บทที่ 37
“นายท่านของข้าก็มีความบาดหมางกับเว่ยเหยียนด้วยเช่นกัน” จ้าวสวินเกิดมาพร้อมกับดวงตาคู่หนึ่งที่ยิ้มแย้ม ซึ่งทำให้ดูเป็นมิตรและพูดคุยง่าย อย่างไรก็ตาม ดวงตาเหล่านั้นมีความรู้สึกแปลกแยก
“ข้าเข้าหาท่านโหว ไม่ใช่เพราะข้าต้องการใช้ประโยชน์จากอำนาจของท่านโหว แต่นายท่านของข้ารู้ว่าถ้าท่านโหวรู้ความจริงเกี่ยวกับสงครามที่จิ่นโจวเมื่อสิบหกปีที่แล้ว ท่านก็อยากจะสังหารเว่ยเหยียนด้วยเช่นกัน ก่อนหน้านี้นายท่านไม่ได้ตั้งใจที่จะปกปิดตัวตนของเขา แต่นายท่านแค่อยากรอจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมก่อนที่จะเปิดเผยตัวตนของเขาต่อท่านโหว”
ดวงตาของเซี่ยเจิงเย็นชาและเฉียบคม และเขาก็คาดเดาได้อย่างคลุมเครือในใจแล้ว แต่เขาก็ยังถามว่า “ใครคือนายท่านของเจ้า”
จ้าวสวินกล่าวว่า “ผู้ที่โชคดีที่รอดชีวิตจากเหตุเพลิงไหม้ในตำหนักตงกงเมื่อสิบหกปีที่แล้ว”
มุมปากของเซี่ยเจิงยกขึ้นอย่างเย็นชา “พระนัดดา? หากพระนัดดายังมีพระชนม์ชีพอยู่ เขาไม่ควรไปร่วมมือกับราชครูหลี่หรอกหรือ ทำไมต้องรอจนถึงวันนี้เพื่อมาหาข้าที่พ่ายแพ้?”
จ้าวสวินดูลำบากใจ “ท่านได้ตรวจสอบเบาะแสเกี่ยวกับสงครามจิ่นโจวเมื่อสิบหกปีก่อนแล้ว ท่านควรรู้ว่าเว่ยเหยียนมักจะกำจัดหลักฐานโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ เมื่อองค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์และตำหนักตงกงถูกเพลิงไหม้ ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับได้สั่งให้กรมอาญาและศาลต้าหลี่ร่วมมือกันดำเนินการสอบสวนคดีนี้อย่างละเอียด แต่พวกเขาไม่พบผลลัพธ์ใดๆ ไม่ต้องพูดถึงในปัจจุบัน สิ่งต่างๆ ในอดีตล้วนเปลี่ยนไป แม้ราชครูหลี่จะเป็นผู้นำของราชสำนักคนหนึ่ง แต่เขาจะไม่เสี่ยงทุกอย่างเพื่อสู้กับสกุลเว่ย แต่ท่านโหวย่อมแตกต่างออกไป แม่ทัพเซี่ยถูกฆ่าตายในสนามรบและร่างของเขาถูกชาวเป่ยเจวี๋ยแขวนไว้บนกำแพงเมืองเป็นเวลาสามวัน เว่ยเหยียนก็มีส่วนด้วย ท่านไม่อยากล้างแค้นเหรอ”
เซี่ยเจิงกระชับนิ้วทั้งห้าของเขา พลังงานเข่นฆ่ารุนแรงดูเหมือนจะไหลออกมาจากช่องว่างในกระดูกของเขา ทำให้ห้องที่ไม่ได้ร้อนนี้รู้สึกหายใจลำบาก “บอกข้า ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสิบหกปีที่แล้ว”
จ้าวสวินกล่าวว่า “นายท่านของข้าตามสืบมาหลายปีแล้ว แต่ไม่สามารถหาเบาะแสใดๆ เกี่ยวกับสถานการณ์เมื่อสิบหกปีก่อนของจิ่นโจว แต่คดีเพลิงไหม้ในตำหนักตงกง แม้กรมอาญาและศาลต้าหลี่ได้ดำเนินการตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน รวมทั้งได้มีการสอบสวนและลงโทษองค์รักษ์ในตอนนั้นที่บังเอิญทำเชิงเทียนล้มและเผลอหลับไป แต่ตามคำบอกเล่าของข้ารับใช้ผู้ภักดีที่อยู่รอบๆ นายท่านของข้า มีนักฆ่าบุกเข้าไปในตำหนักตงกงในตอนกลางคืน ชายารัชทายาทสั่งให้ข้ารับใช้ที่ภักดีพาพระนัดดาหนีไป ขณะที่พระองค์ประทับอยู่กับสหายร่วมเรียนของพระนัดดา ศพที่กรมอาญาพบในตำหนักคือสหายของพระนัดดานั่นเอง”
“มีเพียงเขาเท่านั้นเว่ยเหยียนที่ควบคุมอำนาจของอดีตฮ่องเต้มานานกว่าสิบปี ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เว่ยเหยียนเป็นผู้รับผิดชอบการรบที่จิ่นโจว และทั้งองค์รัชทายาทและแม่ทัพเซี่ยก็เสียชีวิตในสนามรบด้วยกัน”
ดวงตาสีดำของเซี่ยเจิงยกขึ้นครึ่งหนึ่ง และมีสัญญาณของความอดทนระหว่างคิ้วของเขา “สิ่งที่ข้าต้องการคือหลักฐาน ไม่ใช่การคาดเดาของเจ้า”
มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของจ้าวสวิน “ราชาฉางซิ่นกบฏในฉงโจว มีที่ปรึกษาข้างกายคนหนึ่งของเขา ซึ่งเป็นคนข้างกายของนายท่านของข้า เขาวางแผนให้ราชาฉางซิ่นว่า ‘กำจัดสกุลเว่ย เพื่อสร้างแรงผลักดันในหมู่ผู้คน’ พวกเขายังเผยแพร่ข่าวลือว่าเว่ยเหยียนเป็นผู้วางแผนการสังหารหมู่ที่จิ่นโจว หลังจากนั้นท่านโหวย่อมรู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นขณะที่ท่านโหวเพิ่งตรวจสอบคดีจิ่นโจวอีกครั้ง ดังนั้นเว่ยเหยียนจึงมีเจตนาฆ่าท่านโหวอย่างชัดเจน”
เซี่ยเจิงหรี่ตาของเขาด้วยดวงตาที่เฉียบคมและเยาะเย้ย “ดูเหมือนว่าข้าก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนของพวกเจ้าเช่นกัน”
การแสดงออกของจ้าวสวินแข็งทื่อเล็กน้อย “ท่านโหวกล่าวหนักเกินไปแล้ว นายท่านของข้าแค่อยากจะร่วมมือกับท่านโหวในฐานะพันธมิตร”
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงดูเป็นกังวล เขาก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “หัวขโมยเฒ่าเว่ย ถูกเปิดเผยในลักษณะนี้ เขาจึงสั่งทหารกล้าตายของเขาไปกวาดล้างคน มีผู้เสียชีวิตมากกว่าสิบคน และบางคนถูกระบุตัวโดยนายท่านของข้า พวกเขาทั้งหมดเป็นแม่ทัพที่เคยทำงานให้กับเว่ยเหยียนและเกษียณในเวลาต่อมา”
เซี่ยเจิงถามว่า “ข้าคิดว่าเจ้าคงทราบตัวตนของคนขายเนื้อสกุลฝานแล้วใช่ไหม?”
จ้าวสวินดูละอายใจ “ตัวตนของคนขายเนื้อสกุลฝานได้รับการปกปิดอย่างดีจริงๆ นายท่านของข้าได้ส่งคนไปตรวจสอบอย่างรอบคอบหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นบ้านบรรพบุรุษของสกุลฝานก็มีบุคคลคนนี้เช่นกัน แม้แต่เรื่องบันทึกการคุ้มกันของเขาเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วก็มีอยู่ในประวัติของทางการ ดูเหมือนว่ามีคนของทางการช่วยปกปิดตัวตนในอดีตของเขาเป็นพิเศษ”
จิตใจของเซี่ยเจิงนึกถึงฝานฉางอวี้ที่เคยเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับอดีตของบิดามารดาของนาง เขาฟุ้งซ่านอยู่ครู่หนึ่งและมีหิมะโปรยลงมาบนหลังมือของเขา ความเยือกเย็นของเกล็ดหิมะที่ละลายทำให้เขารวบรวมความคิดของเขาได้ทันที
เขาเอนหลังเล็กน้อยและวางแขนบนที่วางแขนของเขา ท่าทางที่สบายๆ ที่สุดของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกถูกกดดันอย่างที่สุด “แค่คำพูดของเจ้าเพียงอย่างเดียวคงจะไร้สาระเกินไปที่จะให้ข้าเชื่อว่านายท่านของเจ้าคือพระนัดดาที่สิ้นพระชนม์ในกองเพลิงเมื่อสิบหกปีก่อน”
การแสดงออกของจ้าวสวินเปลี่ยนไป และเมื่อเขากำลังจะพูด เขาก็ได้ยินเซี่ยเจิงพูดว่า “ข้าจะตรวจสอบความจริงเบื้องหลังการรบในจิ่นโจวเมื่อสิบหกปีที่แล้ว ข้าไม่สนใจว่านายท่านของเจ้าจะเป็นพระนัดดาตัวจริงหรือตัวปลอม หากเจ้าไม่ต้องการให้ความร่วมมือนี้จบลงที่นี่ ทางที่สุดสำหรับเขาคือมาพบข้าด้วยตนเอง”
ใบหน้าของจ้าวสวินดูอึดอัดแต่เขาทำได้เพียงยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “ผู้แซ่จ้าวจะนำสิ่งที่ท่านโหวกล่าวมา ไปเรียนนายท่าน”
เมื่อเซี่ยเจิงลุกขึ้นยืน เปลือกตาของเขาก็หย่อนลงเล็กน้อย และเขาพูดอย่างเกียจคร้าน “อย่างไรก็ตาม ให้เขาคิดถึงเงื่อนไขการแลกเปลี่ยนสำหรับข้าวและธัญพืชสองแสนนี้”
ร่างที่โค้งคำนับเล็กน้อยของจ้าวสวินก้มต่ำลงสามเท่า “ขอรับ”
เมื่อเซี่ยเจิงจากไป เขายังวางแหวนหยกซึ่งเดิมเป็นสัญลักษณ์แห่งพันธมิตรไว้บนโต๊ะไม้สีเหลือง
เขาพยายามค้นหาประวัติของชายแซ่จ้าวว่าเป็นพรรคพวกใครมาเป็นเวลานาน คำตอบที่ได้คือพระนัดดา ซึ่งทำให้เซี่ยเจิงประหลาดใจจริงๆ
เขาไม่กังวลว่าจะไม่สามารถเข้าใจการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ได้ เมื่อเขาขอให้คนแซ่จ้าวซื้อเสบียงอาหาร เขาก็ได้สั่งให้คนของเขาแอบให้ความสนใจกับหน่วยสืบราชการลับภายใต้ชื่อสกุลจ้าว จากสถานที่เหล่านี้เพื่อตรวจสอบ แม้ว่าเขาจะอยู่เบื้องหลัง แม้ว่านายท่านของเขาจะไม่ปรากฏตัว เขาก็จะสามารถค้นหาได้อย่างรวดเร็ว
เขาและเว่ยเหยียนมีความแค้น แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะคลี่คลาย กลับมีคนกล้าวางแผนกับเขา เพียงเพื่อให้เขาช่วยเหลืออีกฝ่าย พวกเขาคิดกับเขาใจดีเกินไปแล้ว
เซี่ยเจิงออกมาจากร้านหนังสือและเห็นว่าฝานฉางอวี้และน้องสาวยังไม่มาถึง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเดินไปทางบ้านของเจ้าหน้าที่หวัง เขาเดินไปไม่ได้ไปไกลก็พบฝานฉางอวี้และฉางหนิงมีขนมยัดอยู่ในปากของพวกนาง และแก้มของพวกนางก็ขยับขึ้นลง
เมื่อเห็นเซี่ยเจิงรอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ไม่ได้ลดลงเลย นางโบกมือจากระยะไกลแล้วเข้ามาหาและพูดว่า “คืนนี้พวกเราไม่กลับตำบลนะ”
เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง ความขุ่นเคืองและความทุกข์ในใจของเซี่ยเจิงก็ลดลงเล็กน้อยและถามว่า “เพราะเหตุใด”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าของร้านอวี๋ที่เปิดหออี้เซียงในอำเภอ ได้รับงานจัดเลี้ยงของลูกชายเศรษฐีคนหนึ่งที่กำลังจะแต่งงาน พรุ่งนี้เราต้องเตรียมหมูตุ๋นจำนวนมาก เจ้าของร้านอวี๋กลัวจะทำไม่ทันจึงขอให้ข้าไปที่หออี้เซียงแต่เช้าเพื่อช่วยทำหมูตุ๋น บังเอิญว่าปีนี้มีเทศกาลโคมไฟที่จัดขึ้นในอำเภอ และเราสามารถไปเทศกาลโคมไฟในตอนเย็นได้”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นไม่ต้องหาที่พักกันก่อนหรือ?”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะ “เจ้าของร้านอวี๋เตรียมที่พักให้พวกเราแล้ว หออี้เซียงไม่ได้มีเพียงแต่อาหารเท่านั้น แต่ยังมีที่พักสำหรับคนงานด้วย เจ้าของร้านอวี๋เตรียมที่พักให้เราโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายล่ะ”
เซี่ยเจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าของร้านผู้นี้ค่อนข้างจะแปลกจริงๆ”
ฝานฉางอวี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้อง เจ้าของร้านอวี๋เป็นคนดี ทุกคนในหอไว้วางใจเจ้าของร้านอวี๋ ข้าได้ยินจากพ่อครัวหลี่ว่ามีเจ้าของร้านอาหารคนอื่นๆ ในอำเภอที่อิจฉาหออี้เซียง จึงต้องการแย่งซื้อตัวคนของหออี้เซียงไป ผู้ดูแลร้านได้รับการเสนอราคาสูงกว่าทำงานที่หออี้เซียงสองเท่า แต่ผู้ดูแลร้านก็ไม่ไป”
เซี่ยเจิงพูดเพียงว่า “บางครั้ง ความดีก็เหนือกว่าเงินจริงๆ”
ฝานฉางอวี้เล่าให้เขาฟังมากมายเกี่ยวกับอวี๋เฉียนเฉียนแต่เขาตอบอย่างเฉยเมย ดังนั้นนางจึงหยุดพูดเมื่อเห็นว่าเขาไม่มีอะไรอยู่ในมือ นางจึงถามว่า “เจ้าไม่ได้ไปซื้อกระดาษและหมึกเหรอ? ทำไมกลับมามือเปล่า?”
นางนึกถึงความเป็นไปได้และพูดด้วยสีหน้าซับซ้อน “หรือว่าเจ้าใช้เงินทั้งหมดที่เจ้ามีเพื่อซื้อของให้หนิงเหนียง? เจ้าควรบอกข้าว่าเจ้ามีเงินไม่เพียงพอ..”
เซี่ยเจิงถอนหายใจเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่ใช่” ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของฝานฉางอวี้เขากล่าวว่า “ของในร้านหนังสือประจำอำเภอมีราคาแพงเกินไป ข้าค่อยซื้อตอนกลับตำบล”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “แล้วเจ้าอยู่ในร้านหนังสือนานขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เซี่ยเจิงตอบกลับ “ข้าอ่านหนังสือบางเล่ม จึงลืมเวลาไปเลย”
ฝานฉางอวี้ถามอย่างสงสัย “เจ้าอ่านหนังสืออยู่นาน แล้วไม่ซื้ออะไรกลับมาเลย เจ้าของร้านจะไม่ว่าเหรอ?”
เซี่ยเจิงเหลือบมอง “ใครบอกเจ้า?”
ฝานฉางอวี้อยากจะบอกว่าในอดีตซ่งเยี่ยนก็เป็นแบบนี้ เพราะเขาไปร้านหนังสือเพื่ออ่านหนังสือเท่านั้นแต่ไม่ได้ซื้อมัน เขาจึงถูกเจ้าของร้านหนังสือมองในแง่ร้าย จนเขาอารมณ์ไม่ดีไปหลายวันหลังจากที่เขากลับมา พอพูดถึงเรื่องนี้ทีหลังเขาก็จะพูดว่า ‘นั่น เจ้าของร้านที่มีกลิ่นเงิน’ แต่เมื่อนางนึกได้ว่าปากของเหยียนเจิ้งมักจะพ่นพิษร้ายออกมาเมื่อพูดถึงซ่งเยี่ยน นางก็กลืนคำพูดเหล่านั้นกลับและพึมพำ
“ข้าเดาน่ะ”
เซี่ยเจิงเหลือบมองนางสองสามครั้ง และผิวหนังบริเวณด้านหลังของคอของฝานฉางอวี้ก็กระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว โดยกลัวว่าเขาจะพูดคำสังหารในวินาทีถัดไป
โชคดีที่เขาไม่ได้พูดอะไรตลอดทาง
เป็นเวลาดึกแล้ว พวกเขาจึงตัดสินใจพักที่อำเภอหนึ่งคืน ฝานฉางอวี้ตัดสินใจพาเซี่ยเจิงและฉางหนิงไปดูโคมไฟในตอนเย็น นางไม่ได้กลับไปที่ที่พักที่หออี้เซียงเตรียมไว้ให้ แต่ไปร้านอาหารเพื่อทานอาหารว่างยามดึกก่อน ผู้ที่รับประทานอาหารนอกบ้านในวันปีใหม่ล้วนมาจากครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะดี
คู่สามีภรรยาคู่หนึ่งที่โต๊ะถัดไปคงจะกินข้าวเสร็จแล้ว เมื่อเสี่ยวเอ้อร์ไปเก็บเงิน เขาก็พูดกับฝ่ายชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “คุณชายท่านนี้ ทั้งหมดหนึ่งตำลึงสองเหรียญเงิน”
ร่างกายของชายคนนั้นดูอ่อนแอและเพรียวบาง และสีหน้าของเขาค่อนข้างยอมแพ้เล็กน้อย และดูเหมือนเขาจะค่อนข้างเขินอาย ผู้หญิงที่นั่งข้างเขาพูดว่า “เขาไม่มีเงิน ข้าจ่ายเอง” เสียงของผู้หญิงคนนั้นค่อนข้างดัง ซึ่งดึงดูดผู้ที่มารับประทานอาหารจำนวนมากในร้านให้มองดู
มีคนกระซิบ “น่าอายมากที่บุรุษตัวโตขอเงินสตรีตอนกินข้าวนอกบ้าน!”
“จุ๊จุ๊ ข้าเกรงว่าเขาเป็นแค่บุรุษหน้าขาว!”
“ข้ารู้จักบุรุษผู้นั้น เขาเป็นลูกเขยของสกุลอัน เขาเป็นแค่คนอ่อนแอ ไม่รู้ว่าภรรยาของเขาเห็นอะไรในตัวคนอ่อนแอผู้นั้น!”
ใบหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความหงุดหงิด และเขาหวังว่าเขาจะพบรอยแตกบนพื้นแล้วมุดเข้าไป หลังจากที่ภรรยาของเขาจ่ายเงินแล้ว เขาก็เกือบจะเดินออกจากร้านโดยก้มศีรษะลงราวกับกำลังวิ่งหนี
เซี่ยเจิงทานอาหารเสร็จแล้วและกำลังดูเรื่องตลกเหล่านี้ด้วยสีหน้าเย็นชา
ฝานฉางอวี้ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเขา กินข้าวชามที่สามเสร็จ และอาหารบนโต๊ะก็สะอาดมาก จากนั้นนางก็วางชามและตะเกียบลงด้วยความพึงพอใจ และตะโกนบอกเสี่ยวเอ้อร์ “เสี่ยวเอ้อร์ เก็บเงิน”
ฝานฉางอวี้กินเยอะมาก และคืนนี้เป็นวันปีใหม่ ดังนั้นอาหารที่นางสั่งจึงหรูหรา แต่นางไม่ได้สั่งเครื่องดื่มเลย ดังนั้นจึงไม่แพงจนเกินไป เสี่ยวเอ้อร์ในร้านนับแล้วพูดว่า “แปดเหรียญเงิน”
เมื่อฝานฉางอวี้กำลังจะจ่ายเงิน เซี่ยเจิงซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามนางราวกับรูปปั้นหยกก็พูดว่า “ข้าจะจ่ายเอง”
เขาและฝานฉางอวี้ต่างก็มีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นและสะดุดตาเป็นพิเศษในร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ผู้คนจำนวนมากก็เหลือบมองดูที่พวกเขาเป็นครั้งคราว
เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะจ่ายเงิน ฝานฉางอวี้ก็หยุดหยิบถุงออกมา และนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับคู่สามีภรรยาก่อนหน้า
เมื่อเซี่ยเจิงยื่นมือเข้าไปในอ้อมแขนของเขาเพื่อคลำหาเงิน การแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อฝานฉางอวี้เห็นสิ่งนี้ นางก็รีบมองด้วยความสงสัย
หลังจากนั้นครู่หนึ่งเซี่ยเจิงก็เอามือออกจากในเสื้อและมองไปที่ฝานฉางอวี้ “เจ้าจ่าย”