บทที่ 130
กองทัพเดินผ่านประตูเจิ้งหยางและรอประกาศอย่างเงียบๆ ที่หน้าประตูอู่
ทั้งสามด้านของกำแพงเมืองซึ่งสูงสิบจั้งเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ด้านหน้ากำแพงเมืองและหวังหลวงที่สูงตระหง่านนี้ พื้นที่ด้านล่างซึ่งสามารถรองรับคนได้เกือบหมื่นคนดูคับแคบไปเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองวังหลวงที่มีรูปร่างเหมือนสัตว์ร้ายขนาดใหญ่บนหลังม้า แต่สิ่งที่นางคิดก็คือถ้าอาศัยอยู่บนแท่นสูงนั้นเป็นเวลานาน จะไม่สามารถมองเห็นความทุกข์ทรมานของผู้คนได้อีกต่อไป และเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็จะถือว่าชีวิตของคนธรรมดาเป็นมดปลวก
มิฉะนั้น ขณะที่นางสังหารศัตรูอยู่ในแนวหน้า ทำไมฮ่องเต้บนบัลลังก์มังกรถึงกังวลว่านางจะส่งผลกระทบต่อการแต่งงานที่เขากำหนด จึงตัดสินใจกำจัดนาง?
ในช่วงภัยแล้งและอุทกภัยเมื่อหลายปีที่แล้ว เพื่อส่งเสริมตระกูลหลี่และปราบปรามเว่ยเหยียน ตระกูลหลี่สมรู้ร่วมคิดกับเจ้าหน้าที่ทุจริตของเว่ยเหยียน เพื่อยักยอกเงินบรรเทาทุกข์ เมื่อมีคนตายมากพอแล้ว เขาจึงหันกลับมาถามถึงความผิดของเว่ยเหยียน
ผู้คนรู้สึกโศกเศร้าและตำหนิเจ้าหน้าที่ที่ทุจริต หวังว่า “สวรรค์” ของพวกเขาจะเปิดตาของพวกเขา แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า “สวรรค์” ของพวกเขาเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา เพียงแค่มองด้วยสายตาที่เย็นชา
ฮ่องเต้หมกมุ่นอยู่กับการได้รับอำนาจ และผู้คนในวังที่สูงส่งไม่ได้กังวลเกี่ยวกับความทุกข์ทรมานของราษฎร แต่กังวลว่าจะโค่นล้มฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองและสานต่อความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลได้อย่างไร
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่ากระเบื้องสีเหลืองเคลือบบนชายคากลายเป็นประกายแวววาว นางลดสายตาลงและกำฝ่ามือแน่น
ทันทีที่พวกนางเข้าไปในประตูอู่ ขุนนางไม่ได้รับอนุญาตให้นั่งบนเกี้ยว และทหารก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ขี่ม้าเข้าไป ขณะที่พวกเขากำลังรออยู่ที่นี่ บ่าวรับใช้ในวังก็มาเอาม้าของพวกเขาไปเก็บ
ถังเผยอี้เห็นท่าทางของฝานฉางอวี้แตกต่างออกไป โดยคิดว่านางได้เข้าเฝ้าเป็นครั้งแรกและรู้สึกกังวล เขามองย้อนกลับไปที่วังหลวงอันสง่างามแล้วพูดว่า “บทกวีของบรรพบุรุษกล่าวว่า ‘เมืองหลวงหยกขาวบนฟากฟ้า ห้าเมืองบนชั้นที่สิบสอง’ ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊หลายคนในโลกที่ใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต แต่พวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะได้เข้าไปยังวังหลวง ผู้บัญชาการฝานสามารถเข้าเฝ้า ณ ตำหนักจินหลวนได้ ตั้งแต่อายุยังน้อยย่อมเป็นคนที่น่าเกรงขามอยู่แล้ว พวกเราได้รับคำสั่งให้มาที่เมืองหลวงเพื่อรับรางวัล ผู้บัญชาการฝานไม่ต้องกังวล เราเข้าวังไปรับรางวัลไม่นานหรอก”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้อธิบายอะไร นางแค่ประสานมือแล้วพูดว่า “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของท่านแม่ทัพ”
ถังเผยอี้ตบไหล่ของนางและไม่พูดอะไรอีก
หลังจากรออีกประมาณหนึ่งเค่อ ก็มีเสียงเรียกจากประตูวังหลายแห่งทะลุผ่านชั้นกำแพงวังและไปถึงด้านนอกประตูอู่
“เบิกตัว แม่ทัพอวิ๋นหุยถังเผยอี้ และผู้ใต้บังคับบัญชาเข้าเฝ้า”
ขันทีที่ประกาศคำสั่งหน้าตำหนักจินหลวนมีเสียงแหลมสูง
“เบิกตัว แม่ทัพอวิ๋นหุยถังเผยอี้ และผู้ใต้บังคับบัญชาเข้าเฝ้า”
องครักษ์จินอู๋ที่ยืนด้วยดาบใต้บันไดหินอ่อนสีขาว มีเสียงที่ทุ้มและหยาบ
“เบิกตัว แม่ทัพอวิ๋นหุยถังเผยอี้ และผู้ใต้บังคับบัญชาเข้าเฝ้า”
การเรียกครั้งสุดท้ายที่ดังก้องอยู่นอกกำแพงเมืองเยี่ยนชื่อส่งเสียงสะท้อนนับไม่ถ้วนระหว่างกำแพงเมืองสูงสิบจั้งทางด้านตะวันออกและตะวันตก
แม้แต่แม่ทัพที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบทางซีเป่ยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสั่นเทาในใจ พวกเขาเข้าใจจริงๆ ว่า “โอรสสวรรค์” หมายถึงอะไร
ประตูด้านตะวันออกเปิดออกอย่างช้าๆ โดยมีถังเผยอี้เป็นผู้นำ และแม่ทัพทหารที่อยู่ด้านหลังพวกเขาเข้าไปในประตูอู่ ข้ามสะพานจินสุ่ย และข้ามประตูไท่เหอเพื่อไปยังพระตำหนักจินหลวน ซึ่งมีขุนนางบุ๋นบู๊หลายร้อยคนรอเข้าเฝ้าในท้องพระโรง
เท่าที่ตาเห็นมีผนังสีแดงและกระเบื้องสีเหลือง และกระเบื้องหินบนพื้นเป็นหินอ่อนสีขาวทั้งหมด เรียกได้ว่าเป็น “เมืองหลวงหยกขาวบนฟากฟ้า” อย่างแท้จริง
ทหารจำนวนมากเดินทางมายังเมืองหลวงเป็นครั้งแรก และรู้สึกประทับใจกับวังหลวงอันยิ่งใหญ่จนไม่กล้าหายใจ
ฝานฉางอวี้ติดตามถังเผยอี้และเดินเคียงข้างกับบุตรชายคนโตของเฮ่อจิ้งหยวน เนื่องจากมีเรื่องคิดอยู่ในใจมากเกินไป วังหลวงอันงดงามที่มีการแกะสลักทองคำและหยกทุกที่จึงไม่กระตุ้นความสนใจของนางมากนัก
บันไดหินอ่อนสีขาวด้านหน้าตำหนักจินหลวนก็เต็มไปด้วยองครักษ์จินอู๋ พวกเขาล้วนสูงใหญ่ แต่ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยรัศมีอันดุร้ายที่สูงกว่าส่วนบนของศีรษะ แทนที่จะเป็นรัศมีโลหิตที่สัมผัสได้จากสนามรบ
เมื่อเข้าไปในท้องพระโรง ฝานฉางอวี้ไม่ได้มองไปรอบๆ เลย แต่นางสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ของทั้งโถง
อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งหัวหน้าขุนนางและผู้บัญชาการทหารว่างทั้งคู่ เซี่ยเจิงอ้างว่าจะมาถึงเมืองหลวงในอีกไม่กี่วันต่อมา ส่วนเว่ยเหยียนอ้างว่าเขาป่วยและไม่ได้เข้าเฝ้ามาหลายวันแล้ว ฝานฉางอวี้เดาว่าตำแหน่งที่ว่างเป็นตำแหน่งของเว่ยเหยียนและเซี่ยเจิง
ถังเผยอี้นำกลุ่มแม่ทัพทหาคุกเข่าทำความเคารพ “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นหมื่นปี!”
ฝานฉางอวี้ก็แสดงความเคารพด้วย เดิมทีนางจะเปิดเผยว่านางเป็นทายาทของตระกูลเมิ่งในพระตำหนักจินหลวน เพื่อบีบให้ฮ่องเต้สอบสวนเว่ยเหยียน แต่มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในภายหลัง ดูเหมือนว่าทั้งตระกูลหลี่และเว่ยเหยียนยังคงมีแผนสำรอง เซี่ยเจิงบอกพวกเขากำลังวางแผนบางอย่างอีกครั้งโดยบอกให้นางนิ่งไว้ก่อน
จากบัลลังก์มังกรแกะสลักสีทองขนาดใหญ่ที่ด้านบน เสียงอันอ่อนโยนเป็นกันเองของฮ่องเต้ดังขึ้น “ลุกขึ้นได้–”
ฝานฉางอวี้ยืนอยู่ด้านหลังถังเผยอี้ เมื่อนางยืนขึ้นและเงยหน้าขึ้นมอง นางเห็นฮ่องเต้สวมชุดมังกรสีเหลืองสดใสนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร
เขาดูเด็กกว่าที่ฝานฉางอวี้จินตนาการไว้มาก เขาสวมเหมี่ยนหลิว[1]ไว้บนศีรษะ และเมื่อเขายิ้ม เขาก็ดูเป็นมิตรอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเขาเป็นเพียงชายหนุ่ม ไม่เหมือนกับบุรุษที่มีอำนาจเหนือใต้หล้า
ฉีเชิงก็เห็นฝานฉางอวี้แล้วเช่นกัน เมื่อดวงตาของเขากวาดมองนาง แม้ว่าเขายังคงยิ้มอยู่ แต่มันทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกับขันทีที่เคยมองนางที่เมืองฉงโจว
ฉีเชิงชี้ไปที่พวกเขาและยิ้มให้กับขุนนางในท้องพระโรง “ขุนนางทุกท่าน ลองดูสิ คนเหล่านี้คือกระดูกสันหลังของต้าอินของเรา!”
ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ทั้งสองด้านของห้องโถงสบตากัน และมีการสนทนาที่เบามาก แต่ไม่มีใครเห็นด้วยกับคำพูดของฮ่องเต้ บรรดาขุนนางฝ่ายบุ๋นยังคงสุภาพ แต่แม่ทัพทหารหลายคนแสดงสีหน้าไม่พอใจ เป็นเพียงเพราะนี่คือตำหนักจินหลวนที่ไม่สามารถใช้เสรีภาพในการหักล้างคำพูดของฮ่องเต้
สามขุนนางและเก้ารัฐมนตรียังคงได้รับการยกย่องนี้ แต่บุคคลที่มีตำแหน่งต่ำสุดที่ติดตามถังเผยอี้ มาที่ราชสำนักในครั้งนี้คือฝานฉางอวี้ ที่มีตำแหน่งผู้บัญชาการทหารม้าระดับห้า
ถ้าจะมาเข้าเฝ้าได้อย่างน้อยก็ต้องเป็นขุนนางระดับห้าในเมืองหลวงและดำรงตำแหน่งสำคัญ เมื่อนั้นถึงจะมีสถานะมาเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรง แต่ถ้าเป็นขุนนางท้องถิ่นต้องมีอย่างน้อยขั้นที่สี่ก่อนจึงจะสามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้
คำพูดของฉีเชิงสร้างศัตรูในราชสำนักให้กับแม่ทัพทหารที่ปราบกบฏได้สำเร็จอย่างไม่ต้องสงสัย
แม้แต่ฝานฉางอวี้ที่เพิ่งเริ่มรับราชการก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อถังเผยอี้ได้ยินคำชมของฮ่องเต้ ก็มีเหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากของเขา เขารีบประสานมือแน่นแล้วพูดว่า “กระหม่อมละอายใจนัก ภักดีต่อฝ่าพระบาทเป็นหน้าที่ของขุนนาง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีใต้เท้าเฮ่อและอู่อันโหวซึ่งเป็นผู้มีส่วนสำคัญที่สุดในการต่อสู้กับกบฏ”
เฮ่อจิ้งหยวนทำงานหนักมาตลอดชีวิตและพลีชีพในสนามรบ ไม่มีขุนนางฝ่ายไหนไม่กล้าเห็นด้วยกับความชอบทางทหารอันโด่งดังที่เซี่ยเจิงมอบให้
ถังเผยอี้นำชื่อคนสองคนนี้ออกไปเพื่อรับการสรรเสริญจากฮ่องเต้ซึ่งคู่ควรกับตำแหน่งและฐานะ
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉีเชิงไม่ได้ลดลง ราวกับว่าคำพูดสรรเสริญที่เขาเพิ่งพูดนั้นไม่ได้ตั้งใจ “ขุนนางเฮ่อและอู่อันโหวเป็นเสาหลักของต้าอินอย่างแท้จริง ฤดูหนาวอันแสนสาหัสกำลังใกล้เข้ามาทางตอนเหนือ อู่อันโหวได้รายงานว่าเขาจะกลับไปที่จิ่นโจวเพื่อตรวจสอบการป้องกันทางทหารก่อนที่จะกลับเมืองหลวง ต้าอินมีอู่อันโหวดังนั้นเราและขุนนางรักทุกท่านก็วางใจแล้ว!”
ทันทีที่กล่าวเช่นนี้ ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ก็พยักหน้าเห็นด้วย
ฉีเชิงยิ้มอีกครั้งและพูดว่า “เมื่อขุนนางเซี่ยกลับมา เราจะประทานเครื่องยศเก้าประการ[2]แก่เขา”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา บรรดาขุนนางต่างก็มองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไร และทั้งท้องพระโรงก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะและยืนอยู่ภายในห้องโถง แอบคิดว่าเครื่องยศเก้าประการเป็นสิ่งต้องห้าม ไม่อย่างนั้นทำไมขุนนางทุกคนถึงทำท่าแบบนี้?
โชคดีที่ฉีเชิงเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว “ขุนนางเฮ่อสิ้นชีพในการรบที่เมืองหลู เราเศร้าเสียใจมาก กินอะไรไม่ได้หลายวัน ตอนนี้เราขอแต่งตั้งให้เขาเป็นจิ้งกั๋วกง เฮ่อซิวอวิ๋นบุตรชายของเขาอยู่ที่นี่หรือไม่?”
เฮ่อซิวอวิ๋นซึ่งยืนอยู่ข้างฝานฉางอวี้ ก้าวออกไปข้างหน้าทันที เขาประสานมือแน่นและก้มศีรษะแล้วพูดว่า “กระหม่อมอยู่นี่”
เฮ่อจิ้งหยวนเป็นแม่ทัพขงจื๊อ[3]ที่มีชื่อเสียง และบุตรชายคนโตของเขาเช่นกัน แม้ว่าเขาจะรู้มีทักษะการต่อสู้แต่ก็มีความรู้ด้านวรรณกรรมเช่นกัน เมื่อเฮ่อจิ้งหยวนไปที่ฉงโจว เฮ่อซิวอวิ๋นก็ดูแลทุกอย่างในจี้โจวแทนเขา และมีเจิ้งเหวินฉางอยู่ในฐานะรองเขา
ฉีเชิงกล่าวว่า “เจ้าคือจิ้นซื่อ[4]อันดับสอง เจ้าฝึกฝนกับบิดาของเจ้ามาหลายปีแล้ว นับจากนี้ไป เราจะมอบตำแหน่งผู้ว่าราชการจี้โจวให้เจ้า”
เฮ่อซิวอวิ๋นขอบคุณและพูดว่า “กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท และจะไม่ทำให้ฝ่าบาททรงผิดหวัง”
ฉีเชิงบอกให้เขากลับไปยืนที่เดิม เมื่อเขาเหลือบมองถังเผยอี้ ถังเผยอี้ไม่รู้ว่าขันทีที่ไปฉงโจวเพื่อประกาศราชโองการพูดอะไรหลังจากที่กลับมาหรือไม่ แม้ว่าเขาจะยังยิ้มอยู่ แต่ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกไม่ดีอยู่เสมอ หลังจากที่ถังเผยอี้ ออกมาแสดงความขอบคุณ ฉีเชิงก็จ้องมองไปที่ฝานฉางอวี้
เขากล่าวว่า “เราได้ยินเรื่องนี้มานานแล้ว ในราชวงศ์ต้าอิน มีแม่ทัพหญิงคนหนึ่งปรากฏตัวท่ามกลางผู้คน ก้าวออกมาใหเราดูหน่อย”
ฝานฉางอวี้ก้าวออกจากและประสานมือ “หม่อมฉันฝานฉางอวี้ ถวายพระพรฝ่าบาท”
ฉีเชิงกล่าวว่า “เงยหน้าขึ้น”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ขุนนางรู้สึกโกรธเล็กน้อย ฝานฉางอวี้เป็นแม่ทัพที่ประสบความสำเร็จทางการทหารมาก แต่คำพูดไร้สาระของฉีเชิง ดูเหมือนเขากำลังจะเลือกนางสนมในวังหลังอย่างไรอย่างนั้น
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว และเงยหน้าขึ้นมองอย่างแน่วแน่ ไม่มีท่าทางเหมือนหญิงสาวในห้องหอบนใบหน้าของนาง มีเพียงรัศมีของคนที่อยู่ในสนามรบเท่านั้น
ริมฝีปากของฉีเชิงโค้งงอและเขาก็ชมเชย “ช่างเป็นดอกโบตั๋นสีทองล้ำค่าจริงๆ!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา สีหน้าขอบรรดาขุนนางก็ตื่นตาตื่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ และแม้แต่ถังเผยอี้ก็เหงื่อออกแทนฝานฉางอวี้
ฮ่องเต้ไม่ได้ยกย่องความสำเร็จของนาง แต่กลับยกย่องรูปลักษณ์ของนาง สิ่งนี้ฟังดูแปลก และฝานฉางอวี้ก็พบว่ามันแปลกในทุกๆ ด้าน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางรู้ว่าฮ่องเต้บนบัลลังก์มังกรคิดที่จะสังหารนางมานานแล้ว และตอนนี้การถูกเขาจ้องมองด้วยดวงตาครึ่งยิ้มก็รู้สึกเหมือนมีหนามอยู่บนหลังของนาง
ชั่วครู่ต่อมาฉีเชิงก็พูดว่า “ขุนนางรักแต่งงานแล้วหรือยัง?”
ร่างกายของฝานฉางอวี้รู้สึกเย็นชา และมือที่ประสานกันก็แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว นางเม้มริมฝีปากแล้วตอบเสียงดัง “ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมีสามีแล้ว”
แม้ว่าเซี่ยเจิงจะใช้ชื่อปลอมเมื่อเขาแต่งงานกับนาง แต่จริงๆ แล้วนางได้รับการบันทึกไว้ในหนังสือแต่งงานในเอกสารอย่างเป็นทางการ สิ่งนี้ไม่ถือเป็นการหลอกลวงเบื้องสูง
ฉีเชิงดูค่อนข้างผิดหวังและถามต่อไปว่า “ตอนนี้สามีของเจ้าอยู่ที่ไหน?”
ฝานฉางอวี้ไม่ได้พูดอย่างถ่อมตัวหรือหยิ่งผยอง “เมื่อต้นปี สามีของหม่อมฉันไปที่ฉงโจวเพื่อเป็นทหาร หม่อมฉันเป็นกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของสามี จึงตามหาเขาและได้เข้าร่วมกองทัพโดยไม่คาดคิด การต่อสู้กับกลุ่มกบฏนั้นโหดร้าย ชีวิตและความเป็นความตายของสามีหม่อมชัดยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด”
ในช่วงสงคราม มีทหารมากมายในกองทัพซึ่งไม่ทราบแน่ชัดว่าอยู่หรือตาย บ้างก็กลายเป็นผู้ถูกละทิ้ง บ้างก็ถูกกองทหารเหยียบย่ำจนตาย และเป็นการยากที่จะระบุตัวตนของพวกเขา นอกจากนี้ยังมีทหารที่เสียชีวิตโดยบังเอิญในป่าอีกด้วย
กองทัพมีบัญชีรายชื่อคนที่ “เหยียนเจิ้ง” เข้าร่วมกองทัพ แต่ตอนนี้ไม่พบคนคนนี้ในกองทัพแล้ว สิ่งที่ฝานฉางอวี้พูดก็คือ “ความจริง” เช่นกัน
สิ่งที่นางพูดคือความรักและชอบธรรมมากไม่ว่าใครจะแสดงความคิดเห็นก็ตาม และสามีของนางเป็นทหารที่ไม่มีใครรู้จักว่ายังมีชีวิตหรือตายในฉงโจวไปแล้ว นางสามารถเรียกตัวเองได้ว่าเป็นหญิงม่ายผู้กล้าหาญ ถ้าฉีเชิงยังคงพูดไร้สาระ คงเป็นคนขี้ขลาดอย่างแท้จริง
ฉีเชิงทราบมานานแล้วเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิง และเมื่อเขาหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาในตำหนักจินหลวน เขาแค่คิดถึงเรื่องคำพูดของเซี่ยเจิงในวันนั้นที่เขาตัดหูข้างหนึ่งของขันทีที่ประกาศราชโองการออก ตอนนี้เขาถูกขัดคอโดยฝานฉางอวี้ ผู้ซึ่งไม่ถ่อมตัวหรือหยิ่งผยองและยังอยู่ต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย เขายังคงสูญเสียความสง่างามต่อหน้าขุนนาง และเกือบจะโกรธเพราะความอับอาย
เขาแทบจะไม่รักษารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและพูดว่า ”ในปีที่สิบเจ็ดของข้าบนบัลลังก์มังกร นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบแม่ทัพหญิง ขุนนางฝานตัดศีรษะของฉางซิ่นอ๋องในการรบที่ฉงโจว และปกป้องเมืองหลูเพียงลำพังเพื่อรอการมาถึงของกำลังเสริม อาจกล่าวได้ว่าขุนนางฝาน มีส่วนสนับสนุนที่ขาดไม่ได้ เราขอแต่งตั้งนางเป็นแม่ทัพอวิ๋นหุย และประทานยศเป็นฮูหยินเก้ามิ่งขั้นที่สอง[5]
แม่ทัพอวิ๋นหุยเป็นตำแหน่งขุนนางขั้นสาม มีอำนาจอย่างแท้จริง ในขณะที่ฮูหยินเก้ามิ่งเป็นเพียงตำแหน่งในนาม
จนถึงขณะนี้ฝานฉางอวี้น่าจะเป็นบุคคลเพียงคนเดียวในราชวงศ์ต้าอินที่ได้รับตำแหน่งด้วยตัวเอง ถัดจากนางคือภรรยาของขุนนางทั้งหลาย ซึ่งได้รับตำแหน่งผ่านทางสามีของตัวเอง
ฝานฉางอวี้ก้มศีรษะและขอบคุณ “หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาท”
หลังจากให้รางวัลแล้วก็เป็นเรื่องปกติที่จะตั้งคำถามถึงความผิด
หลังจากที่ฝานฉางอวี้กลับไปยืนตำแหน่งเดิมแล้ว ก็ได้ยินฮ่องเต้ถามด้วยท่าทีเหนื่อยล้า “ขุนนางทุกท่าน มีอะไรจะกล่าวอีกหรือไม่?”
ชายชราผมขาวมีหนวดมีเครายืนอยู่หน้าแถวขุนนางที่ก้มหน้าก้มตา เดินออกมาจากแถวถือฮู่ป่าน[6]แล้วพูดว่า “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องจะรายงาน”
ฉีเชิงพูดว่า “ท่านราชครูมีเรื่องอันใดหรือ?”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินคำว่าราชครู นางก็เดาว่าชายชราผู้นี้คือราชครูหลี่
เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตระกูลหลี่ทำร่วมกับฉีหมิน นางจึงเงยหน้าขึ้นมองชายชราที่ยืนอยู่ตรงหน้า นางมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจน แต่ร่างของเขาภายใต้เสื้อคลุมสีแดงเข้มที่มีลวดลายนกกระเรียนดูผอมมากราวกับว่าเขาเป็นต้นสนแก่ที่ใกล้โรยรา
เขาถือว่าชีวิตของผู้คนและทหารไม่มีอะไรชัดเจน แต่เขายังคงดูเหมือนผู้ภักดีที่อุทิศทั้งชีวิตเพื่อผู้คนในโลก
ฝานฉางอวี้รู้สึกเพียงว่ามันน่าขันอย่างยิ่ง
ราชครูหลี่เอ่ยอย่างฉุนเฉียวและไม่พอใจจากด้านหน้า “เมืองหลูเกือบจะพ่ายแพ้ ทหารหลายพันคนเสียชีวิตอย่างอนาถ และเฮ่อจิ้งหยวนก็เสียชีวิต ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเว่ยเหยียนสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏ กระหม่อมขอร้องฝ่าบาทให้เว่ยเหยียนต้องรับผิดชอบกับการกระทำ คืนความยุติธรรมสู่จิ้งกั๋วกงและทหารหลายพันคนที่เสียชีวิตอย่างอนาถ!”
หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็คุกเข่าลง
เมื่อเห็นสิ่งนี้ผู้คนจากพรรคหลี่ก็ออกมาทีละคน และขุนนางจำนวนมากก็คุกเข่าลงแทบจะในทันที ขุนนางบางคนที่แต่เดิมไม่ได้คุกเข่า เมื่อเห็นว่าแนวหน้าว่างเปล่าจึงถูกบีบให้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคุกเข่าเข้าแถวถือฮู่ป่านแล้วตะโกนว่า “ฝ่าบาท โปรดลงโทษเว่ยเหยียน คืนความยุติธรรมสู่จิ้งกั๋วกงและทหารหลายพันคนที่เสียชีวิตอย่างอนาถ”
[1] เหมี่ยนหลิว - หมวกที่เต้ทั้งหลายชอบใส่กัน เรียกไม่ถูก แนบรูป
[2] เครื่องยศเก้าประการ - เป็นเครื่องยศที่ฮ่องเต้พระราชทานให้กับพระบรมราชวงศ์ และขุนนางชั้นสูงที่มีความดีความชอบเป็นกรณีพิเศษ เพื่อแสดงถึงการยกย่องสูงสุด
[3] แม่ทัพขงจื๊อ - หมายถึงแม่ทัพที่มีทั้งความกล้าหาญและมีกลยุทธ์ มีทั้งพรสวรรค์ด้านบู๊และบุ๋น มักใช้เพื่อบรรยายถึงแม่ทัพของขงจื๊อที่มีความโดดเด่นทั้งในบู๊และบุ๋นเช่นกัน
[4] จิ้นซื่อ - ตำแหน่งของผู้ที่สอบขุนนางติดในสมัยก่อน
[5] ฮูหยินเก้ามิ่ง - บรรดาศักดิ์ที่ฮ่องเต้จะแต่งตั้งเป็นพิเศษให้กับภรรยาขุนนางที่มีความชอบ โดยมีลำดับขั้นหนึ่งถึงห้า
[6] ฮู่ป่าน - หรือแผ่นป้ายเตือนความจำของเหล่าขุนนางจีนสมัยโบราณ เทียบได้กับสมุดจดบันทึกที่ต้องถือพกติดตัวไปทุกครั้งที่มีการเรียกเข้าประชุม ถวายรายงานเหตุบ้านการเมืองต่างๆ ต่อเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ในพระราชวัง ซึ่งเหล่าขุนนางทั้งหลายจะใช้สองมือยกแผ่น “ฮู่ป่าน” นี้ขึ้นสูงระดับหน้าตอนถวายรายงาน โดยบนแผ่นป้ายนี้อาจมีการเขียนบันทึกเนื้อหาที่ต้องการจะกราบทูล และเมื่อกราบทูลเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จะเก็บเหน็บไว้ที่เอว ซึ่งรวมถึงใช้จดบันทึกพระราชประสงค์ หรือพระราชดำรัสต่างๆ ของฮ่องเต้