คืนนั้นหลานเม่ยไม่ได้อยู่พักที่นั่น เขากลับไป แต่วันรุ่งขึ้นก็ไปตีนเขา เขาหลานวั่งอีกครั้ง เมื่อวานคนที่กลับมาจากชายแดนซีเชวียพูดว่าหลานเฟิงออกจากซีเชวียไปแล้ว บอกว่าไปเขาเทียนปี้

“คุณชายหลานท่านมาแล้วหรือ?”

อวิ๋นหรูยังคงเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

“คุณหนูอวิ๋น ท่านทราบว่าท่านประมุขและหลานเฟิงไปที่ไหน?” หลานเม่ยดูท่าทางร้อนใจนัก

“ท่านพี่และหลานเฟิงหรือ? ข้าไม่รู้ ตอนแรกท่านพี่เองก็หายออกจากเขาเทียนปี้ไปอย่างไร้ร่องรอย วันนั้นข้ากลับไปจากตระกูลหลาน แม่ทัพอวิ๋นบอกข้าว่าหลานเฟิงไปที่เขาเทียนปี้ บอกว่าไปหาท่านพี่ แต่ไม่พบ หลังจากนั้นก็จากไป ไม่มีข่าวให้ได้ยินอีก ตอนแรกข้าคิดว่าพวกเขากลับมาตระกูลหลานเสียอีก”

“พวกเขาไม่ได้กลับมาตระกูลหลาน ตอนนี้ไม่รู้ไปที่ใด”

“ท่านเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ แม่ทัพอวิ๋นส่งจดหมายถึงท่าน”

ตอนที่กำลังพูดคุยอยู่นั่นเอง ทหารนายหนึ่งก็ควบม้าวิ่งมา ส่งจดหมายให้อวิ๋นหรู อวิ๋นหรูรีบเปิดจดหมายออกดู

ไม่นานสีหน้าของอวิ๋นหรูก็กลายเป็นไม่น่ามองถึงขั้นสุด

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?”

“แม่ทัพอวิ๋นบอกว่า วันนี้ตอนที่เขาไปตรวจสอบอุโมงค์ลับพบว่าทหารที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นถูกคนฆ่าหมดแล้ว อาจจะมีคนบุกเข้ามาในเขาเทียนปี้อีกครั้ง เขาค้นหาพื้นที่ที่เป็นไปได้ทุกแห่งแต่ก็หาไม่พบ คิดว่าอาจจะบรรลุจุดประสงค์แล้วจากไปแล้ว”

“เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของท่านประมุขหรือไม่”

“เช่นนั้นจะทำเช่นไรดี?”

“คุณหนูอวิ๋นไม่ต้องร้อนใจไป ท่านประมุขมีเส้นสายอยู่ทุกที่ ข้าจะให้พวกเขาช่วยตาหา หากมีข่าวอะไรจะมาแจ้งท่าน คุณหนูอวิ๋นจัดการเรื่องที่นี่เสร็จแล้วก็กลับไปเขาเทียนปี้วางแผนบูรณะได้ ที่นี่ข้าจะช่วยท่านเอง อีกอย่างเรื่องอุโมงค์ลับก็ต้องคิดถึงการปิดผนึกใหม่อีกครั้งได้แล้ว”

“อืม เช่นนั้นต้องลำบากท่านแล้ว ข้าจะรีบกลับไปยังเขาเทียนปี้”

หลังจากหลานเม่ยออกจากตีนเขา เขาหลานวั่งแล้วนั้นก็มุ่งหน้าตรงไปที่เมืองหลวงทันที ท่านประมุขจะไปที่หล่านเย่ว์หรือไม่ แต่เขาจะปล่อยตระกูลหลานทิ้งไว้ไม่สนใจอย่างนั้นหรือ

หลังจากมาถึงเมืองหลวง หลานเม่ยตรงไปยังหอเมฆาคลาย อวี่มั่วและเทียนซีออกมารับเขา

“เรื่องก็เป็นเช่นนี้ ขอร้องพวกท่านช่วยตามหาท่านประมุขหลานด้วยเถิด”

“จู่จื๋อซือไม่ต้องมากพิธีไป หลานเยี่ยเป็นเพื่อนที่ดีของเรา ทำเรื่องเท่านี้ถือว่าเป็นเรื่องสมควร ท่านวางใจเถิด หากมีข่าวคราวอะไรจะต้องแจ้งท่านในทันทีเป็นแน่”

“ขอบคุณ!”

หลังจากหลานเม่ยจากไป อวี่มั่วและเทียนซีก็พูดคุยกันขึ้นมา

“เจ้าว่าหลานเยี่ยจะไปไหน?”

“ถูกตระกูลเยี่ยจับตัวไปหรือไม่…” เทียนซีไม่ได้พูดต่อ หากเป็นเช่นนี้จริงก็อันตรายเกินไปแล้ว

แม้ชิวหลีจะตายไปแล้ว แต่คนที่อยากได้มุกหลิววั่งมีอยู่มากมาย ตอนนี้หลานเยี่ยและหลานเฟิงหายตัวไปพร้อมกัน ยากที่จะไม่ทำให้คนนึกสงสัย

“พลังของหลานเยี่ยแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น หลานเฟิงก็ไม่ได้อ่อนแอ จะถูกจับไปง่ายๆ เช่นนี้หรือ?”

“พูดยาก ใครจะรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามใช้แผนร้ายอย่างไร”

“จะว่าไปช่วงนี้ก็ไม่ได้เจอมู่หลีเลย”

“เขามักจะผีเข้าผีออก ไม่เจอหน้าก็ไม่แปลก พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าเขาพักที่ไหนกันแน่ ไม่มีวิธีติดต่อเขา ก่อนหน้านี้ขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับหลานเยี่ยเขาจะต้องปรากฏตัวขึ้นในทันที คราวนี้ไม่โผล่หน้ามาท่าทางสถานการณ์จะไม่ค่อยน่าชมเท่าไร”

“ต้องให้คนของหล่านเย่ว์ลงมือหรือไม่ เช่นนี้จะเร็วนี้อีกหน่อย อาศัยเพียงแค่กำลังของเราเกรงว่าจะไม่เป็นตามใจนึก”

“อืม ย่อมได้”

“เช่นนั้นพวกเราไปที่หล่านเย่ว์สักครั้ง” อวี่มั่วหยิบเอาป้ายคำสั่งออกมาจากลิ้นชักภายในโต๊ะ สั่งงานพร้อมกับเทียนซีอยู่ครู่หนึ่งก็ออกเดินทาง