บทที่ 127
ทุกคนรู้ดีว่าบุตรชายทั้งสองของเมิ่งซูหย่วนเสียชีวิตในสนามรบ และมีเพียงบุตรสาวคนเล็กของเขาเท่านั้นที่ได้แต่งงานกับแม่ทัพผู้น้อยคนหนึ่งในกองทัพ อย่างไรก็ตามหลังจากที่เมิ่งซูหย่วนปลิดชีพตัวเองที่เมืองหลัว บุตรสาวคนเล็กของเขาระหว่างทางกลับมาจากวัดก็เกิดอุบัติเหตุรถม้าพลิกคว่ำตกจากหน้าผาไม่มีแม้แต่ศพเหลืออยู่
ต่อมาราชสำนักสรุปว่าเป็นเมิ่งซูหย่วนที่ไปที่เมืองหลัวเพื่อช่วยเหลือคน ทำให้โอกาสในการรบล่าช้า เป็นเหตุให้เซี่ยหลินซานและองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อพ่ายแพ้ในจิ่นโจว เมื่อใต้หล้าตำหนิเมิ่งซูหย่วน คำที่ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์บ่อยที่สุดคือ “เป็นความผิดของเขาที่ตระกูลเมิ่งไม่เหลือลูกหลาน”
เซี่ยจงเป็นแม่ทัพของตระกูลเซี่ย เขารู้ดีว่าความผืดของผู้กระทำผิดในโศกนาฏกรรมที่จิ่นโจวนั้นร้ายแรงเพียงใด เมื่อได้ยินจูโหย่วฉางบอกว่าเมิ่งซูหย่วนถูกกล่าวหาอย่างไม่ยุติธรรม จิตใจของเขาก็รู้สึกโศกเศร้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาปลอบใจจูโหย่วฉาง และเซี่ยเจิงที่เงียบอยู่ตลอดเวลาก็พูดว่า “สายเลือดของแม่ทัพเมิ่งยังมีชีวิตอยู่”
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ไม่เพียงแต่จูโหย่วฉางเท่านั้น แต่เซี่ยจงก็ตกตะลึงเช่นกัน
จูโหย่วฉางไม่สนใจเกี่ยวกับความพิการของขาของเขาและจับขอบเตียงเพื่อลุกขึ้น โชคดีที่เซี่ยจงประคองเขาไว้ได้ทันเวลา
“ข้าขอร้องท่านโหว บอกข้าทีว่าตอนนี้ทายาทของแม่ทัพเมิ่งอยู่ที่ไหน น้องหญิงลี่ฮว๋า……นางยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?” จูโหย่วฉางประสานมือของเขาไปทางเซี่ยเจิง เขาทั้งยิ้มทั้งร้องไห้ น้ำตาอุ่นไหลลงมาบนเคราและเส้นผมที่ยุ่งเหยิง
เซี่ยเจิงไม่รู้จักชื่อบุตรสาวของเมิ่งซูหย่วน แต่เมื่อเขาได้ยินคำว่า “ลี่ฮว๋า” เขาก็นึกถึงชื่อ “หลีฮวา” ที่เขียนอยู่บนป้ายวิญญาณของมารดาของฝานฉางอวี้ ในตำบลหลินอันโดยไม่รู้ตัว
ลี่ฮว๋า หลีฮวา เพราะกลัวว่าชื่อนี้จะสร้างปัญหา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าใช้ชื่อเดิมด้วยซ้ำ
เซี่ยเจิงพบว่าจูโหย่วฉางจ้องมองอย่างจริงจัง เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “แม่ทัพจู ข้าเสียใจด้วย บุตรสาวของแม่ทัพเมิ่งเสียชีวิตไปแล้ว เหลือเพียงหลานสาวเพียงสองคน”
ในฐานะแม่ทัพคนสำคัญภายใต้บังคับบัญชาของเมิ่งซูหย่วน จูโหย่วฉางถือได้ว่าเป็นบุตรชายบุญธรรมครึ่งหนึ่งของเมิ่งซูหย่วน เขาสนิทสนมกับลูกๆ ของเมิ่งซูหย่วนมาก โดยเฉพาะเมิ่งลี่ฮว๋าน้องสาวที่เขาเฝ้าดูเติบโตขึ้นมา แม้ว่าเขาจะคิดว่านางจะตายไปแล้ว แต่ทันใดนั้นเมื่อเขาได้ยินเซี่ยเจิงพูดว่าเมิ่งซูหย่วนยังคงมีทายาท เขาก็รู้สึกมีความหวังเล็กน้อยอีกครั้งและคิดว่านางอาจจะยังมีชีวิตอยู่
ตอนนี้เขารู้ว่าเมิ่งลี่ฮว๋าตายแล้ว เขารู้สึกเศร้าใจมากจนเอามือปิดหน้าและร้องไห้อีกครั้ง
เซี่ยจงรู้สึกงุนงงมากที่เซี่ยเจิงรู้ข้อมูลเกี่ยวกับลูกหลานของตระกูลเมิ่งเป็นอย่างดี ด้วยอารมณ์ของท่านโหว ย่อมไม่มีใครที่รับใช้รอบตัวเขา กล้าพูดถึงตระกูลเมิ่งต่อหน้าเขา
เขารู้รายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับทายาทของตระกูลเมิ่งได้อย่างไร
ยิ่งเซี่ยจงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจมากขึ้นเท่านั้น และคิ้วของเขาเกือบจะย่นเข้าไป เขาต้องการถามเซี่ยเจิง แต่ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม เขาจึงต้องตบบนไหล่จูโหย่วฉางแล้วกล่าวว่า “ข้าหวังว่าท่านแม่ทัพจะหักห้ามใจ”
จูโหย่วฉางยังเข้าใจด้วยว่าด้วยฐานะของเซี่ยเจิงก่อนที่เขาจะรู้ความจริง เขาจะต้องเกลียดชังตระกูลเมิ่งอย่างสุดซึ้ง เป็นไปได้ไหมว่าการที่เขารู้ข้อมูลของตระกูลเมิ่งชัดเจนมาก เพราะว่าเขาต้องการที่จะแก้แค้น
ด้วยความคิดนี้ หัวใจของจูโหย่วฉางก็ตื่นตระหนกขึ้น และเขาก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ภายใต้แรงกดดันเขามองไปที่เซี่ยเจิงและถามว่า “ขอถามท่าานโหว ตอนนี้หลานสาวสองคนอยู่ที่ไหน?”
เซี่ยเจิงตอบว่า “ตอนนี้พวกนางปลอดภัยแล้ว คนโตอายุสิบหกปี เมื่อกลุ่มกบฏปิดล้อมเมืองหลู กองทัพได้สร้างเขื่อนปิดกั้นแม่น้ำทางต้นน้ำลำธารของจี้โจวเพื่อให้กลุ่มกบฏโดนน้ำท่วม ครั้งหนึ่งนางข้ามภูเขาท่ามกลางสายฝนยามค่ำคืน สกัดกั้นและสังหารพวกกบฏที่มาสอดแนม จากนั้นนางก็ติดตามกองทัพเพื่อไปส่งเสบียงทหารที่ช่องเขาอีเซียนและตัดศีรษะฉือหู่ ซึ่งเป็นแม่ทัพผู้กล้าหาญภายใต้บังคับบัญชาการของฉางซิ่นอ๋อง และเคารพราชครูเถาในฐานะบิดาบุญธรรม จากนั้นราชครูเถาจึงแนะนำให้นางเข้าร่วมกองทัพ……”
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา เขาเล่าเรื่องราวการเดินทางของฝานฉางอวี้ กระทั่งเข้าสู่กองทัพอย่างสบายๆ และไม่เร่งรีบ ทุกฉากที่เขาพูดไปไม่กี่คำ ล้วนมีภาพจำอยู่ในใจของเขา
เมื่อพวกเขาพบกันอีกครั้งบนหุบเขาอีเซียน นางนอนอยู่ข้างเตียงและร้องไห้เสียงดัง ในสนามรบที่มีศพเกลื่อนกลาดไปทั่ว นางยืนอยู่บนกองศพด้วยใบหน้าดุร้าย พร้อมมีดตัดกระดูกในมือ……
เส้นทางสู่การเป็นทหารไม่ใช่เรื่องง่าย เขารู้ดีถึงความยากลำบากที่นางต้องเผชิญ รวมทั้งเลือดและน้ำตาที่ไหลรินของนาง
“ในการรบที่ฉงโจว นางนำกองทัพฝ่ายขวาปรับเปลี่ยนกระบวนทัพเป็นแนวหน้า ช่วยเฮ่อจิ้งหยวนจากการถูกสังหาร และสังหารฉางซิ่นอ๋องบนหลังม้า และได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการระดับห้า ในการรบที่เมืองหลู นางเรียกตัวเองว่าเมิ่งฉางอวี้ และออกจากเมืองเพื่อปกป้องเมืองหลู เพื่อถ่วงเวลารอทัพเสริม แม้นางจะตายก็จะตายเพื่อรักษาชื่อเสียงอันดีงามของบรรพบุรุษของนาง”
จูโหย่วฉางที่ฟังคำอธิบายโดยละเอียดของเซี่ยเจิงน้ำตาไหลอาบตา
หลังจากที่เซี่ยเจิงพูดจบ เขาก็สะอื้นจนพูดไม่ได้อยู่พักหนึ่ง เขาปิดหน้าและร้องไห้อย่างขมขื่นอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่ทัพเมิ่ง นี่แหละคือเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่ทัพเมิ่ง!”
เซี่ยจงรู้สึกตกใจเป็นพิเศษ เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับแม่ทัพหญิงคนหนึ่งทางซีเป่ย แต่เขาไม่คาดคิดว่านางจะเป็นลูกหลานของเมิ่งซูหย่วน และท่านโหวของเขาเองก็รู้จักชีวิตของนางเป็นอย่างดี
เขาแอบสงสัยว่าเป็นไปได้หรือไม่ที่เซี่ยเจิงรู้อยู่แล้วเกี่ยวกับข้อผิดพลาดในการขนส่งเสบียงในปีนั้น และเมิ่งซูหย่วนถูกกล่าวหาอย่างไม่ยุติธรรม?
เนื่องจากความมึนงงนี้ เขาจึงล้มเหลวในการประคองจูโหย่วฉาง เขาก็ผลักมือของเซี่ยจงออกไปและล้มลงจากขอบเตียง
ขาของจูโหย่วฉางพิการ ดังนั้นเขาจึงต้องวางมือบนพื้นเพื่อรักษาท่าทางคุกเข่าและโค้งคำนับเซี่ยเจิง
“แม่ทัพจู ท่านกำลังทำอะไรอยู่? ลุกขึ้นเร็วเข้า!” เซี่ยเจิงก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยจูโหย่วฉาง แต่เขาปฏิเสธที่จะลุกขึ้น
เซี่ยเจิงยังตกใจกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันนี้ เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงการคุกเข่าของจูโหย่วฉางได้ครู่หนึ่ง เขานั่งยองๆ และช่วยประคองจูโหย่วฉางด้วยตัวเอง “แม่ทัพจู หากท่านต้องการอะไร ลุกขึ้นมาแล้วค่อยคุยกันเถิด”
จูโหย่วฉางยังคงปฏิเสธที่จะลุกขึ้น ชายที่แม้แต่ขาหักในสนามรบก็ไม่หลั่งน้ำตาในอดีต ตอนนี้ร้องไห้อย่างหนักจนหัวใจของเขาแทบแตกสลาย
เขาสะอื้นและพูดว่า “การคุกเข่าของข้าเหล่าจู เพื่อขอบคุณท่านโหวในนามของตระกูลเมิ่ง ท่านโหวไม่ทราบว่าเหตุการณ์ในตอนนั้นมีอะไรแอบแฝงอยู่ แต่ก็ยังอนุญาตให้นางเข้ากองทัพ เหล่าจูขอขอบคุณท่านโหวสำหรับความชอบธรรมและความตรงไปตรงมานี้!”
เซี่ยหลินซานถูกแขวนไว้บนกำแพงเมืองจิ่นโจว จนถึงทุกวันนี้คนทั่วไปยังหลั่งน้ำตาเมื่อพวกเขาพูดถึงมัน และด่าว่าว่าชาวเป่ยเจวี๋ยเป็นสัตว์ร้ายไม่มากก็น้อย
จูโหย่วฉางไม่รู้ว่าเซี่ยเจิงปฏิบัติต่อลูกหลานของตระกูลเมิ่งที่รับราชการในกองทัพอย่างเท่าเทียมอย่างไร ในขณะนี้มีเพียงความขอบคุณและความเคารพอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเท่านั้นที่เติมเต็มหัวใจของเขา
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินสิ่งที่จูโหย่วฉางพูด มือที่ช่วยให้ประคองเขาก็หยุดลงชั่วคราวแล้วถามว่า “แม่ทัพจู ความจริงในตอนนั้นคืออะไร?”
จูโหย่วฉางอดไม่ได้ที่จะกัดฟันเมื่อเขานึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในปีนั้น ”ตอนนั้นไม่ใช่ว่าแม่ทัพผู้เฒ่าเพิกเฉยต่อคำสั่งทหารจึงทำให้การส่งเสบียงล่าช้า แต่องค์ชายสิบหกที่มาพร้อมกับกองทัพรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เห็นว่ามีชาวเป่ยเจวี๋ยเพียงไม่กี่พันคนเท่านั้นที่คอยเฝ้าเมืองหลัว แต่ในเมืองมีคนกว่าแสนคนถูกขังอยู่ พวกเขาไม่ฟังคำสั่งของแม่ทัพผู้เฒ่า และยืนกรานที่จะไปที่เมืองหลัวเพื่อช่วยเหลือ ในที่สุดองค์ชายสิบหกก็ถูกจับเป็นเช่นกัน ชาวเป่ยเจวี๋ยบอกให้แม่ทัพผู้เฒ่าแลกเสบียงอาหารของกองทัพกับองค์ชายสิบหก มิเช่นนั้นพวกเขาจะสังเวยเลือดขององค์ชายสิบหก!
การแสดงออกของเซี่ยจงเปลี่ยนไปทันที และดวงตาของเซี่ยเจิงก็มืดมนลง
เหนือสิ่งอื่นใด แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายสิบหกดูเหมือนจะถูกลบโดยเจตนาในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา ไม่มีแม้แต่ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ใดๆ ที่จะบันทึกสิ่งที่องค์ชายสิบหกได้ทำในการรบที่เมืองหลัว
เซี่ยเจิงได้ยินข่าวและได้สอบสวนคดีจิ่นโจวอีกครั้ง เมื่อเขาค้นหาเอกสารจากศาลต้าหลี่ สิ่งที่บันทึกไว้ในเอกสารก็คือแม่ทัพฉางซานเมิ่งซูหย่วน ฝ่าฝืนคำสั่งทางทหารและไปช่วยเหลือผู้คนหนึ่งแสนคนที่ติดอยู่ในเมืองหลูแต่พ่ายแพ้ ในที่สุดเขาก็ล้มเหลวในการช่วยคนในเมืองและถึงกับทำให้องค์ชายสิบหกที่ติดตามเขาไปสิ้นพระชนม์ รวมถึงความล่าช้าในการส่งเสบียงซึ่งส่งผลทางอ้อมไปสู่ความล้มเหลวในการรบที่จิ่นโจว และในที่สุดเขาก็ปลิดชีพตนเองเพราะกลัวความผิด
แต่กองทัพที่ยึดที่มั่นในเมืองหลัวในตอนนั้นไม่มีอะไรต้องกลัว แม้พวกเขาจะมีจำนวนน้อยและไม่มีเสบียง แต่พวกเขาสามารถพึ่งพาภูมิประเทศที่ป้องกันง่ายแต่ยากต่อการโจมตีของเมืองหลัวเพื่อความอยู่รอดในพื้นที่เล็กๆ นั้น
ราชสำนักเพิกเฉยต่อเมืองหลัวในตอนแรก เนื่องจากสถานการณ์สงครามในจิ่นโจวนั้นร้ายแรงกว่า และประการที่สอง พวกโจรในเมืองหลัวยังคงไม่ท้อถอย และจะต้องใช้เวลามากในการเอาชนะพวกเขา
ในทางตรงกันข้าม หากปกป้องประตูเมืองจิ่นโจวและปิดกั้นกองทัพเป่ยเจวี๋ยตรงทางผ่าน จะสามารถหันหลังกลับและจัดการกับกองทัพ เป่ยเจวี๋ยในเมืองหลูได้โดยไม่ต้องกังวล ซึ่งก็ไม่ต่างจากการปิดประตูตีสุนัข
นี่คือเหตุผลที่เซี่ยเจิงเกลียดเมิ่งซูหย่วนมาหลายปีแล้ว
หากไม่ได้ช่วยเหลือเมืองหลัว ผู้คนจำนวนมากจะเสียชีวิตในเมืองหลัว แต่ถ้าจิ่นโจวสูญไป ประตูของต้าอินก็จะเปิดกว้าง และคนต่างเผ่าก็จะพุ่งตรงมา ผู้คนจะตายมากกว่านั้นถึงสิบเท่าและร้อยเท่า
มันเป็นความเมตตาชั่วขณะของเมิ่งซูหย่วนที่ทำให้เขาเพิกเฉยต่อคำสั่งทางทหารและกระทำความผิดที่ไม่อาจแก้ไขได้!
ปรากฎว่าเมื่อเมิ่งซูหย่วนมาที่เมืองหลัวเพื่อช่วยเหลือ ไม่ใช่เพราะเขามองสถานการณ์ไม่ชัดเจน แต่เป็นเพราะองค์ชายสิบหกก็มีส่วนร่วมในสถานการณ์นี้ด้วย
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและถามว่า “แม่ทัพเมิ่งชะลอการส่งเสบียงเพื่อช่วยองค์ชายสิบหกหรือ?”
จูโหย่วฉางพูดอย่างกังวล “แม่ทัพเมิ่งเป็นทหารที่ท่านแม่ทัพใหญ่พึ่งพามากที่สุด เขาจะเมินเฉยได้อย่างไร ผู้บัญชาการเซี่ยก็ติดตามแม่ทัพใหญ่ในการรบในครั้งนั้น ดังนั้นพวกเขาควรรู้ถึงนิสัยของท่านแม่ทัพ!”
เซี่ยหลินซานได้รับตำแหน่ง “แม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดิน” เขาเป็นคนเดียวในต้าอินที่สามารถเรียกได้ว่าเป็น “แม่ทัพใหญ่”
เซี่ยจงเป็นแม่ทัพของตระกูลเซี่ย เขาติดตามเซี่ยหลินซาในฐานะองครักษ์ส่วนตัว ผู้บัญชาการเป็นตำแหน่งทางการของเขาในเวลานั้น
เมื่อเขาพูดเช่นนี้เซี่ยจงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
จูโหย่วฉางพูดด้วยความเกลียดชัง “ท่านโหวยังเด็กอยู่ คงไม่รู้ว่าอดีตฮ่องเต้โปรดปรานองค์ชายสิบหกมากเพียงใดในตอนนั้น แต่ผู้บัญชาการเซี่ยคงรู้เรื่องนี้ดี”
เขาพูดและมองไปที่เซี่ยจง
เซี่ยจงพยักหน้า “พระมารดาขององค์ชายสิบหกนั้นมีอำนาจมาก เจี่ยกุ้ยเฟยพระมารดาของพระองค์ก็เป็นที่โปรดปรานเช่นกัน มักกล่าวกันว่าหากองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อไม่สุภาพและจิตใจอ่อนโยน และค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่ขุนนางและราษฎรทั้งหลาย เกรงว่าฮ่องเต้ผู้ล่วงลับคงแต่งตั้งองค์ชายสิบหกเป็นรัชทายาทไปแล้ว”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ หลับตาลงครึ่งหนึ่งเพื่อปกปิดความคิดทั้งหมดของเขา
เป็นเรื่องแปลกจริงๆ ที่หลังจากผ่านไปสิบเจ็ดปี มีเพียงไม่บันทึกไม่กี่คำเกี่ยวกับองค์ชายสิบหกผู้นี้เท่านั้น
หลังจากที่เซี่ยจงเป็นพยานแล้ว จูโหย่วฉางก็กล่าวต่อ “แม่ทัพเมิ่งไม่กล้าที่จะเพิกเฉยต่อชีวิตและความตายขององค์ชายสิบหก และเขาไม่กล้าที่จะชะลอเรื่องสำคัญในการส่งเสบียง ดังนั้นเขาจึงรีบส่งรายงานการรบกลับไปที่เมืองหลวงเป็นระยะทางแปดร้อยลี้ เพื่อขอคำแนะนำจากฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ ร่วมถึงวิธีการช่วยเหลือองค์ชายสิบหก ในระหว่างนี้เขาได้สั่งให้กองทัพคุ้มกันเสบียงไปยังจิ่นโจว และเหลือกองกำลังเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่จะหมุนเวียนออกไปข้างนอกเมืองหลัว”
“สองวันต่อมา ตราพยัคฆ์ถูกส่งอย่างเร่งด่วนจากเมืองหลวงแปดร้อยลี้ รวมถึงจดหมายพร้อมลายมือชื่อจากเว่ยเหยียน” เมื่อเขากล่าวถึงเว่ยเหยียน จูโหย่วฉางก็กัดกรามของเขาโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าเขาปรารถนาที่จะทำเช่นนั้นกินเนื้อและเลือดของเขา “คนน่ารังเกียจคนนั้น กล่าวในจดหมายว่าฝ่าบาทสั่งให้ท่านแม่ทัพกลับไปที่เมืองหลัวทันทีเพื่อช่วยองค์ชายสิบหก และเสบียงอาหารจะถูกส่งจากฉงโจวไปยังจิ่นโจว”
ฉงโจวตั้งอยู่ระหว่างเมืองหลัวและจิ่นโจว และสถานการณ์ทั้งสองฝ่ายเป็นเรื่องเร่งด่วน เพื่อแก้ไขความต้องการเร่งด่วนนี้ กองทัพของแม่ทัพเมิ่งจำเป็นต้องขนส่งเสบียงเพื่อกลับไปโจมตีเมืองหลัว และกองทัพที่ยึดที่มั่นในฉงโจวจะคุ้มกันเสบียงไปส่งที่จิ่นโจว
เซี่ยเจิงจับช่องโหว่อย่างเฉียบแหลมและถามว่า “เนื่องจากเป็นการย้ายกองกำลังทหาร มีเพียงจดหมายส่วนตัวจากเว่ยเหยียน และไม่มีแม้แต่พระราชโองการด้วยซ้ำ แม่ทัพผู้เฒ่าจะเชื่อได้อย่างไร”
จูโหย่วฉางสัมผัสเสื้อผ้าของเขาโดยไม่รู้ตัวและไม่พบสิ่งใดเลย เขาจึงทุบขอบเตียงด้วยความเสียใจ “มีตราพยัคฆ์เป็นเครื่องพิสูจน์! น่าเสียดายที่ตอนที่ข้าถูกช่วยออกจากคุก มีคนอ้างว่าเป็นคนขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ ข้ากลัวว่าจะไม่รอดชีวิตจึงรีบส่งตราพยัคฆ์ให้ชายคนนั้น เพื่อขอให้เขาลบล้างความคับข้องใจของแม่ทัพเมิ่ง!”
เซี่ยเจิงใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายเมื่อคนของฉีหมินกำลังต่อสู้กับกลุ่มทหารหน่วยกล้าตายซึ่งได้รับการฝึกฝนโดยเว่ยเหยียน และแน่นอนว่าเขารู้ว่าคนของฉีหมินก็มีส่วนร่วมในการปล้นคุกนี้ด้วย
เขากล่าวว่า “ข้าได้ตรวจสอบเอกสารการส่งมอบตราพยัคฆ์ของราชสำนักเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วก่อนการล่มสลายของจิ่นโจว แต่ไม่มีบันทึกว่าราชสำนักส่งตราพยัคฆ์มาเลย”
จูโหย่วฉางพูดอย่างกังวล ”มีสิ! ตอนนั้นเพราะคนเนรคุณเว่ยฉีหลินที่มาพร้อมกับตราพยัคฆ์และจดหมาย! ข้าไม่รู้จักตราพยัคฆ์ฉงโจวแต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้จักตราพยัคฆ์ฉางโจว ท่านแม่ทัพรวมตราพยัคฆ์ทั้งสองอันเข้าด้วยกันและยืนยันว่าถูกต้องก่อนที่จะเปลี่ยนเส้นทางไปที่ยังเมืองหลัว!
เมื่อความจริงของปีนั้นถูกเปิดเผยทีละน้อย เซี่ยเจิงก็สงบลงอย่างน่าประหลาดใจ เขาถามว่า “ในเมื่อตราพยัคฆ์สองอันถูกเรียกใช้พร้อมกันแล้ว กองทัพฉงโจวยังคงรับผิดชอบในการคุ้มกันเสบียงทางทหาร แล้วเหตุใดจึงไม่มีพระราชโองการจากฮ่องเต้?”
เมื่อจูโหย่วฉางพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้ง เขาก็โกรธแค้นเช่นกัน “คนเนรคุณเว่ยฉีหลินกล่าวว่าเเป็นเพราะองค์ชายสิบหกทำให้เกิดหายนะเช่นนี้ หากฮ่องเต้ทรงมีราชโองการก็เท่ากับว่าความผิดนี้เกิดขึ้นจริง จึงทรงไม่ได้ออกราชโองการแต่ทรงมอบตราพยัคฆ์มาให้ปกป้องจิ่นโจว และยึดเมืองหลัวกลับมา เรื่องนี้ก็ได้รับการแก้ไขแล้ว ทุกคนในราชสำนักรู้ว่าองค์ชายสิบหกได้รับความโปรดปรานเพียงใด เมื่อทุกคนเห็นตราพยัคฆ์ในเวลานั้นและได้รับจดหมายส่วนตัวของเว่ยเหยียน ดังนั้นเราจึงเชื่อคำโกหกของเขา!”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็ถามว่า “เว่ยฉีหลินทรยศแม่ทัพเมิ่งหรือ?”
จูโหย่วฉางกัดฟันแล้วพูดว่า ”จริงๆ แล้ว เว่ยฉีหลินเป็นสุนัขที่เว่ยเหยียนเลี้ยงมา! หลังจากที่แม่ทัพเมิ่งเห็นตราพยัคฆ์แล้ว เขาก็วางเสบียงไว้ชั่วคราวและให้คนเฝ้ามัน และนำกองทัพไปที่เมืองหลูเพื่อช่วยเหลือองค์ชายสิบหก เว่ยฉีหลินก็นำตราพยัคฆ์ฉงโจวไประดมทหาร! ใครจะคิดว่าหลังจากที่ข้าติดตามแม่ทัพเมิ่งและต่อสู้อย่างหนักในเมืองหลัวเป็นเวลาหลายวัน สิ่งที่ข้าได้รับคือจิ่นโจวถูกทำลายและองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและแม่ทัพเซี่ยก็เสียชีวิตแล้ว!
เมื่อพูดถึงเหตุการณ์ครั้งก่อนจูโหย่วฉางอดไม่ได้ที่จะซ่อนใบหน้าและร้องไห้ “ไม่มีกองทัพฉงโจวมาส่งเสบียงอาหาร! ทหารของจิ่นโจวหิวโหยมากจนไม่มีกำลัง และถูกชาวเป่ยเจวี๋ยสังหารเหมือนสัตว์ร้าย!”
เมื่อเซี่ยจงได้ยินความจริงที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายปี เขาก็รู้สึกตื่นตระหนกในใจ
ไม่ว่าจะมองอย่างไร เว่ยเหยียนก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างขัดเจน
แต่โดยไม่รู้ตัว เซี่ยเจิงก็ถูกเลี้ยงดูมาภายใต้การดูแลของเขา และถึงกับเรียกเขาว่าลุงมานานกว่าสิบปี!
เซี่ยจงมองไปที่เซี่ยเจิงด้วยท่าทางที่ซับซ้อน ครึ่งหลังของเขาก้มศีรษะลง และใบหน้าส่วนใหญ่ของเขาถูกซ่อนอยู่ในเงามืด เป็นการยากที่จะเห็นสีหน้าของเขาในขณะนี้ เขาได้ยินเพียงเขาถาม “เว่ยฉีหลินไม่กลับมาอีกหรือ”
จูโหย่วฉางพูดอย่างขมขื่น “ถ้าเขากล้ากลับมา ข้าจะเป็นคนแรกที่ฆ่าเขา!”
มีบางอย่างผิดปกติ มีบางอย่างยังคงผิดปกติ
เซี่ยเจิงคิดถึงจดหมายที่ทหารหน่วยกล้าตายของเว่ยเหยียนไปที่บ้านของฝานฉางอวี้เพื่อค้นหามัน และค่อยๆ พูด “ก่อนที่แม่ทัพเมิ่งจะเสียชีวิต นอกจากมอบตราพยัคฆ์ให้แก่แม่ทัพจูแล้ว เขายังบอกอะไรอีกหรือไม่?”
จูโหย่วฉางนึกถึงสถานการณ์ในวันนั้นเขาพูดด้วยตาแดงก่ำ “รายงานการรบเรื่องการล่มสลายของจิ่นโจวถูกส่งไปที่กองทัพในตอนเช้า ตอนที่เราไปตามหาเขาในกระโจม ท่านแม่ทัพก็สิ้นหวังอย่างยิ่ง เขานั่งอยู่ที่นั่นและไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ข้ารู้ว่าท่านแม่ทัพตำหนิตัวเองและกลัวว่าเขาจะคิดไม่ตก จึงคอยเฝ้าท่านแม่ทัพอยู่ในกระโจมอยู่ตลอดเวลาและในขณะนั้นท่านแม่ทัพก็มอบตราพยัคฆ์ให้กับข้า”
“ท่านแม่ทัพบอกว่าต่อจากนี้ตราพยัคห์ฉางโจวจะหายไป เขาบอกให้ข้ารอเวลาที่เหมาะสมจึงจะนำมันออกมาอีกครั้ง”
“ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของท่านแม่ทัพ แต่เมื่อข้ากลับไปเอาอาหาร ท่านแม่ทัพก็คุกเข่าลงในกระโจมและปลิดชีพตนเอง…”
จูโหย่วฉางสำลักด้วยเสียงสะอื้น “จากนั้นราชสำนักก็เริ่มหาผู้คนที่ต้องรับผิดชอบ เห็นได้ชัดว่าท่านแม่ทัพถูกสั่งให้ไปที่เมืองหลัว หลังจากได้รับคำสั่งให้ระดมกำลังทหาร แต่กลับกลายเป็นว่าท่านแม่ทัพเพิกเฉยต่อคำสั่งและทำให้การส่งเสบียงล่าช้าซึ่งนำไปสู่ความล้มเหลวในจิ่นโจว!”
สิบเจ็ดปีต่อมา จูโหย่วเฉิงยังคงร้องขอความยุติธรรมเพื่อแม่ทัพเมิ่งจากก้นบึ้งของหัวใจด้วยน้ำตาคลอเบ้า “แม่ทัพเมิ่ง ถูกป้ายความผิด!”
ฝนข้างนอกยังไม่หยุด และลมหนาวก็พัดเข้ามาในบ้านผ่านประตูและหน้าต่างที่เปิดกว้าง มันชื้นและหนาวมาก ราวกับว่าสวรรค์กำลังโศกเศร้ากับความอยุติธรรมชั่วนิรันดร์ของตระกูลเมิ่งด้วย
เซี่ยเจิงช่วยประคองจูโหย่วฉางขึ้น แม้ว่าใบหน้าของเขาจะยังคงสงบ แต่มือที่ห้อยอยู่ข้างๆ เขาก็กำหมัดแน่นแล้ว เขาถามว่า “แม่ทัพจู มีหลักฐานที่หักล้างไม่ได้เช่นตราพยัคฆ์ ทำไมท่านไม่แก้ความคับข้องใจให้แม่ทัพเมิ่งในตอนนั้น?”
จูโหย่วฉางกล่าวด้วยอารมณ์ “ข้าไม่เพียงแต่คิดถึงเรื่องนี้เท่านั้น แต่ยังต้องการกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อเปิดเผยเรื่องนี้ต่อหน้าฝ่าบาทด้วย อย่างไรก็ตามแม่ทัพทั้งหมดภายใต้คำสั่งของแม่ทัพเมิ่งก็ถูกลดตำแหน่งหลายระดับ บางส่วนกระจัดกระจายและถูกส่งไปยังสถานที่ต่างๆ ข้าไม่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ด้วยซ้ำ! ข้าคิดว่าตำหนักตงกงจะสอบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด แต่แล้วเกิดเพลิงไหม้ในตำหนักตงกง และทั้งชายารัชทายาทและพระนัดดาก็เสียชีวิตในกองเพลิง……”
จูโหย่วฉางตีเตียงอย่างแรงด้วยสีหน้าเจ็บปวดและร้องไห้อย่างเศร้า “สิ่งเดียวที่ข้าวางใจได้คือกองกำลังเก่าของแม่ทัพเซี่ย ในตอนแรกข้าไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเว่ยเหยียนหรือไม่ เพราะท้ายที่สุดแล้วภรรยาของแม่ทัพเซี่ยเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขา หลังจากติดต่อกับกองทัพเก่าของแม่ทัพเซี่ย ฮูหยินเซี่ยก็ได้ยินทุกสิ่งที่เราบอก เมื่อเรื่องนี้ถูกเปิดเผยเว่ยเหยียนก็พาเราไปขัง เป็นฮูหยินเซี่ยเองที่ข่มขู่เว่ยเหยียนด้วยความตายเพื่อหยุดเขาไม่ให้ทำร้ายชีวิตของเรา!”
“ใครจะคิดว่าการกักขังจะอยู่ถึงสิบเจ็ดปี!” จูโหย่วฉางร้องไห้อย่างเศร้าใจ
ลมหนาวผสมกับฝนที่พัดเข้ามาในบ้าน และผมของเซี่ยเจิงก็ปลิวไสว ใบหน้าของเขาซีดมาก และเขาก็ร้องเอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยเสียงที่เกือบจะได้ยินเพียงคนเดียว “ท่านแม่”
สีหน้าของเซี่ยจงก็เปลี่ยนไปเช่นกัน และเขาพูดด้วยความหวาดกลัว “ดังนั้นเมื่อฮูหยินบอกให้ข้ากลับไปที่จวนตระกูลเซี่ยในหุยโจว เพราะนางก็กลัวว่าพวกข้าจะเดือดร้อนเพราะเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า ถ้าอย่างนั้นฮูหยินก็ตาย……”
เซี่ยจง จู่ๆ ก็หยุดพูดประโยคกลางและมองไปที่เซี่ยเจิงด้วยสีหน้าทนไม่ได้อย่างยิ่ง
ฮูหยินเซี่ยมีความตั้งใจที่จะส่งเซี่ยเจิงไปให้เว่ยเหยียนเลี้ยงดูหรือไม่? เพื่อให้เว่ยเหยียนมั่นใจอย่างสมบูรณ์เกี่ยวกับการมีอยู่ของเด็กคนนี้
มุมปากของเซี่ยเจิงเกือบจะกลายเป็นเส้นตรงที่เย็นชา เขาชกโต๊ะไม้สาลี่สีเหลืองทึบในห้องด้วยหมัด ทั้งโต๊ะกลายเป็นกองไม้หัก และการคำรามก็ล้นออกมาจากลำคอของเขา เต็มไปด้วยความเกลียดชังไม่รู้จบและความรุนแรงนองเลือด “เว่ยเหยียน–”