№ 586 ยึดติด
ร่างสีขาวที่เดินมาจากประตูวังมีย่างก้าวอ่อนช้อยสง่างาม ชุดกระโปรงพลิ้วไหวเบาๆ ท่ามกลางสายลมอ่อน นางวางท่าผ่าเผยสละสลวย มีกลิ่นอายสูงศักดิ์ ผู้ติดตามข้างกายคือเหลิ่งซวงผู้มีรูปโฉมงดงามเย็นชาในชุดสีดำ ห่างไปอีกหนึ่งก้าวด้านหลังคือองครักษ์ตระกูลเฟิ่งทั้งแปดผู้มีหน้าตาหล่อเหลาท่าทางโดดเด่น ภายใต้กลุ่มคนที่รายล้อมพวกนี้ เฟิ่งจิ่วในชุดสีขาวยิ่งดูสูงส่งไร้คนเทียบเทียม
“ท่านปู่เกิ่ง” เฟิ่งจิ่วขานเรียก ทักทายด้วยใบหน้ามีรอยยิ้ม “ต้องรบกวนท่านแล้ว”
“เหอะๆๆ ไม่หรอกๆ เป็นเกียรติของข้าเช่นกัน! ฮ่าๆๆ” เขาหัวเราะเสียงดัง ท่าทางอารมณ์ดียิ่ง
เฟิ่งจิ่วยิ้มเล็กน้อย บอกกับพวกคนด้านหลังว่า “ไปดูทีว่าของเตรียมไว้ดีแล้วหรือยัง?”
“ขอรับ/เจ้าค่ะ”
พวกเขาเดินไปทางเรือเหาะ หัวใจต่างประหม่าขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาตามนายท่านออกไปด้านนอก แม้ใบหน้าไม่แสดงออก แต่หลังจากรู้ข่าวนี้ตั้งแต่เมื่อคืน พวกเขาก็นอนไม่หลับมาตลอด
เฟิ่งจิ่วกับผู้เฒ่าเกิ่งกำลังคุยกัน ส่วนทางนั้นตรวจนับสินสอดกับไพร่พล ไม่นานนักพวกเขาก็เดินเข้ามารายงาน
“นายท่าน สินสอดและไพร่พลต่างครบถ้วนแล้ว เตรียมตัวออกเดินทางได้ทุกเมื่อขอรับ”
ผู้เฒ่าเกิ่งพยักหน้า หันกายก้าวขึ้นเรือเหาะ ขณะที่เหยียบลงบนเรือเหาะลำนี้ ในใจเขาเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ ไม่นึกว่าการนั่งเรือเหาะครั้งแรกจะเป็นการเดินทางไปส่งสินสอดให้เหล่าเฟิ่ง ช่างนึกไม่ถึงจริงๆ!
รอจนทุกคนขึ้นเรือแล้ว หลังจากให้พวกเขานั่งกันเรียบร้อย เฟิ่งจิ่วก็เริ่มเคลื่อนเรือเหาะไปยังแคว้นมหาสันติ…
ทางอีกด้านหนึ่ง ณ แคว้นเหินเวหา ภายในพระราชวัง ยามได้ยินข่าวล่าสุดที่ราชวงศ์เฟิ่งหวงส่งมา รัชทายาทเนี่ยเถิงนั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ แววตาทั้งชั่วร้ายและไม่ยอมแพ้ เทียบกับท่าทางยามที่พบเฟิ่งจิ่วครั้งแรก ตอนนี้ทั่วร่างเขามีกลิ่นอายร้ายกาจกระจายออกมา
“ราชวงศ์เฟิ่งหวง เฟิ่งชิงเกอ? หรือว่าเฟิ่งจิ่ว? ยังมีผู้ชายคนนั้นอีก? เป็นใครกันแน่?”
หลังจากกลับมา เขาถูกเสด็จพ่อสั่งสอนอย่างดุร้าย ซ้ำยังสั่งแล้วสั่งอีกว่าอย่าไปยั่วยุคนราชวงศ์เฟิ่งหวง ก่อนจะเรียกคนข้างกายเขาพวกนั้นที่ใช้การได้กลับไป ด้วยเกรงว่าเขาจะทนไม่ไหวและไปยุ่งกับราชวงศ์เฟิ่งหวงอีก
แต่เขาได้รับความอับอายมากเพียงนั้น จะยอมแพ้เช่นนี้ได้อย่างไร!
สำหรับสาวน้อยงามล้ำที่ซุกซนเอาแต่ใจและงดงามราวเปลวไฟ เขาเปลี่ยนจากความชอบใจในวินาทีแรกกลายเป็นความยึดติด ให้เขาปล่อยไปหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร!
แต่เมื่อนึกถึงชายชุดคลุมดำคนนั้นและกลุ่มอำนาจเบื้องหลัง เนี่ยเถิงกลับไร้เรี่ยวแรงไปชั่วขณะหนึ่ง
เจ้าตำหนักยมราช ชายคนนั้นเป็นเจ้าแห่งตำหนักยมราชกลุ่มอำนาจที่กระจายไปทั่วทุกแคว้นใหญ่! เนี่ยเถิงจะมีกำลังไปสู้กับเขาได้เช่นไร? แค่นึกถึงแรงกดดันทำลายล้างโลกที่แฝงมากับแววตาเย็นเยียบดุดัน ถึงตอนนี้หัวใจเขาก็ยังคงสั่นเทิ้มอยู่บ้าง
มือเขากำหมัดขึ้นแน่น นัยน์ตาฉายประกายว่าจะต้องได้มาครอง กล่าวเสียงเบาว่า
“ข้าไม่ปล่อยไปหรอก! เฟิ่งชิงเกอ ข้าจะต้องได้ตัวเจ้ามา!”
แคว้นมหาสันติ ภายในตระกูลหลินเมืองซานเจียง
ตั้งแต่ผู้เฒ่าเฟิ่งจากไป ซู่ซีก็นั่งเกียจคร้านมาตลอด เฝ้ามองไปโดยไม่สนใจอะไรเลย หลายวันนี้พูดได้ว่าใช้ชีวิตนับวันเวลาไปวันๆ
เมื่อหลินป๋อเหิงกับหลินเฉิงจื้อเดินเข้ามา เห็นนางนั่งเท้าคางอยู่ในลานบ้าน สองคนมองหน้ากัน จากนั้นหลินเฉิงจื้อขานเรียกอย่างยิ้มแย้ม
“ท่านน้า วันนี้อากาศไม่เลว ออกไปเดินเล่นไม่ดีกว่าหรือ?”
…………………………………….
