บทที่ 133
ความหงุดหงิดเล็กน้อยในใจของฝานฉางอวี้หายไปในทันที
นางมองไปที่เซี่ยเจิง จากนั้นจึงมองไปที่ชายชราที่แขนขาไม่ดีที่ออกมาจากหมู่บ้าน แม้ว่านางยังคงสับสน แต่นางก็ผลักประตูที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่งแล้วก้าวเข้าไปด้วยความลังเลเล็กน้อย
เซี่ยจงจ้องมองที่แผ่นหลังของฝานฉางอวี้ และเห็นว่าฝีเท้าของนางมั่นคงและลมหายใจของนางก็สม่ำเสมอยาวนานในขณะที่นางเดิน นางไม่เหมือนสตรีทั่วไป ทันใดนั้นเขาก็คาดเดาในใจ “สตรีผู้นี้……เป็นไปได้ไหมว่านางเป็นลูกหลานของตระกูลเมิ่ง?”
ก็แค่ว่า……ความสัมพันธ์ระหว่างท่านโหวกับสตรีผู้นี้ดูไม่ปกติ?
เซี่ยเจิงไม่ได้ออกความเห็น
ดวงอาทิตย์กำลังตกทางทิศตะวันตก และครึ่งหนึ่งของใบหน้าและขนตาของเขาถูกเคลือบด้วยชั้นทองคำอ่อนในแสงแดด แผ่นหลังของฝานฉางอวี้สะท้อนอยู่ในรูม่านตาของเขา และการแสดงออกในดวงตาของเขาก็โดนแสงแดดสาดส่องเกินกว่าจะมองเห็นได้
เขาพูดว่า “อีกสักครู่ ท่านไปส่งนางกลับด้วยตนเอง”
เซี่ยจงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเขานึกได้ว่าเป็นวันอะไร ดวงตาของเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าเล็กน้อย “เมื่อท่านไปที่นั่น พาคนไปด้วยอีกสองสามคน ข้าเกรงว่าเว่ยเหยียน……”
“ข้ารู้ขอบเขต”
เซี่ยเจิงขัดจังหวะคำพูดของเซี่ยจงและมองดูแผ่นหลังของฝานฉางอวี้ที่อาบไปด้วยแสงสีทองเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหันหลังจากไป
ดวงอาทิตย์อัสดงทอดหลังของเขาไปไกลมาก ทำให้เขาดูโดดเดี่ยวมากยิ่งขึ้นภายใต้แสงนับพัน
ฝานฉางอวี้เข้าไปในลานเล็กๆ และได้ยินเสียงดังมาจากห้องที่มีประตูเปิดเพียงครึ่งเดียว
“ข้าไม่อยากดื่มยาที่ขมจนแทบอาเจียนนี่ เอาสุรามาให้ข้า!”
“แม่ทัพจู โปรดอย่าทำร้ายตนเอง ท่านเป็นโรคเก่า ท่านหมอเตือนท่านซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าอย่าดื่มสุรา”
“น้องชาย ข้าถูกขังมาสิบเจ็ดปีแล้ว ถ้าข้าไม่ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกสุราแผดเผา ลิ้นของข้าก็คงขึ้นสนิมในไม่ช้า!”
ฝานฉางอวี้เข้ามาใกล้และมองเข้าไปผ่านประตูที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง นางเห็นชายมีหนวดมีเครานั่งอยู่ข้างเตียง และชายหนุ่มที่ดูเหมือนบ่าวรับใช้ยืนอยู่ข้างเตียงและถือชามยาอยู่ในมือ
สถานที่ที่ฝานฉางอวี้ยืนอยู่นั้นค่อนข้างถูกบังจากแสง ทำให้คนที่อยู่ข้างในสังเกตเห็นนาง
ชายมีหนวดมีเคราหน้าเหลี่ยมหันศีรษะและมองออกไปข้างนอก ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และเขาก็เรียกนางอย่างไม่แน่ใจ “น้องลี่ฮว๋า?”
ฝานฉางอวี้ไม่รู้จักคนที่เขาเรียกชื่อ ดังนั้นนางจึงยืนข้างประตูโดยไม่ขยับหรือตอบรับ
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่อีกฝ่ายมองนางอย่างระมัดระวัง เขาก็เปลี่ยนคำพูด “ไม่ ลักษณะเหล่านั้นดูไม่เหมือนลี่ฮว๋า……หลี่ฮว๋าไม่มีชีวิตอีกต่อไปแล้ว……”
เขาดูมีความสุขและเศร้าไปพร้อมๆ กัน เขาแทบไม่กล้ามองหน้านางและถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เจ้า……คือฉางอวี้ใช่ไหม?”
ทันทีที่ฝานฉางอวี้ได้ยินเขาเรียกชื่อของนาง นางก็นึกถึงจุดประสงค์ของเซี่ยเจิงที่มาเมืองหลวงก่อนหน้านี้ และทันใดนั้นเขาก็บอกว่าเขาต้องการพาเขาไปพบกับใครบางคน นางจึงเดาว่าบุคคลนี้น่าจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของท่านตาของนาง และนางก็ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นและความโศกเศร้าได้
นางผลักประตูเปิดออกแล้วพูดว่า “ท่านรู้จักข้า ข้าสงสัยว่าท่านคือ……”
อีกฝ่ายแทบจะปิดหน้าและร้องไห้ และสำลักด้วยเสียงสะอื้น “สวรรค์มีตา! ข้าเหล่าจูสามารถพบทายาทของแม่ทัพเมิ่งได้อีกครั้งในชีวิตนี้แล้ว!”
หลังจากสิบเจ็ดปีแห่งความอยุติธรรมและการจากลา จูโหย่วฉางชายสูงเจ็ดฉื่ออดไม่ได้ที่จะร้องไห้เมื่อเห็นบุตรสาวของสหายเก่าของเขาอีกครั้ง เขามองไปที่ฝานฉางอวี้และพูดว่า “ข้าคือลุงจูของเจ้า ข้าเข้าร่วมกองทัพภายใต้การบัญชาการของท่านตาของเจ้าตั้งแต่อายุสิบสี่ ตั้งแต่ทหารธรรมดาไปจนถึงตำแหน่งผู้บัญชาการเจิ้นหู่ และมารดาของเจ้าก็ถือเป็นน้องสาวของข้าเช่นกัน”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้รู้อย่างแท้จริงว่าบุคคลนี้เป็นสหายเก่าของมารดาของนาง นางก็ไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว แต่เมื่อนางเข้าไปยืนใกล้ๆ นางก็พบว่าขาของจูโหย่วฉางที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มนั้นบางเกินไป ไม่เหมือนขาของบุรุษ
นางรู้สึกมีก้อนในลำคอและพยายามควบคุมอารมณ์ของนาง “ท่านลุงจู เกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น? เกิดอะไรขึ้นกับขาของท่าน……?”
จูโหย่วฉางมีสีหน้าเศร้าสร้อยเช่นกัน และเขาพูดด้วยความโกรธ “ความล้มเหลวของแม่ทัพเมิ่งในการขนส่งเสบียงนั้นเกิดจากเจ้าสุนัขเว่ยเหยียน! สำหรับขาที่ไร้ประโยชน์ของข้า……”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ตบกระดูกขาบางๆ ที่อยู่ใต้ผ้าห่มบางๆ และพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวโดยแสร้งทำเป็นไม่สนใจ “มันได้รับบาดเจ็บในสนามรบในเมืองหลัว ดังนั้นอย่าพูดถึงมันเลย ข้าไม่ได้สติมานานมากว่าสิบปีซึ่งช่วยข้าไม่ต้องเจ็บปวดทรมานจากการถูกขัง”
ฝานฉางอวี้รู้สึกเศร้าเมื่อคิดถึงสิ่งที่คนของเซี่ยเจิงพูดที่ประตูก่อนว่าขาของจูโหย่วฉางรักษาไม่ได้อีกต่อไป
นางถามว่า “เว่ยเหยียนขังท่านไว้สิบเจ็ดปีเหรอ?”
เมื่อเขาพูดถึงเว่ยเหยียน จูโหย่วฉางก็กัดฟันด้วยความเกลียดชัง “หากไม่พบตราพยัคฆ์ เขาจะอยู่ไม่เป็นสุข เขาต้องการขังคนอย่างพวกข้าที่ต้องการพลิกคดีให้แม่ทัพเมิ่ง แม่ทัพเซี่ย และองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ”
ฝานฉางอวี้ถามด้วยความประหลาดใจ “การตายของแม่ทัพเซี่ย และองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อเกี่ยวข้องกับเว่ยเหยียนด้วยหรือไม่?”
จูโหย่วฉางเล่าให้ฝานฉางอวี้ฟังเกี่ยวกับรายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้ว และยังบอกฝานฉางอวี้ถึงการคาดเดาที่เขา เซี่ยเจิงและคนอื่นๆ คาดเดาไว้
เขากัดฟันแล้วพูดว่า “ความทะเยอทะยานของโจรผู้นั้นเป็นเพราะเขาต้องการช่วยหุ่นเชิดขึ้นสู่อำนาจและควบคุมราชสำนักด้วยตัวเขาเอง ดังนั้นเขาจึงวางแผนทั้งหมดนี้ ไม่เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงต้องอาศัยอำนาจของตระกูลเว่ยและเซี่ยในกองทัพเพื่อเสนอชื่อองค์ชายสิบเก้าที่ไม่มีรากฐานสืบทอดตำแหน่งฮ่องเต้ต่อทันทีที่องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและองค์ชายสิบหกสิ้นพระชนม์และฮ่องเต้ผู้ล่วงลับจากไป?”
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ได้รู้เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้การส่งเสบียงล่าช้า และความจริงเกี่ยวกับความอยุติธรรมของท่านตาของนาง นางก็ตั้งสติไม่ได้อยู่นาน
นอกจากความเศร้าและความโกรธแล้ว นางยังรู้สึกว่าความจริงของปีนั้นยังมีส่วนที่ถูกปกปิดอยู่
บิดาของนางอาศัยอยู่ในอำเภอชิงผิงมานานกว่าสิบปี แม้ว่าเขาจะเป็นคนเงียบขรึม แต่เขาก็ยังเป็นคนซื่อสัตย์และใจดี เขาเชือดหมูและขายเนื้อ เมื่อมีคนจนมาซื้อของที่ร้าน เขาก็ตั้งใจขายของในราคาที่ถูกลง
หากใครมีปัญหาเขาก็จะพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่ แม้บางครั้งเจอขอทานก็จะบริจาคเงินให้บ้าง
เป็นเพราะเหตุนี้เมื่อบัณฑิตเฒ่าตระกูลซ่งเสียชีวิต มารดาซ่งเด็กกำพร้าและแม่ม่าย มาคุกเข่าที่บนถนนเพื่อขอทานซื้อโลงศพ บิดามารดาของนางจึงไม่ลังเลเลยที่จะช่วยเหลือตระกูลซ่ง
เนื่องจากบิดาของนางเป็นแม่ทัพภายใต้การบัญชาการของท่านตา จึงเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะไม่รู้ว่าการขนส่งเสบียงมีความหมายต่อตระกูลเมิ่งอย่างไร จิ่นโจวจะเป็นอย่างไร และต้าอินจะเป็นอย่างไรเมื่อการขนส่งเสบียงที่ล่าช้า
ฝานฉางอวี้ไม่เชื่อว่าบิดาจะช่วยเว่ยเหยียนใส่ร้ายท่าตาของนางเพื่อสิ่งที่เรียกว่าอำนาจ ทำให้ท่านตาต้องตกอยู่ในฐานะคนบาปมาทุกยุคทุกสมัย และรับภาระหนี้เลือดของทหารและราษฎรหลายแสนคน
นอกจากนี้อวี๋เฉียนเฉียนเคยกล่าวไว้ว่า ฉีหมินเกลียดตระกูลสุย อาจมีเหตุผลว่าทำไมชายารัชทายาทจึงเลือกตระกูลสุย เป็นทางหนีตายของฉีหมิน
กองทัพฉงโจวที่บิดาของนางไปแทนที่กองทัพขนส่งเสบียงไม่ใช่ใครอื่นนอกจากกองทัพฉงโจวที่ติดตามครอบครัวของนาง
มันต้องมีเรื่องอื่นเกิดขึ้นแน่!
ทันใดนั้นฝานฉางอวี้ก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่จูโหย่วฉาง “ลุงจู เว่ยเหยียนอาจเป็นคนทรยศและชั่วร้ายจริงๆ แต่ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อของข้าจะช่วยเว่ยเหยียนทำสิ่งที่ไร้ยางอายเช่นนั้น! ถ้าเขาทำสิ่งที่หน้าละอายต่อท่านตาของข้าจริงๆ ท่านแม่ของข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ให้อภัยเขา เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วนางจะใช้ชีวิตอยู่กับเขามาเป็นเวลาสิบหกปีได้อย่างไร”
เมื่อจูโหย่วฉางได้ยินว่าเมิ่งลี่ฮว๋าใช้ชีวิตอยู่กับเว่ยฉีหลินเขาก็พูดด้วยความโกรธ “เว่ยฉีหลินคนเจ้าเล่ห์คนนั้นต้องหลอกลวงท่านแม่ของเจ้าแน่!”
ฝานฉางอวี้ส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “ถ้าท่านแม่ของข้ายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น นางคงไม่ตายไปพร้อมกับท่านพ่อของข้า หลังจากที่เขาถูกบังคับให้ปลิดชีพตนเอง”
ดวงตาของจูโหย่วฉางแดงก่ำ และน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป “แม่ของเจ้าตายไปพร้อมกับพ่อของเจ้าหรือ?”
ฝานฉางอวี้หรี่ตาลงเพื่อปกปิดความเข้มงวดในดวงตาของนาง “หรืออีกนัยหนึ่ง……นางปลิดชีพตนเองเพื่อช่วยข้าและน้องสาวของข้า”
จูโหย่วฉางถามอย่างกังวล “เกิดอะไรขึ้น?”
ความทรงจำที่เต็มไปด้วยหมอกควันถูกเปิดออก และด้วยความงุนงงฝานฉางอวี้ได้เห็นฤดูหนาวอันเยือกเย็นในตำบลหลินอันอีกครั้งเมื่อปีที่แล้ว กระดาษเงินขาวลอยลงมาพร้อมกับหิมะที่ปลิวว่อน และทางการก็ใช้เกวียนเพื่อเข็นร่างของบิดามารดาของนางกลับมา มันปกคลุมไปด้วยหิมะบางๆ……
นางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “สิบหกปีที่แล้วด้วยความช่วยเหลือจากเฮ่อจิ้งหยวนหรือท่านลุงเฮ่อ ท่านพ่อท่านแม่ของข้าปลอมทะเบียนราษฎร์และตั้งรกรากอยู่ในอำเภอชิงผิง จดหมายพร้อมลายมือของเว่ยเหยียนที่เขียนถึงท่านตาของข้านั้นอยู่ในมือของท่านพ่อท่านแม่ของข้ามาโดยตลอด”
“ในช่วงต้นฤดูหนาวปีที่แล้วท่านลุงเฮ่อได้รับคำสั่งจากเว่ยเหยียนให้สังหารบิดามารดาของข้า เดิมทีท่านลุงเฮ่อต้องการบอกพ่อแม่ของข้าและปล่อยให้พวกท่านพาข้าและน้องสาวหนีไปที่อื่น แต่พ่อแม่ของข้ากลัวที่จะทำให้ท่านลุงเฮ่อเดือดร้อน ดังนั้นพวกเขาจึงเดาว่าด้วยวิธีการของเว่ยเหยียน ต่อไปเขาย่อมไม่ปล่อยหนิงเหนียงและข้าให้มีชีวิตรอดไปอย่างแน่นอน พวกท่านจึงเลือกที่จะปลิดชีพตนเองและใส่จดหมายลงในกล่องแล้วมอบให้ท่านลุงเฮ่อ โดยบอกให้เขาส่งกล่องนี้ไปให้เว่ยเหยียน เมื่อเว่ยเหยียนมาค้นหามันที่บ้านของข้า สิ่งนี้เพื่อช่วยชีวิตของข้าและชีวิตของหนิงเหนียง”
เมื่อพูดถึงเหตุการณ์ในอดีตนั้นอีกครั้ง ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงก้อนสะอื้นในลำคอ “ท่านพ่อท่านแม่ของข้าต้องรู้เรื่องราวภายในบางอย่างก่อนที่พวกเขาจะถูกเว่ยเหยียนปิดปาก และท่านพ่อของข้าก็ไม่เคยทรยศต่อท่านแม่และท่านตาของข้าเลย! อีกคนที่รู้เรื่องราวภายในอาจเป็นตระกูลสุย น่าเสียดายทั้งฉางซิ่นอ๋องและพระชายาของเขาไม่อยู่แล้ว จึงทำได้เพียงสอบปากคำบ่าวรับใช้ในจวนของเขาเพื่อดูว่าจะได้อะไรเพิ่มเติมหรือไม่”
คนอื่นๆ ที่ไม่รู้จักนิสัยของเมิ่งลี่ฮว๋า อาจคิดว่าคำพูดของฝานฉางอวี้ไม่ถือเป็นหลักฐาน
จูดหย่วฉางเป็นเหมือนพี่ชายของเมิ่งลี่ฮว๋า และเขารู้จักนางเป็นอย่างดี เขาพูดว่า “ข้าไม่สามารถเชื่อใจคนอื่นได้ แต่ข้าเชื่อใจแม่ของเจ้าได้ แม้นางอาจดูนิสัยอ่อนโยน แต่ภายในใจนางก็มีความเข้มแข็ง”
“ในตอนนั้น ท่านตาของเจ้าตกหลุมพรางจากแผนการล่อเสือออกจากภูเขา และถูกทหารเป่ยเจวี๋ยกลุ่มหนึ่งโจมตี แม่ของเจ้าซึ่งเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอหลบอยู่ในค่าย และสังหารทหารเป่ยเจวี๋ยสองคนที่บุกเข้าไปในกระโจมอย่างชาญฉลาด ต่อมาหากพ่อของเจ้ามาไม่ทัน แม่ของเจ้าเกือบจะปาดคอตนเองแล้ว นางไม่ต้องการให้ทหารเป่ยเจวี๋ยจับนางเป็นตัวประกันเพื่อข่มขู่ท่านตาของเจ้า”
เมื่อพูดถึงเหตุการณ์ในอดีตเหล่านี้อีกครั้ง จูโหย่วฉางไม่สามารถซ่อนความเศร้าของเขาได้
สิบเจ็ดปีต่อมา สหายเก่าของเขาก็ถูกฝังอยู่ใต้ดินแล้ว และทุกอย่างก็เปลี่ยนไป!
เขามองไปที่ฝานฉางอวี้ “เจ้าพูดถูก ถ้าเว่ยฉีหลินทรยศต่อแม่ทัพผู้เฒ่าจริงๆ ถ้าแม่ของเจ้ารู้เรื่องนี้ นางจะเป็นคนแรกที่ฆ่าเขา”
ฝานฉางอวี้รู้สึกฟุ้งซ่านเล็กน้อยครู่หนึ่งเนื่องจากคำพูดของจูโหย่วฉาง
มารดาในความทรงจำของนางนั้นอ่อนโยนมากมาโดยตลอด และนางแทบไม่ได้ดุใครเสียงดังด้วยซ้ำ แต่มารดาจากคำบอกเล่าของจูโหย่วฉางเป็นอีกด้านของนางที่ฝานฉางอวี้ไม่เคยเห็นมาก่อน มันสดใสราวกับดอกไม้ไฟ
นางยิ้มเล็กน้อย รู้สึกภูมิใจในตัวมารดา แต่ก็เศร้าเช่นกันที่ไม่ว่ามารดาของนางจะเป็นอย่างไร นางก็คงไม่ได้พบกับมารดาอีกต่อไป
จูโหย่วฉางกล่าวว่า “ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับการกบฏของตระกูลสุย ถ้าตระกูลสุยรู้เรื่องราวภายในจริงๆ เป็นไปได้ไหมที่จะใช้ประโยชน์จากการกบฏเพื่อกำจัดเว่ยเหยียน และบอกให้ใต้หล้ารับรู้”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ฝานฉางอวี้กลับมาจากความคิดของนาง
นางกล่าวว่า “ไม่นานหลังจากการกบฏตระกูลสุย ก็มีข่าวลือแพร่สะพัดว่าเว่ยเหยียนวางแผนโศกนาฏกรรมที่จิ่นโจว”
เป็นเพราะเซี่ยเจิงได้ยินข่าวลือดังกล่าวและไปสอบสวนสิ่งที่เกิดขึ้นในปีนั้น ทำให้เขาเกือบถูกเว่ยเหยียนสังหารในสนามรบฉงโจว
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันอย่างช้าๆ
จูโหย่วฉางถามทันที “ข่าวลือนั้นแพร่มาจากตระกูลสุยหรือ?”
ฝานฉางอวี้คิดอยู่นาน ส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “ข้าก็ยังไม่แน่ใจในขณะนี้ เราจะตัดสินใจได้หลังจากสอบปากคำบ่าวรับใช้ในจวนอ๋องเท่านั้น”
คำพูดก่อนหน้านี้ของจูโหย่วฉางได้ปลุกความคิดของฝานฉางอวี้ขึ้นมาจริงๆ ถ้าตระกูลสุยรู้ความลับของปีนั้นและหลักฐานได้ข้อสรุปแล้ว ทำไมไม่บอกต่อใต้หล้าโดยตรงและเปิดเผยความผิดของเว่ยเหยียน
แทนที่จะปล่อยข่าวลือไร้สาระ?
เมื่อนึกถึงสิ่งที่อวี๋เฉียนเฉียนบอกนางในตอนนั้น ฝานฉางอวี้สามารถคาดเดาได้เพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น - โศกนาฏกรรมที่จิ่นโจวในปีนั้นตระกูลสุยก็ไม่ได้ใสสะอาดเช่นกัน!
สำหรับเหตุผลที่ว่าทำไมเว่ยเหยียนถึงเกี่ยวข้องกับตระกูลสุย เหตุผลยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
เพื่อตรวจสอบการคาดเดาของนาง ฝานฉางอวี้หวังว่านางจะกลับไปตอนนี้เพื่อสอบปากคำบ่าวรับใช้ที่ถูกพามายังเมืองหลวง
หลังจากบอกลาจูโหย่วฉางแล้ว นางก็รีบออกจากประตูลานบ้าน แต่เห็นเพียงชายวัยกลางคนที่แขนขาไม่ดีอยู่ที่รถม้าด้านนอก
อีกฝ่ายไม่สามารถทักทายนางได้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าให้นางแล้วพูดว่า “ข้าน้อยเซี่ยจง แม่ทัพของจวนตระกูลเซี่ย ได้รับคำสั่งจากท่านโหวให้รอท่านแม่ทัพที่นี่ และให้พาท่านแม่ทัพไปส่ง”
เพียงเขาใช้คำว่า “แม่ทัพของตระกูลเซี่ย” ฝานฉางอวี้ก็เดาว่าแขนและขาของเขาต้องเกิดเพราะในสนามรบ และนางก็เคารพเขามากยิ่งขึ้น
นางพยักหน้าเล็กน้อยไปทางเซี่ยจงเพื่อเป็นการทักทาย
เนื่องจากเซี่ยเจิงไม่อยู่ที่นั่น นางอดไม่ได้ที่จะถามคำถามเพิ่มเติมสองสามข้อเมื่อนางขึ้นรถม้า “ท่านโหวไปที่ไหนหรือ?”
เซี่ยจงถือบังเหียนม้าด้วยมือเดียวและไม้ค้ำยัน เมื่อเขาได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ เขาก็หยุดครู่หนึ่งหลังจากมองดูฝานฉางอวี้อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ครุ่นคิด และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำอะไรบางอย่างลับหลังท่านโหว
เขากล่าวว่า “วันนี้เป็นวันครบรอบการจากไปของฮูหยิน ท่านโหวคงจะไปที่สุสานของตระกูลเซี่ย”
เซี่ยเจิงกลับเมืองหลวงอย่างลับๆ และการกราบไหว้ในตอนกลางวันอาจถูกค้นพบโดยคนที่ประจำการอยู่อย่างลับๆ ดังนั้นเขาจึงไปที่นั่นตอนค่ำ
คำตอบนี้ทำให้ฝานฉางอวี้หยุดชะงักเมื่อนางยกม่านรถขึ้น นางพบคำตอบสำหรับพฤติกรรมผิดปกติต่างๆ ของเซี่ยเจิงแล้ว
นางไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงฮูหยินเซี่ยสักคำ แต่เมื่อจูโหย่วฉางเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับการกักขังของเขาและการเสียชีวิตของฮูหยินเซี่ย ฝานฉางอวี้ซึ่งเป็นคนนอกก็รู้สึกเศร้า ไม่ต้องพูดถึงเซี่ยเจิงที่เป็นบุตรชายเลย
เขาไม่อยากบอกเรื่องนี้กับนาง อาจเป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้นางเห็นเขาตอนอ่อนแอและเจ็บปวด
ฝานฉางอวี้จับผ้าไหมหนาๆ ของม่านรถแน่นโดยไม่รู้ตัว หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็รู้สึกว่าควรเคารพการตัดสินใจของเซี่ยเจิง
ช่างเถอะ กลับไปที่บ้านพักของทางการก่อน
เซี่ยจงดูเหมือนจะเห็นการตัดสินใจของฝานฉางอวี้และพูดต่อ “ทหารม้าเกราะโลหิตช่วยแม่ทัพจูออกมาและเว่ยเหยียนก็รู้อยู่แล้วว่าท่านโหวซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวง ข้าเกรงว่าเว่ยเหยียนจะใช้โอกาสนี้ในการซุ่มโจมตีในสุสานตระกูลเซี่ย ปกติท่านโหวจะให้คนติดตามไปด้วยเสมอ แต่เมื่อท่านโหวไปที่สุสานในทุกปี เขามักจะอยู่คนเดียวเสมอ และข้าไม่สามารถเกลี้ยกล่อมท่านโหวได้..”
ดวงตาของฝานฉางอวี้เปลี่ยนไป ริมฝีปากของนางเม้มเล็กน้อย และหลังจากเงียบไปสองลมหายใจ นางก็ถามเซี่ยจง “ท่านช่วยพาข้าไปที่สุสานตระกูลเซี่ยได้ไหม”