“เจ้ารู้มากเพียงใด?” ร่างของหลานเฟิงสั่นเทิ้ม

“ข้ารู้ทั้งหมดพี่เย่ว์” ในตอนนี้เองที่กลางทุ่งดอกไม้มีผีเสื้อสองตัวบินผ่านมา มันบินวนอยู่ข้างดอกอีหมี่อยู่ครู่หนึ่งจู่ๆ ก็ร่วงลงไป แท้จริงแล้วดอกอีหมี่ที่ออกดอกอยู่ทุกวันก็มีพิษนั่นเอง

“ข้ารู้ว่าตอนแรกที่ปล่อยข่าวหลานชิงให้ชิวหลีรู้คือพี่เย่ว์ และข้าก็รู้ว่าที่เขียนจดหมายให้ชิวเฉินก็คือพี่เย่ว์ แต่ที่อวี้เอ๋อร์คิดไม่ถึงก็คือพี่เย่ว์จะปล่อยข่าวของหลานเยี่ยให้ชิวหลีรู้”

“แล้วข้าก็ยังรู้ว่าคนที่เอาตราหยกประมุขตระกูลหลานมาให้ข้าก็คือพี่เย่ว์ ให้ตระกูลเยี่ยเผาเขาเทียนปี้ก็เป็นพี่เย่ว์เช่นกัน” ชิวอวี้พูดบรรยายเรื่องที่หลานเฟิงเคยทำออกมา เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป

“ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าไม่เคยคิดเผาเขาเทียนปี้ ข้าไม่เคยอยากให้อวิ๋นอี้ตาย ข้าเพียงแต่อยากให้ตระกูลเยี่ยควบคุมเขาเทียนปี้ก็เท่านั้น แค่เพียงเท่านั้นเอง” หลานเฟิงหลุดจากการควบคุม พูดวกไปวนมา

“ทำไมเจ้าถึงรู้เรื่องเหล่านี้ ทำไม? เจ้าเป็นใครกันแน่” ร่างของหลานเฟิงสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง เขาไม่อาจให้อภัยตนเอง

ฉีเย่ว์ยังคงยืนดูอยู่อีกฝั่ง มองดูชิวอวี้โอบคอของหลานเฟิงอยู่ตลอด มองดูหลานเฟิงที่ใกล้จะเป็นบ้า มองดูผีเสื้อที่ตายไป มองดูท้องฟ้าที่ใกล้จะมืดมิด มองดูทุกสิ่งทุกอย่าง จากนั้นรอยยิ้มก็หายไป

“เพราะข้าเป็นคนที่รักพี่เย่ว์ที่สุด ข้าอยากรู้เรื่องทุกอย่างของพี่เย่ว์ ข้าอยากจะมองดูพี่เย่ว์อยู่ทุกเสี้ยววินาที แต่คนข้างกายพี่เย่ว์นั้นมีมากเกินไป พวกเขาล้วนเป็นไปได้ที่จะขัดขวางข้าและพี่เย่ว์ ดังนั้นข้าจึงสืบพวกเขาทุกคน หลานเยี่ย มู่หลี หลานเม่ย อวี่มั่ว เทียนซี อวิ๋นหรู อวิ๋นอี้ หลานชิง…”

“ไปๆ มาๆ ข้าก็ครอบครองข่าวของทุกคนเอาไว้หมดโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว และข้าเองก็ครอบครองข่าวทั้งหมดบนแผ่นดินนี้ แล้วพี่เย่ว์เองก็มาอยู่ข้างกายข้าอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวเช่นกัน”

“ข้าปล่อยให้พี่เย่ว์ทำความหวังทั้งหมดให้เป็นจริง ข้าทำให้พลังของหลานเยี่ยไม่โดนควบคุม ข้าฟื้นความทรงจำให้หลานเยี่ย ข้าทำให้เขาคิดถึงเรื่องทุกอย่าง ข้าทำให้ท่านเห็นมู่หลีอยู่บนเตียงหลานเยี่ย

ข้าให้ชิวหลีดื่มชาที่ข้าเตรียมไว้ ข้าทำให้พลังของเขาเละเทะ ข้าทำให้เขาไม่อาจทำร้ายหลานเยี่ย ข้าทำให้ชิวหลีจากไปอย่างปลอดภัย ข้าทำให้เขายังมีคุณค่าในการหลอกใช้ครั้งต่อไป ข้าให้ทหารยามไม่ขัดขวางการกลับมาตระกูลเยี่ยของพี่เย่ว์ ข้าให้ชิวเฉินหลังจากได้รับจดหมายแล้วมุ่งหน้าสู่ความตาย

ข้าทำให้พี่เย่ว์สามารถยืนอยู่บนเวทีสืบทอดตำแหน่งกับหลานเยี่ย ก้มลงมองโลกใบนี้ด้วยกัน ข้าทำให้ชิวหลีนำทหารไปโจมตีเขาเทียนปี้พ่ายแพ้ลง ข้าทำให้พี่เย่ว์สามารถแก้แค้นได้

ข้าให้จิ้งจอกราตรีนำป้ายคำสั่งของตระกูลเยี่ยร่วมมือกับพี่เย่ว์ในการเข้าเขาเทียนปี้ ข้าให้ผิงเอ๋อร์ยุแยงอวิ๋นหรูนำทหารไปซีเชวีย ข้าทำให้เขาเทียนปี้โดนเผา ข้าทำให้อวิ๋นอี้ตาย ข้าทำให้หลานเยี่ยโดนจีบ ข้าทำให้พี่เย่ว์มาอยู่ข้างกายข้า

พี่เย่ว์ ข้าทำความหวังทุกอย่างของท่านให้เป็นจริง แล้วทำไมท่านถึงไม่อาจอยู่ข้างกายข้าเล่า? ทำไมถึงไม่ยอมรับเรื่องทั้งหมดที่ข้าทำเล่า? ทำไมถึงปล่อยให้เรื่องหมดมาให้อวี้เอ๋อร์ทำเล่า? ทำไมพี่เย่ว์ถึงไม่ยอมมองข้าอีกสักหน่อยเล่า?

พี่เย่ว์ พวกเราหัวอกเดียวกัน ล้วนทำเรื่องที่ไม่อาจให้อภัยได้ พวกเราทำผิดมหันต์ มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะสามารถปลดปล่อยได้ แต่มนุษย์มีชีวิตเป็นร้อยปีต่อให้แบกรับความผิดของตนก็ยังขออยู่กับพี่เย่ว์” ชิวอวี้พูดไปพูดมาก็เริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น หลานเฟิงยิ่งเย็นชาขึ้น ยิ่งควบคุมตัวเองไม่อยู่ขึ้นเรื่อยๆ

พอพูดจบเลือดร้อนที่สุมอยู่ในใจก็แผลงฤทธิ์ กระอักออกมาเป็นเลือด

“พี่เย่ว์ ท่านเป็นอะไรไป พี่เย่ว์ ฉีเย่ว์ เจ้ามาเร็วเข้า พี่เย่ว์เป็นอะไรไป”

ฉีเย่ว์เข้ามาจับชีพจรให้หลานเฟิง หลานเฟิงคิดจะสะบัดมือเขาออก แต่กลับไม่มีเรี่ยวแรง