บทที่ 126
ม่านเตียงบดบังการมองเห็น แต่กลิ่นหอมของการบูรที่ลอยอยู่ในอากาศทำให้ผู้คนเวียนหัว
กลิ่นนี้อวี๋เฉียนเฉียนคุ้นเคยกับมัน และหลังของนางเจ็บราวกับว่ามันถูกแยกออกจากกัน นางนอนนิ่งอยู่บนเตียงนุ่มๆ ดวงตาของนางปิดอยู่ และขนตาสีดำของนางปิดสนิทราวกับว่านางยังไม่ได้สติ
เสียงที่เย็นชาและแผ่วเบาของคนในห้องดังไปถึงแก้วหูของนาง “คนถูกเซี่ยเจิงพาตัวไปหรือ?”
องครักษ์ซึ่งคุกเข่าลงครึ่งหนึ่งกำลังเหงื่อออกและประสานมือของเขา “คนของอู่อันโหวใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่ากระหม่อมกำลังต่อสู้กับคนของเว่ยเหยียน และพาตัวคนเก่าแก่ของตระกูลเมิ่งไปได้ กระหม่อมทำผิดพลาด พระนัดดาโปรดลงโทษ”
“เปรี๊ยะ–”
มีเสียงแตกเล็กน้อย และฉีหมินเป็นผู้บดขยี้แหวนหยกขาวบนมือของเขาจนแตก
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาหันหน้าไปทางแสงสว่าง และใบหน้าที่สลักไว้ของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าหมองอย่างอธิบายไม่ได้ในเงามืด เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและพูดช้าๆ “เจ้าทำพลาดแล้ว จะยังมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร?”
อากาศรอบตัวเขาบางลง และเหงื่อหยดหนึ่งตกลงมาจากหน้าผากขององครักษ์เงาตกลงถึงพื้น เขารีบหยิบบางสิ่งออกจากแขนของเขาแล้วมอบให้ฉีหมิน “เมื่อลูกน้องของกระหม่อมปล้นคนเก่าแก่ของตระกูลเมิ่งจากคุกส่วนตัวของเว่ยเหยียน พวกเขาก็เปิดเผยตัวตนของพวกเขาให้อีกฝ่ายทราบ และพวกเขาก็มอบสิ่งนี้ให้”
องครักษ์เงาอีกคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของห้องก้าวไปข้างหน้าและหยิบสิ่งของที่องครักษ์เงาที่คุกเข่าชูไว้สูงเหนือศีรษะของเขาแล้วนำมันมามอบให้กับฉีหมิน
ของสิ่งนี้สูงประมาณหนึ่งชุ่นและยาวสามชุ่น มีลักษณะเป็นสีดำสนิทและมีรูปร่างเหมือนพยัคฆ์ และมีคำจารึกง่ายๆ อยู่ ซึ่งมันก็คือตราพยัคฆ์ครึ่งหนึ่งนั่นเอง
ฉีหมินระบุที่มาของตราพยัตฆ์จากคำจารึกบนนั้น เขาหรี่ตายาวลงแล้วพูดว่า “นี่คือตราพยัคฆ์ฉางโจวเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว”
ตามกฎของต้าอิน ตราพยัคฆ์หนึ่งอันต่อหนึ่งสถานที่ เมื่อได้รับตราพยัคฆ์อีกครึ่งหนึ่งจากราชสำนักเท่านั้นจึงจะสามารถระดมกองทัพของเมืองในท้องถิ่นได้
เขามองไปที่องครักษ์เงาที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น “คนตระกูลเมิ่งพูดว่าอย่างไรบ้าง?”
องครักษ์เงารู้ว่าชีวิตของเขารอดพ้นจากความตายแล้ว ดังนั้นเขาจึงรีบตอบ “เขาขอร้องให้พระนัดดาทรงช่วยไขความคับข้องใจให้แก่แม่ทัพเมิ่ง!”
ฉีหมินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
อวี๋เฉียนเฉียนซึ่งอยู่บนเตียง ตึงเครียดและตั้งใจฟัง แต่ทันใดนั้นก็ไม่มีการสนทนาข้างนอกอีกต่อไป
ฉีหมินยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาเงียบลง เมื่อได้ยินเสียงหายใจอันสั่นเทาดังมาจากเตียงที่กั้นกันเพียงม่านเตียงไม่กี่ชั้น มุมปากของเขาดูเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มและทันใดนั้นเขาก็พูดว่า “เจ้าออกไปเถอะ ไปตัดแขนของสวนเจี๋ยนซะ ทำคนของเราบาดเจ็บ ย่อมต้องได้รับบทเรียนบ้าง”
อวี๋เฉียนเฉียนตกใจมากเมื่อนางได้ยินสิ่งนี้ นางรู้โดยสัญชาตญาณว่าสวนเจี๋ยนที่ฉีหมินกล่าวถึงคือองครักษ์เงาที่ต้องการสังหารอวี๋เป่าเอ๋อร์
องครักษเงาที่คุกเข่าอยู่ด้านนอกไม่ได้ถามคำถามใดๆ เพียงตอบว่า “พ่ะย่ะค่ะ” แล้วถอยกลับ
อวี๋เฉียนเฉียนได้ยินเสียงปิดประตู นางไม่รู้ว่าทำไมฉีหมินไม่ยอมให้องครักษ์เงาบอกความจริงเกี่ยวกับการรบในจิ่นโจวต่อไป นางกังวลแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
เมื่อนางได้ยินเสียงฝีเท้าลึกๆ เดินมาทางเตียง อวี๋เฉียนเฉียนก็แกล้งทำเป็นหลับอย่างรวดเร็ว
ชั้นม่านเตียงถูกยกขึ้นและแขวนไว้บนตะขอสีทองที่อยู่ด้านข้าง
แม้ว่าอวี๋เฉียนเฉียนจะหลับตา แต่นางก็รู้สึกได้ว่าแสงรอบเตียงสว่างขึ้นมากในทันใด
เตียงยุบลงมาเล็กน้อย และนางก็เดาว่าฉีหมินนั่งอยู่ที่ขอบเตียง
แม้ว่าจะไม่ลืมตา นางก็ยังจินตนาการได้ว่าดวงตาที่เหมือนงูของชายคนนั้นกำลังสำรวจร่างกายของนางโดยสัญชาตญาณ และปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มก็กำแน่นจนกลายเป็นสีขาว
นางพยายามแกล้งหลับอย่างเต็มที่ แต่นางไม่รู้เลยว่าคนที่นั่งข้างเตียงมองมาที่ขนตาสีดำของนางที่หยุดสั่นไม่ได้ และมุมริมฝีปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างประชดประชัน
นางได้รับบาดเจ็บที่หลัง หลังจากใส่ยาฉีหมินไม่ยอมให้สาวใช้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางด้วยซ้ำ ระหว่างผ้าห่มนุ่มๆ สีเงินแดง ครึ่งหนึ่งของแผ่นหลังของนางถูกปกคลุมไปด้วยผิวหนังที่บอบบาง และบาดแผลจากคมดาบที่รุนแรงได้เพิ่มความงดงามแบบโหดเหี้ยมเล็กน้อย
ฉีหมินมองไปที่คนที่พยายามแกล้งหลับอย่างเต็มที่ และริมฝีปากของเขาก็กว้างขึ้น และเขาก็ยื่นมือที่ซีดและเย็นออกไปแตะหลังนาง
แน่นอนว่าวินาทีต่อมาแขนของอวี๋เฉียนเฉียนก็ขนลุกชันไปหมด
อวี๋เฉียนเฉียนรู้ว่านางไม่สามารถเสแสร้งได้อีกต่อไป นางจึงลืมตาที่มีน้ำตาไหลออกมาและจ้องมองไปที่ฉีหมินอย่างเย็นชา “เอามือของเจ้าออกไป!”
แทนที่จะดึงมือของเขากลับ ฉีหมินจับมือของเขาไว้ที่คางของนางแล้วถามช้าๆ “เจ้าไม่ได้แสร้งทำเป็นหลับอยู่เหรอ?”
อวี๋เฉียนเฉียนรู้สึกราวกับว่านางถูกงูพิษกัด และพูดด้วยความรังเกียจ “ถ้าข้าไม่แสร้งทำเป็นหลับ ข้าจะได้ยินเรื่องสมรู้ร่วมคิดของพวกเจ้าได้อย่างไร เสือร้ายยังไม่กินลูกของมันเอง แต่เจ้าทำได้แม้กระทั่งฆ่าลูกของตัวเอง ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าคนเหล่านั้นเป็นหนี้อะไรเจ้า แต่พวกเขาไม่กลัวว่าสักวันหนึ่งเจ้าจะฆ่าพวกเขาเหรอ”
ฉีหมินปล่อยคางของนางแล้วกระตุกมุมปากของเขาอย่างเฉยเมย “เจ้าโกรธที่ข้าจะฆ่าเจ้าสัตว์ตัวน้อยนั่นเหรอ?”
ความโกรธปรากฏในดวงตาของอวี๋เฉียนเฉียน แต่ทันใดนั้นเขาก็เข้ามาใกล้นางแล้วพูดอย่างเย็นชาและประชดประชัน “ถ้าเจ้าและเขาอยู่ข้างๆ ข้าอย่างเชื่อฟัง ข้าก็ไม่แตะต้องเขาหรอก แต่พวกเจ้ากลับหนีไปหาเซี่ยเจิง เจ้าเองก็ฉลาดมาก คงรู้ใช่ไหมว่าเซี่ยเจิงสามารถใช้เขาเป็นหุ่นเชิดได้”
อวี๋เฉียนเฉียนไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าของนางซีดลงเล็กน้อย และนางยังคงจ้องมองที่ฉีหมินด้วยสีหน้าโกรธเคือง
ดวงตาของฉีหมินเย็นชาราวกับว่าเป็นดวงตาที่เหมือนงูจริงๆ ริมฝีปากบางของเขาแทบจะแตะหูของอวี๋เฉียนเฉียน และเขาพูดอย่างรุนแรง “ไม่ใช่ว่าข้าต้องการที่จะฆ่าเขา แต่เจ้าต่างหากที่บังคับให้ข้าฆ่าเขา”
เขาถอยกลับไปเล็กน้อย เพื่อมองอวี๋เฉียนเฉียนที่ตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความกลัวหรือความโกรธ และพูดด้วยความสงสาร “เฉียนเฉียน คนที่เกือบจะฆ่าเด็กคนนั้นจริงๆ คือตัวเจ้าเอง”
“เจ้าพูดเรื่องไร้สาระ!” อวี๋เฉียนเฉียนพูดด้วยความโกรธ เนื่องจากความโกรธทางอารมณ์สะเทือนถึงบาดแผลที่หลังของนาง ใบหน้าของนางจึงมีความเจ็บปวดเล็กน้อย และใบหน้าของนางก็ซีดลงเล็กน้อย
ฉีหมินขมวดคิ้วเล็กน้อย ระงับคำพูดเสียดสีของเขา และจับไหล่ของนางไว้ “อย่าขยับ ไม่อย่างนั้นแผลจะเปิดอีก”
อวี๋เฉียนเฉียนรู้สึกเจ็บปวดบนหน้าผากและมีเหงื่อไหลเย็น แต่ทันใดนั้นนางก็หัวเราะเยาะ “ฉีหมิน เจ้าก็ฆ่าข้าได้เช่นกัน”
จู่ๆ นิ้วของฉีหมินบนไหล่ของนางก็รัดแน่นขึ้น และปลายนิ้วของเขาก็แทบจะแทงเข้าไปในเนื้อของนาง เขามองดูอวี๋เฉียนเชียนอย่างเศร้าโศกสักครู่แล้วพูดว่า “ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า และเจ้าก็ตายไม่ได้เช่นกัน”
เขาปล่อยอวี๋เฉียนเฉียนชั่วคราวและลดน้ำเสียงลง “ถ้าเจ้าชอบเด็ก ในอนาคตเจ้าสามารถมีได้มากเท่าที่เจ้าต้องการ เด็กคนนั้นมาผิดเวลาตั้งแต่แรก”
อวี๋เป่าเอ๋อร์เกิดมาเพื่อเป็นตัวแทนของเขา
เขาไม่ชอบเด็กที่สามารถแทนที่การดำรงอยู่ของเขาได้ตลอดเวลา แม้แต่การไม่สังหารอวี๋เป่าเอ๋อร์ก็เป็นความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา
เขาจะมีทายาทแต่นั่นจะเป็นเด็กที่เกิดมาเมื่อเขาเอาทุกอย่างที่เป็นของเขาคืนมาได้และยึดอำนาจกลับคืนมาแล้ว
เขาเกลียดทุกสิ่งที่คุกคามเขา
อวี๋เฉียนเฉียนน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของนาง นางอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หลังของนาง และ “ถุย” อย่างรุนแรง นางหลับตาลงแล้วพูดว่า “ถ้าข้ารู้ว่าเรื่องทั้งหมดจะเป็นแบบนี้ ข้าคงปล่อยให้เจ้าตายข้างทะเลสาบไปแล้ว!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ความกดอากาศรอบๆ ฉีหมินก็ลดลงทันที
ในท้ายที่สุด เขาแค่มองไปที่อวี๋เฉียนเฉียนและเยาะเย้ย “มันสายเกินไปที่จะเสียใจแล้ว เจ้าคือคนที่พาข้าซึ่งเป็นวิญญาณชั่วร้ายกลับมายังโลก เจ้าสมควรชดใช้ทุกสิ่งในตอนนี้!”
เขาลุกขึ้นยืนและก้าวเดินออกไป เหลือเพียงม่านเตียงที่ถูกสัมผัสเท่านั้นที่ยังแกว่งไปมาเล็กน้อย
อวี๋เฉียนเฉียนกอดผ้าห่ม ใบหน้าของนางยังคงซีดเนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัส แต่ดวงตาของนางที่มองไปที่ประตูนั้นชัดเจนและสงบจนถึงจุดที่ไม่แยแส
ทันทีที่ฉีหมินออกจากห้อง องครักษ์เงาที่ยืนอยู่ข้างนอกก็ประสานมือของเขาและเรียกเขาว่า “พระนัดดา”
ฉีหมินพูดอย่างน่ากลัว “ข้าคงจะใจดีกับนางมากเกินไป”
องครักษ์เงาตอบสนองด้วยความเคารพ และหลังจากที่ฉีหมินเดินจากไป เขาก็เหลือบมองประตูที่ปิดอยู่
พระนัดดาทรงสงสัยมาโดยตลอด แม้ว่านางหลานจะเสนอให้พระองค์ให้กำเนิดทายาท แต่พระนัดดาก็ไม่ทรงไว้วางใจนางอีกต่อไป มีเพียงสตรีในห้องเท่านั้นที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาพระองค์ทรงปฏิบัติต่อนางเป็นพิเศษมาเสมอ
หลังจากที่ฉีหมินเดินไปไม่กี่ก้าว องครักษ์เงาที่มารายงานเขาในห้องก็มาพบเขาอีกครั้ง โดยมีคราบเลือดเล็กน้อยบนเสื้อผ้าของเขา “พระนัดดา กระหม่อมได้ตัดแขนของสวนเจี๋ยนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มือของฉีหมินยังคงเล่นกับตราพยัคฆ์ครึ่งหนึ่งอยู่ เขาไม่สนใจเลยเกี่ยวกับสิ่งที่องครักษ์เงารายงาน และเขาเพียงแต่ถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกับตราพยัคฆ์อีกครึ่งหนึ่ง?”
……
ฝนในฤดูใบไม้ร่วงทำให้อากาศหนาวเย็น
น้ำฝนไหลลงมาจากกระเบื้องชายคาที่กระเซ็นไปตามทางเดิน ลมหนาวพัดพาไอน้ำและพุ่งไปที่โคนกำแพงไม้แดงที่สร้างขึ้นมาหลายปีก็เปียกโชกไปด้วยฝน ลายน้ำจางๆ ก็ถูกเช็ดออกไปใต้เสื้อผ้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่กับกำแพง
กระดิ่งลมทองแดงที่แขวนอยู่ในทางเดินถูกลมพัดอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงเศร้าและความแตกสลาย
บางครั้งก็มีเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดที่น่าสังเวชหลายครั้งในบ้าน เซี่ยเจิงดูเหมือนจะไม่ได้ยินพวกเขาและเพียงแค่พิงกำแพงโดยพับแขนไว้และจ้องมองไปที่ฝนในฤดูใบไม้ร่วงที่มาถึง
ลมหนาวพัดผมที่ปลิวบนขมับของเขา และบนใบหน้าที่เหมือนหยกของเขา มีรอยเลือดเล็กๆ ปลิวไปตามลม และดวงตาที่ลดลงของเขาเย็นชาราวกับคราบเลือดบนใบหน้าของเขา
หลังจากนั้นไม่นาน แพทย์ที่รักษาคนอยู่ในห้องก็ออกมาพร้อมกล่องยา เซี่ยจงซึ่งรออยู่ที่ทางเดินก็ก้าวไปข้างหน้าทันทีและถามว่า “แม่ทัพจูเป็นอย่างไรบ้าง?”
ดวงตาของเซี่ยเจิงก็มองผ่านไปอย่างแผ่วเบา
แพทย์ส่ายศีรษะเงียบๆ แล้วถอนหายใจ “กล้ามเนื้อและกระดูกขาหักมาสิบปีกว่าแล้วและกลายเป็นเนื้อร้ายไปนานแล้ว ไม่อาจลุกขึ้นได้อีก”
เซี่ยจงก็แขนขาไม่สามรถใช้งานได้เหมือนก่อนอีกต่อไป และเขาก็รู้ถึงความเจ็บปวด หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดเพียงว่า “พยายามรักษาเขาให้ดีที่สุด”
แพทย์พยักหน้าแล้วไปเตรียมยา
บ่าวรับใช้ที่รออยู่ข้างในรีบออกมาและพูดว่า “ท่านโหว แม่ทัพจูบอกว่าเขาต้องการพบท่านขอรับ!”
ความจริงที่เขาค้นหาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว แต่เซี่ยเจิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้อง
แพทย์ขูดเนื้อเน่าของเขาออกแล้วรักษาแผลใหม่ แต่กลิ่นเลือดในบ้านกลับฉุนเป็นพิเศษ
ชายที่นอนอยู่บนเตียงมีหนวดเคราเต็มไปหมด ผมของเขายุ่งเหยิง และมีเหามากมายคลานอยู่รอบๆ ยกเว้นดวงตาที่แวววาวเพียงคู่เดียว นอกนั้นใบหน้าของเขาแทบจะแยกไม่ออก
ขาทั้งสองข้างของเขาหัก เขาถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินอันมืดมิดเป็นเวลาสิบเจ็ดปี และขาของเขาผอมแห้งมากจนเหลือเพียงชั้นผิวหนังเท่านั้น
เซี่ยเจิงมองไปที่ทหารมากประสบการณ์ผู้นี้ซึ่งเคยเป็นแม่ทัพภายใต้การบัญชาการของเมิ่งซูหย่วน และยังเป็นคนของบิดาของเขาด้วย และพูดเพียงว่า “แม่ทัพจู กลับบ้านแล้ว”
จูโหย่วฉางมองไปที่เซี่ยเจิงอย่างแน่วแน่ และทันใดนั้นก็ร้องออกมาอย่างเศร้าโศก “สิบเจ็ดปี……สิบเจ็ดปีแล้ว! ลูกหลานของแม่ทัพเซี่ย เติบโตขึ้นมาอย่างซื่อตรง! ข้าเหล่าจูในช่วงชีวิตของข้า……ในที่สุดข้าก็ได้พบกับทายาทของท่านแม่ทัพอีกครั้ง!”
เมื่อพูดถึงเรื่องเศร้าในอดีต ชายคนหนึ่งที่เคยอยู่ในสนามรบทำได้เพียงทุบขอบเตียงอย่างแรงและร้องไห้
เซี่ยจงก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงจูโหย่วฉางด้วยขาพิการของเขาและถามด้วยตาสีแดง “แม่ทัพจูโปรดระงับความเสียใจด้วย เหตุใดท่านถึงถูกเว่ยเหยียนกักขังมาเป็นเวลากว่าสิบเจ็ดปี? มีเหตุผลอื่นที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการส่งเสบียงที่ล่าช้าหรือ?”
เมื่อจูโหย่วฉางกล่าวถึงความล้มเหลวในการส่งเสบียงในปีนั้น เขาก็รู้สึกสะเทือนใจมากขึ้นเรื่อยๆ และพูดว่า “เว่ยเหยียนนั้นเลวยิ่งกว่าหมูยิ่งกว่าสุนัข! แม่ทัพเมิ่งประสบกับความอยุติธรรมชั่วนิรันดร์! แม่ทัพเฒ่าผู้น่าสงสารเสียชีวิตด้วยความเกลียดชังของผู้คน ตระกูลเมิ่งเต็มไปด้วยผู้ภักดี แต่ไม่สามารถเหลือเลือดเนื้อเชื้อไขไว้ได้แม้แต่คนเดียว!”