ชิวจือเว่ยฝืนยิ้มให้หลานเซียว หลานเซียวกลับเดินขึ้นไปข้างหน้าไม่หยุด

“อย่าเดินมา ข้าใกล้จะเสียสติแล้ว” ชิวจือเว่ยพูดอีกครั้ง จากน้ำเสียงของเขาสามารถรู้ได้ว่าเขาทรมานอย่างมาก

“จือเว่ย ข้าขอโทษๆ เป็นความผิดของข้าทั้งนั้น” หลานเซียวทั้งร้องไห้ทั้งตะโกนใส่ชิวจือเว่ย “เป็นข้าที่อยากครอบครองใต้หล้า เป็นข้าที่หลอกใช้เจ้ามาตลอด สองตระกูลไม่อาจแต่งงานข้ามตระกูลได้เป็นเพียงข้ออ้างของข้าทั้งนั้น ขอโทษๆ เป็นข้าที่ร่วมมือกับอวิ๋นเฉินคิดทำร้ายเจ้า เป็นข้าที่ทำให้ร่างกายของเจ้าเต็มไปด้วยกระแสพลังสามประเภทพร้อมกัน เป็นข้าที่ให้เจ้าดื่มชาพิษนั่น ล้วนเป็นความผิดของข้าทั้งนั้น จือเว่ยๆ เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไรดีหรือไม่ ข้าไม่ต้องการอีกแล้วใต้หล้าอะไรนี่ ข้าต้องการเจ้า จือเว่ย”

หลานเซียวร้องไห้จนไม่ใช่ตนเอง

ชิวจือเว่ยขยับขึ้นข้างหน้าด้วยความลำบาก เช็ดน้ำตาให้หลานเซียว

“อย่าร้องไห้ภรรยา ร้องไห้อีกจะไม่สวยแล้ว ที่จริงข้ารู้มาตลอด ข้ารู้มาตลอดว่าเจ้าเพียงแค่หลอกใช้ข้า คำพูดที่เจ้าคุยกับหลานเจ๋อวันนั้นข้าล้วนได้ยินทั้งหมด พิษในน้ำชาข้าเองก็รู้ เจ้าอยากได้ใต้หล้าข้าเองก็รู้ เจ้าอยากได้ใต้หล้า ข้าก็จะตีใต้หล้ามาให้เจ้า เจ้าอยากให้ข้าไม่รู้อะไร ข้าก็จะไม่รู้อะไรทั้งนั้น เจ้าให้ข้าดื่มชาพิษ ข้าเองก็ดื่มลงไป ข้ากลัวว่าตัวเองจะไม่มีค่าให้หลอกใช้อีก กลัวว่าเจ้าจะจากข้าไป ข้ารักเจ้ามากจริงๆ ภรรยา

เพื่อเจ้าข้ายินยอมทำทุกอย่าง ต่อให้ข้าไปตายข้าเองก็ยินยอม อย่าได้รู้สึกผิด อย่ารู้สึกเสียใจเพราะข้า เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น ข้ารักเจ้าภรรยา หลังจากนี้มีเจ้าต้องใช้ชีวิตคนเดียวแล้ว อย่าได้มาหาข้าอีก หลังจากนี้สิบกว่าปีรอข้าเติบโตที่ทางนั้นแล้วข้าจะมารับเจ้าไป”

“อย่าพูดอีกเลย ขอร้องเจ้าล่ะ อย่าพูดอีก ข้าพาเจ้ากลับตระกูลเยี่ย พวกเราไปหาชิวฉือ เขาสามารถช่วยเจ้าได้”

หลานเซียวกำลังสะอึกสะอื้นไปพูดไป จู่ๆ ก็ถูกชิวจือเว่ยจับตัวให้หมุนกลับไป กระบี่แหลมเล่มหนึ่งทะลุผ่านร่างของชิวจือเว่ยไป

มองดูร่างที่ค่อยๆ ไหลลงของชิวจือเว่ย หลานเฟิงพุ่งเข้าไปหาอวิ๋นเฉินเหมือนคนบ้า

“อ่า เจ้าสมควรตาย เจ้าคืนจือเว่ยของข้ามา ทำไมข้าต้องร่วมมือกับเจ้า ทำไม…”

หลานเซียวแสดงฝีมือที่หมายจะเอาชีวิตทั้งสิ้น ทำให้อวิ๋นเฉินไร้ทางจะสู้

“อยากให้เขาตายไม่ได้ง่ายขนาดนั้น กระแสพลังสามชนิดบวกกับชาพิษแก้วนั้นมากพอที่จะทำให้เขากลายเป็นฆาตกรคลุ้มคลั่ง อีกทั้งนี่ยังไม่ตายง่ายๆ รอเขาฆ่าเจ้าเองกับมือก็แล้วกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

หัวเราะไปครึ่งหนึ่งอวิ๋นเฉินก็ถูกหลานเซียวระเบิดเข้าที่ศีรษะ

เขากลับมาอยู่ข้างกายชิวจือเว่ยทันที แต่ต้องพบว่ามือของเขากำแผ่นหลักฐานสองสามใบนั่นเอาไว้แน่น

มือที่สั่นสะท้านถูกยกขึ้นมาตรงหน้าหลานเซียว บวกกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดแต่ยังคงยิ้ม

“ภรรยา เจ้าถือเอาไว้ ตั้งแต่นี้ไปเจ้าเป็นนายของแผ่นดินนี้แล้ว ขอโทษภรรยา ที่ไม่อาจ แห่ขบวนแต่งงาน ร้อยลี้ ไป สู่ ขอ เจ้า กลับบ้าน ได้อีก”

มือของชิวจือเว่ยตกลง

“ไม่ จือเว่ย เจ้าตายไม่ได้ เจ้ารับปากข้าแล้วว่าจะสู่ขอข้ากลับบ้าน เจ้าคนโกหก เจ้าพาข้าไปหาพ่อแม่แล้ว แต่กลับทิ้งข้าไว้ลำพัง ไม่มีเจ้าข้าเอาแผ่นดินนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ชิวจือเว่ย เจ้าเชื่อฟังข้าที่สุดไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ข้าสั่งให้เจ้าลุกขึ้นมา เจ้าได้ยินหรือไม่”

หลานเซียวร้องไห้แทบจะขาดใจ ทำให้คนที่มาดูว่าเกิดอะไรขึ้นอดไม่ได้ที่จะร่ำไห้ออกมา

มีคนวิ่งไปแจ้งตระกูลหลาน มีคนวิ่งไปเรียกคนมา เสียงร้องไห้ตะโกน เสียงฝีเท้าวุ่นวาย มีเพียงเลือดบนพื้นที่ไหลออกมาช้าๆ