№ 532 ทรัพย์สินทางบ้านมหาศาล

ในตอนนี้ เฟิ่งจิ่วคิดว่ารอหาตัวท่านปู่พบแล้วเธอจะกลับไปศึกษาด้านยาเซียนที่ราชวงศ์เฟิ่งหวงเสียก่อน แล้วค่อยเตรียมตัวสร้างรากฐานเพื่อบรรลุขั้น เช่นนั้นน่าจะพอได้แล้ว ส่วนเรื่องท่านแม่เธอ ด้วยกำลังของเธอตอนนี้ไปแคว้นรุ่งเรืองระดับหนึ่งเกรงว่าก็ยังทำอะไรไม่ได้ ไม่สู้สร้างรากฐานก่อนดีกว่า

ขณะกำลังคิด ก็เห็นหัวหน้าเคอที่นั่งตรงหน้ามีสีหน้าเศร้าหมอง นึกได้ว่าเขาเป็นพี่ชายร่วมตระกูลของหัวหน้าเคอแห่งแคว้นเหินเวหา หัวหน้าเคอคนนั้นช่วยเหลือเธอไว้ไม่น้อย ซ้ำยังมอบเรือเหาะลำหรูหราให้อีก

ดังนั้นคิดๆ แล้ว จึงเอ่ยปากบอกว่า “หัวหน้าเคอ อันที่จริงตอนนี้ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล บาดแผลนี้ภายในห้าสิบปีจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร แต่ในด้านวรยุทธ์อยากจะบรรลุขั้นอีกก็ยากนัก ทว่าหากรักษาหายได้ การบรรลุขั้นก็เป็นเรื่องที่จะเป็นจริงได้ในไม่ช้า”

ใครจะรู้ เธอไม่พูดเสียยังดีกว่า พอบอกไปสีหน้าหัวหน้าเคอก็เปลี่ยนเป็นขาวซีด “อะ อะไรนะ? ภายในห้าสิบปีจะไม่มีปัญหาใหญ่? คุณชายจิ่วหมายความว่าหลังจากห้าสิบปีอาจจะเกิดเรื่องขึ้นหรือ?”

“หากฝึกบำเพ็ญอยู่ตลอดละก็ บาดแผลภายในนี้จะถูกกระตุ้น ดังนั้นข้าขอแนะนำว่าก่อนรักษาบาดแผลจนหาย ให้ประคองวรยุทธ์ไว้จะดีที่สุด และอย่าพยายามบรรลุขั้นอีก” ที่เธอพูดไม่ได้จะทำให้เขาตกใจ มีแผลเก่าติดตัวยังพยายามบรรลุขั้นมาตลอด บาดแผลภายในจึงถูกกระตุ้นออกมา

ได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าเคอก็ถอนใจ “เฮ้อ! น่าเสียดายที่บาดแผลนี้ได้รับมาหลังจากบรรลุระดับกำเนิดวิญญาณ หากบาดเจ็บก่อนบรรลุระดับ วันที่วิญญาณต้นก่อตัวร่างกายจะหลอมขึ้นใหม่ด้วย และคงไม่มีเรื่องเช่นนี้อยู่”

พูดถึงตรงนี้ เขาลุกยืนขึ้นประสานมือคารวะไปทางเฟิ่งจิ่ว “ไม่ว่าอย่างไร วันนี้ก็ต้องขอบคุณคุณชายจิ่วมาก หลายปีนี้ข้าเคยถามหมอมาไม่น้อยกลับไม่มีใครบอกปัญหาได้ วันนี้คุณชายจิ่วเอ่ยถึง ข้ารู้แล้วว่าวันหลังจะทำเช่นไร”

เห็นเช่นนี้เฟิ่งจิ่วไม่รู้จะพูดอะไรดี หลังจากแนะนำเขาก็ไปส่งเขากลับด้วยตัวเอง

รอจนหัวหน้าเคอจากไป เฟิ่งจิ่วมองรอบๆ ไม่เห็นร่างของหลิงโม่หาน ซ้ำยังเห็นว่าอิ่งอีกับฮุยหลางยังอยู่ที่นี่และไม่ได้ตามนายท่านพวกเขาไป จึงถามว่า “นายท่านเจ้าล่ะ? ทำไมพวกเจ้าสองคนเฝ้าอยู่ที่นี่ไม่ตามไป?”

“นายท่านบอกว่าจะออกไปเดินเล่นเสียหน่อย ไม่ต้องตามไป ให้พวกเราเฝ้าคุณชายจิ่วไว้ก็พอ” อิ่งอีตอบกลับ พร้อมยืนตัวตรงอยู่ตรงประตู

“ฮี่ๆ คุณชายจิ่ว นายท่านเป็นห่วงท่าน! ดังนั้นถึงให้พวกเราเฝ้าไว้” ฮุยหลางฉีกยิ้มกว้าง ถามอีกว่า “คุณชายจิ่ว ก่อนหน้านี้ท่านบอกจะมอบของให้ข้า เป็นของอะไรหรือ?”

ครั้นได้ยินเช่นนี้ แม้แต่อิ่งอียังมองไปทางเฟิ่งจิ่ว แต่คิดว่าอย่างมากนางคงให้ของจำพวกยาป้องกันตัว เพราะตัวนางเป็นนักปรุงยา สิ่งที่ขาดไม่ได้ที่สุดก็คือยา

“ฮุยหลาง เจ้าอยู่ระดับหลอมแก่นพลังมานานมากแล้วสินะ?” เธอถามอย่างยิ้มแย้ม จ้องพินิจมองเขาจากบนลงล่าง

“อันที่จริงยังไม่นาน ข้าบรรลุระดับหลอมแก่นพลังเร็วกว่าคนทั่วไปมาก นายท่านมอบยาอายุวัฒนะเสริมระดับพลังให้พวกเราไม่น้อย”

ฐานะของนายท่านพวกเขาไม่ได้ขาดยาอายุวัฒนะอะไรพวกนั้น ด้วยเหตุนี้พวกเขาที่ติดตามอยู่ข้างกายนายท่าน นอกจากพรสวรรค์ของตัวเองก็ยังมีการช่วยเหลือจากยาอายุวัฒนะ ถึงจะบรรลุขั้นได้รวดเร็วเพียงนี้ มิเช่นนั้นอายุเช่นนี้ไม่มีทางบรรลุถึงวรยุทธ์ระดับหลอมแก่นพลังได้แน่

ประโยคเดียวมีข้อมูลรั่วไหลมากมายนัก ทำให้ดวงตาเฟิ่งจิ่วเป็นประกายขึ้นมา “ดูท่านายท่านเจ้าจะมีทรัพย์สินทางบ้านมหาศาลเลย!”

…………………..