บทที่ 131
ถังเผยอี้นั้นตำหนิตัวเองอย่างมากสำหรับการตายของเฮ่อจิ้งหยวน แม้ว่าเขาไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับพรรคหลี่ แต่เมื่อเขาได้ยินคำขอของพวกเขาที่จะให้เว่ยเหยียนรับผิด เขาก็ยกเสื้อคลุมของเขาขึ้นและคุกเข่าลงทันที “กระหม่อมขอวิงวอนฝ่าบาทให้มีการสอบสวนอัครมหาเสนาบดีเว่ยที่สมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏอย่างละเอียดถี่ถ้วน และให้คำอธิบายแก่ทหารที่สังหารศัตรูในแนวหน้าและราษฎรในใต้หล้าด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
ทันทีที่ถังเผยอี้คุกเข่าลง แม่ทัพทุกคนที่ติดตามเขามาที่ตำหนักจินหลวนก็คุกเข่าลงเช่นกัน
ฉีเชิงวางข้อศอกของเขาบนที่วางแขนของบัลลังก์มังกรและใช้มือกดหน้าผากของเขา ใบหน้าของเขาดูไม่มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด “ทุกท่านกำลังทำอะไรอยู่ พวกท่านกำลังกดดันข้าหรือ”
ราชครูหลี่ถือฮู่ป่านไว้ในมือ เคราและผมของเขาเป็นสีขาว คิ้วของเขาลดลงและเขาก็ตอบว่า “กระหม่อมไม่กล้า แต่คนทรยศยังไม่ถูกกำจัด และความอยุติธรรมยังไม่ได้รับการแก้ไข แล้วจะปลอบโยนวิญญาณผู้ภักดีได้อย่างไร? หากกระหม่อมไม่ทูลขอความเป็นธรรมต่อฝ่าบาทก็ไม่คู่ควรที่จะสวมชุดขุนนางนี้ ถ้าเป็นเช่นนั้นกระหม่อมขอลาออกกลับบ้านเกิดจะดีเสียกว่า!”
ฝานฉางอวี้มองไปที่แผ่นหลังที่เหมือนเสาไม้ไผ่บางๆ ของราชครูหลี่ ถ้านางไม่รู้เกี่ยวกับการสมรู้ร่วมคิดระหว่างตระกูลหลี่และฉีหมิน นางคงจะคิดว่าราชครูหลี่เป็นเหมือนเฮ่อจิ้งหยวน ซึ่งเป็นขุนนางที่ที่ดีห่วงใยแว่นแคว้นและชาติบ้านเมือง
มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น
ฉีหมินตบบัลลังก์มังกร เขาโกรธมากจนหัวเราะแล้วพูดว่า “ชี้แนะก็คือชี้แนะ ทำไมท่านราชครูถึงต้องกดดันข้าด้วยการลาออกกลับบ้านเกิดด้วย”
ราชครูหลี่ก้มศีรษะลงเล็กน้อย “กระหม่อมไม่กล้า!”
ในอดีตฮ่องเต้และราชครูหลี่ปราบปรามเว่ยเหยียน บัดนี้เมื่อราชครูหลี่ประณามเหว่ยเหยียน ฮ่องเต้ก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ขุนนางบุ๋นบู๊ได้เห็นสิ่งนี้
คนที่ฉลาดกว่ารีบคิดถึงข่าวลือก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว และแอบสงสัยว่าการค้นพบทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อนั้นเป็นเรื่องจริง
พรรคเว่ยซึ่งนิ่งเงียบมาจนถึงตอนนี้สังเกตเห็นท่าทีของฮ่องเต้จึงลุกขึ้นก้าวมาทันทีและพูดว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีทำงานหนักและประสบความสำเร็จอย่างมาก เขาอุทิศตนให้กับต้าอินมาหลายปีแล้ว ตอนนี้เขาป่วยจึงพักฟื้นอยู่ที่จวน พวกท่านจึงถือโอกาสใส่ร้ายเขาตอนเขาป่วยเช่นนั้นหรือ”
ผู้คนในพรรคหลี่โต้กลับด้วยความโกรธ “คนที่อัครมหาเสนาบดีแนะนำไปกองทัพคือผู้ที่ปล่อยกลุ่มกบฏฉงโจวออกจากเมือง ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียของเมืองหลู ผู้ช่วยกบฏที่ถูกจับก็บอกว่าเว่ยเหยียนสมรู้ร่วมคิดกับพวกกบฎ มีพยานและหลักฐานพร้อม พวกท่านจะโต้แย้งอะไรอีก”
“หลู่ต้าอี้โลภมากอยากประสบสำเร็จอันยิ่งใหญ่ เขากระทำการโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยไม่ฟังคำสั่งของทหารและตกอยู่ในแผนการของกบฏ ถ้ามีใครต้องรับผิดชอบก็เป็นเขาที่ควรต้องรับผิดชอบ การที่เขาเป็นคนของอัครมหาเสนาบดีทำให้ผู้คนเข้าใจผิด พวกท่านอยากจะกล่าวหาว่าเขาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ พวกท่านน่ารังเกียจมาก! พวกท่านสามารถเชื่อคำพูดของผู้ช่วยกบฏคนนั้นได้หรือ? ถ้าหากนี่คือแผนการที่ทำให้เราแตกคอกันของพวกกบฏจะทำอย่างไร!”
“ไม่ว่าจะพูดอะไร หลักฐานก็ชัดเจนแล้ว ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!”
คนทั้งสองกลุ่มในท้องพระโรงทะเลาะกันอย่างดุเดือด ฉีเชิงที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรดูเหมือนจะปวดศีรษะจากเสียงดังและตะโกนว่า “หยุดได้แล้ว!”
ขุนนางที่กล่าวโทษกันและกระตือรือร้นที่จะพับแขนเสื้อขึ้น ในที่สุดก็อดกลั้นและยืนกลับไปยังตำแหน่งเดิมโดยถือแผ่นฮู่ป่านไว้ในมือ
ใบหน้าของฉีเชิงดูน่าเกลียดมาก “ทะเลาะอะไรกัน? พวกท่านคิดว่าตำหนักจินหลวนแห่งนี้เป็นตลาดหรือ?”
ขุนนางทุกคนก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ฉีเชิงกดหน้าผากที่ปวดแล้วพูดว่า “พยานทั้งหมดในคดีที่เว่ยเหยียนสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏจะถูกรวบรวมไว้ที่ศาลต้าหลี่ชั่วคราวและส่งมอบให้กับทั้งสามกรมเพื่อพิจารณาคดี เลิกประชุม!”
หลังจากพูดเช่นนี้ฉีเชิงก็สะบัดเสื้อคลุมของเขาแล้วออกจากตำหนักจินหลวนไป ขันทีที่รออยู่ตรงหน้าก็ตะโกนว่า “เลิกประชุม” ด้วยเสียงแหลมสูงและรีบวิ่งตามฉีเชิงไป
ขุนนางบุ๋นบู๊ด้านล่างคุกเข่าลงและโค้งคำนับบัลลังก์มังกรที่ว่างเปล่าด้านบน “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
เมื่อฝานฉางอวี้ยืนขึ้นร่วมกับขุนนางคนอื่นๆ นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและเหลือบมองบัลลังก์มังกรทองเคลือบด้านบนห้องโถงใหญ่
การพิจารณาคดีของเว่ยเหยียนจะราบรื่นหรือไม่? -
หลังจากออกจากท้องพระโรง ใบหน้าของราชครูหลี่ก็ดูไม่ดีนัก
บุตรชายคนโตของเขาติดตามเขาอย่างใกล้ชิดและกระซิบกับราชครูหลี่ “ฝ่าบาททรงหันไปพึ่งพาเว่ยเหยียนอีกครั้งใช่หรือไม่ขอรับ?”
ราชครูหลี่เป็นอาจารย์ของฉีเชิงมามากว่าสิบปีแล้ว และเขารู้จักฮ่องเต้ที่ถูกบังคับให้นั่งบนบัลลังก์มังกรตั้งแต่อายุยังน้อยเป็นอย่างดี เขาส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พระองค์ทำเช่นนั้น”
เมื่อฉีเชิงขึ้นครองบัลลังก์ครั้งแรก เขาเป็นเพียงเด็กน้อย ดูเผินๆ ขุนนางบุ๋นบู๊ในราชสำนักให้ความเคารพเขา แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีใครสนใจฮ่องเต้น้อยผู้ไม่มีอำนาจที่แท้จริงเลย
ในเวลานั้น เพื่อรักษาความปลอดภัยบัลลังก์ ฉีเชิงติดตามเว่ยเหยียนทุกย่างก้าว
ต่อมาเมื่อเขามีอำนาจมากขึ้น เขาก็ตระหนักว่าเขาเป็นเพียงฮ่องเต้หุ่นเชิด เพื่อที่จะยึดอำนาจจากเว่ยเหยียน เขาจึงเริ่มเข้าใกล้ราชครูหลี่
บางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่เคยเข้าใจถึงอำนาจของฮ่องเต้อย่างแท้จริง ฉีเชิงจึงไม่สามารถทนต่อใครก็ตามที่แบ่งปันอำนาจร่วมกับเขา
เขาใจร้อนเกินไป ก่อนที่เว่ยเหยียนจะล้มลง เขาได้ระวังตัวจากตระกูลหลี่ ซึ่งในที่สุดก็ทำให้ตระกูลหลี่ หันไปร่วมมือกับฉีหมิน จากนั้นเขาก็ตื่นตระหนกและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันกลับไปพึ่งพาเว่ยเหยียนอีกครั้ง
ตราบใดที่เว่ยเหยียนไม่ตกต่ำ แม้ว่าเขาจะยังคงเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด แต่บัลลังก์ก็จะยังคงเป็นของเขา
หลี่หย่วนถิงบุตรชายคนโตของราชครูหลี่ดูถูกเหยียดหยาม “พระองค์ทรงขัดแย้งกับเว่ยเหยียนมาหลายครั้งแล้ว เว่ยเหยียนจะปกป้องพระองค์อยู่อีกได้อย่างไร เมื่อถึงเวลานั้นจะทรงเป็นเพียงสุนัขไร้ที่พึ่ง!”
ราชครูหลี่หยุดเล็กน้อยและเหลือบมองบุตรชายคนโตอย่างใจเย็น
หลี่หย่วนถิงรู้ว่าเขาทำผิดพลาด ดังนั้นเขาจึงมองไปรอบๆ และพบว่าขุนนางทุกคนกำลังจะออกจากวัง และไม่มีใครอยู่ใกล้พวกเขา ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ราชครูหลี่กล่าวว่า “ระมัดระวังตัวเองด้วย อย่าให้หายนะเกิดจากปากของเจ้า”
หลี่หย่วนถิงก้มศีรษะแล้วตอบรับ
ที่บันไดหินอ่อนสีขาวด้านหน้า ฝานฉางอวี้ ถังเผยอี้ยืนอยู่ที่นั่น ทหารบางคนแสดงความยินดีกับถังเผยอี้ และบางกลุ่มก็เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สุภาพบนใบหน้า
ดวงตาของราชครูหลี่ ชะงักค้างอยู่สองสามลมหายใจไปที่แม่ทัพหญิงที่สวมเสื้อคลุมสีแดงและชุดเกราะสีเงินและงดงามราวกับดวงอาทิตย์
หลี่หย่วนถิงรู้ตัวตนที่แท้จริงของฝานฉางอวี้แล้ว เขาลดเสียงลงและพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่า อู่อันโหวปฏิเสธการแต่งงานเพราะสตรีผู้นี้ และได้นำทหารม้าของตระกูลเซี่ยไปช่วยเหลือเมืองหลูเป็นการส่วนตัว ความสัมพันธ์ของพวกเขามีการตายของบิดาอยู่ตรงกลาง ช่างน่าสับสนจริงๆ”
ราชครูหลี่ยังคงเงียบ หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว เขาก็ถามว่า “ยังไม่มีข่าวจากฮวายอันหรือ?”
หลี่หย่วนถิงส่ายศีรษะและกล่าวเสริมว่า “ได้ส่งกำลังคนไปเพิ่มเติมเพื่อตามหาเขาแล้ว”
ราชครูหลี่กล่าว่า “อืม” แล้วยกเท้าขึ้นแล้วเดินหน้าต่อไป
ฝานฉางอวี้ ถังเผยอี้และคนอื่นๆ ไม่ใช่ขุนนางในเมืองหลวง และไม่มีที่พักในเมืองหลวง
ตามกฎเกณฑ์ของต้าอิน อ๋องที่มีศักดินาที่ได้รับคำสั่งให้มาเมืองหลวงจะอาศัยอยู่ในที่จวนที่เตรียมไว้ ส่วนขุนนางที่ถูกเรียกมาเมืองจะพักอยู่ที่จินโจ้วย่วน[1]
แม้ว่าฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ จะได้รับรางวัล แต่พวกเขายังคงต้องรอว่าพวกเขาจะได้ประจำตำแหน่งที่ไหน
ถ้าอยู่ในเมืองหลวง ฮ่องเต้อาจจะประทานจวนหรือจัดสรรที่ดินเพื่อสร้างบ้านของตนเอง หากได้รับมอบหมายต่างเมือง จะต้องไปที่เมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่งนี้
ฝานฉางอวี้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสามแล้วและได้พักที่จินโจ้วย่วน สองสามีภรรยาแซ่จ้าว หนิงเหนียงและเป่าเอ๋อร์และคนอื่นๆ ก็มาอยู่ด้วยกันไม่แออัดเลย
ช่างไม้เจ้าเป็นแพทย์ทหารที่ลงทะเบียนอย่างเป็นทางการในกองทัพแล้ว เขาควรจะไปปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพจี้โจว แต่ไม่ได้มีสถานการณ์รบอีกต่อไป เขารู้สึกว่าเขาไม่มีประโยชน์อะไรในกองทัพ เมื่อได้รับตำแหน่งอีกครั้งจึงลาออกและติดตามไปเมืองหลวง
ในช่วงครึ่งวันที่ฝานฉางอวี้เข้าเฝ้าที่ตำหนักจินหลวน คู่สามีภรรยาสูงอายุพร้อมด้วยเซี่ยอู่และเซี่ยชีได้พาฉางหนิงและเป่าเอ๋อร์ไปเดินเล่นตลาดในเมืองหลวง
เมื่อฝานฉางอวี้กลับมา นางเห็นว่าขนมที่ฉางหนิงซื้อมานั้นกองเกือบเต็มโต๊ะกลม ก่อนที่นางจะดุฉางหนิง ฉางหนิงก็แสดงท่าทางตื่นเต้นกับความแปลกใหม่ต่างๆ ที่นางเห็นบนท้องถนน
“พี่หญิง พี่หญิง มีชายเคราเหลืองที่สามารถพ่นไฟบนถนนได้! ยังมีคนที่เล่นกลและคนที่ทุบหินด้วยหน้าอกของพวกเขา…” ดวงตาของฉางหนิงเป็นประกายและนางแทบจะไม่สามารถนับนิ้วของนางได้เลย
เมื่อเห็นว่านางมีความสุขมาก ฝานฉางอวี้ก็ทนดุนางไม่ได้ นางแค่บีบแก้มสีชมพูของนางแล้วพูดว่า “เจ้าไม่สามารถซนหรือวิ่งเล่นได้เมื่อออกไปนอกบ้าน เจ้าต้องอยู่กับป้าจ้าวและท่านอาเสี่ยวอู่ รู้ไหม?”
ฉางหนิงพยักหน้าอย่างไม่เป็นทางการ จากนั้นกอดแขนข้างหนึ่งของฝานฉางอวี้และเริ่มแกว่ง “พี่หญิง พี่หญิง เมื่อไหร่ท่านจะว่าง ไปเล่นปาลูกดอกกัน ถ้าโยนเข้าก็จะเอากระต่ายตัวน้อยกลับไปได้!”
ฝานฉางอวี้ยิ้มแล้วถามว่า “เจ้าอยากเลี้ยงกระต่ายหรือ?”
ฉางหนิงพยักหน้าอย่างแรง “อื้ม เมื่ออ้วนแล้วได้ให้เจ้าเหยี่ยวกิน!”
คำตอบนี้ทำให้ฝานฉางอวี้ตกตะลึง เมื่อเซี่ยอู่อยู่กับนางในกองทัพ เซี่ยชีและฉางหนิงก็เป็นคนเลี้ยงไห่ตงชิง ต่อมาเซี่ยอู่ได้รับบาดเจ็บและกำลังพักฟื้นอยู่ที่บ้าน และพวกเขาก็ช่วยให้อาหารไห่ตงชิงด้วยกัน
ทั้งคู่รู้วิธีทำให้ไห่ตงชิงเชื่องได้ ฉางหนิงให้อาหารไห่ตงชิงมากขึ้นทุกวัน และเซี่ยชีก็พามันออกไปข้างนอกตอนกลางคืนเพื่อให้ไห่ตงชิงได้บินสักพัก
ในระหว่างวันที่ฝานฉางอวี้พักฟื้นในเมืองหลู ป้าจ้าวไม่สามารถพักผ่อนได้ เพื่อฟื้นฟูสุขภาพของทหารในค่ายที่ได้รับบาดเจ็บ นางไปตลาดเพื่อซื้อไก่และเลี้ยงพวกมันใกล้ค่าย
ในบางครั้งนกเหยี่ยวจะขโมยไก่ไปกิน ซึ่งทำให้ป้าจ้าวกังวลมาก นางจะถอนหายใจทุกวันเมื่อนางกลับมาที่ลานบ้าน ต่อมาเซี่ยชีให้ไห่ตงชิงบินไปรอบๆ ค่ายทหาร เมื่อมันพบกับเหยี่ยวตัวอื่นที่เข้ามาขโมยไก่ ไห่ตงชิงสามารถไล่พวกมันได้ จากนั้นมันก็จิกขนปีกของคู่ต่อสู้ไปครึ่งตัว
ป้าจ้าวชื่นชมไห่ตงชิงในความฉลาดของมัน จากนั้นจึงหันกลับมาป้อนเครื่องในไก่ให้ไห่ตงชิง
หลังจากมาถึงเขตแดนของเมืองหลวง ก็มีคนมากมายและมีสายตามากมาย แม้แต่ในเวลากลางคืนเซี่ยชีและเซี่ยอู่ก็ไม่กล้าพาไห่ตงชิงออกไปบิน ฉางหนิงก็กลายเป็นเด็กตัวกลมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ถ้าเจ้าให้อาหารมันต่อไป เหยี่ยวของเจ้าก็จะอ้วนเกินกว่าจะบินได้”
ป้าจ้าวยังชักชวนอีกว่า “หนิงเหนียง เชื่อฟังเถอะ พวกเรามาถึงเมืองหลวงแล้ว และเราอาศัยอยู่ในบ้านพักของทางการ เราไม่มีที่ของตัวเอง จะเลี้ยงกระต่ายก็ไม่สะดวก หากเราออกจากเมืองหลวงในภายหลัง ง่ายกว่าที่จะย้ายของไม่มีชีวิตกลับไป”
ฉางหนิงจึงก้มศีรษะลงและบีบนิ้วอันอ้วนท้วนของนางและตกลงอย่างไม่เต็มใจ
ป้าจ้าวและลุงจ้าวดึงฝานฉางอวี้ไปเพื่อถามเกี่ยวกับการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ คู่สามีภรรยาสูงอายุอาศัยอยู่ในเมืองชายแดนมาเกือบตลอดชีวิต และไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะไปเมืองหลวง เมื่อได้ยินเรื่องที่ฝานฉางอวี้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าราชการระดับสูง พวกเขาทั้งร้องไห้และหัวเราะ และเช็ดมือด้วยน้ำตา และบอกว่าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้พ่อแม่ของนางและบอกข่าวดีกับพวกเขาในภายหลัง
ฉางหนิงนั่งยองๆ อยู่นอกประตู หยิบไม้เล็กๆ ขึ้นมาแล้ววาดวงกลมบนพื้น ทำหน้ามุ่ยและยังคงคิดถึงกระต่ายสีขาวเหมือนหิมะในกรงของพ่อค้า
รองเท้าผ้าผืนเล็กคู่หนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้านาง และอวี๋เป่าเอ๋อร์ก็ยืนอยู่ตรงหน้านางแล้วพูดกับนางว่า “ข้าจะช่วยเจ้าชนะแล้วเอากระต่ายกลับมา”
ฉางหนิงพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าปาลูกดอกไม่เป็น ท่านอาเสี่ยวชีและท่านอาเสี่ยวอู่ก็ไม่เต็มใจที่จะช่วยข้า……”
อวี๋เป่าเอ๋อร์กล่าวว่า “ให้เวลาข้าสองวัน ข้าจะฝึกซ้อมให้ได้”
จิตใจของเด็กอ่อนไหวอย่างยิ่ง ถ้าไม่มีใครปลอบใจนางยังดี แต่เมื่ออวี๋เป่าเอ๋อร์พูดเช่นนี้ ดวงตาของฉางหนิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดง อากาศเริ่มเย็น ป้าจ้าวใส่เสื้อผ้าให้นางมากขึ้น นางนั่งยองๆ ลงบนพื้นเหมือนลูกบอลนุ่มๆ ราวกับว่านางเป็นกระต่ายอ้วนด้วย นางพูดอย่างเสียใจ “ถ้ากระต่ายถูกคนอื่นชนะไป จะทำอย่างไร?”
อวี๋เป่าเอ๋อร์กล่าวว่า “ยังมีกระต่ายตัวอื่นอยู่ที่ร้านหาบเร่”
ดวงตาของฉางหนิงยิ่งแดงขึ้น นางเช็ดตาแล้วพูดว่า “แต่ข้าแค่อยากได้กระต่ายตัวน้อยในวันนี้”
จู่ๆ อวี๋เป่าเอ๋อร์ก็ถามว่า “เจ้าไม่ได้จะเอากระต่ายไปให้อาหารเหยี่ยวของเจ้าเหรอ? ตราบใดที่ยังเป็นกระต่าย มันก็ไม่เป็นไรนี่?”
ฉางหนิงก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร ขนตายาวของเขาเปื้อนไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารและโศกเศร้า
อวี๋เป่าเอ๋อร์จ้องมองนางอยู่พักหนึ่งแล้วเปลี่ยนคำพูด “วันนี้ข้าจะช่วยเอากระต่ายให้เจ้า แต่เจ้าต้องเก็บมันไว้และอย่าให้อาหารมันแก่เจ้าเหยี่ยว”
ฉางหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกว่ากระต่ายตัวน้อยน่ารักมาก นางจึงพยักหน้าอย่างแรง
นางถามว่า “เจ้าจะชนะได้อย่างไร?”
อวี๋เป่าเอ๋อร์กล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล”
หลังจากคุยกับป้าจ้าวและลุงจ้าวได้สักพัก ฝานฉางอวี้ก็ส่งคู่สามีภรรยาเก่าออกจากห้องและกำลังจะถามเซี่ยอู่ว่าเขาติดต่อกับเซี่ยเจิงในเมืองหลวงอย่างไร แต่นางไม่พบใครเลย
นางตามหาเซี่ยชีซึ่งอาศัยอยู่ที่ลานบ้านและพูดว่า “เสี่ยวชี เสี่ยวอู่อยู่ที่ไหน”
เซี่ยชีพิงไม้กวาดแล้วตอบว่า “คุณชายน้อยบอกว่าต้องการออกไปซื้อของบางอย่าง จึงให้พี่อู่ไปด้วยขอรับ”
อวี๋เป่าเอ๋อร์มีฐานะที่ละเอียดอ่อน ยกเว้นป้าจ้าวและลุงจ้าวที่มักจะเรียกเขาว่าเป่าเอ่อร์ เซี่ยอู่และเซี่ยชีต่างก็เรียกเขาว่าคุณชายน้อย
ฝานฉางอวี้กังวลเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นและถามว่า “เสี่ยวอู่ตามไปคนเดียวหรือ เจ้ารู้ไหมว่าพวกเขาไปที่ไหน”
เซี่ยชีรีบพูดว่า “ท่านแม่ทัพไม่ต้องกังวล คุณชายน้อยบอกว่าจะไปแค่ถนนสองสายที่ไปในตอนเช้าเท่านั้น แม่ทัพถังก็แอบส่งคนตามเขาไปด้วยเช่นกัน”
ฝานฉางอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เซี่ยชีเปลี่ยนมาเรียกนางว่าแม่ทัพ นางไม่คุ้นเคย ดังนั้นนางจึงพูดเพียงว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ดี” และถามว่า “เจ้ารู้ไหม……ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”
แม้ว่าฝานฉางอวี้จะไม่ได้บอกว่าเป็นใคร แต่เซี่ยชีก็รู้จากน้ำเสียงของนางว่านางกำลังถามถึงเซี่ยเจิงและพูดว่า “ท่านโหวมาเมืองหลวงอย่างลับๆ เรายังไม่ได้รับข่าวใดๆ จากท่านโหวเลยขอรับ แม้ตระกูลเซี่ยจะมีจวนอยู่ในเมืองหลวง แต่ท่านโหวก็ระวังตัวอยู่เสมอและจะไม่พักอยู่ในจวนตระกูลเซี่ย เหล่าทหารที่ปราบการกบฏได้พักอยู่ในบ้านพักชั่วคราว และตอนนี้เราทำได้เพียงรอให้ท่านโหวมาพบเท่านั้น”
ฝานฉางอวี้นึกถึงภาพที่นางเห็นที่หน้าต่างร้านอาหารที่หันหน้าไปทางถนนเมื่อนางเข้าไปในเมือง และแอบคิดว่าเขาอยู่ที่นั่นในเวลานั้น เป็นไปได้ไหมที่เขามาเพื่อดูกองทัพเข้ามาในเมืองโดยเฉพาะ
เมื่อเห็นว่านางฟุ้งซ่าน เซี่ยชีจึงถามว่า “ท่านแม่ทัพ มีอะไรเร่งด่วนจะไปพบท่านโหวหรือไม่ขอรับ?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร เจ้าไปทำงานเถิด”
นางต้องการถามเซี่ยเจิงว่าแผนต่อไปของเขาคืออะไร พระนัดดาหายตัวไปชั่วคราว และอวี๋เฉียนเฉียนก็หายตัวไปเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้ถือหางเว่ยเหยียน ทั้งสามกรมจะดำเนินการพิจารณาคดี แต่ไม่รู้ว่าผลของการพิจารณาคดีจะเป็นอย่างไร
ไม่ว่าพรรคหลี่จะชนะหรือพรรคเว่ยจะชนะ ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่าราชสำนักอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก
นางกลับไปที่ห้องของนางแล้วปิดประตู นางแค่ถอนหายใจเบาๆ จากนั้นได้ยินเสียงทุ้มลึก “หาข้ามีเรื่องอันใด”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ และเห็นคนๆ หนึ่งยืนพิงอยู่โดยกอดอกไว้
นางถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”
เซี่ยเจิงตอบว่า “ข้าอยู่ที่นี่มาโดยตลอด”
เมื่อเห็นว่าดวงตาของฝานฉางอวี้ยังคงสับสนมาก เขาก็ยกหน้ากากปลอมตัวในมือของเขาขึ้นมา
แสงที่อีกด้านหนึ่งของม่านเตียงสลัว หลังจากที่เขาเดินออกไป ฝานฉางอวี้สังเกตเห็นว่าเขาสวมเสื้อคลุมองครักษ์อยู่
เขาปลอมตัวเป็นองครักษ์ที่นี่จริงๆ!
ก่อนที่ฝานฉางอวี้จะพูดอะไรได้ เขาก็หยิบเสื้อคลุมขององครักษ์อีกคนออกมาแล้วโยนให้ฝานฉางอวี้ “ใส่สิ ข้าจะพาเจ้าไปพบใครบางคน”
เมื่อเจ้าหน้าที่จากที่อื่นมาที่เมืองหลวง จะมีสายตาจำนวนนับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่ทางเข้าบ้านพักของทางการ ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ไหนและพบกับใคร จะมีคนรายงานทุกอย่างให้พระราชวังทราบโดยละเอียด
หากต้องการหลีกเลี่ยงหูตาเหล่านั้น จะต้องปลอมตัวและแอบออกไป
ฝานฉางอวี้เหลือบมองเซี่ยเจิง เขาไม่ได้สวมหน้ากากและใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลา แต่นางก็รู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเกี่ยวกับอารมณ์ของเขา
ควรจะบอกว่านางสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่นางเห็นเขาบนร้านอาหารเมื่อนางเข้าเมือง นางจึงจงใจยิ้มให้เขาขณะที่นางกำลังจะเดินผ่าน
ในขณะนี้ฝานฉางอวี้ถือชุดทหารองครักษ์ ไม่สนใจถามเขาว่าเขาต้องการพานางไปพบใคร และลังเล “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? สถานการณ์ที่เมืองหลวงไม่ค่อยดีนักเหรอ……”
ก่อนที่นางจะพูดจบประโยคสุดท้าย นางก็ถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดอันแข็งแกร่งและเย็นชา
เซี่ยเจิงไม่ได้ทำอะไรเลย เขาแค่กอดนางแน่นและฝังศีรษะของเขาไว้ที่ไหล่และคอของนาง เหมือนกับชายที่กำลังจมน้ำพยายามกอดท่อนไม้ให้ดีที่สุด
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เพราะนางยังคงถือเสื้อผ้าอยู่ในมือและไม่สามารถกอดเขากลับได้
นางพยายามยื่นมือออกมาเพื่อลูบหลังของเขาและถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนที่นางจะเอื้อมมือออกไป นางก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของอีกฝ่ายแน่นขึ้น
“อย่าขยับนะ ให้ข้ากอดเจ้าสักพัก”
เสียงของเซี่ยเจิงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและแหบห้าว
ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็เกิดภาพลวงตาว่าเขาดูอ่อนแอมากในขณะนี้
ฝานฉางอวี้ไม่สามารถอธิบายสิ่งที่นางรู้สึกในใจได้ นางเพียงแต่รู้สึกว่าหัวใจของนางถูกมือใหญ่จับไว้แน่น และมันทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อย
นางปล่อยมือและให้เสื้อคลุมองครักษ์ร่วงหล่นและกอดเอวที่แคบและแน่นของเขา เช่นเดียวกับที่นางปลอบฉางหนิงในตอนกลางคืนนับครั้งไม่ถ้วนเมื่อบิดาและมารดาของนางจากไป นางกระซิบเพื่อปลอบใจคนที่อยู่ตรงหน้านาง เสียงของนางสงบและไพเราะ “อย่ากลัวเลย ข้าอยู่นี่”
[1] จินโจ้วย่วน - เป็นที่พักอาศัยที่เจ้าหน้าที่จากรัฐและเมืองต่างๆ เดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้หรือจัดการเรื่องต่างๆ ในเมืองหลวง นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ประสานงานสำหรับเจ้าหน้าที่จากเมืองต่างๆ ที่เดินทางมายังเมืองหลวงอีกด้วย