ชิวอวี้ชักว่าวอยู่ห่างไกลออกไป วิ่งไปวิ่งมา ว่าวลอยสูงอยู่บนท้องฟ้า รอยยิ้มบนใบหน้าของชิวอวี้สดใสเป็นอย่างมาก

มองดูชิวอวี้ที่ชักว่าว หลานเฟิงเหมือนเห็นหลานเยี่ยที่กำลังร่ายรำกระบี่อยู่ต่อหน้าเขา หันกลับมาส่งยิ้มให้เขา เหมือนกำลังเชื้อเชิญ หลานเฟิงค่อยๆ เดินเข้าไปหาชิวอวี้ ฉีเย่ว์ที่อยู่อีกฝั่งมองดูเขาอยู่อย่างนั้น เหมือนกำลังสังเกตการณ์สินค้าทดลองชิ้นหนึ่ง

หลานเฟิงเดินไปครึ่งทาง จู่ๆ ก็ได้สติขึ้นมา หยุดยืนอยู่กับที่ เขาส่ายหัวเล็กน้อยทำให้ตนเองได้สติขึ้นมา ฉีเย่ว์เหมือนจะผิดหวังเล็กน้อย เขาเพิ่มยาให้หลานเฟิง แต่ผลลัพธ์เหมือนจะไม่ชัดเจนเท่าไรนัก

รอจนชิวอวี้เล่นจนเหนื่อยแล้ว นอนพักผ่อนอยู่ในอ้อมกอดของหลานเฟิง หลานเฟิงเองก็ไม่ได้ใส่ใจ ผ่านไปสักครู่หนึ่งท้องของชิวอวี้จู่ๆ ก็ร้องออกมา

ชิวอวี้หันไปหัวเราะกับหลานเฟิงอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกับเด็กอายุสิบปี

“พี่เย่ว์ ข้าหิวแล้ว” สองวันมานี้จากเดิมที่เวลาชิวอวี้มีเรื่องอะไรก็เรียกชื่อฉีเย่ว์นั้นก็กลายเป็นมีเรื่องอะไรก็เรียกชื่อหลานเฟิง คำตอบของหลานเฟิงแม้จะมีเพียงไม่กี่คำ แต่ก็ตอบเขาทุกครั้ง

“ไปกินข้าว”

“ดี”

ฉีเย่ว์พาพวกเขาไปที่โรงสุราแห่งหนึ่ง โรงเซียนเมา เปิดห้องแยกหนึ่งห้อง หลานเฟิงนั่งลง ชิวอวี้หยิบแก้วชาบนโต๊ะมาเล่น ฉีเย่ว์ไปสั่งอาหาร

“คุณชายทั้งหลาย อาหารมาแล้ว” อาหารทั้งหมดค่อยๆ ถูกนำขึ้นมา รวดเร็วอย่างมาก มองดูอาหารที่มีเต็มโต๊ะ ชิวอวี้ก็กินอย่างมีความสุขขึ้นมา แล้วยังไม่ลืมที่จะคีบให้หลานเฟิง ฉีเย่ว์ออกห่างจากพวกเขา นั่งอยู่บนโต๊ะที่อยู่มุมอับ ค่อยๆ ลิ้มรสเหล้า

ผ่านไปไม่นานเด็กรับใช้ก็เข้ามาพร้อมกับเหล้ากาหนึ่ง ตรงไปวางไว้ที่โต๊ะของฉีเย่ว์ ฉีเย่ว์แอบหยิบเข็มเงินขึ้นมาเล่มหนึ่ง แตะลงไปในแก้วเหล้า จากนั้นก็ส่งไปให้หลานเฟิง

“ดื่มสักแก้วหนึ่งเถิด เจ้าชอบเหล้าไม่ใช่หรือ” ฉีเย่ว์มองเขาด้วยท่าทีเหมือนจะยิ้ม

หลานเฟิงรับเหล้ามาจากฉีเย่ว์ ดื่มลงไปทีละอึก มีบางครั้งที่คีบอาหารให้ชิวอวี้ ชิวอวี้กินอย่างมีความสุข มุมปากนั้นยังมีน้ำแกงเปรอะเปื้อน หลานเฟิงช่วยเช็ดให้เขา ชิวอวี้ส่งยิ้มให้หลานเฟิง

รอจนชิวอวี้กินจนอิ่มแล้ว เด็กรับใช้ก็ยกขนมสับปะรดมาจานหนึ่ง ชิวอวี้หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งส่งให้หลานเฟิง

“พี่เย่ว์ ท่านดูซิ ขนมสับปะรด ให้ท่านกิน” สายตาของหลานเฟิงเหมือนจะเบลอเล็กน้อย

“หลานเฟิง ข้าอยากกินขนมสับปะรด”

“เสี่ยวเยี่ย” แก้วเหล้าในมือตกลงพื้นเสียงดังลั่น

หลานเฟิงจับหัวของตัวเองเอาไว้

“พี่เย่ว์ท่านเป็นอะไรไป” ชิวอวี้เรียกชื่อเขา หลานเฟิงหันไปมองทีหนึ่ง

“เสี่ยวเยี่ย” หลานเฟิงจับชิวอวี้กดไว้บนเบาะนั่ง จุมพิตลงไป ฉีเย่ว์ลุกขึ้น แล้วถอยออกไป ยืนรออยู่หน้าประตูเงียบๆ

“พี่เย่ว์?” หลานเฟิงปิดปากที่อยากพูดจาเอาไว้ เปิดริมฝีปากออกเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับอาหารชั้นเลิศ

หลานเฟิงค่อยๆ จูบลงไปบนลำคอของชิวอวี้ช้าๆ ดูดไปพลาง กัดไปพลาง ไม่นานบริเวณไหปลาร้าก็เกิดรอยช้ำขึ้น

“พี่เย่ว์”

เสียงของชิวอวี้สะท้อนเสียงร่ำไห้เอาไว้

“เสี่ยวเยี่ย เสี่ยวเยี่ย เสี่ยวเยี่ย”

หลานเฟิงพึมพำไม่หยุด

ฉีเย่ว์อยู่นอกประตู หลับตาลง ร่างกายค่อยๆ ไหลแนบไปกับประตู

จู่ๆ ด้านในห้องก็เกิดเสียงดังสนั่น ฉีเย่ว์รีบพุ่งเขาไปดู

เห็นเพียงชิวอวี้ที่เสื้อผ้าด้านบนไม่เรียบร้อย บนร่างนั้นมีรอยจูบทั้งเข้มและจางสลับกันไป หางตายังมีร่องรอยหยดน้ำตาเปรอะเปื้อน หลานเฟิงถอยไปอยู่อีกฝั่งหนึ่ง โต๊ะเพราะว่าโดนแรงกระแทกรุนแรงทำให้ลอยออกไป คาดว่าเสียงดังเมื่อครู่นี้คงจะเป็นเสียงโต๊ะที่ลอยออกไปกระมัง

“อวี้เอ๋อร์” ฉีเย่ว์ก้าวเข้าไปใส่เสื้อผ้าให้ชิวอวี้

“เจ้าไม่ใช่หลานเยี่ย เจ้าไม่ใช่” หลานเฟิงวิ่งล้มลุกคลุกคลานออกไป แล้วยังพูดพึมพำไปพลาง หลานเยี่ย ขอโทษๆ หลานเยี่ย หลานเยี่ย เจ้าอยู่ที่ไหน

“เสี่ยวเยี่ย เป็นอะไรไป” มู่หลีมองหลานเยี่ยที่เหม่อมองไปที่ถนน ถามออกมา

“ไม่มีอะไร เหมือนว่าจะเห็นคนคนหนึ่ง คุ้นตานัก ไปเถิด เจ้าหิวไม่ใช่หรือ พวกเราไปกินข้าวกันเถิด โรงเซียนเมาที่เจ้าชอบที่สุด ถึงแล้ว”

“ดี เสี่ยวเอ้อร์ ห้องชุดหนึ่งห้อง”

“ขอรับ ห้องชุดสองท่าน”

คุ้นตาจริงๆ อีกทั้งในใจยังรู้สึกทรมาน