บทที่ 125
ฝานฉางอวี้ เซี่ยสืออีและคนอื่นๆ รีบไปที่ลานบ้านด้วยความรวดเร็ว แต่พวกเขาก็มาช้าเกินไป
ลานบ้านทั้งหมดลุกไหม้ไปด้วยเปลวเพลิง และศพของทหารเกราะโลหิตก็เกลื่อนกลาดอยู่ที่ประตู เลือดบนบันไดนั้นดูรกร้างและงดงามท่ามกลางเปลวเพลิง
ฝานฉางอวี้รีบวิ่งเข้าไปในลานบ้านเพื่อมองหาอวี๋เฉียนเฉียน “เฉียนเฉียน?”
นางค้นหาไปหลายห้องโดยไม่เห็นใครเลย ในที่สุดนางก็เห็นแม่ครัวที่หมดสติอยู่ที่ประตูห้องครัว นางแบกแม่ครัวขึ้นมาและช่วยนางออกมาจากลานบ้าน
เมื่อเซี่ยสืออีและคนอื่นๆ นับศพของทหารเกราะโลหิตที่ประตู พวกเขาพบว่าหนึ่งในนั้นยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเขาจึงรีบหยิบโอสถช่วยชีวิตออกมาแล้วให้เขากินไป
ชายคนนั้นลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรงและเห็นว่าเป็นของเขาเอง เขารีบอธิบายเรื่องราวทั้งหมด “มีคนปลอมตัวเป็นทหารม้าเกราะโลหิตและบุกเข้าไปในลานบ้าน เป็นเรื่องยากสำหรับเราที่แยกมิตรหรือศัตรู ทำให้เราเสียเปรียบ……”
เซี่ยสืออีถามว่า “โอรสของพระนัดดาและมารดาของพระองค์อยู่ที่ไหน?”
ชายคนนั้นชี้ไปในทิศทางที่ไม่ชัดเจน “ไปทางทิศตะวันออก……ไปทางทิศตะวันออก……”
เซี่ยสืออีรีบรายงานการค้นพบนี้ให้ฝานฉางอวี้ทราบโดยสั่งให้คนสองสามคนอยู่ที่นี่เพื่อจัดการกับผลที่ตามมา ในขณะที่คนอื่นๆ ยังคงไล่ล่าไปทางทิศตะวันออก
ลานบ้านนี้สร้างขึ้นที่ชานเมือง ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาต้องการปิดเมืองและดำเนินการค้นหาแบบครอบคลุม พวกเขาอาจสูญเสียการติดตามอวี๋เฉียนเฉียนสองคนแม่ลูกไปโดยสิ้นเชิงหากตามไม่ทัน
ฝานฉางอวี้กังวลมากจนนางขึ้นหลังม้าแล้วเหวี่ยงแส้ไปด้านหลัง และไล่ไปทางทิศตะวันออกต่อไป
ทุกคนในกองทหารม้าเกราะโลหิตเป็นหน่วยสอดแนม เซี่ยสืออีมองเห็นได้ทันทีว่าผ้าพันแผลบนแขนที่พันไว้อย่างเรียบง่ายของฝานฉางอวี้นั้นเปื้อนไปเลือดอีกครั้ง เขาปลอบใจและพูดว่า “ผู้บัญชาการ อย่ากังวลมากเกินไป ดูนั่นสิ เป็นร่องใหม่บนพื้น รถม้าที่พวกเขาลักพาตัวอยู่ไม่ใกล้ พวกเราตามมาทันแล้ว”
ฝานฉางอวี้ไม่ตอบสนอง ริมฝีปากของนางยังคงเม้มแน่น
อวี๋เฉียนฉียนเป็นหนึ่งในสหายไม่กี่คนของนาง และเป่าเอ๋อร์มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อพวกเขา ตอนนี้เซี่ยเจิงได้เดินทางไปเมืองหลวงแล้ว และนางไม่สามารถปล่อยให้อะไรเกิดขึ้นกับอวี๋เฉียนเฉียนสองแม่ลูกได้อีก
หลังจากไล่ล่าบนหลังม้าเป็นระยะทางกว่าสิบลี้ จู่ๆ ลูกธนูก็ถูกยิงออกมาจากป่าทึบทั้งสองด้านจากทางหลักข้างหน้า
ฝานฉางอวี้ยกดาบขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อสกัดกั้น และทหารม้าเกราะโลหิตที่ตามมาทั้งหมดล้วนเป็นผู้มีฝีมือสูง แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ม้าบางตัวก็ถูกลูกธนูโจมตีและล้มลง
เซี่ยสืออีพูดด้วยความเกลียดชัง “พวกเขาคงได้ยินเสียงกีบม้า จึงให้คนที่เหลือซุ่มโจมตีที่นี่ล่วงหน้า!”
ฝานฉางอวี้เหลือบมองทหารม้าเกราะโลหิตหลายสิบนายที่เหลืออยู่หลังจากการซุ่มโจมตี และพูดกับเซี่ยสืออี “ข้าจะพาคนไล่ล่าต่อไป เจ้าและคนที่เหลือจัดการกับคนเหล่านั้นในป่า”
เซี่ยสืออีรู้ด้วยว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการพาโอรสของพระนัดดาและมารดาของพระองค์กลับมา “ถ้าอย่างนั้นผู้บัญชาการฝาน โปรดระวังตัวด้วย!”
ฝานฉางอวี้และทหารม้าเกราะโลหิตควบม้าผ่านทางหลักโดยตรง ลูกธนูจากป่าทั้งสองข้างทางพุ่งเข้าหาพวกเขา และพวกเขาก็ยกดาบขึ้นเพื่อสกัดกั้นลูกธนูเหล่านั้น
หากใครถูกธนูยิงโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาจะกลิ้งไปยังที่เซี่ยสืออีและคนอื่นๆ เพื่อกำจัดศัตรูในป่าทึบ
ด้วยวิธีนี้ ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็นำผู้คนบางส่วนออกจากการปิดล้อมห่าฝนลูกธนูไปได้
พวกเขายังคงไล่ตามร่องรอยรถม้าต่อไป และหลังจากวิ่งไปสองสามลี้ พวกเขาเห็นทหารม้าหลายสิบนายเฝ้ารถม้าที่กำลังเคลื่อนที่อยู่บนทางหลัก
ฝานฉางอวี้ตะโกน “มีใครเชี่ยวชาญเรื่องการขี่ม้ายิงธนูไหม? หลีกเลี่ยงรถม้าแล้วยิงธนูให้ข้า!”
นางอ่านตำราเกี่ยวกับทหารมาหลายเล่มแล้ว และแม้ว่านางจะจำเนื้อหาคำทุกคำไม่ได้ แต่นางก็อยู่ในกองทัพเป็นเวลานานและรบไปมากกว่าสิบศึกทั้งเล็กและใหญ่
การไล่ล่าศัตรูมักจะอาศัยแรงผลักดันหากมีแรงผลักดันเพียงพอ ก็สามารถทำให้ศัตรูหวาดกลัวจากระยะไกลได้
หลังจากไปถึงระยะหนึ่งแล้ว การไล่ล่าด้วยลูกธนูถือเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการสร้างแรงผลักดันอย่างไม่ต้องสงสัย
ด้วยธนูและลูกธนูที่ปราบปรามพวกเขา รถม้าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไม่สามารถวิ่งได้เร็วเท่ากับม้าที่บรรทุกคนเพียงลำพัง พวกเขาสามารถแยกทหารม้าได้เพียงเจ็ดหรือแปดนายเพื่อหยุดฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ
อาวุธด้ามยาวบนหลังม้าได้เปรียบกว่าฝานฉางอวี้เหวี่ยงดาบใหญ่ที่ห้อยอยู่บนหลังม้าแล้วกวาดข้าม องครักษ์เงาที่กำลังจะมาถึงไม่ได้เข้าใกล้นางด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาจึงต้องย้ายไปด้านข้าง
ทหารม้าเกราะโลหิตที่ได้รับการคัดเลือกมาอย่างดีในทุกระดับไม่สามารถเทียบได้กับทหารธรรมดาที่ติดตามฝานฉางอวี้ออกจากเมืองในวันนั้น แม้ว่าทักษะการต่อสู้ของพวกเขาจะไม่ดีเท่าเซี่ยอู่ แต่พวกเขาก็ไม่ล้มลงง่ายๆ มีคนไม่กี่คนที่สามารถจัดการองครักษ์เงาได้โดยการร่วมมือกัน นี่มันดีกว่าสถานการณ์ที่ฝานฉางอวี้เผชิญหน้ากับองครักษ์เงามากกว่าสิบคนในวันนั้นมาก
ฝานฉางอวี้ใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่าองครักษ์เงาส่วนใหญ่ที่มาสกัดกั้นนางนั้น ถูกทหารม้าเกราะโลหิตลากไป นางตบก้นม้าอย่างแรงและไล่ตามรถม้าที่อยู่ข้างหน้า
ทันใดนั้น องครักษ์เงาที่ขี่ม้าคอยคุ้มกันอยู่ด้านข้างของรถม้าก็ยกธนูขึ้นและยิงธนูไปที่ฝานฉางอวี้ หลังจากที่ฝานฉางอวี้ตัดลูกธนูไปหนึ่งดอกด้วยดาบของนาง และเนื่องจากม้าเร็วเกินไป นางจึงโน้มตัวลงไปใกล้กับหลังม้ามากที่สุด
เมื่อเห็นว่าพลาด คู่ต่อสู้จึงยิงธนูไปที่ม้าที่ฝานฉางอวี้นั่งอยู่ข้างใต้โดยตรง
เมื่อม้าของฝานฉางอวี้ถูกลูกธนูยิงล้มลงกับพื้น ฝานฉางอวี้ที่อยู่ห่างจากรถม้าของอวี๋เฉียนเฉียนและอวี๋เป่าเอ๋อร์เพียงสองจั้ง
นางกัดฟันแล้วเหวี่ยงเชือกไปรอบมุมของรถม้า จากนั้นนางก็กระโดดขึ้นจากหลังม้า และใช้แรงของเชือกวิ่งไปที่รถม้า
องครักษ์เงาที่ขี่ม้าอยู่รอบๆ รถม้าได้ฟันฝานฉางอวี้ด้วยดาบของเขา ฝานฉางอวี้หลบหลีกไปมาเพื่อหลี่กเลี่ยงมัน
อวี๋เฉียนเฉียนส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างตื่นตระหนกจากรถม้า ฝานฉางอวี้คว้าเชือกด้วยมือทั้งสองข้างแล้วเตะองครักษ์เงาที่บังคับรถม้าออกไป นางเปิดม่านแล้วปลอบโยน “อย่ากลัวเฉียนเฉียน ข้าเอง!”
ในรถม้า อวี๋เฉียนเฉียนใช้มือข้างหนึ่งจับที่ขอบหน้าต่าง และมืออีกข้างจับอวี๋เป่าเอ๋อร์ไว้แน่น นางพูดด้วยความตกใจ “ฉางอวี้?”
ทันทีที่ฝานฉางอวี้ตอบกลับ องครักษ์เงาที่ขี่ม้าก็ฟาดฟันนางด้วยดาบ ฝานฉางอวี้รีบเอนตัวไปข้างหลัง และดาบก็ฟาดไปที่ประตูรถม้า
ฝานฉางอวี้ยกขาขึ้นและเตะรักแร้ของชายคนนั้น ชายคนนั้นก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และครู่ต่อมาเขาก็รู้สึกว่าซี่โครงหน้าอกของเขาหักเพราะการเตะนี้ เขากุมรักแร้ของเขาและตกลงจากหลังม้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ฝานฉางอวี้ลุกขึ้นนั่งและควบคุมบังเหียนเพื่อให้รถม้าวิ่งกลับ นางไม่ลืมที่จะปลอบอวี๋เฉียนเฉียน “อย่ากลัว ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาพาเจ้าไป!”
อวี๋เฉียนเฉียนเหลือบมองผ่านหน้าต่างรถม้าไปยังองครักษ์เงาที่กำลังไล่ล่าและปิดล้อมพวกเขา และพูดอย่างใจเย็น “เป็นแบบนี้ต่อไปต้องแย่แน่ ฉางอวี้เจ้าพาเป่าเอ๋อร์หนีไป!”
ก่อนที่นางจะผลักอวี๋เป่าเอ๋อร์ไปหาฝานฉางอวี้ ม้าของรถม้าก็ถูกองครักษ์เงาคนหนึ่งยิงที่ขาหน้า
ม้าศึกร้องและงอกีบไปข้างหน้า ทำให้รถม้าคว่ำลง
อวี๋เฉียนเฉียนและอวี๋เป่าเอ๋อร์กระเด็นออกจากรถม้า ฝานฉางอวี้ใช้ตัวเองปกป้องพวกเขา แต่หลังของนางกระแทกก้อนหินข้างทาง และนางก็หน้าซีดทันทีด้วยความเจ็บปวด
หลังจากที่รถม้าคว่ำไปบนพื้นเป็นระยะทางไกล น้ำหนักส่วนใหญ่ของมันก็ทำให้รถม้าตกลงไปที่ขอบหน้าผา ในที่สุดรถม้าก็ตกลงมาจากหน้าผาพร้อมกับม้าที่มีลูกธนูอยู่ที่กีบหน้า
อวี๋เฉียนเฉียนลุกขึ้นมานั่งและพบว่าเสื้อผ้าบนหลังของฝานฉางอวี้มีรอยขาดเพราะหินขรุขระ เมื่อนางสัมผัสมันก็มีเลือดเปียกอยู่บนมือของนาง นางกังวลมากจนน้ำตาไหล “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ฝานฉางอวี้เปิดเปลือกตาของนางด้วยความยากลำบากและเห็นองครักษ์เงาที่คุ้มกันรถม้ากำลังเข้ามาใกล้ นางนั่งลงพร้อมกับดาบใหญ่ในมือและจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่องครักษ์เงาที่ไม่รู้จักซึ่งอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงสามจั้ง และสั่งอวี๋เฉียนเฉียน “ไปเร็วเข้า!”
องครักษ์เงาอีกเก้าคนที่ขวางทางกำลังต่อสู้กับทหารม้าเกราะโลหิต โดยอาศัยความได้เปรียบเพราะจำนวนคนของพวกเขา แต่ตราบใดที่พวกนางวิ่งไปที่ด้านข้างของทหารม้าเกราะโลหิตได้ พวกนางยังคงมีโอกาสชนะ
อวี๋เฉียนเฉียนรู้ดีว่านางไม่รู้วรยุทธ์ และการอยู่ต่อในเวลานี้จะกลายเป็นเพียงการเป็นตัวถ่วงของฝานฉางอวี้ นางเหลือบมองฝานฉางอวี้ด้วยน้ำตาคลอ และในท้ายที่สุดนางก็ทำได้เพียงจับมือของอวี๋เป่าเอ๋อร์อย่างโหดร้ายแล้ววิ่งหนี มุ่งหน้าสู่กองทหารม้าเกราะโลหิต
อวี๋เป่าเอ๋อร์มองกลับไปที่ฝานฉางอวี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดจากรอยขีดข่วน และดวงตาของเขาสะท้อนเงาของฝานฉางอวี้ที่ยืนขึ้นด้วยกำลังทั้งหมดของนางพร้อมกับดาบใหญ่ภายใต้แสงของพระอาทิตย์ตกดิน มือของเขาจับมือของอวี๋เฉียนเฉียนไว้แน่น
ในวันนั้นฝานฉางอวี้ต่อสู้กับทหารสิบหกคนนอกเมืองหลู นางยืนหยัดอยู่เป็นเวลานานเพราะพวกเขาต้องการจับเป็นนาง
วันนี้นางได้รับบาดเจ็บ และเป็นเรื่องยากมากที่จะเผชิญหน้ากับองครักษ์เงาทั้งห้าคนที่โจมตีอย่างสุดกำลัง
องครักษ์เงาคนหนึ่งเห็นฝานฉางอวี้ถูกสหายสี่คนรั้งไว้ จึงตรงไปไล่ล่าอวี๋เฉียนเฉียนและบุตรชายของนาง
ถนนบนภูเขาสูงชัน และการแต่งกายของอวี๋เฉียนเฉียนนั้นซับซ้อนและไม่เอื้อต่อการวิ่ง นางเหยียบชายกระโปรงของนางแล้วล้มลง นางกังวลมากจนทำได้เพียงผลักอวี๋เป่าเอ๋อร์เท่านั้นและพูดด้วยความตื่นตระหนก “เป่าเอ๋อร์ วิ่ง!”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ปฏิเสธที่จะทิ้งนางไว้คนเดียวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ร่างเล็กๆ ของเขาก็ทำหน้าที่เป็นไม้ค้ำยันมนุษย์เพื่อช่วยอวี๋เฉียนเฉียนให้ลุกขึ้น
ในขณะนี้ องครักษ์เงาก็ตามมาทันแล้ว
ทหารม้าเกราะโลหิตก็ตะโกนเสียงดัง “ผู้บัญชาการ!”
เป็นเซี่ยอู่และเซี่ยชีที่ได้รับข่าวมาจากไหนก็ไม่ทราบและขี่ม้าตามมาทัน
เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่สามารถพาอวี๋เฉียนเฉียนสองแม่ลูกกลับมาได้ในวันนี้ องครักษ์เงาที่ตามมาทันก็มองตาของอวี๋เป่าเอ๋อร์อย่างเฉียบคม และทันใดนั้นก็เหวี่ยงดาบไปทางเขาโดยไม่มีคำเตือนใดๆ
ฝานฉางอวี้ถูกองครักษ์เงาสี่คนพัวพันและไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณของคนเป็นมารดา เมื่ออวี๋เฉียนเฉียนเห็นดาบนางก็รีบพุ่งไปหาอวี๋เป่าเอ๋อร์โดยไม่ต้องคิด
ดาบถูกฟันไปที่หลังของนาง และเลือดก็กระเซ็นไปทั่วใบหน้าของอวี๋เป่าเอ๋อร์
“รีบ……ไป!” ดวงตาของอวี๋เฉียนเฉียนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อมองไปที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ และนางก็พูดได้เพียงสองคำนี้อย่างยากลำบาก
อวี๋เป่าเอ๋อร์มองไปที่มารดาของเขาที่นอนจมกองเลือดและตกตะลึงอย่างสมบูรณ์
คนคนนั้นต้องการสังหารเขาและมารดาของเขาจริงๆ เหรอ?
เมื่อองครักษ์เงาพบว่าอวี๋เฉียนเฉียนเข้ามารับดาบแทนอวี๋เป่าเอ๋อร์ เขาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อนึกถึงคำสั่งของฉีหมิน ใบหน้าของเขาก็น่าเกลียดมากเป็นพิเศษอีกครั้ง เขารีบหยิบขวดผงยาห้ามเลือดออกมาแล้วโรยมันทั้งหมดบนหลังของอวี๋เฉียนเฉียน
เมื่อฝานฉางอวี้พบว่าอวี๋เฉียนเฉียนถูกฟันลงล้มลงกับพื้น นางก็ส่งเสียงคำรามดังๆ และฟันหลายครั้งเพื่อบังคับองครักษ์เงาทั้งสี่คนที่ปิดล้อมนางอยู่ จากนั้นนางก็ใช้แรงส่งจากการวิ่งฟันองครักษ์เงาที่ฟันอวี๋เฉียนเฉียน
นางไม่มีกำลัง แต่นางยังคงต้องการพาอวี๋เฉียนเฉียนหนีไปด้วยกัน
อวี๋เฉียนเฉียนจับมือฝานฉางอวี้อย่างอ่อนแรงและบอกกับนางด้วยน้ำตาคลอเบ้า “พาเป่าเอ๋อรไป……พาเขาไป พวกเขาไม่ฆ่าข้า แต่พวกเขาจะฆ่าเป่าเอ๋อร์……”
ฝานฉางอวี้มองดูขวดยาทั้งขวดที่โรยอยู่บนหลังของนาง แม้ว่านางจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นางก็เข้าใจว่าสิ่งที่อวี๋เฉียนเฉียนพูดนั้นเป็นความจริง นางใช้กำลังสุดท้ายของนางเพื่ออุ้มอวี๋เป่าเอ๋อร์ที่ดูเหมือนจะหวาดกลัวและมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เซี่ยอู่และเซี่ยชีขี่ม้ามา
องครักษ์เงาทั้งสี่คนที่ต่อสู้กับฝานฉางอวี้ตามมาทัน สองคนพาตัวอวี๋เฉียนเฉียนไป ในขณะที่อีกสองคนยกแขนเสื้อขึ้นและยิงธนูหลายดอกใส่อวี๋เป่าเอ๋อร์ในอ้อมแขนของฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ใช้ร่างกายของนางเพื่อปกป้องอวี๋เป่าเอ๋อร์โดยไม่ต้องคิด
“ผู้บัญชาการ!”
โชคดีที่เซี่ยอู่และเซี่นชีตามมาทันแล้ว เซี่ยอู่ใช้แขนข้างหนึ่งของเขากระโดดลงจากหลังม้าและฟาดลูกธนูที่พุ่งเข้ามาด้วยดาบของเขาด้วยมือข้างเดียว
เซี่ยชีชักธนูของเขาและยิงธนูไปที่องครักษ์เงาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
เสียงกีบม้าดังสนั่นที่ปลายถนน เซี่ยสืออีและคนอื่นๆ ที่กำจัดทหารองครักษ์ในป่าเสร็จแล้วก็รีบตามเข้ามา องครักษ์เงาเมื่อเห็นกำลังเสริมของทหารม้าเกราะโลหิตก็ไม่ต้องการสู้อีกต่อไป ต่างหยิบระเบิดควันขว้างลงพื้นอย่างแรง ฝุ่นผงก็ฟุ้งไปทั่วถนสักพักหนึ่ง
เมื่อควันจางหายไป ไม่มีร่องรอยขององครักษ์เงาเลย
เซี่ยสืออีรีบไปสมทบกับเซี่ยอู่และเซี่ยชีและพูดอย่างตื่นเต้น “พี่อู่ พี่ชี!”
เมื่อหันกลับไป เขาเห็นว่าครึ่งหนึ่งของหลังของฝานฉางอวี้เต็มไปด้วยเลือด และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “ผู้บัญชาการ ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ?”
เซี่ยอู่และเซี่ยชีมีสีหน้าจริงจังอย่างมาก เซี่ยเจิงได้สั่งไว้แล้วก่อนที่เขาจะไปเมืองหลวง ทหารม้าเกราะโลหิตทุกนายจะต้องคุ้มกันฝานฉางอวี้อย่างดี
แต่เขาไปได้เพียงสองวัน ฝานฉางอวี้ก็ได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้ไม่ได้จริงจังกับมันและแค่พูดว่า “เป็นเพียงอาการบาดเจ็บที่ผิวหนัง ไม่เป็นไร”
นางมองไปที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ ซึ่งไม่ได้ร้องไห้หรือสร้างปัญหาในอ้อมแขนของนาง ราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาณของเขาไปแล้ว นางขมวดคิ้วและพูดอย่างปลอบโยน “เป่าเอ๋อร์อย่ากลัวเลย ข้าจะหาทางช่วยแม่ของเจ้า”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ฝังศีรษะของเขาบนไหล่ของฝานฉางอวี้ แม้ไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของเขา แต่ฟันของเขากำลังกระทบกัน และร่างเล็กๆ ของเขาก็สั่นเทา
เมื่อไม่มีรถม้า ก็ได้แต่ขี่ม้าไปจนสุดทาง อวี๋เป่าเอ๋อร์ที่กำลังตกใจกำชายเสื้อของฝานฉางอวี้ไว้แน่น และปฏิเสธที่จะปล่อย ฝานฉางอวี้จึงพาเขาขี่ม้าไปกับนาง
แม้องครักษ์ที่เฝ้าลานบ้านจะเป็นทหารม้าเกราะโลหิต แต่คนของฉีหมินได้ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่นี้ ฝานฉางอวี้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และตัดสินใจซ่อนอวี๋เป่าเอ๋อร์ไว้ในกองทัพก่อน
ไม่ว่าฉีหมินจะเก่งแค่ไหน แต่เขาก็ไม่สามารถเข้าออกกองทัพได้ราวกับว่าไม่มีใครอยู่ได้
ทันทีที่นางเข้าไปในค่ายทหารและหาที่พักให้อวี๋เป่าเอ๋อร์ ถังเผยอี้ก็ส่งคนไปตามนาง
ฝานฉางอวี้รู้ว่าจะไม่สามารถซ่อนเรื่องนี้จากถังเผยอี้ได้จากการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ เช่นการที่ทหารม้าเกราะโลหิตออกจากเมืองในวันนี้
ก่อนออกเดินทางเซี่ยเจิงกล่าวว่าเมื่อไม่มีทางออก ก็ให้ชักชวนถังเผยอี้มาสนับสนุนอวี๋เป่าเอ๋อร์ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ยังไม่ไปไกลขนาดนั้น
ฝานฉางอวี้ปวดศีรษะอยู่พักหนึ่งเช่นกัน โดยสงสัยว่านางควรบอกถังเผยอี้ถึงตัวตนของอวี๋เป่าเอ๋อร์หรือไม่ หลังจากที่นางส่งทหารของถังเผยอี้ออกไปโดยอ้างว่านางจะจัดการกับอาการบาดเจ็บก่อนจะออกไป นางก็ตามหมอหญิงอาหุยมาเพื่อช่วยรักษาบาดแผลที่หลังของนาง
น้ำตาของอาหุยร่วงหล่นทันทีที่ใส่ยาให้แก่นาง ซึ่งทำให้ฝานฉางอวี้รู้สึกละอายใจมากและคอยปลอบนางว่าตัวเองไม่เจ็บไม่ปวด
อาหุยพูดว่า “ผู้บัญชาการเป็นสตรีที่แข็งแกร่ง และไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ แต่อาการบาดเจ็บเหล่านี้ทำให้อาหุยรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นมัน อาหุยร้องไห้เพื่อผู้บัญชาการ”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่เนื่องจากอาหุยพันแผลอย่างระมัดระวัง ร่างกายส่วนบนของนางจึงถูกพันด้วยผ้าพันแผลทั้งหมด และนางดูเหมือนจะเป็นอัมพาต เมื่อคิดว่าในไม่ช้านางจะต้องไปพบถังเผยอี้ นางจึงไม่ได้บอกให้อาหุยพันแผลใหม่
เมื่อฝานฉางอวี้นอนอยู่บนเปลหามและถูกทหารสองคนหามไปพบถังเผยอี้ ถังเผยอี้ก็ตกใจมาก
เขาไม่สามารถแม้แต่จะนั่งนิ่งอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงเดินตรงไปยังเปลหามแล้วมองไปที่ฝานฉางอวี้ “ผู้บัญชาการฝานเป็นอย่างไรบ้าง?”
ฝานฉางอวี้ดูเศร้าใจ “มีโจรชั่วอยู่นอกเมือง ในตอนท้ายของวันข้ากำลังจะออกจากเมืองเพื่อปราบพวกโจร แต่กลับตกลงมาจากหน้าผาโดยไม่ได้ตั้งใจ”
ถังเผยอี้เรียกฝานฉางอวี้มาที่นี่เพราะเขาต้องการถามนางว่านางกำลังทำอะไรอยู่นอกเมือง ตอนนี้นางเริ่มอธิบายเรื่องนี้ แม้ว่านางจะพูดโกหกโดยไม่กะพริบตาก็ตาม แต่ถังเผยอี้ก็ไม่สามารถถามอื่นๆ นางเฉกเช่นนักโทษเพราะอาการบาดเจ็บของนาง เขาเพียงแต่พูดว่า “เมื่อไม่กี่ปีก่อนจี้โจวมีการกวาดล้างพวกโจรไปแล้ว แล้วโจรที่มีความสามารถจากไหนถึงมาทำร้ายผู้บัญชาการฝานเช่นนี้ได้”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยใบหน้าขาวซีด “ภูมิประเทศบนภูเขาสลับซับซ้อน และข้าก็ตกลงโดยไม่ได้ตั้งใจ……”
ขณะที่นางพูด นางก็เริ่มไออย่างหนัก
ถังเผยอี้ทำได้แค่โบกมือ ”เอาล่ะ เอาล่ะ รีบกลับไปพักฟื้นซะเถิด! เจ้าทำตัวเป็นเด็กไปได้ หากเจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสก็แค่ส่งคนมาแจ้งข้า แต่เจ้าให้คนหามเจ้ามาแบบนี้ ทั้งกองทัพไม่รู้ว่าจะพูดถึงข้าเช่นไรบ้าง! -
ฝานฉางอวี้นอนอยู่บนเปลหามและประสานมืออย่างอ่อนแรง “ข้าน้อยผิดไปแล้ว……”
นางโกหกไม่เก่ง และนางก็ไม่กล้ามองถังเผยอี้เพราะความรู้สึกผิดของนาง
ถังเผยอี้ถอนหายใจและจ้องมอง “หยุดมากมารยาทแล้วกลับไปพักฟื้นที่กระโจมของตัวเองซะ!”
หลังจากถูกนำตัวออกจากกระโจมหลัก ฝานฉางอวี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเงียบๆ ในที่สุดนางก็ผ่านพ้นวันนี้ไปได้