บทที่ 36
ในช่วงสิบหกปีที่ผ่านมาของราชวงศ์ต้าอิน แม้ว่าจะมีสงครามเกิดขึ้นหลายครั้ง แต่แทบไม่มีครั้งไหนที่ส่งผลกระทบต่อเมืองจี้โจวเลย
ฝานฉางอวี้เพิ่งได้ยินเกี่ยวกับความโหดร้ายของสงครามเป็นครั้งแรก ท้ายที่สุดแล้ว สงครามไม่เพียงแต่ต้องการเสบียงอาหารเท่านั้น แต่ยังต้องเกณฑ์ทหารอีกด้วย
ชายชราคนหนึ่งกล่าวว่า “ราชาฉางซิ่นก่อกบฏที่ฉงโจว และราชสำนักก็ส่งทหารไปกำราบ แต่การสู้รบยังไม่เกิดผลลัพธ์ใดๆ จนถึงขณะนี้ ข้ามั่นใจไปแปดส่วนแล้วว่าความแข็งแกร่งของต้าอินหมดลงแล้ว และชะตากรรมของแคว้นก็กำลังจะเปลี่ยนไป”
“อู่อันโหวก็ตายไปแล้ว เว่ยเหยียนจะทำอะไรได้อีกเพื่อรักษาเสถียรภาพของซีเป่ย?”
คนอื่นพูดว่า “ไม่สำคัญว่าใครจะได้เป็นฮ่องเต้ ตราบใดที่เขาไม่มาขโมยเงินและอาหารของข้า หรือบังคับให้ข้าไปสนามรบ”
หลายคนส่ายศีรษะและถอนหายใจ “นายทหารเหล่านี้ได้เริ่มเดินทางไปยังหมู่บ้านและอำเภอใกล้เคียงเพื่อบังคับเก็บเสบียงแล้ว เมื่อสงครามสิ้นสุดลง เจ้าหน้าที่เหล่านั้นก็จะมีทั้งเงินและอำนาจ แต่เราประชาชนทั่วไป ครอบครัวแตกแยก แม้แต่บ้านก็คงไม่มี……”
ฝานฉางอวี้รู้สึกหนักใจเล็กน้อยหลังจากได้ยินสิ่งนี้ และพูดกับเซี่ยเจิง “เมื่อราชสำนักคิดจะโจมตีฉงโจว ทำไมราชสำนักไม่จัดสรรปันส่วนทางทหาร ทำไมจึงต้องเก็บอาหารจากประชาชน?”
น้ำเสียงของเซี่ยเจิงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “เส้นทางส่งอาหารถูกตัดขาด และบางคนจึงกระทำการอย่างเร่งรีบ”
หุยโจวเคยเป็นดินแดนของเขามาก่อน แต่ตอนนี้เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เว่ยเหยียนอาจเริ่มระวังเขาแล้ว ราชสำนักมักจะจัดสรรเสบียงทหารสำหรับค่ายทหารของเขาทุกๆ สามเดือน และในเมืองหุยโจวก็ไม่มียุ้งฉาง เนื่องจากเป็นสถานที่สำหรับกองทหารรักษาการณ์ สภาพทางภูมิศาสตร์จึงไม่มีความได้เปรียบโดยธรรมชาติ และไม่อุดมไปด้วยเมล็ดพืชและข้าวฟ่าง เมื่อช่องทางส่งอาหารถูกตัด จะทำให้ถึงแก่ชีวิตได้
ฉงโจวซึ่งเป็นสถานที่แห่งการกบฏครั้งนี้อยู่ทางใต้ของหุยโจว ปิดกั้นเส้นทางอาหารของราชสำนักไปยังหุยโจว เมื่อแนวรบระหว่างฉงโจวและหุยโจวยืดเยื้อ เขาเดาว่าในที่สุดหุยโจวอาหารจะหมด แน่นอนว่าวิธีที่เร็วที่สุดคือการรวบรวมอาหารจากผู้คน หลังจากที่เขารอดพ้นความตายได้อย่างหวุดหวิดหลังจากถูกตามล่า เขาได้วางแผนที่จะติดต่อกับผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของเขาและบอกให้พวกเขาแอบซื้อเมล็ดพืชส่วนตัวไว้ก่อน
หลังจากที่จ้าวสวินปรากฏตัว การซื้อธัญพืชก็กลายเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา เมื่อได้รับเมล็ดพืชแล้ว เว่ยซวนก็พ่ายแพ้ในสนามรบฉงโจวและไม่สามารถรวบรวมเมล็ดพืชจากผู้คนได้ จากความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับเว่ยเหยียนนั้น เว่ยเหยียนคงจะต่อว่าบุตรชายอย่างหนัก ให้เว่ยซวนได้รับการลงโทษจากเว่ยเหยียนเสียก่อน ซึ่งถือได้ว่าเป็นของขวัญให้กับญาติผู้พี่ของเขา ก่อนที่เขาจะแก้แค้นอย่างเป็นทางการ
ไม่มีใครอยู่ทางซีเป่ย ดังนั้นเว่ยเหยียนจึงทำได้เพียงปล่อยให้เฮ่อจิ้งหยวนเข้าควบคุมการรบในฉงโจวเท่านั้น เฮ่อจิ้งหยวนมีชื่อเสียงในฐานะแม่ทัพขงจื๊อ เขาไม่สามารถทำสิ่งที่โง่เขลาเช่นปล่อยให้ทหารของเขาปล้นอาหารของประชาชนได้ ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยชื่อเสียงในปัจจุบันของเว่ยเหยียน หากเขายอมให้คนของเขาปล้นชิงอาหารของประชาชนจริงๆ สิ่งนี้จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองของเว่ยเหยียน มีข้อโจมตีเขาอีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยข้าวและธัญพืชสองแสนในมือของเขา เขามีเวลามากพอที่จะเริ่มแผนต่อไป
ตอนนี้เจ้าหน้าที่และทหารถูกบังคับให้แย่งชิงอาหารอย่างกะทันหัน อาจเป็นความคิดที่โง่เขลาของญาติผู้พี่ของเขาซึ่งกระตือรือร้นที่จะประสบความสำเร็จได้คิดขึ้นมา เพื่อให้บรรลุผลอะไรบางอย่างก่อนที่อำนาจทางทหารจะเปลี่ยนมืออย่างเป็นทางการ
คนทั่วไปไม่รู้ข้อมูลภายในมากนัก และบางคนก็สับสนพอๆ กับฝานฉางอวี้ พวกเขาแสดงความคิดเห็นว่า ”เมื่อสิบหกปีที่แล้วในการรบที่จิ่นโจว เป็นเพราะคนทรยศเมิ่งซู่หย่วนที่ชะลอการคุ้มกันธัญพืชและหญ้าล่าช้า ทำให้องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและแม่ทัพเซี่ยที่นำทหารแสนนาย ต้องอดอาหารเป็นเวลาห้าวัน ในที่สุดเมื่อทหารขึ้นไปถึงกำแพงเมือง ทหารของเราก็หิวมากจนทนไม่ไหว ทำให้พวกเป่ยเจวี๋ยสามารถทะลุประตูเมืองเราเข้ามาได้ เกิดอะไรขึ้นกับอาหารและเสบียงในตอนนั้น?
สำหรับผู้กระทำผิดที่ก่อให้เกิดความพ่ายแพ้ของจิ่นโจวในสงครามครั้งนั้น ชื่อเมิ่งซูหย่วน เป็นที่รู้จักของทุกคนในราชวงศ์ต้าอินและเขาได้ตายไปแล้ว
มีคนด่าเขาทันที “เมิ่งซูหย่วนสมควรตาย แม่ทัพเซี่ยให้ความสำคัญกับเขามากและมอบหมายให้เขาทำหน้าที่สำคัญในการคุ้มกันเสบียงและอาหารสัตว์ หากเขาไม่ถ่วงเวลาจนทำให้เสบียงมาถึงช้า องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อจะสิ้นพระชนม์ในจิ่นโจวได้อย่างไร และสุนัขเว่ยจะควบคุมราชสำนักมานานหลายปีขนาดนี้ได้อย่างไร!”
“สกุลเมิ่งสมควรตายหมด นั่นคือการลงโทษ!”
“หวังว่าคราวนี้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับการจัดปันส่วนเสบียงทางทหารของฉงโจวอีก!”
เซี่ยเจิงรู้มาตั้งแต่สิบหกปีที่แล้วว่าปัจจัยร้ายแรงในการพ่ายแพ้สงครามในจิ่นโจว คือความล่าช้าในการมาถึงของเสบียงทหาร
บุคคลที่รับผิดชอบในการคุ้มกันธัญพืชและอาหารสัตว์ในตอนนั้นคือแม่ทัพเมิ่งซูหย่วนผู้มากประสบการณ์ของบิดาของเขา ผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของบิดาเขาเคยบอกเขาว่าใครในโลกนี้สามารถทรยศบิดาของเขาได้ แต่มีเมิ่งซูหย่วนผู้เดียวที่จะไม่ทำเช่นนั้น
ความล่าช้าของเมิ่งซูหย่วนในการขนส่งธัญพืชและอาหารสัตว์ไม่ใช่เพราะทรยศ แต่เพราะเขาช่วยเหลือผู้ลี้ภัยแสนคนที่ติดอยู่ในหลัวเฉิงเพราะชาวเป่ยเจวี๋ย ในท้ายที่สุดผู้ลี้ภัยไม่ได้รับการช่วยเหลือ และจิ่นโจวก็ถูกยึดไปเช่นกัน
เมื่อเมิ่งซูหย่วนทราบข่าวถึงการตายของบิดาของเขา เขาก็คุกเข่าลงที่จิ่นโจวและชักดาบออกมาและปลิดชีพตนเอง โศกนาฏกรรมในจิ่นโจวก็จบลงด้วยการตายของเมิ่งซูหย่วน แต่สิบกว่าปีต่อมา ผู้คนยังคงประณามเขาเมื่อพวกเขาพูดถึงเขา
ทหารเหล่านั้นไปไกลแล้ว เซี่ยเจิงมองย้อนกลับไปที่ฝานฉางอวี้และพูดว่า “ไปกันเถอะ” แต่ดูเหมือนว่าฝานฉางอวี้จะรู้สึกตกตะลึงกับผู้คนที่กำลังพูดถึงเมิ่งซูหย่วน เขาถามว่า “มีอะไรหรือ?”
ฝานฉางอวี้จับมือฉางหนิง นางเม้มริมฝีปากของนางแล้วพูดว่า “เมิ่งซูหย่วนขนส่งเสบียงล่าช้าเพราะเขาช่วยผู้ลี้ภัยหนึ่งแสนคนไม่ใช่หรือ มันไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่โลกจดจำไม่ใช่หรือ?”
เสียงของเซี่ยเจิงเย็นชา “คำสั่งทางทหารที่เขาได้รับคือการขนส่งเสบียงอาหาร หากเขาล้มเหลวในการส่งอาหารไปยังจิ่นโจวภายในเวลาที่กำหนด จะถือเป็นการละทิ้งหน้าที่ ถ้าเขามีความสามารถเพียงพอและสามารถช่วยชีวิตผู้ลี้ภัยหนึ่งแสนคนโดยไม่ทำให้การขนส่งล่าช้า เขาควรจะได้รับการยกย่องจากทุกคน แต่เขาล้มเหลวในการช่วยเหลือผู้ลี้ภัยและทำให้การส่งอาหารล่าช้าจนทหารหลายแสนคนเสียชีวิตในเมืองจิ่นโจว นี่เป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้”
เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ฝานฉางอวี้ “เจ้าเห็นใจคนไร้ความสามารถเช่นนั้นหรือ?”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะ นางไม่เข้าใจศาสตร์แห่งสงครามหรือกฎเกณฑ์ทางทหาร นางแค่รู้สึกว่าเมิ่งซูหย่วนอาจเป็นผู้กระทำความผิดในจิ่นโจว แต่เขาก็จะไม่ควรกลายเป็นคนทรยศในสายตาของโลก พูดให้ถูกต้องเขาเป็นคนไร้ความสามารถ
เมื่อทั้งสามเดินผ่านร้านขายอาภรณ์ นางถามเซี่ยเจิงว่า “เสื้อคลุมของเจ้าสกปรก เจ้าต้องการซื้อใหม่หรือไม่?”
เซี่ยเจิงได้ถอดเสื้อคลุมที่เปื้อนโคลนออกแล้ว และมันถูกพาดไว้ที่แขนของเขา
เขาเหลือบมองเนื้อผ้าหลากสีสันในร้านแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็น แดดออกแล้วและตอนนี้ก็ไม่หนาวแล้วแล้ว”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “แล้วผ้าผูกผมล่ะ? ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ชอบอันที่ข้าซื้อก่อนหน้านี้ เพราะไม่เห็นเจ้าใช้มันนัก”
ทันทีที่นางพูดจบ นางก็เห็นเซี่ยเจิงจ้องมองนางด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถเข้าใจได้ ฝานฉางอวี้ไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติกับสิ่งที่นางพูด นางมองเขาด้วยดวงตาเมล็ดซิ่ง และเงาของอีกฝ่ายก็สะท้อนอยู่ในรูม่านตาของกันและกัน ดวงตาคู่หนึ่งที่ชัดเจนและอีกคู่นั้นซับซ้อนและมืดมน
หลังจากนั้นครู่หนึ่งเซี่ยเจิงก็มองออกไปแล้วพูดว่า “ข้าก็ไม่ชอบมันแม้แต่น้อย”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดเหมือนกำลังเล่นปริศนา นางไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่ใช้ผ้าผูกผมเพราะเขาไม่ชอบมัน นางพูดว่า “เจ้าซื้อของมากมายให้หนิงเนียง ทำไมไม่เลือกของขวัญปีใหม่ให้ตัวเองบ้างล่ะ ข้าจะซื้อให้เจ้า!”
เซี่ยเจิงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “เจ้าไม่ได้ให้เงินปีใหม่แก่ข้าแล้วหรอกหรือ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เงินปีใหม่และของขวัญปีใหม่จะเหมือนกันได้อย่างไร”
เซี่ยเจิงจ้องมองนางอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “สำหรับข้าล้วนเหมือนกัน”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าเขาปฏิเสธที่จะให้นางซื้อของขวัญปีใหม่ให้เขา ดังนั้นนางจึงไม่ฝืนใจเขาอีกต่อไป
นางเหลือบมองดวงอาทิตย์ “ข้าเกรงว่าอาจจะสายเกินไปถ้าจะพาเจ้าไปที่ร้านหนังสือก่อนแล้วค่อยไปบ้านเจ้าหน้าที่หวัง และถ้าไปบ้านเจ้าหน้าที่หวังก่อนก็เกรงว่าร้านหนังสือจะปิด เช่นนี้เป็นอย่างไร เจ้าไปที่ร้านหนังสือซื้อของก่อน และข้าจะพาหนิงเหนียงไปอวยพรปีใหม่ที่บ้านเจ้าหน้าที่หวัง หลังจากที่เจ้าซื้อของเสร็จแล้ว ให้รอข้าที่ร้านหนังสือก่อน แล้วข้าจะไปหาเจ้า” เซี่ยเจิงพยักหน้า
ทั้งสองคนเดินแยกทางกันที่ทางแยก ก่อนที่ฉางหนิงจะไป นางก็โบกมือให้เซี่ยเจิงอย่างแรง “พี่เขย เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ ข้าจะซื้ออาหารอร่อยๆ มาฝากท่าน!”
เซี่ยเจิงเลิกคิ้วมองที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก พวกเจ้ากินเถิด” ฝานฉางอวี้คิดในใจว่าราวกับว่านางจงใจไล่เขาไป เพื่อจะพาฉางหนิงไปกินอาหารอร่อยๆ กัน
เซี่ยเจิงเดินจากไปภายใต้การจ้องมองที่ยุ่งเหยิงของนาง ฝานฉางอวี้ย่อตัวลงและยกมือขึ้นเพื่อเช็ดคราบน้ำตาลที่เหลือออกจากปากของฉางหนิง นางถามอย่างช่วยไม่ได้และขบขัน “เจ้าแมวน้อยจอมตะกละ เจ้าอยากกินอะไรอีก”
นิ้วที่ขาวเนียนและอวบอิ่มของฉางหนิงชี้ไปที่คนขายขนมอบน้ำตาลแดงบนถนน ฝานฉางอวี้จับหน้าผากของนางอย่างช่วยไม่ได้ “ไปกันเถอะ”
หลังจากซื้อขนมอบน้ำตาลแดงแล้ว ฝานฉางอวี้ก็ไปที่ร้านสุราใกล้ๆ เพื่อซื้อสุราดีๆ สักไห เดิมทีนางตั้งใจที่จะมอบเนื้อแดดเดียวให้กับเจ้าหน้าที่หวัง แต่นางให้เนื้ออีกชิ้นเป็นของขวัญให้กับนักศึกษาที่วาดภาพไปแล้ว บังเอิญว่าเจ้าหน้าที่หวังเป็นนักดื่ม ดังนั้นการซื้อสุราสักไหจึงเป็นความคิดที่ดี
ครอบครัวของเจ้าหน้าที่หวังอาศัยอยู่ทางตอนใต้ของอำเภอ ทำเลที่ตั้งไม่ได้ดีที่สุด แต่เป็นบ้านสองชั้นไม่เล็กไม่ใหญ่ ในสถานที่เล็กๆ เช่นอำเภอชิงผิง ถือได้ว่าเป็นบ้านที่คนมีตำแหน่งเท่านั้นที่สามารถอยู่ได้
หลังจากที่ฝานฉางอวี้และฉางหนิงเคาะประตู ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาเปิดประตู เมื่อนางได้ยินว่าพวกฝานฉางอวี้มาที่นี่เพื่ออวยพรปีใหม่ให้เจ้าหน้าที่หวัง จึงรีบเชิญพวกนางเข้ามาในบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแล้ว และคนที่มาอวยพรปีใหม่ให้เจ้าหน้าที่หวังในตอนเช้าก็กลับไปกันหมดแล้วหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เข้ามาในบ้าน นางเห็นเพียงเจ้าหน้าที่หวังและภรรยาของเขา ฮูหยินหวังนั่งอยู่บนเตียงเตาทางปีกตะวันออก
ฮูหยินหวังดูเหมือนเป็นหญิงสูงอายุ แต่ใบหน้าของนางไม่มีรอยย่นเหมือนหญิงชราในชนบท ใบหน้าของนางค่อนข้างกลมและอิ่มเอิบ และดูใจดีทีเดียว ฮูหยินหวังมีโครงร่างที่แข็งแกร่ง แต่ดูไม่เทอะทะ ได้ยินมาว่าบิดาของนางเคยเป็นเจ้าหน้าที่เช่นกัน นางรู้ทักษะการต่อสู้มาบ้าง และมีจิตวิญญาณแห่งความกล้าหาญตรงหว่างคิ้วของนาง
“นี่คือฉางอวี้เหรอ?” นางหวังยิ้มเมื่อเห็นฝานฉางอวี้ “ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ ร่างกายเช่นนี้ดูแข็งแรงตั้งแต่แรกเห็น สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้”
ฝานฉางอวี้ยิ้มและทักทายฮูหยินหวัง อำเภอชิงผิงเคยมีนางโลมที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากคนหนึ่ง และเป็นที่รู้จักกันในนามว่าอวี้เหนียง
ดังนั้นเด็กผู้หญิงในอำเภอที่ชื่อลงท้ายด้วยคำว่า “อวี้” คนอื่นจะไม่เรียกพวกเขาว่า “อวี้เหนียง” โดยตรง แต่จะเรียกพวกเขาตามชื่อจริง หากว่าเรียกว่าอวี้เหนียง แสดงว่าอีกฝ่ายกำลังดุด่าว่าเป็นหญิงนางโลม
ฉางหนิงคว้าชายเสื้อผ้าของฝานฉางอวี้แล้วซ่อนตัวอยู่ข้างหลังนาง และมองฮูหยินหวังอย่างขี้อายด้วยดวงตาคู่หนึ่งคล้ายลูกกวาง เมื่อฮูหยินหวังเห็นนาง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็สดใสขึ้น นางหยิบขนมหนึ่งชิ้นจากจานที่แล้วโบกมือให้ฉางหนิง “เสี่ยวหนิงเหนียง เจ้าน่ารักมากเลย มาเอาขนมมานี่เร็ว”
ฉางหนิงไม่กล้าเข้าไปโดยตรงและเงยหน้าขึ้นมองฝานฉางอวี้ ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ฮูหยิน จะให้ขนมเจ้า ไปเถิด”
ฉางหนิงจึงรีบวิ่งไปหยิบขนมจากมือของฮูหยินหวัง นางตัวเล็กและมีมือเล็ก ดังนั้นนางจึงถือได้ไม่มาก ฮูหยินหวังจึงช่วยยัดขนมจำนวนมากลงในกระเป๋าของนาง ฉางหนิงกล่าวอย่างฉะฉาน “ขอบคุณฮูหยินเจ้าค่ะ”
ฮูหยินหวังและเจ้าหน้าที่หวังมองหน้ากันและยิ้มกว้าง ฮูหยินหวังอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มอันอ้วนท้วนของฉางหนิงแล้วพูดว่า “เด็กตัวเล็กเช่นเจ้า ทำไมเจ้าถึงมีไหวพริบขนาดนี้”
นางมองฝานฉางอวี้ด้วยรอยยิ้ม “เป็นเพราะพี่หญิงของเจ้าสอนมาดีใช่หรือเปล่า?”
ฝานฉางอวี้ยิ้ม “ท่านชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”
นางไม่ใช่คนช่างพูด แต่พูดจาตรงไปตรงมา ทำให้ทั้งฮูหยินหวังและเจ้าหน้าที่หวังชอบนางมาก บางครั้งนางก็ทำให้พวกเขาหัวเราะด้วยคำพูดไม่กี่คำ มีเพียงฝานฉางอวี้เองเท่านั้นที่สับสนอย่างมากว่าทำไมพวกเขาถึงหัวเราะเช่นนี้?
ฮูหยินหวังต้องการให้ทั้งสองคนอยู่ทานอาหารเย็นด้วยกัน แต่ฝานฉางอวี้ปฏิเสธคำเชิญเพราะเซี่ยเจิงยังคงรอนางอยู่ที่ร้านหนังสือ เมื่อกล่าวคำอำลา เจ้าหน้าที่หวังก็ไปส่งนางด้วยตนเอง “หลังจากที่ทางการจี้โจวเข้ามาดูแลคดีของพ่อแม่เจ้าแล้ว คดีก็จะปิดอย่างเป็นทางการ ข้ากลัวว่าพ่อแม่ของเจ้าเคยเป็นศัตรูกับพวกโจรและพวกมันก็พยายามตามหาแผนที่สมบัติ ตอนนี้แผนที่สมบัติไม่อยู่ในบ้านของเจ้าแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว แค่อยู่ในตำบลอย่างสบายใจก็พอ หากมีปัญหาใดๆ ก็แค่มาหาข้า”
ฝานฉางอวี้ขอบคุณเขาและถามว่า “ท่านรู้ไหมว่าใครในจี้โจวเป็นคนดูแลคดีนี้”
เจ้าหน้าที่หวังเป็นเพียงเจ้าหน้าที่เล็กๆ ในอำเภอชิงผิง เขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้จริงๆ หลังจากส่ายศีรษะแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไมเจ้าถึงถามเรื่องนี้”
ฝานฉางอวี้กลัวว่าการตายของบิดามารดาของนางจะเกี่ยวข้องเช่นเดียวกับที่เหยียนเจิ้งพูด ดังนั้นนางจึงไม่ต้องการที่จะพูดอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับปัญหาที่อาจทำให้เจ้าหน้าที่หวังเดือดร้อน นางจึงพูดว่า “ไม่มีอะไร ข้าแค่ถามไปเช่นนั้นเองเจ้าค่ะ”
นางต้องการทราบสาเหตุที่แท้จริงของการเสียชีวิตของบิดามารดาของนาง และวิธีที่ดีที่สุดคือขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ที่สอบสวนคดีนี้ คืนนั้นเจ้าหน้าที่ทหารเหล่านั้นนำตัวผู้รอดชีวิตกลับไป ตราบใดที่รู้ว่าบุคคลนั้นสารภาพว่าอย่างไร ก็อาจจะสามารถไขปริศนาการตายของบิดามารดาของนางได้ เมื่อเหยียนเจิ้งถามนางว่าจะทำอย่างไรถ้าทางการโกหก นางจึงคิดที่จะแอบตามหาเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบคดีนี้
ในหนังสือไม่ได้เขียนไว้แบบนี้เหรอ ตามหาเจ้าหน้าที่ทุจริต แอบเข้าไปในบ้านเจ้าหน้าที่ทุจริตในคืนที่มืดมนและมีลมแรง จับเจ้าหน้าที่ทุจริตที่อยู่คนเดียว แล้วเจรจากับอีกฝ่ายเพื่อแลกเงินหรือเพื่อให้ได้เบาะแสที่ต้องการจากอีกฝ่าย
ตราบใดที่นางรู้จักเจ้าหน้าที่ที่ดูแลคดีนี้ นางจะมีเวลาเหลือเฟือในการสืบสวนภูมิหลังของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ เมื่อฝานฉางอวี้และฉางหนิงใกล้ถึงประตู เจ้าหน้าที่หวังรีบหยิบซองแดงสองซองออกมา ”รับเงินปีใหม่สองซองนี้ไว้!
ผนึกสีแดงอันหนึ่งยังไม่ได้พับแน่น และดูเหมือนว่าเขาเพิ่งได้เตรียมมันไว้ ฝานฉางอวี้ไม่สามารถต้านทานได้ และถูกบังคับให้รับมา
ฉางหนิงเปิดผนึกสีแดงหลังจากเดินออกจากบ้านเจ้าหน้าที่หวัง เทของที่บรรจุอยู่และแสดงให้ฝานฉางอวี้อย่างประหลาดใจ “พี่หญิง มันเป็นเหรียญเงิน!” ภายในซองแดงของฝานฉางอวี้ มีเหรียญเงินสองเหรียญอยู่ด้วย
ฝานฉางอวี้ถือซองแดงแรกที่นางได้รับหลังจากบิดามารดาของนางเสียชีวิต และมองย้อนกลับไปในทิศทางของบ้านสกุลหวัง นางยังคงมีความรู้สึกผสมปนเปเกี่ยวกับความรักและความห่วงใยของเจ้าหน้าที่หวังและฮูหยินหวังที่มีต่อนาง
ฉางหนิงมอบซองแดงให้ฝานฉางอวี้ “พี่สาว เก็บไว้” กระเป๋าเงินใบเล็กของนางเต็มไปด้วยขนมที่ฮูหยินหวังมอบให้แล้ว และไม่มีที่ว่างสำหรับซองแดงอีกต่อไป
ฝานฉางอวี้รับมันมาและพูดว่า “พี่จะช่วยเจ้าเก็บมันไว้ก่อน แล้วจะใส่มันลงในกล่องเล็กๆ ของเจ้าเมื่อกลับถึงบ้าน”
ฉางหนิงมีกล่องเล็กๆ ที่ใช้ใส่เงินปีใหม่โดยเฉพาะ แต่เมื่อสองเดือนที่แล้วนางใช้เงินในกล่องเล็กๆ ไปกับงานศพบิดามารดา และตอนนี้นางก็เก็บเงินอีกครั้ง หลังจากได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ ฉางหนิงก็พูดว่า “อื้ม” อย่างมีความสุข มีร้านค้าไม่กี่ร้านที่เปิดบนถนนสายนี้ พ่อค้าแม่ค้าเดินผ่านน้อยลง และมีเพียงเด็กบางคนเท่านั้นที่เล่นบนถนน
อาจมีข่าวการเรียกเก็บธัญพืชแพร่ไปยังอำเภอชิงผิง ในหอน้ำชาและร้านอาหาร พวกเขาจึงพูดถึงสงครามที่จิ่นโจวเมื่อสิบหกปีที่แล้วอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เด็กๆ ฟังผู้ใหญ่พูดมากเกินไป จึงใช้ ‘เมิ่งซูหย่วน’ ไปเล่นในการละเล่นจับผู้ร้าย ‘เมิ่งซูหย่วน’ จึงกลายเป็นคนเลวที่ถูกพูดถึงอีกครั้ง ในการละเล่นแบบนี้ ราชาเด็กมักจะทำหน้าที่เป็นผู้ผดุงความยุติธรรม และเด็กที่รังแกผู้อื่นอยู่เสมอจะรับบทเป็นเมิ่งซูหย่วน หลังจากถูกจับได้ ราชาเด็กและเด็กคนอื่นๆ ก็จะผลักและรังแกเขา
เมื่อฉางหนิงได้ยินเด็กๆ ตะโกนและไล่ตามเด็กที่เล่นเป็นเมิ่งซูหย่วน นางก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “เมิ่งซูหย่วนเป็นคนทรยศหรือ?”
ฝานฉางอวี้บีบมือน้องสาวของนางเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉางหนิงห้ามเล่นแบบนี้นะรู้ไหม?”
ฉางหนิงถามว่า “ทำไมเจ้าคะ?”
ฝานฉางอวี้อธิบายให้นางฟังอย่างอดทน “เด็กๆ พวกนั้นแค่ใช้การละเล่นแบบนี้เพื่อรังแกเด็กคนที่เล่นเป็นเมิ่งซูหย่วน ฉางหนิงห้ามเลียนแบบพวกเขา”
ฉางหนิงจึงพยักหน้า ฝานฉางอวี้ช่วยนางจัดผมนุ่มๆ บนหน้าผากของนาง “เมื่อก่อนพ่อแม่ของเราก็ไม่ชอบเห็นเด็กๆ เล่นแบบนี้”
ฉางหนิงพูดทันที “หนิงเหนียง ไม่เลียนแบบพวกเขา!”
ฝานฉางอวี้ยิ้มและลูบศีรษะกลมๆ ของนาง แต่ความคิดของนางล่องลอยอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย นางมีจิตใจเข้มแข็งมาตั้งแต่เด็ก และนางมีชื่อเสียงในด้านความแข็งแกร่งในหมู่เด็กวัยเดียวกัน เด็กผู้ชายที่อายุมากกว่านางสองสามปีถูกนางทุบตีจนน้ำตาไหลและกลับบ้านเพื่อฟ้องกับบิดามารดาของพวกเขา
บิดามารดาของนางมักจะโน้มน้าวผู้คนด้วยเหตุผล หากนางทำอะไรผิด พวกเขาก็จะลงโทษนาง ถ้านางมีเหตุผล บิดามารดาของนางจะช่วยอธิบายเหตุผลให้กับผู้อื่น แต่มีเพียงครั้งเดียวที่นางเล่นจับผู้ร้ายกับเด็กคนอื่นๆ เด็กที่ได้รับบาดเจ็บเดินตามนางไปที่บ้านเพื่อโต้เถียง ตอนนั้นฝานฉางอวี้ไม่ได้รังแกใคร และไม่ได้ร่วมมือกับเด็กคนอื่นๆ ในการรังแกเด็กที่เล่นเป็นเมิ่งซูหย่วน
แต่ทันใดนั้นมารดาของนางก็ร้องไห้เมื่อได้ยินว่านางเล่นการละเล่นนี้ บิดาของนางก็โกรธมากจึงให้นางคุกเข่าอยู่ในลานบ้านตลอดบ่าย
ฝานฉางอวี้คิดอยู่นานและรู้สึกว่าบิดามารดาของนางคงไม่ชอบให้นางรังแกคนที่อ่อนแอ เมื่อนางกลับมาที่ห้องในคืนนั้น ดวงตาของมารดายังคงบวมอยู่ และนางให้สัญญาว่าจะไม่เล่นการละเล่นนี้ ฝานฉางอวี้รู้สึกผิดมาโดยตลอด นางไม่เคยเห็นมารดาของนางร้องไห้อย่างเสียใจเช่นนี้มาก่อน นางคงทำให้มารดาผิดหวัง
ดังนั้นเมื่อนางได้ยินว่าน้องสาวของนางอาจจะเลียนแบบการละเล่นของเด็กเหล่านั้น นางจึงสอนฉางหนิงล่วงหน้า
ฝานฉางอวี้ออกมาจากบ้านของเจ้าหน้าที่หวังแล้ว เนื่องจากนางไม่คุ้นเคยกับถนนในอำเภอ นางจึงถามทางไปร้านหนังสือ จากนั้นเดินไปรอบๆ เป็นวงกลมใหญ่ ผ่านหออี้เซียงในอำเภอและได้พบกับอวี๋เฉียนเฉียน
อวี๋เฉียนเฉียนสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ขลิบด้วยขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว ด้านหน้าและข้อมือปักด้วยลวดลายที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนด้วยด้ายสีทอง นางมีผมหน้าม้าตรงหน้าผาก ทำให้ใบหน้าของนางดูเหมือนแผ่นหยกสีขาว เหมือนกับหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน ดูเหมือนนางจะขึ้นรถม้า และมีเด็กรับใช้สองสามคนที่ยืนอยู่ข้างหน้านาง และพยักหน้าและก้มหน้าเพื่อฟังคำสั่งของนาง
ทันทีที่อวี๋เฉียนเฉียนอธิบายเสร็จ นางก็เงยหน้าขึ้นและเห็นฝานฉางอวี้เดินมาจากถนนพร้อมกับเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ นางยิ้มแย้มแจ่มใส “ข้าตั้งใจที่จะกลับไปที่ตำบลเพื่อตามหาเจ้าอยู่พอดี แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะมาอยู่หน้าร้านข้าโดยบังเอิญ”
ฝานฉางอวี้ยิ้มและกล่าวสวัสดีปีใหม่ จากนั้นถามนางว่า “เจ้าของร้านมีธุระอะไรกับข้าหรือ”
อวี๋เฉียนเฉียนกล่าวว่า “พรุ่งนี้ข้ามีการค้าใหญ่ และข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า!”
ร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอก็เปิดทำการตามปกติในวันปีใหม่ เมื่อเซี่ยเจิงเข้าไปในร้าน เจ้าของร้านที่ดีดลูกคิดก็ถามว่า “คุณชายต้องการซื้ออะไรหรือขอรับ”
แหวนหยกที่มีเชือกเส้นเล็กห้อยอยู่ที่ปลายนิ้วของเซี่ยเจิง เมื่อเจ้าของร้านเห็นแหวนหยก ท่าทางของเขาก็แสดงความเคารพทันที เขาโค้งคำนับและแสดงท่าทาง “เชื้อเชิญ”
“คุณชาย ไปดูสินค้าชั้นบนเถิดขอรับ”
เจ้าของร้านพาเซี่ยเจิงไปที่ห้องส่วนตัวชั้นบนในร้านหนังสือ บนโต๊ะไม้สีเหลืองข้างหน้าต่าง มีดอกเหมยปักอยู่บนแจกันกระเบื้องสีขาวคอบาง หิมะละเอียดที่ตกลงมานอกหน้าต่างลงบนไม้แกะสลักช่างดูมีศิลปะจริงๆ “โปรดรออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะตามเจ้าของร้านมาทันที”
เมื่อผู้ดูแลร้านออกไป ก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยกชาเข้ามา เว่ยเหยียนชงชาเก่งมาก และเซี่ยเจิงก็ได้รับการศึกษาจากเขามาสิบหกปีแล้ว ดังนั้นเขาจึงยังรู้ทฤษฎีชงชาอยู่บ้าง
ชาที่นำมานั้นดีพอๆ กับเครื่องบรรณาการจากวังเพียงแค่ได้กลิ่นหอม เขาลดสายตาลงและมองดูกิ่งเหมยสีแดงในแจกันลายครามสีขาวบนโต๊ะ แล้วใช้นิ้วยาวแตะฝาชาสองครั้ง
ภายในชั่วครู่หนึ่ง จ้าวสวินก็ผลักประตูเปิดออกแล้วเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าแสนหวานของเขา “ข้าน้อยไม่รู้ว่าท่านโหวมาที่นี่ จึงไม่ได้เตรียมการต้อนรับ”
“คุณชายจ้าว เชิญ”
เซี่ยเจิงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย เมื่อเขาพูดแบบนี้ จ้าวสวินก็รู้สึกกดดันเล็กน้อยเหมือนเขาเป็นแขก จ้าวสวินกล่าวว่า “ผู้แซ่จ้าวได้แอบส่งคนไปทำตามที่ท่านโหวบอกแล้ว ท่านโหวไม่ต้องกังวล แม้ทหารเหล่านั้นจะตรวจสอบก็จะไม่พบสิ่งใดเลย”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมอง “มีอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องการให้คนของเจ้าทำ”
“เรื่องอันใดหรือขอรับ?”
“เว่ยซวนคิดใช้เจ้าหน้าที่ทหารของเขาปล้นเมล็ดพืชในจี้โจว พวกเขาก่อความวุ่นวายครั้งใหญ่ด้วยการปล้นเมล็ดพืชและทุบตีผู้บริสุทธิ์จนตาย ทำให้เรื่องนี้ได้รับความสนใจจากเฮ่อจิ้งหย่วนและคนในเมืองหลวงในทันที ซึ่งนี่จะสร้างความลำบากใจให้พวกคนสกุลเว่ยและพรรคพวกของเขา”
ยิ่งเสียงประณามขอประชาชนดังขึ้น การฟ้องร้องในศาลก็จะยิ่งมีประสิทธิภาพมากขึ้นเท่านั้น เมื่อจ้าวสวินได้ยินว่ามันเกี่ยวกับการปราบปรามสกุลเว่ยอีกครั้ง เขาก็รีบโค้งคำนับและพูดว่า “ผู้แซ่จ้าวจะสั่งการให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้”
ขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นเซี่ยเจิงมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากของเขา จ้าวสวินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ทำไมท่านโหวถึงมองผู้แซ่จ้าวเช่นนี้?”
เซี่ยเจิงหยิบถ้วยชาตรงหน้าเขาแล้วจิบ “ชาเสวี่ยหยาของเมืองชิง เลือกดอกตูมเพียงหนึ่งดอกและใบเพียงหนึ่งใบเท่านั้นที่ส่งให้ราชสำนัก ข้าไม่คาดคิดว่าจะสามารถดื่มชาดีๆ เช่นนี้ได้ ในสถานที่เล็กๆ เช่นอำเภอชิงผิงนี้”
จ้าวสวินกล่าวว่า “ผู้แซ่จ้าวเป็นคนทำการค้า จึงใช้เงินบางส่วนเพื่อซื้อชาดีนี้ เมื่อรู้ว่าท่านโหวจะมาเยือน แน่นอนว่าต้องใช้เงินเหล่านั้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านโหว”
เซี่ยเจิงลดริมฝีปากลงแล้วพูดว่า “ไม่มีพ่อค้าธรรมดาคนใดสามารถซื้อข้าวและธัญพืชได้สองแสน โดยไม่แจ้งให้ทางการท้องถิ่นให้ทราบได้ ครอบครัวของเจ้ามีรากฐานทางการเงินที่แข็งแกร่งเช่นนี้ หากเจ้าต้องการแก้แค้นจากเว่ยซวนจริงๆ ยังมีราชครูหลี่และพรรคของเขาในราชสำนักที่เจ้าพึ่งพาได้ เจ้าใช้ความพยายามมากมายเพื่อตามหาข้า ไม่ใช่แค่เพราะต้องการขอความช่วยเหลือจากข้าเพื่อล้างแค้นให้เจ้า แต่เพราะว่าเจ้ามีความคิดเพ้อฝันกับทหารหนึ่งแสนนายในหุยโจวของข้า”
ดวงตาหงส์ของเขาจับจ้องไปที่พ่อค้าที่ไม่มีคุณสมบัติเหมาะสมตรงหน้าเขา เหมือนหมาป่าที่กำลังเผชิญหน้ากับหมาไน “สิ่งที่เจ้าต้องการคืออำนาจทางทหารในมือของข้า เนื่องจากเรากำลังร่วมมือกัน ข้าไม่ชอบอะไรที่หลบๆ ซ่อนๆ”
จ้าวสวินเงียบไปสองอึดใจ จากนั้นก็หัวเราะสองสามครั้ง เขาสูญเสียท่าทางที่นอบน้อมถ่อมตนก่อนหน้านี้และนั่งลงตรงข้ามกับเซี่ยเจิง “แน่นอน ไม่มีอะไรสามารถปิดบังสายตาของท่านโหวได้จริงๆ”