บทที่ 132
หลังจากผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ เซี่ยเจิงก็ยืดตัวตรงขึ้น ใบหน้าที่เย็นชาราวกับหยกไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าความอ่อนแอในช่วงเวลาก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตาของฝานฉางอวี้เท่านั้น
เขายกมือขึ้นเพื่อจับผมที่ปรกใบหน้าทัดหลังใบหูให้นางและพูดว่า “ไปเปลี่ยนชุดเถอะ”
ไม่ว่าฝานฉางอวี้จะมีคำถามมากมายแค่ไหน นางก็ต้องระงับคำถามเหล่านั้นไว้ก่อน
มีคนจำนวนมากเข้ามาในบ้านพัก ดังนั้นหากให้เขาไปรอข้างนอกและมีทหารองครักษ์ฝ่านมาเห็นเข้า มันคงฟังดูไม่ดีถ้าข่าวแพร่กระจายออกไป
ตอนนี้อยู่ในช่วงเวลาพิเศษ ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะให้เขาอยู่ข้างในนี้
นางหยิบชุดองครักษ์ที่ตกลงบนพื้นขึ้นมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินไปด้านหลังฉากบังลม
เมื่อนางปลดชุดเกราะอ่อนบนร่างกายของนาง ฝานฉางอวี้ก็เหลือบมองคนที่ยืนอยู่ในห้องโดยหันหลังอย่างไม่สบายใจ
ยกเว้นคืนก่อนที่เขาจะมาเมืองหลวง เมื่อพวกเขานอนเตียงเดียวกัน พวกเขาจะนอนโดยสวมเสื้อผ้าเสมอ นางไม่เคยเปลื้องผ้าต่อหน้าเขามาก่อน
ฝานฉางอวี้รู้สึกอึดอัดมาก
โดยไม่คาดคิดเซี่ยเจิงที่หันหลังให้นาง ดูเหมือนว่าจะมีตาอยู่ที่ด้านหลังศีรษะของเขา “ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่มอง”
ทันใดนั้น ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่นางตัดสินหัวใจของสุภาพบุรุษด้วยหัวใจของคนพาล นางก้มศีรษะลงและเริ่มขยับเสื้อผ้าของนาง
นอกฉากบังลมมีคำพูดแผ่วเบาของเซี่ยเจิง “สิ่งใดควรเห็น และสิ่งใดไม่ควรเห็น ไม่ใช่ว่าข้าเคยเห็นมาหมดแล้วหรือ?”
ฝานฉางอวี้หยุดมือที่ปลดเสื้อผ้าของนางชั่วคราว ด้วยสายตาที่ดุร้าย นางบีบฉากกั้นด้วยมือเดียว และด้วยเสียง “เปร๊าะ” ฉากบังลมบางส่วนก็ถูกบดขยี้ และนางก็พูดทีละคำ “เซี่ย เจิง!”
มีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ ดังมากมาจากภายนอก “ข้าล้อเล่นนะ เปลี่ยนชุดเร็วเข้า”
ฝานฉางอวี้สวมชุดทหารองครักษ์ และเมื่อนางมองออกไปนอกฉากบังลมอีกครั้งจากมุมหางตา นางก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเจิงตั้งใจหยอกล้อนาง
ดูเหมือนเขาจะไม่อยากให้นางถามคำถามอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงจงใจเปลี่ยนเรื่องเช่นนี้
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินออกไป นางก็ไม่ถามคำถามอีกต่อไป นางติดกระดุมข้อมือแล้วพูดว่า “เจ้าจะพาข้าไปพบใคร?”
ชุดองครักษ์เป็นสีเขียวเข้ม นางรวบผมยาวทั้งหมดแล้วมัดเป็นมวยบนศีรษะ เผยให้เห็นคอสีขาวเรียวของนาง คิ้วของนางคมเข้มอยู่แล้ว ทำให้นางมีจิตวิญญาณแห่งความกล้าหาญที่ไม่เหมือนใคร
หลังจากที่คาดเข็มขัดหนังรอบเอวของนางแน่นแล้ว นางก็สูงเพรียวเกินกว่าจะดูเหมือนบุรุษ
เซี่ยเจิงเอนตัวพิงประตูแกะสลักกลวงที่กั้นระหว่างข้างนอกและข้างใน และมองไปที่ฝานฉางอวี้อย่างเงียบๆ ดวงตาของเขามืดมนราวกับบ่อน้ำโบราณที่ปราศจากแสงสว่าง “ไปถึงที่นั่นเจ้าก็จะรู้เอง”
เมื่อฝานฉางอวี้เข้ามาใกล้ เขาก็ยกมือที่ยื่นออกมาเล็กน้อยแล้วจู่ๆ ก็ปลดชุดของนางออก
ฝานฉางอวี้ตกใจและเบี่ยงกายหนี ผิวบอบบางที่ด้านข้างคอของนางกระทบกับปลายนิ้วที่เย็นเล็กน้อย และทันใดนั้นนางก็รู้สึกชาไปครึ่งตัว
นางดุ “เจ้าจะทำอะไร?”
เซี่ยเจิงมองลงมาที่นาง ประตูและหน้าต่างถูกปิดอย่างแน่นหนา และแสงสว่างในห้องก็สลัว ทำให้ใบหน้าของเขาหล่อเหลาและดูลึกซึ้งยิ่งขึ้น
“เอวของเจ้าเล็กเกินไป จะทำให้ถูกจับได้ ดังนั้นสวมชุดเกราะผ้าฝ้ายสองชั้น”
เสียงของเขาเบามาก และเขาขยับปลายนิ้วไปทางขวา เกี่ยวและดึงและคราวนี้เขาแก้ชุดที่มัดไว้ของฝานฉางอวี้โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง
ด้วยเหตุผลที่ฟังขึ้นนี้ ฝานฉางอวี้จึงไม่สามารถโหดร้ายกับเขาได้ แต่เขาอยู่ใกล้เกินไป และลมหายใจของเขาก็เต็มไปด้วยลมหายใจอันหนาวเย็นเหมือนลมทางเหนือและหิมะผสมกับกลิ่นของสบู่ บวกกับความรู้สึกที่ห่างไกล ประกอบกับการสัมผัสที่อ่อนโยนของปลายนิ้วของเขา ทำให้ปลายจมูกของฝานฉางอวี้ร้อนจนเหงื่อไหลออกมา
เมื่อเขาปลดเข็มขัดหนังรอบเอว ฝานฉางอวี้ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวและปลดมันออกให้เรียบร้อยด้วยมือทั้งสองข้าง “ข้าจะทำเอง”
หากไม่มีเข็มขัดหนังรัดไว้ เสื้อคลุมด้านนอกก็คลี่ออกโดยตรง และเสื้อคลุมชั้นกลางสีขาวราวกับหิมะด้านในก็หลวมมาก มีเพียงสายรัดด้านหน้าสองเส้นเท่านั้น สามารถมองเห็นความโค้งบางของกระดูกไหปลาร้าของนางได้แล้ว
รอยฟันบนกระดูกไหปลาร้าด้านซ้ายจางลงมาก เหลือเพียงรอยขนาดเท่าเมล็ดข้าวด้านบนและด้านล่างเพียงสองรอยเท่านั้น
เมื่อนางพบชุดเกราะผ้าฝ้ายสองชิ้นแล้วมัดไว้รอบเอว ผมที่ปอยผมของนางร่วงหล่นลงมาที่ไหล่และคอของนาง
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อช่วยนางปัดเส้นผมออก ความรู้สึกของผมที่ถูกดึงออกไปบนผิวหนังของนางนั้นช่างน่าคันอย่างอธิบายไม่ถูก นางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเจิง นิ้วของเขาตกลงบนรอยฟันทั้งสองซี่นั้น
ไหล่ของฝานฉางอวี้ห่อเข้าหากันอีกครั้ง - ปลายนิ้วของเขาเย็นมาก
เซี่ยเจิงไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป เมื่อสายตาของเขามองข้ามหน้าอกของนางซึ่งเห็นได้ชัดว่าแนบสนิท เขาก็ถามว่า “เจ้ารัดตัวอีกแล้วเหรอ?”
แน่นอนว่าสิ่งที่เขาสัมผัสกระดูกไหปลาร้านั้นเป็นเพียงสองนิ้ว แต่ฝานฉางอวี้มีภาพลวงตาว่าเขากำลังถือของมีคมไว้ที่คอของนาง และความแข็งแกร่งทั้งหมดในร่างกายของนางดูเหมือนจะถูกดูดออกไประหว่างปลายนิ้วของเขา
นางพยายามรักษาความสงบและพูดว่า “สวมชุดเกราะสะดวกกว่า”
เซี่ยเจิงร้อง “อืม” เบาๆ และถูรอยฟันบนกระดูกไหปลาร้าของนางด้วยปลายนิ้วของเขา และทันใดนั้นแขนขวาของเขาก็ออกแรง รวบเอวของฝานฉางอวี้และวางนางลงบนโต๊ะกลม
ฝานฉางอวี้ไม่ทันได้ตั้งตัวและโน้มตัวไปข้างหลัง โดยใช้สองมือดันโต๊ะไว้เพื่อทรงตัว เมื่อนางกลับมามีสติอีกครั้ง เซี่ยเจิงก็คว้าคางของนางและจูบนาง
ด้วยตำแหน่งนี้บังคับให้นางต้องทน และยังช่วยให้เซี่ยเจิงกดริมฝีปากและลิ้นของเขาเข้าไปในริมฝีปากของนางลึกๆ ได้ง่ายขึ้น
ในขณะที่เขาจูบนาง เขายังคงสามารถดึงมือของเขามาเพื่อช่วยนางกระชับชุดเกราะผ้าฝ้ายที่รอบเอวของนาง เมื่อเขารวบเสื้อคลุมขึ้นและคาดเข็มขัดหนัง เขาก็ลดสายตาลงแล้วมองดูนาง และกัดไหล่ซ้ายของนางผ่านชุด เมื่อดึงมันลงมาก็เหลือเพียงรอยฟันเล็กและใหญ่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยรอยแดงใหม่แล้วเขาก็ปิดเสื้อผ้าให้นาง
ลมหายใจของฝานฉางอวี้ไม่มั่นคงมาก นางจัดเสื้อคลุมของนางให้เรียบร้อยและดูไม่ยุ่งเหยิงอีกต่อไป แต่แก้มของนางอาบย้อมไปด้วยสีแดงเข้ม และข้อนิ้วของนางก็เปลี่ยนเป็นสีขาวจากการออกแรงวางมือบนขอบโต๊ะ
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้น จูบนางอีกสองครั้งบนริมฝีปากสีแดงของนางที่บวมเล็กน้อยจากการจูบของเขาและพูดว่า “ถ้าเจ้ามองข้าเช่นนี้อีกครั้ง วันนี้เราก็ไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกแล้ว”
เสียงของเขาทุ้มต่ำกว่าปกติราวกับว่าเขาเพิ่งดื่มสุรา ทำให้เสียงแหบเล็กน้อย
ความคิดของฝานฉางอวี้ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น และนางคว้าคอเสื้อ ดึงชายคนนั้นลงมาหานาง และอ้าปากกัดไหล่และคอของเขาอย่างแรง
เซี่ยเจิงคำรามเบาๆ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้โต้ตอบ ฝานฉางอวี้ก็ปล่อยเขาและกระโดดลงจากโต๊ะ
นางก้าวไปสองสามก้าวก่อนที่จะหันกลับมามองเขา ดวงตาของนางดุร้ายและเปลี่ยวราวกับเสือดาว “ไปกันเถอะ”
เซี่ยเจิงดึงคอขึ้นเพื่อปกปิดรอยฟันบนไหล่และคอของเขา เขาค่อยๆ ลูบไล้รอยฟันด้วยปลายนิ้วของเขาก่อนที่จะค่อยๆ ก้าวเท้าออกไป
เนื่องจากเซี่ยเจิง บอกว่ามีคนมาแจ้งเซี่ยชีและคนอื่นๆ เองว่านางไปที่ไหน ฝานฉางอวี้จึงไม่ได้ไปหาเซี่ยชีเพื่ออธิบายอีกครั้ง
พวกเขาออกไปโดยอ้างว่าจะซื้อของ หลังจากเข้าไปในร้านค้าที่ขายอักษรวิจิตรและภาพวาด พวกเขาก็ไปที่ชั้นสอง ซึ่งมีเด็กชายคนหนึ่งนำเสื้อผ้ามาให้ทั้งสองคนเปลี่ยน
ฝานฉางอวี้ยืนอยู่ข้างหน้าต่างห้องส่วนตัว เปิดหน้าต่างเล็กๆ แล้วมองดูคนที่สวมชุดสีแดงเลือดสองคน ที่เดิมสวมชุดทหารองครักษ์ก่อนหน้านี้บนถนนตามพวกเขาไปอย่างลับๆ นางหันกลับมาถามเซี่ยเจิง “เจ้ารู้ไหมว่ามีคนติดตามเราตั้งแต่แรก?”
เซี่ยเจิงนั่งที่โต๊ะ ถือถ้วยชาใสด้วยนิ้วมือที่มีสะเก็ดเบาๆ เขายกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “องครักษ์และบ่าวรับใช้ที่นั่น จะติดตามเมื่อมีการเคลื่อนไหว”
ฝานฉางอวี้เข้าใจความหมายของคำพูดของเขา คนเหล่านั้นคือดวงตาของวังหลวง
แม้ว่าเขาจะส่งบ่าวรับใช้หรือองครักษ์ออกไปซื้อของ แต่ฮ่องเต้ก็จะคอยจับตาดูพวกเขาอย่างลับๆ
นางกลับมานั่งที่หน้าโต๊ะกลมที่ปูด้วยผ้าต่วนปักลายวิจิตร แล้วถามว่า “แล้วเราจะไปที่ไหนกันต่อ?”
ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงม้าร้องก็ดังมาจากชั้นล่าง
เซี่ยเจิงวางถ้วยชาในมือลง “รถม้ามาแล้ว”
เมื่อฝานฉางอวี้เห็นเขาลุกขึ้น นางก็หยิบหมวกคลุมหน้าที่เด็กชายมอบให้แล้วเดินตามเขาไป
หมวกคลุมหน้าใบนี้หญิงสาวในเมืองหลวงมักใส่เพื่อปกปิดใบหน้าเมื่อออกไปข้างนอก เมื่อสวมคลุมหน้านี้ ฝานฉางอวี้ไม่จำเป็นต้องกังวลกับการสีที่ใช้อำพรางใบหน้าตนเองอีกต่อไป
เมื่อพวกเขาออกไปข้างนอก มี “คู่รัก” เพิ่มขึ้นมาโดยมีเด็กชายในร้านพาขึ้นไปชั้นบน พบว่าเสื้อผ้าที่ “คู่รัก” สวมใส่นั้นเหมือนกับเสื้อผ้าของนางและเซี่ยเจิงทุกประการ
เมื่อเห็นเด็กชายพยักหน้าไปทางเซี่ยเจิง และ “คู่รัก” ก็เข้าไปในห้องส่วนตัวที่พวกเขาพักอยู่ ฝานฉางอวี้เดาว่าคนเหล่านี้เป็นคนของเซี่ยเจิงด้วย
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูด ดังนั้นนางจึงยังคงเงียบ หลังจากตามเซี่ยเจิงลงไปชั้นล่าง เซี่ยเจิงก็หยิบภาพวาดและอักษรวิจิตรสองชิ้นมาจ่ายเงิน จากนั้นจึงพานางไปที่รถม้าที่จอดอยู่ริมถนน
คนขับสะบัดแส้และขับรถม้าออกไปในเมืองที่พลุกพล่าน ฝานฉางอวี้เปิดมุมหมวกคลุมและมองไปข้างหลังนางสักพัก หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครติดตามเขาแล้ว นางก็ลดม่านลงแล้วถามเซี่ยเจิง “นั่นคนของเจ้าเหรอที่อยู่ในร้าน?”
เซี่ยเจิงนั่งพิงรถม้า ลมพัดม่านที่หน้าต่างรถ และแสงริบหรี่ตกลงมาบนใบหน้าที่ปลอมตัวของเขา แต่ก็ยังไม่สามารถซ่อนรูปลักษณ์ที่เหนือกว่าของร่างกายของเขาได้
เขาตอบว่า “นั่นคือทรัพย์สินของตระกูลจ้าว”
ฝานฉางอวี้ยังคงมีความประทับใจเกี่ยวกับร้านหนังสือของตระกูลจ้าว ซึ่งเดิมเปิดในอำเภอชิงผิง นางไม่คาดคิดว่าตระกูลจ้าวจะมีทรัพย์สินในเมืองหลวงด้วย
หลังจากที่เซี่ยเจิงเริ่มหลับตาเพื่อพักผ่อน ฝานฉางอวี้ก็เปิดมุมเล็กๆ ของม่านรถและมองดูถนนสองข้างทาง
เมืองหลวงมีความเจริญรุ่งเรืองมากกว่าทุกที่ที่นางเคยไป ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉางหนิงมีความสุขมากเมื่อนางกลับมาหลังจากออกไปเดินเล่น
ฝานฉางอวี้เอนข้อศอกและจ้องมองครู่หนึ่ง จากนั้นหันศีรษะและจ้องมองไปที่เซี่ยเจิงผู้หลับตาบางเบา
เขามีบางอย่างอยู่ในใจแต่เขาไม่อยากบอกนาง
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากล่างของนางเล็กน้อย นางไม่ชอบความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นในใจเพราะเรื่องนี้
นางจ้องมองเขาด้วยความมึนงง และคนที่หลับตาอยู่ก็เปิดเปลือกตาของเขาขึ้นมา “เจ้ามองข้าทำไม”
เมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขา ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกผิดครึ่งหนึ่งและเขินอายครึ่งหนึ่ง นางรีบนั่งหลังตรงและกระแอมไอเบาๆ แล้วพูดว่า “ข้าอยากรู้ว่าหน้ากากบนใบหน้าของเจ้าทำมาจากวัสดุอะไร”
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสร้างหน้ากากหนังมนุษย์ เมื่อพวกเขาออกจากบ้านพักของทางการ เขาก็สวมหน้ากากหนังหนังมนุษย์ที่เข้ากับรูปทรงใบหน้าของเขา ในขณะที่ฝานฉางอวี้ใช้สีปลอมใบหน้า
เมื่อไปที่ร้านหนังสือเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า สีบนใบหน้าของนางก็ลบไป
เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด เซี่ยเจิงก็ยกมือขึ้นบนใบหน้าของเขา ดึงหน้ากากที่มีรอยแผลเป็นออกแล้วยื่นให้นาง
หลังจากที่ฝานฉางอวี้รับมันมา นางก็ใช้มือถูมัน ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “สัมผัสไม่ดีเท่าไร”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ข้าคิดว่าเจ้าคงเดาได้ว่าเป็นผิวหนังของมนุษย์”
การแสดงออกของฝานฉางอวี้เปลี่ยนไปทันที เมื่อดวงตาเมล็ดซิ่งของนางเบิกกว้าง รูม่านตาของนางก็หดตัวลงราวกับว่านางเป็นแมวที่หวาดกลัวจริงๆ
เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ เซี่ยเจิงก็ลดสายตาลงเพื่อซ่อนรอยยิ้มในดวงตาของเขา และความหดหู่ที่สะสมอยู่ในหน้าอกของเขาดูเหมือนจะหายไปเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้มีสีหน้าที่อธิบายไม่ได้บนใบหน้าของนาง นางบีบมันด้วยปลายนิ้วโป้งทั้งสองข้างแล้วส่งคืนให้เซี่ยเจิง นางพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “ว่ากันว่าคนใช้หนี้หลังความตาย คนเหล่านี้ตายไปแล้ว และพวกเขายังคงถูกถลกผิวหนังมาทำเป็นหน้ากากอีก สิ่งนี้ส่งผลเสียต่อศีลธรรมของเจ้า ต่อไปเจ้าไม่ควรใช้มันอีก”
เซี่ยเจิงใช้มือข้างหนึ่งจับหน้าผากของเขา จ้องมองนางแล้วพูดอย่างจงใจ “แต่ไม่มีวัสดุใดที่เหมาะสมไปกว่าผิวหนังของมนุษย์ มันมีความเหนียวที่ยอดเยี่ยมและมีความแข็งแกร่งพอดิบพอดี……”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ขยับหน้ากากที่ฝานฉางอวี้มอบให้เขา “ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองใส่ดูสิ”
ใบหน้าของฝานฉางอวี้เปลี่ยนเป็นสีเขียว เมื่อมองดูใบหน้าที่อยู่ใกล้นางมาก นางรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม นางพูดว่า “ข้าไม่ลอง!”
เหมือนแมวป่าพองขนกำลังจะระเบิด
เซี่ยเจิงหัวเราะเบาๆ เล็กน้อย “เจ้าเชื่อจริงๆ เหรอ?”
ฝานฉางอวี้ตระหนักว่านางถูกหลอกและจ้องมองเขาโดยไม่พูดอะไร
เซี่ยเจิงยิ้มและพูดว่า “มันถูกสร้างขึ้นโดยผู้เชี่ยวชาญโดยใช้หลูเจียว”
ในบางครั้งม่านรถจะถูกเปิดออกตามแรงลม และทิวทัศน์นอกหน้าต่างก็กลายเป็นชนบทไปแล้ว
ฝานฉางอวี้ถือหน้ากากด้วยมือข้างหนึ่งแล้วใช้อีกมือกำหมัดไว้ เมื่อคนขับหยุดม้า นางก็โยนหน้ากากไปทางฝั่งตรงข้าม ตามด้วย “ปังปัง” แล้วต่อยมันสองสามครั้ง
เมื่อเซี่ยจงได้ยินเสียงรถม้าออกมาจอดตรงหมู่บ้าน เขาก็ได้ยินเสียงดัง “ปัง ปัง” ดังมาจากรถม้าที่จอดอยู่ที่ทางเข้าของหมู่บ้าน
หลังจากนั้นไม่นาน หญิงสาวในชุดกระโปรงสีกลีบบัวก็กระโดดลงมาก่อน นางมีดวงตาที่สดใส หน้าตาดีแต่ดูดุนิดหน่อย แต่ดวงตาของนางชัดเจนและค่อนข้างซื่อสัตย์จริงใจและเหมือนจะถูกหลอกได้ง่าย
เซี่ยจงไม่รู้จักฝานฉางอวี้ แต่เขาจึงคิดว่าถ้านางถูกพามาที่นี่โดยทหารม้าเกราะโลหิต นางจะต้องไม่ใช่คนนอก
หลังจากนั้นครู่หนึ่งเซี่ยเจิงก็ลงมาจากรถม้า แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาจึงสวมหน้ากากที่มีรอยแผลเป็นกลับมาบนใบหน้าของเขา
เมื่อเซี่ยจงเห็นว่าเป็นเขา เขาก็รีบประสานมือแล้วพูดว่า “ท่านโหว”
เซี่ยเจิงพยักหน้าเบาๆ และเสียงของเขาไม่มีความผิดปกติ “แม่ทัพจูพักฟื้นร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง”
เซี่ยจงตอบว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่ขาของเขาไม่สามารถรักษาได้”
นี่คือสิ่งที่หมอพูดไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ
เซี่ยเจิงหันศีรษะและมองไปที่ฝานฉางอวี้ที่ยังคงโกรธอยู่และพูดช้าๆ “คนที่ข้าอยากพาเจ้าไปพบอยู่ด้านใน”