ทั้งสองคนค่อยๆ เดินมาถึงหน้าสิ่งปลูกสร้างหลังหนึ่ง ข้างบนนั้นเขียนคำว่าหอต้วนอวิ๋นเอาไว้อย่างชัดเจน หากไม่ตั้งใจมองให้ดีก็จะไม่รู้เลยจริงๆ ว่านี่เป็นหอนางโลมหอหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นการประสานกันของหอนางโลมและหอนายโลม หน้าประตูนั้นไม่มีเสียงดังอึกทึกเหมือนหอนางโลมทั่วไป หลังจากเข้าไปแล้วก็ไม่เห็นภาพที่ลูกค้ากำลังต่อรองราคา ไม่มีสตรีสวมใส่ชุดเผยหน้าอกเปิดยอดปทุมถันและบุรุษบอบบางร่างมิอาจต้านลมให้เห็น

“คุณชาย สบายดีหรือไม่เจ้าคะ บ่าวอวี่ซีเจ้าค่ะ” สตรีในชุดสุภาพสง่างามนางหนึ่งทักทายกับหลานเยี่ย นี่น่าจะเป็นแม่เล้าตามความหมายที่สืบทอดกันมากระมัง หลานเยี่ยคิดเช่นนี้

“สบายดีหรือไม่อย่างนั้นหรือ หอนางโลมนี่น่าสนใจจริงๆ” หลานเยี่ยพูดออกมาเรียบๆ

“เกรงว่าคุณชายคงจะไม่ใช่คนพื้นที่ หรือไม่ก็ถูกประมุขหอแกล้งเสียแล้วเจ้าค่ะ หอต้วนอวิ๋นแห่งนี้มิใช่หอนางโลม แต่เป็นสถานที่ที่มอบโอกาสให้ชายหนุ่มหญิงสาวผู้ยังไม่แต่งงานได้มาพบปะกัน หากอยากหาคู่ก็เพียงแค่ทิ้งข้อมูลเอาไว้ เมื่อมีผู้ที่เหมาะสมก็จะติดต่อท่านกลับไปเจ้าค่ะ”

“เมื่อพูดเช่นนี้ ประมุขหอก็คือแม่สื่ออย่างนั้นสิ” หลานเยี่ยพูดเย้าแหย่

“จะพูดเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” อวี่ซียิ้มน้อยๆ

“หากอวี่มั่วได้ยินว่าตนเองถูกพูดว่าเป็นแม่สื่อ คงจะโมโหจนระเบิดเลยกระมัง”

“อาจเป็นไปได้เจ้าคะ แต่มีฮูหยินอยู่ด้วย น่าจะไม่โมโหแรงเกินไปเจ้าค่ะ” สตรีนางนี้ไม่ได้ตกใจที่หลานเยี่ยรู้ว่าประมุขหอเป็นใคร “ได้สั่งให้คนไปแจ้งประมุขหอแล้วเจ้าค่ะ คุณชายหลานโปรดรอสักครู่เจ้าค่ะ”

“สมแล้วที่เป็นคนของอวี่มั่ว ตามีแววนัก” หลานเยี่ยเอ่ยชมประโยคหนึ่ง จากนั้นก็นั่งลงบนโต๊ะเล็ก หยิบถ้วยชาขึ้นมาจับเล่น

“ถ้วยชานี่?” หลานเยี่ยพูดพึมพำกับตนเอง

“ทำไมหรือ” หลานเฟิงที่อยู่ข้างๆ ส่งเสียงถาม

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกคุ้นตาเท่านั้นเอง ว่าแต่เจ้ายืนอยู่ตลอดไม่เหนื่อยบ้างหรือ”

“ไม่เหนื่อย” มองดูถ้วยชาในมือของหลานเยี่ย แววตาของหลานเฟิงปรากฏความไม่พอใจสายหนึ่งพาดผ่าน

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องของอวี่มั่ว

“เสี่ยวซีจ๋า เจ้าดูอะไรอยู่หรือ” อวี่มั่วเข้ามาโอบเทียนซีที่กำลังดูหนังสือจากข้างหลัง

“สมุดบัญชี” เทียนซีไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

“เสี่ยวซีอย่าได้เหนื่อยเกินไป ข้านวดเอวให้เจ้าดีกว่า”

เมื่อรู้สึกได้ถึงมือซุกซนทั้งสองข้างที่วุ่นวายอยู่บนหลัง เทียนซีปิดสมุดบัญชีฟาดเข้าที่ศีรษะของอวี่มั่วเสียงดัง ป้าบ

“แล้วเจ้าคิดว่าต้องโทษใครเล่า” เทียนซีพูดออกมาด้วยความโกรธ เมื่อวานนี้แต่เดิมเทียนซีกำลังดูสมุดบัญชีอยู่ อวี่มั่วกลับเข้ามาแบกตนลงไปทุ่มไว้บนเตียง ทรมานอยู่ทั้งคืน จนถึงตอนนี้เทียนซีก็ยังรู้สึกปวดเอว

“ไอยา ทำอีกไม่กี่ครั้งก็ดีเอง ไม่อย่างนั้นพวกเรามาทำกันตอนนี้ดีหรือไม่” พูดจบก็พร้อมจะแบกคน

“ประมุขหอ คุณชายซี คุณชายหลานมาถึงแล้วขอรับ”

ปัง ประตูถูกเตะออก อวี่มั่วหน้าดำคล้ำ เทียนซีที่อยู่ข้างๆ ก็มองเขาด้วยสายตาสมน้ำหน้า แต่หลังจากนั้นเทียนซีก็คิดอยากจะหยิกเขาให้ตาย

“คุณชายซีอะไรกัน ต้องเรียกว่าฮูหยินประมุขหอ เพิ่งมาใหม่ใช่หรือไม่ ไปให้อวี่ซีสอนกฎเกณฑ์เจ้าเสีย อีกอย่าง พาเจ้าหลานเยี่ยนั่นไปห้องรับรอง” อวี่มั่วหน้าดำอึมครึมจนแทบจะบิดน้ำออกมาได้ เด็กรับใช้รีบวิ่งลงไปด้วยความเร่งรีบ

“ยังมีคนอื่นอีกหรือ” เมื่อเห็นเก้าอี้ห้าตัวภายในห้อง หลานเยี่ยพลันถามอวี่ซีขึ้นมา

“ยังมีคุณชายมู่หลีเจ้าค่ะ” เสี้ยวนาทีถัดไปหลานเยี่ยพลันหันไปมองหลานเฟิง ไม่ผิดจากที่คาดไว้ สีหน้าของหลานเฟิง ไม่ดีอย่างมาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี้ ตอนที่เพิ่งพบหน้าเมื่อสามปีก่อนก็ปะทะกันอย่างดุเดือด เมื่อมีโอกาสก็ต้องหาเรื่องอีกฝ่าย

“เกิดอะไรขึ้นหรือ เหตุใดองครักษ์ใหญ่หลานถึงได้มีสีหน้าย่ำแย่เช่นนี้” หลานเยี่ยที่กำลังดื่มชาเมื่อเห็นอวี่มั่วเดินจูงมือเทียนซีเข้ามาก็แทบจะพ่นชาออกมา อวี่มั่วกอดเทียนซีรีบพาหลบไปอีกข้าง แต่คนที่เดินตามเข้ามากลับไม่โชคดีเช่นนั้น