บทที่ 128
จูโหย่วฉางไม่รู้ว่าฉีหมินและตระกูลหลี่มีแผนการร่วมกัน และพูดด้วยความโกรธ “ท่านโหว เนื่องจากพระนัดดายังคงมีชีวิตอยู่ เขาจะสามารถเป็นพยานในที่สุด ตราพยัคฆ์ที่มอบให้กับพระนัดดาสามารถใช้เป็นหลักฐาน ไม่ต้องกลัวว่าจะเอาชนะเว่ยเหยียนไม่ได้!”
เซี่ยจงยังรู้สึกเสียใจแทนเมิ่งซูหย่วนที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความคับข้องใจมาหลายปี แต่ในฐานะคนนอก เขายังมีความสงบไม่มากก็น้อย เขาแนะนำ “ท่านโหว แม่ทัพจู ถ้าพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น ก็ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผิดปกติ เว่ยเหยียนเจ้าเล่ห์เพทุบาย ดังนั้นเราควรพิจารณาระยะยาวก่อน”
ทั้งเซี่ยเจิงและจูโหย่วฉางไม่ได้พูดอะไร เขาพูดต่อ “เว่ยฉีหลินเป็นแม่ทัพของตระกูลเว่ย และต่อมาก็กลายเป็นลูกเขยของแม่ทัพเมิ่ง ตราพยัคฆ์ฉางโจวที่เขานำมานั้นเป็นของจริง แต่ตอนนี้ท่านโหวไม่พบอะไรเกี่ยวกับตราพยัคฆ์ในบันทึกของคดี แสดงให้เห็นว่าตราพยัคฆ์ถูกใช้โดยฮ่องเต้ผู้ล่วงลับเพื่อปกปิดความผืดขององค์ชายสิบหก ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่ได้บันทึกโดยกรมกลาโหม……หรือเว่ยเหยียนได้ปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือเดียวในเวลานั้น และสามารถสั่งการตราพยัคฆ์ในมือของกรมกลาโหมมาใช้ในการส่วนตัว”
ลมและฝนข้างนอกไม่หยุด และฝนที่หนาวเย็นและเปียกชื้นทำให้ตัวบ้านเต็มไปด้วยความชื้นในอากาศ ความจริงเบื้องหลังโศกนาฏกรรมในจิ่นโจว และสาเหตุที่แท้จริงของการเสียชีวิตของมารดาของเขาทำให้เซี่ยเจิงมีเส้นเลือดที่หน้าผาก และสมองของเขาก็สั่นไหวด้วยความเจ็บปวด
ใบหน้าที่คมชัดของเขาซีดเซียวด้วยความเย็นชาราวกับหิมะบนปลายมีด และมีรอยสีแดงจางๆ ที่ปลายตาของเขา “จุดประสงค์ที่แท้จริงของคนที่อยู่เบื้องหลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้แม่ทัพเมิ่งส่งเสบียงล่าช้า เพื่อทำให้จิ่นโจวย่อยยับลง”
กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาต้องการกำจัดองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ
ทุกคนรู้ดีว่าต้าอินมีความหมายอย่างไรหลังจากการล่มสลายของจิ่นโจว
แม้ว่าองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อจะไม่สิ้นพระชนม์ในสงครามที่จิ่นโจวครั้งนั้น แต่เขาก็คงจะถูกถอดออกจากตำแหน่งรัชทายาทหลังจากกลับมาที่ราชสำนัก
เซี่ยหลินซานตกเป็นเหยื่อของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ
ด้วยคำพูดของเซี่ยเจิง เซี่ยจงค้นพบกุญแจสำคัญอย่างรวดเร็ว เขาพูดด้วยความหวาดกลัว “หมายความว่าองค์ชายสิบหกจงใจทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย? เพียงเพื่อให้องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อสิ้นพระชนม์ในจิ่นโจวเพื่อที่ตัวเขาจะได้มีสิทธิ์ช่วงชิงตำแหน่งรัชทายาท?”
จูโหย่วฉางเป็นแม่ทัพ และสมองของเขาไม่ยืดหยุ่นเท่ากับเซี่ยเจิง เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาจึงพูดด้วยความสับสน “การเคลื่อนไหวขององค์ชายสิบหกนั้นเสี่ยงเกินไป เขาส่งตัวเองเข้าปากเสือ นี่เป็นเพราะเขาต้องแน่ใจว่า ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจะไม่ละความพยายามใดๆ ในการช่วยเหลือเขา?”
แต่ความเป็นจริงองค์ชายสิบหกสิ้นพระชนม์ในเมืองหลัวแล้ว
เมืองหลัวนั้นป้องกันได้ง่ายแต่ก็โจมตีได้ยาก เมื่อข่าวการล่มสลายของจิ่นโจวไปถึงเมืองหลัว กองทัพจักรวรรดิก็รู้สึกราวกับว่าพวกเขาสูญเสียไปทั้งคู่ องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและเซี่ยหลินซานเสียชีวิตแล้ว และขวัญกำลังใจของกองทัพก็สลายไป
หลังจากที่ชาวเป่ยเจวี๋ยในเมืองหลัวรู้ว่ากองทัพเป่ยเจวี๋ยสามารถเดินทัพไปข้างหน้าได้ พวกเขาก็ไม่ได้เก็บองค์ชายสิบหกไว้เป็นตัวประกัน และได้สังหารองค์ชายสิบหกโดยตรง
องค์ชายที่เป็นโปรดปรานที่สุดของฮ่งอเต้ผู้ล่วงลับก็สิ้นพระชนม์ในทันทีทันใด จูโหย่วฉางตระหนักได้ว่าเหตุผลเบื้องหลังการล่มสลายของจิ่นโจวนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
หลังจากที่จูโหย่วฉางพูดสิ่งนี้ เซี่ยจงก็รู้สึกว่าการเดาครั้งก่อนของเขานั้นไม่สามารถเป็นไปได้
เขารำพึง “ดังสุภาษิตที่ว่า ‘นกปากส้อมกับหอยต่อสู้กัน ชาวประมงได้รับผลประโยชน์’ [1] ย้อนกลับไปในสมัยนั้น ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับทรงโปรดปรานองค์ชายสิบหกเป็นอย่างมาก และเพื่อที่จะชนะใจกองทัพ องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อจึงเสด็จมาที่จิ่นโจวเพื่อควบคุมสงคราม ส่วนองค์ชายสิบหกเพื่อที่จะได้ความชอบทางทหารยังทรงให้ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับส่งเขาเข้ารับตำแหน่งทางทหารด้วย โดยกำกับดูแลการขนส่งเสบียงและติดตามไปยังแนวหน้า สุดท้ายทั้งองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและองค์ชายสิบหกก็สิ้นพระชนม์……”
เขามองไปที่เซี่ยเจิงทันที “หรือว่ามีองค์ชายอื่นๆ อยู่เบื้องหลังที่กำลังแอบราดน้ำมันลงบนเปลวไฟเพื่อช่วงชิงบัลลังก์มังกรหรือไม่?”
จูโหย่วฉางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกัดฟันอย่างรวดเร็วและพูดว่า “เว่ยเหยียน! ต้องเป็นเว่ยเหยียน! หลังจากการสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและองค์ชายสิบหก ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับก็จากไปด้วยอาการป่วยเนื่องจากความเศร้าโศก เว่ยเหยียนรีบสนับสนุนองค์ชายสิบเก้า ซึ่งไม่มีรากฐานเพื่อขึ้นครองบัลลังก์และต่อต้านความคิดเห็นทั้งหมด! เขาเป็นไอ้สารเลวที่เลวร้ายยิ่งกว่าหมูหรือสุนัข เพื่ออำนาจเขาไม่สนแม้แต่ชีวิตของน้องสาวและน้องเขยของตัวเองด้วยซ้ำ! ถ้าเขาไม่กลัวว่าใต้หล้าจะครหา เขาคงอยากจะนั่งบนบัลลังก์มังกรเองด้วยซ้ำ!”
เมื่อพูดถึงความเศร้าโศกจูโหย่วฉางก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ด้วยเสียงแหบแห้ง “เว่ยฉีหลินก็เป็นสุนัขที่เชื่อฟังที่เว่ยเหยียนเลี้ยงดูมา แม่ทัพเมิ่งปฏิบัติต่อเขาอย่างดี! น้องลี่ฮว๋ายังตั้งครรภ์อีกด้วย เขาช่วยเว่ยเหยียนใส่ร้ายแม่ทัพเมิ่งได้อย่างไร!”
ด้วยกลัวว่าเซี่ยเจิงจะมีความขุ่นเคืองต่อทายาทของตระกูลเมิ่งเพราะเว่ยฉีหลิน เขาจึงกล่าวเสริมว่า “ท่านโหว เด็กที่น้องลี่ฮว๋าทิ้งไว้มีสายเลือดของเว่ยฉีหลินก็จริง แต่ท่านโหวไม่จำเป็นต้องถือว่านางเป็นสายเลือดตระกูลเว่ย ตระกูลเมิ่งไม่รู้จักเว่ยฉีหลินที่เป็นคนเนรคุณคนนั้น! นั่นเป็นเพียงเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเมิ่ง!”
เซี่ยเจิงได้ยินว่าจูโหย่วฉิงพูดถึงเว่ยฉีหลินอีกครั้ง แต่ไม่มีอารมณ์ใดๆ บนใบหน้าที่ซีดเซียวของเขา และขนตาสีดำของเขาก็ห้อยลง เขาถามเพียงว่า “จดหมายพร้อมลายมือชื่อที่เขียนโดยเว่ยเหยียนถึงแม่ทัพเมิ่งสามารถใช้เป็นหลักฐานในการเปิดเผยความจริงได้เช่นกัน แม่ทัพจูรู้ที่อยู่ของจดหมายนั้นหรือไม่?”
จูโหย่วฉางตำหนิตัวเอง “เมื่อข่าวการล่มสลายของจิ่นโจวมาถึง กองทัพทั้งหมดก็สับสนวุ่นวาย ในเวลานั้นข้าไม่ได้คาดคิดว่าเว่ยเหยียนจะใส่ร้ายแม่ทัพเมิ่ง ตอนนั้นข้าไม่คิดหวังจดหมายจะมีประโยชน์อย่างมาก แต่หลังจากความรับผิดชอบในราชสำนักสิ้นสุดลง ข้าต้องการค้นหาจดหมายนั่นอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบจดหมายอีกต่อไป”
ในหัวของเขายังคงเจ็บมากจนเซี่ยเจิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
ในที่สุดเมื่อจดหมายถึงมือของเว่ยฉีหลินแล้ว มันมีอะไรเกิดขึ้นอีกหรือเปล่า? หรือเป็นเพียงว่าจูดหย่วฉางไม่ทราบเรื่องราวอีกต่อไป
ยิ่งใบหน้าของเขาซีดลง เขาก็ยิ่งสงบมากขึ้น เขาได้ถามคำตอบที่เขาต้องการแล้ว และพูดว่า “เว่ยเหยียนสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏและถูกตระกูลหลี่กล่าวโทษ อีกไม่นานเขาจะต้องมาแก้ต่างในตำหนักจินหลวน แม่ทัพจูพักผ่อนให้เต็มที่ ข้าจะทวงหนี้เลือดเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วของทุกคนจากสุนัขเว่ย!”
หลังจากออกจากบ้านของจูโหย่วฉางแล้ว เซี่ยจงก็เดินตามเซี่ยเจิงไปทีละก้าว แต่ก็ลังเลอยู่หลายครั้ง
ฝนค่อยๆ ลดลง และทุกสิ่งที่ตกลงมาจากชายคาเป็นเพียงหยดน้ำเล็กๆ ราวกับม่านลูกปัด
เซี่ยเจิงสวมเสื้อคลุมโดยเอามือข้างหนึ่งไปด้านหลัง ยืนเงียบๆ ใต้ชายคาและมองดูต้นไผ่สีเขียวชอุ่มในลานบ้าน คิ้วอันหล่อเหลาของเขาดูไม่ใส่ใจ และทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวว่าแม้ว่าเขาจะเต็มไปด้วยความสูงส่ง แต่เขาไม่สามารถปราบปรามวิญญาณชั่วร้ายที่มืดมนได้
เซี่ยจงลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ในที่สุดก็พูดว่า “ท่านโหว……”
เซี่ยเจิงไม่ได้ขยับเปลือกตาของเขาและเพียงแค่พูดว่า “ไม่ต้องตามข้า ออกไปเถอะ”
เซี่ยจงไม่ได้พูดไปไกลกว่านั้น “การกระทำของฮูหยินในตอนนั้นนอกจากปกป้องท่านโหวแล้ว มันคงเป็นทางเลือกสุดท้าย ท่านโหวไม่ควรเศร้าเสียใจ หากท่านแม่ทัพและฮูหยินรู้ว่าท่านโหวมีความสามารถเพียงใดในตอนนี้ พวกเขาก็คงจะยิ้มเช่นกัน”
ทันใดนั้นดวงตาของเซี่ยเจิงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “ออกไป”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นและมองไปที่แผ่นหลังที่เย็นชาของเซี่ยเจิงและถอนหายใจเบาๆ ในใจ
เขารู้มาโดยตลอดว่าการปลิดชีพตนเองของฮูหยินเซี่ยนั้นเป็นปมในใจของเซี่ยเจิงที่เขาไม่สามารถแก้ได้
เมื่อความจริงถูกเปิดเผยแล้ว เซี่ยเจิงก็จะเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น
ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เขาเกลียดฮูหยินเซี่ยที่นางอ่อนแอ และเกลียดนางที่ทิ้งเขาอย่างโหดร้ายและปล่อยให้ศัตรูของเขาเลี้ยงดูเขา
แต่ฮูหยินเซี่ยกลับแขวนคอตัวเองเพื่อช่วยจูโหย่วฉาง และสมาชิกในตระกูลเซี่ย หลังจากเปิดเผยแผนการสมรู้ร่วมคิดของเว่ยเหยียน
เว่ยเหยียนสามารถกักขังจูโหย่วฉางและคนอื่นๆ ได้ตลอดชีวิต แต่เขาไม่สามารถกักขังน้องสาวของตัวเองได้ตลอดชีวิต และตราบใดที่ฮูหยินเซี่ยยังมีชีวิตอยู่ วันหนึ่งเซี่ยเจิงก็จะรู้ความจริงเกี่ยวกับปีนั้น
ด้วยวิธีการของเว่ยเหยียน เขาจึงต้องการตัดรากถอนโคน
ฮูหยินเซี่ยเลือกที่จะแขวนคอตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเซี่ยเจิง นางทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้เพื่อขอให้เว่ยเหยียนเลี้ยงดูเซี่ยเจิง นางยังต้องการวาง เซี่ยเจิงไว้ใต้จมูกของเว่ยเหยียน เพื่อทำให้เว่ยเหยียนวางใจยิ่งขึ้น
หนึ่งปีที่ผ่านมาเซี่ยเจิงได้ยินข่าวลือเหล่านั้นและเริ่มสืบสวนคดีจิ่นโจวอีกครั้ง เว่ยเหยียนจึงได้วางกับดักแห่งความตายและต้องการให้เขาตายในการรบกับกบฏในฉงโจว
มารดาที่เขาเกลียดและโหยหามานานกว่าสิบกว่าปีก็ตายเพื่อเขาจริงๆ เซี่ยจงไม่รู้ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนสำหรับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ผู้ซึ่งแบกรับภาระทั้งหมดของตระกูลเซี่ยไว้บนไหล่บางๆ ของเขาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก
เขารู้จักนิสัยของเซี่ยเจิงเป็นอย่างดี และไม่ว่าเขาจะพูดปลอบใจกี่คำก็ตาม เขาก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร หลังจากโค้งคำนับให้เซี่ยเจิงในที่สุดเขาก็ออกไป
เซี่ยเจิงเป็นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในทางเดินขนาดใหญ่ ลมหนาวเริ่มพัดมาอีกครั้ง ทำให้ฝนตกปรอยๆ ลอยไปด้านข้างในทางเดินและใบหน้าที่ซีดเซียวของเขา เหลือเพียงความเปียกชื้นที่หนาวเย็น
เซี่ยเจิงพิงเสาทางเดิน ยกขาข้างหนึ่งขึ้นแล้ววางบนราวไม้ ขนตายาวสีดำของเขาถูกปกคลุมไปครึ่งหนึ่งเหมือนพัด เขามองดูใบไผ่ที่อยู่ไกลออกไปครู่หนึ่ง ระยะห่างมากเกินไปจนมองไม่ไหวอีกต่อไป
เขาพยายามอย่างหนักที่จะจำได้ แต่เขาก็ยังจำรูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ มีเพียงเงาที่คลุมเครือยิ้มเบาๆ ในใจของเขา ราวกับว่าไม่มีความผิดใดในโลกที่นางไม่สามารถให้อภัยได้
แต่ความทรงจำสุดท้ายที่นางทิ้งไว้คือเขายืนอยู่ที่ประตู มองดูกระโปรงยาวครึ่งตัวที่ลอยอยู่ในอากาศจากภายในห้อง
ภาพนี้ทรมานเขามาหลายคืนนับไม่ถ้วน ทำให้เขาตื่นจากฝันร้ายด้วยเหงื่อเย็นและอาการชัก
เขาเกลียดนางที่อ่อนแอและเห็นแก่ตัว แต่นางกลับปกป้องเขา
ผมที่ปลิวบนหน้าผากของเขาปลิวไปตามเปลือกตาของเขาด้วยลมหนาว เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยกมือขึ้นเพื่อปิดตา และรักษาท่าทางนี้ไว้เป็นเวลานานโดยไม่เคลื่อนไหว
จวนสกุลเว่ย
ฝนในฤดูใบไม้ร่วงนี้ดูเหมือนจะชะล้างสิ่งสกปรกบนโลกนี้ออกไป
ด้านหน้าจวนที่สูงตระง่านและสง่างามของจวนสกุลเว่ย มีแสงไฟสองดวงสว่างขึ้น ซึ่งซ่อนอยู่ในเงาหนาทึบของต้นไม้ในตอนกลางคืน ราวกับดวงตาของสัตว์ร้ายสีแดงคู่หนึ่ง
ด้านหน้าหน้าต่างห้องหนังสือ มีทุ่งดอกเบญจมาศตั้งตระหง่านท่ามกลางลมหนาวและสายฝน
ทุกคนในราชสำนักรู้ว่าเว่ยเหยียนชอบดอกเบญจมาศ แต่เขาไม่ชอบดอกไม้ล้ำค่าเหล่านั้น เขาชอบแค่ดอกเบญจมาศป่าที่สามารถพบได้ทุกที่ทั้งในภูเขาและที่ราบ
ในจวนอัครมหาเสนาบดีทั้งหมด ดอกเบญจมาศป่าที่ปลูกมากที่สุดก็คือดอกเบญจมาศป่าที่เติบโตได้ทุกที่ ด้วยการเติบโตอย่างหยิ่งยโสหากคนรับใช้ในบ้านเกียจคร้านที่จะดูแลมันสักหน่อย ดอกเบญจมาศป่าก็สามารถบังคับดอกไม้และพืชพรรณอื่นๆ ในสวนให้เติบโตไม่ได้เลย
แสงอันอบอุ่นยาวสามฉื่อแผ่กระจายไปด้านหน้า และชายชราที่รูปร่างแข็งแรงกำลังเขียนและทบทวนเอกสาร เขาสวมเสื้อคลุมเพียงตัวเดียวในคืนที่อากาศเย็นสบาย เมื่อฝนในฤดูใบไม้ร่วงยังไม่หยุด เขาสวมเสื้อผ้าเพียงชั้นเดียวและรูปร่างของเขาก็ดูไม่ผอมเลย
ชายที่คุกเข่าเบื้องล่างร่างกายเปียกโชกและรายงานเหตุการณ์ระหว่างวันว่า “……มีคนสองกลุ่มมาปล้นคุก พวกเราค้นหาตราพยัคฆ์มาหลายปีไม่สำเร็จ ปรากฏว่าจูโหย่วฉางเป็นผู้เย็บตราพยัคฆ์ไว้ที่ขาที่หักของเขา เมื่อเทียนจื่อฮ่าวพาเขาออกมาจากคุก มีองครักษ์เงากลุ่มหนึ่งเข้ามาพัวพันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะเดินด้วยขาของเขา เขากลัวที่จะลากคนเหล่านั้นลงมา เขาจึงหยิบกริชขึ้นมา ตัดเนื้อขาของเขาออก แล้วเอาตราพยัคฆ์ไปให้คนเหล่านั้น……”
“ต่อมามีคนอีกกลุ่มหนึ่งมาเพื่อสังหาร เมื่อพิจารณาจากทักษะการต่อสู้ของพวกเขา พวกเขาคงมาจากตระกูลเซี่ย พวกเขาใช้ประโยชน์จากเทียนจื่อฮ่าว เพื่อไล่ล่าคนกลุ่มก่อนหน้านี้ที่ได้ตราพยัคฆ์ไป และช่วยเหลือจูโหย่วฉางหนีไป…”
ชายชราไม่หยุดเขียน ร่องรอยหมึกที่สะท้อนในแสงเทียนสลัวนั้นทรงพลังและทรงพลังราวกับเหล็กและทองคำ
ผู้คนในเวลานั้นสนับสนุนการเขียนอักษร และผู้ที่เข้ามารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการได้รับการยกย่องอย่างสูงสำหรับการเขียนแบบไถ่เก๋อร์ถี่[2] แต่เว่ยเหยียนมีชื่อเสียงจากการเขียนแบบโช่วจินถี่[3]ของเขา
ตัวอักษรเปรียบเสมือนคนมีกล้ามเนื้อบางและกระดูกแข็งแรง
เมื่อไม่ได้ยินคำพูดของชายชรา ชายผู้คุกเข่าด้านล่างก็มีเหงื่อออกมากขึ้นเรื่อยๆ บนหน้าผากของเขา เมื่อความกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้มาถึงจุดสูงสุด เขาก็ก้มหน้าลงอย่างแรง และโคกศีรษะของเขาบนพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านอัครมหาเสนาบดีโปรดลงโทษ!”
ในที่สุดชายชราก็หยุดเขียนและมองลงไปข้างล่าง “ไปที่ห้องประหารเพื่อรับการลงโทษ”
สำหรับทหารหน่วยกล้าตายซึ่งได้รับการเลี้ยงดูจากสกุลเว่ย การเข้าไปในห้องประหารก็เท่ากับเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่ง เมื่อผู้คนที่คุกเข่าด้านล่างได้ยินคำพูดของชายชรา เขาก็รู้สึกได้ถึงความปิติที่รักษาชีวิตได้เพียงเท่านั้น
หลังจากที่เขาคำนับชายชราอีกครั้ง เขาก็ออกจากห้องหนังสือไปอย่างเงียบๆ
พ่อบ้านก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยชายชราล้างพู่กันและกระซิบ “นายท่าน เรื่องที่เกิดในตอนนั้น……เกรงว่าจะปิดมันไว้ไม่ได้แล้ว”
เว่ยเหยียนยืนขึ้นและเดินไปที่หน้าต่าง ปล่อยให้ลมหนาวพัดแขนเสื้อของเขาและทำให้แขนสั่นไหว แสงเทียนที่สั่นไหวทำให้เงาของเขาทอดยาวเป็นพิเศษราวกับภูเขา
เขามองดูดอกเบญจมาศท่ามกลางสายฝนอันหนาวเย็นที่ปกคลุมลานบ้านแล้วพูดว่า “ส่งข่าวถึงวังหลวง ถึงเวลาที่จะให้กองทัพเข้าสู่เมืองหลวงและปิดผนึกแล้ว”
[1] นกปากส้อมกับหอยต่อสู้กัน ชาวประมงได้รับผลประโยชน์ - หมายถึง ทั้งสองฝ่ายต่างต่อสู้กันและต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้แก่กัน ปล่อยให้บุคคลที่ สามฉกฉวยโอกาสคว้าเอาผลประโยชน์ไปแทน
[2] ไถ่เก๋อร์ถี่ - รูปแบบลายมือแบบอักษรสี่เหลี่ยม เรียบ สีดำ และมีขนาดสม่ำเสมอ ที่ใช้เขียนในราชสำนักทั่วไป
[3] โช่วจินถี่ - รูปแบบลายมือที่มีเส้นที่แข็งแกร่งและเฉียบคม