บทที่ 129
เมื่อฤดูใบไม้ร่วงใกล้เข้ามา สภาพอากาศทางตอนเหนือเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า กิ่งก้านของต้นอวี๋ไร้ใบในลานบ้านก็ปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งสีขาว
ในช่วงเดือนที่ฝานฉางอวี้ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ เสื้อผ้าของนางเปลี่ยนจากเสื้อผ้าฤดูร้อนแบบบางเป็นเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงแบบหนา
เพื่อปกป้องแม่และลูกอวี๋เฉียนเฉียน นางได้รับบาดเจ็บที่หลังในวันนั้น นางไม่สามารถใช้ดาบหรือหอกได้ในช่วงเวลาสั้นๆ นางได้แต่นอนนิ่งๆ และรู้สึกเบื่อ ดังนั้นนางจึงเริ่มอ่านสี่ตำราห้าคัมภีร์
ในความเป็นจริง นางสนใจศาสตร์แห่งสงครามมากกว่า แต่รูปแบบบางอย่างที่กล่าวถึงในศาสตร์แห่งสงครามจำเป็นต้องมีความเชี่ยวชาญในด้านโหราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ และภูมิประเทศ สิ่งนี้ทำให้ฝานฉางอวี้ปวดศีรษะ ดังนั้นนางจึงทำได้แค่ค่อยเป็นค่อยไปเท่านั้น เริ่มต้นจากการอ่านหนังสือระดับเริ่มต้น
ฉางหนิงเคยเรียนอักษรจีนกับอาจารย์ของนาง แต่นางก็สามวันจับปลา สองวันตากแห[1] ตอนนี้เมื่อนางเห็นฝานฉางอวี้ถือม้วนตำราทุกวัน และมีอวี๋เป่าเอ๋อร์อยู่ข้างๆ นางก็เริ่มสนใจอ่านหนังสืออีกครั้ง และแข่งขันกับอวี๋เป่าเอ๋อร์เพื่อดูว่าใครสามารถอ่านตัวอักษรได้มากกว่ากัน
อวี๋เป่าเอ๋อร์สามารถจดจำบทกลอนง่ายๆ ได้แล้ว เมื่อฉางหนิงไม่สามารถแข่งขันกับเขาได้ จิตวิญญาณแห่งการแข่งขันของนางก็ปรากฏขึ้น จากนั้นฉางหนิงก็เรียกร้องหาอาจารย์ของนางเพื่อให้เขาสอนนางอ่าน
อาจารย์ที่นางจ้างตอนที่พักอยู่ที่ฉงโจวชั่วคราวไม่ได้มากับนางเมื่อนางกลับมาที่จี้โจว
ตอนนี้พวกเขาไม่ได้มีที่อยู่อาศัยที่มั่นคงแล้ว ฝานฉางอวี้จึงยังไม่ได้จ้างอาจารย์คนใหม่
อวี๋เป่าเอ๋อร์อาสาสอนฉางหนิง แต่ความเย่อหยิ่งแปลกๆ ของหนิงเหนียงกลับปฏิเสธที่จะทำเช่นนั้น ฝานฉางอวี้อ่านหนังสือไม่มาก แต่ถูกมารดาของนางบังคับให้จดจำตัวอักษรทั้งหมด ดังนั้นนางจึงสอนฉางหนิงด้วยตัวเอง
อวี๋เป่าเอ๋อร์ขยันมากและไปที่ห้องของฝานฉางอวี้เพื่อเรียนกับนางทุกวัน
เด็กสองคนมักจะแข่งขันกันเพื่อท่องบทกลอนและความเรียงเพื่อดูว่าใครสามารถท่องได้เร็วกว่า และโดยปกติแล้ว อวี๋เป่าเอ๋อร์ก็ดีกว่ามาก ฉางหนิงกังวลมากจนแทบจะน้ำตาไหล แต่นางต้องการที่จะรักษาหน้าและอายเกินกว่าที่จะร้องไห้ นางจึงย่องเข้าไปในห้องของฝานฉางอวี้ พร้อมหมอนของนางเองในเวลากลางคืนโดยบอกว่านางต้องการนอนกับฝานฉางอวี้ แต่จริงๆ แล้วนางแค่แอบมาท่องบทกลอนล่วงหน้า ซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
ด้วยการใช้วิธีนี้ ในที่สุดฉางหนิงก็เอาชนะอวี๋เป่าเอ๋อร์ได้หลายครั้ง อย่างไรก็ตามอวี๋เป่าเอ๋อร๋จดจำมันได้เร็วมาก เดิมทีเขาเรียนรู้บทกลอนเพียงวันละบทเท่านั้น แต่ต่อมาเด็กสองคนก็จะจดจำมันได้เร็วขึ่น ดังนั้นอวี๋เป่าเอ๋อร์จึงเสนอให้เรียนรู้บทกลอนสองบท
ฉางหนิงอาศัยการโกงเพื่อเอาชนะเขาสองสามครั้ง นางรู้สึกผิดแล้ว นางต้องการปฏิเสธแต่ไม่สามารถให้เหตุผลได้ ดังนั้นนางจึงจับมุมเสื้อผ้าแล้วคร่ำครวญโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อเห็นว่าฉางหนิงมีความก้าวหน้า นางรู้สึกว่าเด็กทั้งสองคนเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วและไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะเรียนรู้บทกลอนสองบทในหนึ่งวัน นางจึงตอบตกลง
ดังนั้นในวันที่พวกเขาจำบทกลอนสองบท ฉางหนิงก็พ่ายแพ้อีกครั้งโดยไม่แปลกใจเลย
เมื่อป้าจ้าวทำขนมและยกขนมมาให้พวกเขา ฉางหนิงก็ขยับม้านั่งตัวเล็กๆ และนั่งตรงมุมโดยหันหลังให้พวกเขา โดยมีปมส่วนบนของศีรษะห้อยลงมา
ป้าจ้าวยิ้มแล้วถามว่า “หนิงเหนียงเป็นอะไรไป ปากเล็กๆ ของนางดูบูดบึ้งจนสามารถแขวนขวดน้ำมันได้”
ฝานฉางอวี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่กำลังอาบแดดโดยมีหนังสืออยู่ในมือมากมาย เมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางก็ยิ้มและตอบว่า “นางแข่งขันกับเป่าเอ๋อร์ แต่กลับพ่ายแพ้”
ป้าจ้าวเรียกฉางหนิงมากินขนมและพูดด้วยรอยยิ้ม “มานี่เร็ว มากินขนมเกาลัดที่ป้าทำ หนิงเหนียงเป็นน้าเล็กของเป่าเอ๋อร์ ดังนั้นควรใจกว้างต่อเป่าเอ๋อร์”
ฉางหนิงพูดว่า “ฮะ” แล้วหันหน้าด้วยความประหลาดใจ นางจ้องไปที่อวี๋เป่าเอ๋อร์อย่างตื่นเต้นแล้วพูดว่า “ข้าเป็นน้าเล็กของเจ้า!”
นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ได้ยินสิ่งที่เรียกว่าน้าเล็ก คิ้วที่ดูเด็กๆ ของเขาย่น “หนิงเหนียงอายุน้อยกว่าข้า นางควรเป็นน้องฉางหนิงไม่ใช่หรือ?”
ป้าจ้าวยิ้มกว้าง “ความอาวุโสไม่ได้นับตามอายุ ถ้าเจ้าเรียกฉางอวี้ว่าท่านน้า หนิงเหนียงและฉางอวี้เป็นพี่น้องกัน นั่นหมายความว่าหนิงเหนียงไม่ใช่น้าเล็กของเจ้าเหรอ?”
ฉางหนิงเป็นปีศาจน้อย เมื่อรู้ว่านางใช้ประโยชน์จากอวี๋เป่าเอ๋อร์ในแง่ของความอาวุโส นางจึงยิ้มกว้างจนมองไม่เห็นดวงตาของนาง นางพูดกับอวี๋เป่าเอ๋อร์ “เรียกข้าว่าน้าเล็กสิ!”
ฝานฉางอวี้มองไปที่สมบัติที่มีชีวิตคู่นั้น และอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะและหัวเราะ
อวี๋เป่าเอ๋อร์เม้มริมฝีปากและมองไปที่ฝานฉางอวี้ทันที “ถ้าเช่นนั้นข้าจะไม่เรียกท่านว่าน้าฉางอวี้แล้ว แต่เป็นพี่ฉางอวี้”
ฝานฉางอวี้เพิ่งพลิกหน้าหนังสือในมือของนาง และเมื่อนางได้ยินคำพูดของอวี๋เป่าเอ๋อร๋ นางก็รู้สึกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “นั่นเป็นไปไม่ได้”
ใบหน้าของอวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่กลมเหมือนเมื่อก่อน เมื่อเขาขมวดคิ้ว เขาดูคลุมเครือเหมือนเด็กหนุ่ม เขาถามอย่างงุนงง “เพราะเหตุใด”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เจ้าเรียกข้าว่าพี่สาว แสดงว่าท่านแม่ของเจ้ากับข้าเป็นรุ่นเดียวกันกับเจ้าหรือ?”
อวี๋เป่าเอ๋อร์รู้สึกหดหู่ใจมากจนหยุดพูด
มีเพียงฉางหนิงเท่านั้นที่ยิ้มกว้างมากจนมุมปากของนางกระตุก
หลังจากพระอาทิตย์ขึ้น น้ำค้างแข็งยามเช้าบนชายคาและกิ่งก้านที่ตายไปแล้วก็ละลายไป และแสงยามเช้าก็ส่องเข้ามาในบ้าน ฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์ถือหนังสือและเริ่มอ่านหนังสืออีกครั้ง และเอนกายอย่างสบายๆ
เซี่ยอู่เข้ามาจากด้านนอกลานบ้านและรายงานว่า “ผู้บัญชาการ แขกผู้สูงศักดิ์อยู่ที่นี่”
ฝานฉางอวี้เลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วคิดกับตัวเองในจี้โจวนี้ใครจะมาพบนางอีกล่ะ?
ครู่ต่อมา กงซุนหยินสวมชุดคลุมสีขาวและมีเสื้อคลุมหนังสีเงินอยู่บนไหล่ของเขา กำลังเดินจากด้านนอกลานบ้าน เขายิ้มราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิท่ามกลางดวงจันทร์อันหนาวเย็นในปลายฤดูใบไม้ร่วง “นานมากแล้วจริงๆ ที่เรากล่าวคำอำลาในหุบเขาอีเซียน แม่นางฝานได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการแล้ว ในที่สุดข้าก็สามารถแสดงความยินดีกับแม่นางฝานได้ด้วยตนเอง”
เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือกงซุนหยิน ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นางจึงยืนขึ้นเพื่อทักทายเขา “ท่านกงซุนเป็นแขกที่ยากจะพบ”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ไม่เคยพบกงซุนหยินมาก่อน ดังนั้นเขาจึงมองไปที่ชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง
อย่างไรก็ตาม ฉางหนิงเดินไปหากงซุนหยินด้วยขาสั้นของนางราวกับประทัดตัวน้อย และตะโกนอย่างมีความสุข “ท่านอากงซุน!”
กงซุนหยินลูบปมบนศีรษะของฉางหนิง และแสดงความคิดเห็นอย่างจริงใจ “ในที่สุด ผมของเจ้าก็ถูกมัดอย่างเรียบร้อย”
ฉางหนิงเขย่าดอกไม้กำมะหยี่บนศีรษะของนางแล้วพูดว่า “ป้าจ้าวเป็นคนทำ”
กงซุนหยินกล่าวว่า “ข้าเดาได้”
ฝานฉางอวี้กระแอมไอด้วยความเขินอายและขัดจังหวะการสนทนาระหว่างผู้อาวุโสกับผู้เยาว์ “บ้านนี้เรียบง่ายนัก ท่านกงซุนสามารถนั่งได้ทุกที่ที่ต้องการ”
ป้าจ้าวเห็นว่าฝานฉางอวี้มีเรื่องต้องหารือกัน นางจึงชักชวนเด็กทั้งสองให้ออกไปข้างนอกกับนาง
เซี่ยอู่ชงชาให้กงซุนหยิน และฝานฉางอวี้ก็ถามว่า “ท่านไม่ได้อยู่ในเมืองคังหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงมาที่จี้โจวได้?”
กงซุนหยินจิบชาร้อน เลิกคิ้วแล้วพูดว่า “แม่นางฝานยังไม่ได้รับข่าวเลยหรือ ฝ่าบาทได้มีพระราชโองการให้แม่ทัพทุกท่านที่มีส่วนในการปราบปรามกบฏเข้าเมืองหลวงเพื่อรับพระราชทานรางวัล”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ช่วงนี้ข้าเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บและยังไม่ได้เข้ากองทัพ ข้าไม่ทราบข่าวจริงๆ”
นางถามอย่างสงสัย “ท่านกงซุนมาเข้าร่วมกองทัพแล้ว ท่านจะเดินทางไปเมืองหลวงด้วยกันหรือ?”
กงซุนหยินจับด้ามพัดในมือของเขาแล้วพูดอย่างลึกลับ “ตระกูลกงซุนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในราชสำนัก ข้ามาที่นี่เพราะได้รับความไว้วางใจจากเซี่ยจิ่วเหิง”
เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของฝานฉางอวี้สับสนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็สำลักเล็กน้อยแล้วถามว่า “เซี่ยเจิง บอกเจ้าเกี่ยวกับเรื่องราวของเขาหรือยัง”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะ นางไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเซี่ยเจิงในอดีต แต่ต่อมานางก็รู้ความจริง แต่ทั้งสองก็แยกทางกันอย่างรวดเร็ว และไม่มีโอกาสที่พวกเขาจะอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติม
นางพูดด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ “ที่แท้ชื่อเล่นของเขาคือจิ่วเหิง”
กงซุนหยินพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ราชครูเถาเลือกชื่อให้เขาเป็นการส่วนตัว ดังนั้นจึงเป็นเรื่องดี”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “พ่อบุญธรรมก็ตั้งชื่อให้ข้าด้วย”
ใบหน้าหล่อเหลาของกงซุนหยินบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาทันที เขาถือถ้วยชา มองฝานฉางอวี้ด้วยความขุ่นเคืองอย่างมาก และพูดว่า “เอาล่ะ เรามาหยุดพูดหัวข้อนี้กันเถอะ”
ฝานฉางอวี้ดูสับสนและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับกงซุนหยิน
อย่างไรก็ตาม เป็นเรื่องจริงที่นางไม่ได้รับจดหมายจากเซี่ยเจิงมาเป็นเวลานาน ก่อนที่เขาจะไปเมืองหลวง เขาบอกว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา เขาบอกว่าไม่ต้องสนใจพระราชโองการและให้อยู่ซีเป่ยก่อน
ตอนนี้เมื่อมีพระราชโองการแล้ว และไม่มีข่าวจากเซี่ยเจิง ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าควรจะนิ่งหรือพาเป่าเอ๋อร์ไปที่เมืองหลวงเพื่อตอบสนองต่อพระราชโองการ
นางถามว่า “ทำไมเขาถึงขอให้ท่านมาที่จี้โจว”
กงซุนหยินเหลือบมองฝานฉางอวี้และพูดอย่างครุ่นคิด “เอาล่ะ เรื่องนี้เป็นความลับ อย่างไรก็ตาม จู่ๆ เขาก็ค้นพบเกี่ยวกับองค์ชายสิบหกในเมืองหลวง ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับความจริงเกี่ยวกับจิ่นโจวในตอนนั้น”
เมื่อมีการกล่าวถึงคดีในจิ่นโจว หัวใจของฝานฉางอวี้ก็จมลงไปชั่วขณะ
กงซุนหยินกล่าวว่า “วันนี้ที่ข้ามาที่นี่ ประการแรกเพื่อเยี่ยมแม่นางฝาน และประการที่สอง ข้าก็อยากพบกับสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อด้วย”
เขาใช้พัดปิดฝ่ามือแตะฝ่ามือแล้วถามว่า “เด็กคนนั้นที่อยู่ในห้องคือสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อหรือ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า
กงซุนหยินกล่าวเสริม “ข้าได้ยินมาว่าแม่นางฝานได้รับบาดเจ็บสาหัสขณะพยายามช่วยชีวิตเด็กคนนี้ การที่เจ้าออกจากเมืองในวันนั้นคนรู้กันไปทั่ว และหากเจ้าพาเด็กไปเมืองหลวงด้วย สิ่งนี้จะทำให้ถังเผยอี้น่าสงสัย ก่อนเดินทางไปเมืองหลวงแม่นางฝานควรหาวิธีอธิบายที่มาของเด็กให้ถังเผยอี้ทราบก่อนดีกว่า”
ฝานฉางอวี้ถามว่า “ตามคำแนะนำของท่านกงซุนเห็นเป็นอย่างไร”
กงซุนหยินเหลือบมองฝานฉางอวี้ด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าเขารู้สึกว่านางเติบโตขึ้นมากจริงๆ เหมือนคนมีประสบการณ์ในกองทัพมานานหลายปี เขากล่าวว่า “แม่ทัพถังเป็นคนภักดี และเขามีความเกี่ยวข้องกับใต้เท้าเฮ่อ สามารถดึงเขามาเป็นพวกได้”
สิ่งนี้ตรงกับความคิดของฝานฉางอวี้จริงๆ
กงซุนหยินนั่งดื่มชาไม่ถึงหนึ่งถ้วยก่อนออกเดินทาง ฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อกำลังเล่นอยู่ในลานบ้าน เมื่อพวกเขาเห็นกงซุนหยินกำลังจะไป ฉางหนิงก็เดินตามไปส่งเขาไปที่ประตูเหมือนหางเล็กๆ
เมื่อมองดูดวงตาองุ่นสีดำวาวฉ่ำของนาง กงซุนหยินซึ่งเป็นคนตระหนี่มาโดยตลอด ก็กัดฟันและมอบเงินทั้งหมดสองสามตำลึงให้กับฉางหนิง และบอกให้นางใช้มันไปซื้อถังหูลู่
เสียงเรียกของฉางหนิงที่เรียกท่านอากงซุนหวานชื่นมากขึ้นทุกครั้ง
นางใจดีมาก เมื่อนางซื้อถังหูลู่ นางก็ไม่ลืมที่จะแบ่งปันกับอวี๋เป่าเอ๋อร์ อวี๋เป่าเอ๋อร์ซึ่งไม่เคยไม่ชอบสิ่งใดที่นางมอบให้เขา ปฏิเสธนางเป็นครั้งแรกและพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “การกินน้ำตาลมากเกินไปจะทำให้ฟันผุ น่าเกลียดมาก”
ฉางหนิงไม่กลัวฟันผุ แต่นางกลัวว่านางจะน่าเกลียด นางหยิบถังหูลู่ขึ้นมาและลังเลที่จะกินมัน
อวี๋เป่าเอ๋อร์ยังคงสอนนางอย่างจริงจังต่อไป “ท่านแม่ของข้าบอกว่าคนที่ซื้อขนมหรือลูกอมให้เด็กโดยไม่มีเหตุผลมักเป็นคนไม่ดี ตอนนี้เขาดูเหมือนคนๆ นั้นมาก”
ฉางหนิงอ้าปากกว้าง “อา” นางบีบมุมเสื้อผ้าแล้วพูดอย่างลิ้นพันกัน “ท่านอากงซุนไม่ใช่คนเช่นนั้น”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ถามทันที “เจ้าคุ้นเคยกับเขาไหม?”
ฉางหนิงพยักหน้าเพราะนางสวมเสื้อผ้าหนาๆ และเล่นอยู่ในลานบ้านสักพัก นางเหงื่อออก และแก้มของนางก็แดงก่ำ เมื่อแสงแดดส่อง จะเห็นขนเล็กๆ บนใบหน้าอย่างชัดเจน เป็นสีชมพูและสีขาว ช่างน่ารักจริงๆ
นางพูดว่า “ท่านอากงซุนมวยผมงามมาก!”
อวี๋เป่าเอ๋อร์มองผมนุ่มๆ ของนางที่มัดเป็นปมเล็กๆ แล้วเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ต่อไปข้ายังสามารถมวยผมของเจ้าให้งามยิ่งกว่า”
ฉางหนิงไม่รู้วิธีมวยผม นางคิดว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่จะมวยผมของนาง เมื่อนางได้ยินคำพูดของอวี๋เป่าเอ๋อร์ นางก็รู้สึกสะเทือนใจมาก นางมองไปที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ด้วยดวงตาองุ่นสีดำโตของนาง “เจ้ามวยผมเป็นหรือ?”
อวี๋เป่าเอ๋อร์กล่าวว่า “ข้าเรียนรู้ได้”
วันรุ่งขึ้น เมื่อป้าจ้าวตื่นแต่เช้าเพื่อมวยผมของฉางหนิง ก็มีเด็กน้อยยืนดูอยู่ด้วย ป้าจ้าวยิ้มและบอกอวี๋เป่าเอ๋อร์ว่าให้ไปเล่นระหว่างรอฉางหนิง
อวี๋เป่าเอ๋อร์มองดูอย่างจริงจังและพูดว่า “ข้าไม่รีบ ท่านป้าช้าลงหน่อย”
ป้าจ้าวชื่นชมเด็กคนนี้ที่มีเหตุผลมาก
ฝานฉางอวี้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางหายดีจากอาการบาดเจ็บแล้ว ในวันแรกหลังจากกลับมาที่กองทัพ ถังเผยอี้เล่าให้นางฟังเกี่ยวกับการเดินทางไปเมืองหลวงในอนาคตอันใกล้นี้ เมื่อเขาอยู่กับนางตามลำพังเขาก็ถามเกี่ยวกับอวี๋เป่าเอ๋อร์ตามที่คาดไว้
ฝานฉางอวี้ประสานมือของนางแล้วพูดว่า “ข้าได้ปกปิดความจริงจากท่านแม่ทัพมาจนถึงตอนนี้ และรู้สึกผิดอย่างยิ่ง เด็กคนนั้น……ชีวิตของเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”
ถังเผยอี้ถอนหายใจ “ถ้าจะให้เด็กเข้ากองทัพแล้วพาไปเมืองหลวงด้วยกันล่ะก็ เจ้าก็ต้องบอกข้าทุกอย่าง ไม่เช่นนั้นถ้ามีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นระหว่างทาง ข้าก็ไม่รู้จะจัดการกับมันอย่างไร”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า “เป็นเพราะข้าไม่ได้คิดอย่างรอบคอบ เด็กคนนั้น……เป็นสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ถังเผยอี้ก็พูดด้วยตกใจ “พระนัดดาไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ……”
ถังเผยอี้หยุดพูดกะทันหัน
เด็กคนนี้ปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ และเขาได้รับการปกป้องอย่างลับๆ จากทหารม้าเกราะโลหิต ใครคือคนที่ต้องการสังหารเด็กคนนี้กันแน่?
ถังเผยอี้ยังไม่รู้การมีอยู่ของฉีหมินและคิดว่าเป็นฮ่องเต้ที่ต้องการสังหารอวี๋เป่าเอ๋อร์ ร่างกายของเขาหลั่งเหงื่อเย็น
หลังจากเดินไปมาในกระโจมสองสามรอบ เขาก็พูดกับฝานฉางอวี้ “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะแอบส่งคนเพิ่มเพื่อปกป้องพระองค์ในระหว่างการเดินทาง”
ฝานฉางอวี้โค้งคำนับแล้วพูดว่า “ขอบคุณท่านแม่ทัพ”
ถังเผยอี้เพียงชี้ไปที่ฝานฉางอวี้และพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้านี่นะ……”
เขาถอนหายใจ “การเก็บเลือดเนื้อขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อก็ถือเป็นหน้าที่ของขุนนางเช่นกัน”
……
กองทัพเดินทัพอยู่สองเดือนก็มาถึงเมืองหลวงในที่สุด
ด้วยการสนับสนุนอย่างลับๆ ของถังเผยอี้ รถม้าของอวี๋เป่าเอ๋อร์จึงถูกล้อมรอบเหมือนถังเหล็กตลอดทาง และไม่มีเหตุไม่คาดคิดใดๆ
ทหารประจำการอยู่ที่ค่ายซีซานนอกเมือง ถังเผยอี้สั่งให้ทหารที่มีความดีความชอบหลายร้อยคนที่สมควรได้รับรางวัลเข้าเมืองด้วยกัน
เจ้าหน้าที่จากราชสำนักที่มารับพวกเขาได้เตรียมชุดเกราะหมิงกวงใหม่เป็นพิเศษ เพื่อว่าเมื่อกองทัพเข้ามาในเมือง พวกเขาจะดูทรงพลังน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนแล้ว กองทัพก็มุ่งหน้าไปยังประตูทิศเหนือ
ฝานฉางอวี้มีบทบาทสำคัญในการต่อสู้กับการกบฏ แม้ว่ารางวัลจากราชสำนักจะยังไม่ประกาศ แต่ผู้คนในเมืองหลวงทั้งหมดก็รู้ว่ามีแม่ทัพหญิงคนหนึ่งอยู่ทางซีเป่ย
ทหารเกียรติยศถือธงเปิดทาง และผู้คนทั้งสองฝั่งของถนนสายยาวต่างโห่ร้องยินดีกับชัยชนะของพวกเขา
ฝานฉางอวี้ติดตามถังเผยอี้บนหลังม้า และที่อยู่เคียงข้างนางคือบุตรชายคนโตของเฮ่อจิ้งหยวน
ผู้คนตามถนนพากันขว้างดอกไม้ใส่พวกเขา เนื่องจากฝานฉางอวี้เป็นแม่ทัพหญิงคนเดียวในกองทัพและมีรูปลักษณ์และอารมณ์ที่โดดเด่น หลายคนจึงเรียกนางอย่างอบอุ่นและพูดว่า “แม่ทัพฝาน” ด้วยความเคารพและยินดีอย่างยิ่ง
เด็กสาวบางคนถึงกับขว้างผ้าเช็ดหน้าใส่ฝานฉางอวี้โดยตรง
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก ฝานฉางอวี้รู้สึกหนักใจเล็กน้อย และกลัวที่จะเสียท่าทีเฉกเช่นทหาร ดังนั้นนางจึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะยังคงจริงจังกับการขี่ม้า
นางไม่รู้เลยว่าใบหน้าที่เย็นชาของนางในสายตาของผู้คนนั้นสอดคล้องกับจินตนาการของพวกเขาเกี่ยวกับแม่ทัพหญิงผู้สง่างามอย่างยิ่ง
คนที่มีการพูดถึงเสียงดังที่สุดในบรรดาฝูงชนคือฝานฉางอวี้
เด็กสาวถึงกับปาดน้ำตาและพูดว่า “น่าเสียดายที่แม่ทัพฝานเป็นผู้สตรี ไม่เช่นนั้นข้าจะแต่งงานกับแม่ทัพฝานแน่นอน!”
“ข้าสงสัยว่าแม่ทัพฝานมีพี่น้องในครอบครัวบ้างไหม ถ้าข้าไม่สามารถแต่งงานกับแม่ทัพฝานได้ ข้าก็จะเป็นพี่สะใภ้ของนาง!”
……
ฝูงชนมีเสียงดัง และเจ้าหน้าที่และทหารที่รักษาความสงบเรียบร้อยก็แทบจะหยุดผู้คนที่ตื่นเต้นบนท้องถนนที่ออกมาต้อนรับกองทัพที่ได้รับชัยชนะไม่ได้ แต่ถึงแม้จะอยู่ในทะเลคนหลายพันคนนี้ ฝานฉางอวี้ก็ยังตระหนักดีถึงคนที่มองดูนางจากด้านบนร้านอาหาร
นางเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างส่วนใหญ่ในห้องส่วนตัวบนชั้นสองของร้านอาหารเปิดกว้าง
นางพบร่างที่คุ้นเคยอยู่หน้าหน้าต่างที่เปิดเพียงครึ่งเดียวซึ่งกำลังเฝ้าดูนางอย่างเงียบๆ
ดอกเบญจมาศสีแดงบานหลายกระถางบนขอบหน้าต่างไม่สามารถระงับความงามของรูปลักษณ์ของเขาได้
ด้วยกลัวว่าจะถูกสังเกตเห็น ฝานฉางอวี้ยกมุมปากของนางขึ้นเล็กน้อยไปทางเซี่ยเจิง ขณะที่นางกำลังจะเดินผ่านเขา
ในห้องส่วนตัว เซี่ยเจิงมองไปที่แม่ทัพหญิงที่กำลังเดินไปตามทาง ซึ่งรายล้อมไปด้วยเสียงตะโกนบนถนนสายยาว และเขาฟุ้งซ่านเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง
ปีที่แล้ว เขาอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่งในตำบลหลินอัน และเฝ้าดูนางเดินอยู่ที่ชั้นล่างพร้อมกับกลุ่มอันธพาลถือมีดแล่เนื้อ ราวกับหญิงเสียสติ
หนึ่งปีต่อมา นางขี่ม้าขาว มีอานม้าสีเงิน และสวมชุดทหาร และเอาชนะกองทัพกบฏได้ ท่ามกลางเสียงตะโกน นางเป็นแม่ทัพหญิงที่สดใสราวกับดวงอาทิตย์
เซี่ยเจิงมองไปที่ร่างสูงคล้ายต้นไผ่บนหลังม้า และยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
[1] สามวันจับปลา สองวันตากแห - หมายถึง เดี๋ยวทำเดี๋ยวเลิก ไม่ทำอะไรจริงจัง