล้วช่วยกันเก็บกวาดภายในบ้าน ก็เริ่มลงมือจัดระเบียบสวนและพื้นที่ด้านนอก ทหารกลุ่มนั้นก็มาช่วยจัดการพื้นที่ด้วย

“ท่านเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ สามารถรบกวนนายท่านตระกูลหลานคนนั้นช่วยนำเอาพันธุ์ไก่พันธุ์เป็ดและเมล็ดพืชผักจากตระกูลหลานเอามาปลูกได้หรือไม่ ตอนนี้อย่างไรก็กลับไปไม่ได้ คงไม่อาจพึ่งพาอาศัยตระกูลหลานได้ทุกเรื่อง” หญิงแต่งงานแล้วคนหนึ่งอุ้มลูกมาคุยกับอวิ๋นหรู

อวิ๋นหรูได้ยินแล้วจึงหัวเราะออกมา ช่างดีเหลือเกิน ทุกคนไม่ได้หมดอาลัยตายอยากเพราะการเปลี่ยนแปลงของเขาเทียนปี้ แต่ยังมองไปข้างหน้าด้วยความคิดบวก พวกเขาทำได้เช่นนี้ เช่นนั้นข้ายิ่งไม่อาจตามหลัง

“ได้ ข้าจะให้เขาเอามา”

อวิ๋นหรูบอกคำร้องขอของตนเองกับหัวหน้าทหารกลุ่มนั้น จากนั้นถึงรู้ว่าภายในบ้านทุกหลังล้วนมีเครื่องมือและเมล็ดพันธุ์พืชผักผลไม้อยู่ สำหรับลูกเจี๊ยบและลูกเป็ดหัวหน้าทหารกลับไปยังตระกูลหลานรายงานให้หลานเม่ยทราบในทันใด

ค่ำวันนั้นหลานเม่ยพาคนนำสิ่งของมาส่งให้ เห็นกลุ่มคนข้างหลังหลานเม่ยแบกกรงลูกเจี๊ยบมาคนละกรง แล้วในมือหลานเม่ยก็ยังมีอยู่กรงหนึ่ง ลูกเจี๊ยบและลูกเป็ดที่อยู่ภายในส่งเสียงร้องระงม อวิ๋นหรูรู้สึกขำขันอย่างไม่มีเหตุผล

จู่จื๋อซือตระกูลหลานกลับมีด้านที่น่ารักเสียขนาดนี้