บทที่ 134
เป็นเวลาพลบค่ำและลมที่พัดมาจากไหล่เขาก็เต็มไปด้วยความเย็นสบายของต้นฤดูหนาว
ตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงมานานหลายร้อยปี และสุสานของตระกูลยังครอบครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งของภูเขาในเขตชานเมืองอีกด้วย
แสงจันทร์สีขาวนวลส่องประกายบนเส้นทางหิน ราวกับว่าหิมะตกครั้งแรก
มีสุสานหลายแห่งอยู่รอบๆ ซึ่งอาจทำให้บรรยากาศมืดมนเล็กน้อยในเวลากลางคืน แต่มีคนยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ ตะเกียงในมือของพวกเขาพลิ้วไหวไปตามสายลมหนาว ทำให้เกิดเป็นสีเหลืองขุ่น
เมื่อเขามาถึงหลุมศพที่ฝังเซี่ยหลินซานและฮูหยินของเขา ชายคนนั้นก็หยุด ลายปักสีทองเข้มบนรองเท้าผ้าของเขาส่องแสงประกายเนื่องจากจากแสงสลัวของโคมไฟ ทำให้ยากต่อการแยกแยะ
บ่าวรับใช้ชราถือกล่องอาหารและนั่งยองๆ เปิดกล่องอาหารและหยิบของเซ่นไหว้ออกมาทีละอย่างเพื่อวางบนแท่นหินหน้าหลุมศพ “คุณหนู ท่านอัครมหาเสนาบดีมาพบท่าน ได้นำขนมอบมู่ซวี่ที่ท่านชื่นชอบมาด้วยขอรับ”
หลังจากวางเครื่องเซ่นไหว้ทั้งสามแล้ว เขาก็หยิบที่จุดไฟและกระดาษสีเหลืองและสีเงินออกมา เขาจุดไฟและค่อยๆ เผามันในเตาอั้งโล่หน้าหลุมศพ และพึมพำ
“พ่อครัวเนี่ยที่ทำขนมอบมู่ซวี่ในครัวใหญ่เริ่มแก่ตัวลงเรื่อยๆ แต่เพราะขนมที่เขาถนัดนี้ท่านอัครมหาเสนาบดีจึงเก็บเขาไว้ถึงยี่สิบเอ็ดปีตั้งแต่ท่านแต่งงานจนถึงปัจจุบัน อีกไม่กี่ปีข้างหน้าเขาคงทำไม่ไหวอีกแล้วและคงต้องลาออกและเพื่อกลับบ้านเพื่อเกิด”
ไฟที่ลุกไหม้ของกระดาษบดบังรัศมีของโคมไฟ สะท้อนถึงความผันผวนและความโศกเศร้าในดวงตาของบ่าวรับใช้ชรา
ลายมือที่สลักด้วยอักษรธรรมดาบนแผ่นศิลานั้นสามารถอ่านได้ชัดเจนเช่นกัน และคำว่า “สุสานของเว่ยหว่าน ภรรยาของแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน” ก็สะดุดตาเป็นพิเศษ
เว่ยเหยียนสวมเสื้อคลุมหนังสีเงินบนไหล่ของเขา จ้องมองไปที่หลุมศพของน้องสาวของเขาอย่างเงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟที่ริบหรี่ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดกับบ่าวรับใช้ชรา “เว่ยฉวน เจ้าออกไปก่อนเถอะ”
บ่าวรับใช้คนเดิมยืนขึ้นและกล่าวคำว่า “บ่าวจะรอท่านที่ทางแยกตรงเชิงเขาเหมือนเช่นปีก่อนๆ”
เว่ยเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย และบ่าวรับใช้ชราก็ทิ้งโคมไฟไว้หน้าสุสานและโค้งคำนับ
ลมพัดแรงขึ้น พัดชายเสื้อคลุมของเว่ยเหยียนและกระดาษที่กำลังลุกไหม้ในเตาอั้งโล่ ทำให้เกิดประกายไฟและขี้เถ้ากระดาษกระจายไปทุกที่
เว่ยเหยียนก้มลงและหยิบกองกระดาษที่ยังไม่ได้เผาที่วางไว้ข้างๆ เตาอั้งโล่ ฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงในเตาอั้งโล่เพื่อเผามัน
เขายังคงเงียบ แม้ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับหลุมศพโดดเดี่ยว แต่เขาไม่สามารถพูดอะไรจากใจได้แม้แต่คำเดียว
นี่คือสิ่งที่เซี่ยเจิงเห็นเมื่อเขาเดินเข้ามาท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เย็นสบาย
เขายืนห่างออกไปสิบก้าว กระตุกมุมปากอย่างเหน็บแนม และคำพูดของเขาเย็นชาและเฉียบคมมาก “ท่านบีบบังคับนางให้ต้องตาย และยังมาพบนางทุกปี ท่านเสแสร้งทำให้ใครดูกัน หรือกลัวว่านางถูกฝังอยู่ใต้ดินจะสบายเกินไป จึงมาที่นี่ปีละครั้งเพื่อให้นางรังเกียจท่านเหรอ?”
เมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้า เว่ยเหยียนก็รู้แล้วว่าใครกำลังเดินมา
เขาหันหน้าไปทางเซี่ยเจิงโดยไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น เขาเผากระดาษในมืออย่างเฉยเมย จากนั้นจึงปัดขี้เถ้าออกจากเสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นยืน
ขณะที่เขาเดินกลับและเดินผ่านเซี่ยเจิง เขาก็หยุดและพูดว่า “ข้าคิดว่าเจ้าหลบซ่อนตัวมาตลอดหลายเดือน วันนี้คงไม่มีความกล้าที่จะมาที่นี่ด้วยซ้ำ”
เซี่ยเจิงยกเปลือกตาขึ้น จ้องมองเขาอย่างเย็นชาราวกับดาบแช่แข็ง และใบหน้าของเขาที่สะท้อนในแสงจันทร์ดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็ง เขากระตุกมุมริมฝีปากของเขาอย่างประชด “ท่านอัครมหาเสนาบดีเว่ยมาเยี่ยมสุสานตระกูลเซี่ยของข้าตอนดึก เพื่อที่จะดูว่าข้าจะมาหรือไม่มาหรือ”
เขาหันหน้าไปทางด้านข้างแล้วพูดประชด “ข้าย่อมไม่กลัวที่จะมาที่นี่ คนที่ต้องการความกล้าที่จะกลับมาอีกครั้งคือท่านไม่ใช่หรือ? หนี้เลือดมากมาย ท่านจะชดใช้อย่างไรหมด”
เว่ยเหยียนเหลือบมองไปด้านข้างของเซี่ยเจิง โดยไม่รู้ว่าเขามีความสุขหรือโกรธ เขายกเท้าขึ้นและเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และเซี่ยเจิงก็จ้องมองไปที่หลุมศพอันเหน็บหนาวของบิดามารดาของเขาที่อยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าเย็นชา ลมยามค่ำคืนพัดผมบนหน้าผากของเขา และดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชาราวกับดวงดาวก็กลอกตาด้วยความโกรธ เขาดึงดาบของเขาออกมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า และโจมตีเว่ยเหยียน ลมดาบนั้นแข็งแกร่งและรวดเร็วราวกับสายฟ้า
“ติ๊ง–”
เสียงกระทบกันของโลหะทำให้เกิดเสียงดังขึ้นในตอนกลางคืน
ทหารต่อสู้ประชิดตัวกัน เสียงนกหวีดยาวแหลมดังขึ้น และประกายไฟก็ถูกยิงออกไป
ทหารหน่วยกล้าตายทั้งหมดที่ซ่อนตัวอยู่รอบๆ สุสานปรากฏตัวขึ้น จ้องมองไปที่เซี่ยเจิงราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม และปกป้องเว่ยเหยียนอย่างแน่นหนาที่ด้านหลัง
มุมปากของเซี่ยเจิงขดลงด้วยความเยือกเย็นและเสียดสี เขาจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่เว่ยเหยียน ซึ่งยืนอยู่ข้างหลังทหารหน่วยกล้าตายกว่าสิบนาย เขายกดาบในมือขึ้นแล้วพูดว่า “เรื่องระหว่างท่านกับข้า ให้มันยุติลงที่นี่วันนี้ไม่ดีเหรอ?”
เมื่อเขาพูดจบ ดวงตาของเขาก็เฉียบคม และทันใดนั้นเขาก็เข้าไปใกล้ทหารหน่วยกล้าตาย ดาบยาวในมือของเขาฟาดฟันไปหลายสิบครั้งในทันที ประกายไฟล้นออกมาจากดาบและพลังอันมหาศาลทำให้กรามของทหารหน่วยกล้าตายเปิดออก เลือดที่ไหลออกมาทำให้ด้ามดาบเปียก และเขาต้องล่าถอยอย่างต่อเนื่อง
ใบหน้าที่หล่อเหลาของเซี่ยเจิงนั้นดุร้ายราวกับปีศาจในขณะนี้ และร่างกายของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยวิญญาณชั่วร้าย เขาถามเว่ยเหยียนอย่างเข้มงวด “ท่านพ่อของข้าสนับสนุนองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ ท่านพ่อขัดขวางทางของท่าน ท่านจึงวางแผนที่สังหารท่านพ่อของข้า เมื่อท่านแม่ของข้ารู้แผนการของเจ้า ท่านจึงต้องการที่จะสังหารท่านแม่ของข้าด้วย?”
ด้วยการแกว่งดาบครั้งสุดท้าย ดาบยาวในมือของทหารหน่วยกล้าตายก็หักออกเป็นสองท่อนพร้อมกับเสียง “เคร้ง”
ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว แต่เขายังคงถูกดาบฟาดไปที่เอวโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างกายของเขากระตุกจนไม่สามารถยืนขึ้นได้ และเลือดสีแดงเข้มก็ค่อยๆ ไหลออกมาจากร่างกายของเขา
เมื่อลมบนภูเขาพัดพา กลิ่นเลือดบนภูเขาส่งกลิ่นคาวคลุ้งมากจนคนแทบอาเจียน
ทหารหน่วยกล้าตายคนอื่นๆ จ้องมองที่เซี่ยเจิงด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่มมากขึ้น
คราวนี้ผู้ที่มากับเว่ยเหยียนต่างก็เป็นทหารหน่วยกล้าตายเทียนจื่อฮ่าว
ทหารเทียนจื่อฮ่าวที่ได้รับการฝึกฝนโดยตระกูลเว่ยนั้น เทียบได้กับแม่ทัพในกองทัพด้วยซ้ำ แต่พวกเขาไม่สามารถอยู่รอดได้เกินหนึ่งเค่อ และเสียชีวิตภายใต้ดาบของเซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงยืนอยู่ไม่ไกล ถือดาบยาวที่มีหยดเลือด ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดหยดเล็กๆ เหลือเพียงไอสังหารที่ชั่วร้ายและน่าเวทนา บนใบหน้าที่หล่อเหลามากเกินไปของเขา
เขาถามเว่ยเหยียน “สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา ท่านกล้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
ลมพัดเศษกระดาษที่ไหม้เป็นเถ้าถ่านและปลิวไปรอบๆ
เว่ยเหยียนรับฟังข้อกล่าวหาโดยละเอียดของเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ขี้เถ้าตกลงบนไหล่ของเขา เขาเหมือนตกอยู่ในภวังค์ และผมขาวตรงขมับของเขาดูเหมือนจะมีผมสีขาวมากขึ้น
ทหารหน่วยกล้าตายซึ่งเฝ้าเว่ยเหยียนจ้องมองไปที่เซี่ยเจิงซึ่งถูกทหารหน่วยกล้าตายคนอื่นๆ ขวางไว้ และพูดกับเขาว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี สถานที่นี้อันตราย ข้าน้อยจะพาท่านออกไปจากที่นี่ก่อน”
เว่ยเหยียนยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ทหารหน่วยกล้าตายล่าถอยออกไป
ทหารหน่วยกล้าตายดูตกตะลึงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่กล้าขัดต่อคำสั่งของเว่ยเหยียน เขาเก็บดาบและถอยกลับไปอยู่ข้างๆ เว่ยเหยียน
เว่ยเหยียนมองเซี่ยเจิงจากระยะสองจั้งด้วยสายตาที่ซ่อนเร้น “เจ้าสมควรเกลียดข้า ถ้าวันนี้เจ้าไม่ฆ่าข้า วันหนึ่งข้าจะตัดศีรษะของเจ้า แต่เจ้าไม่ควรหยิ่งผยองมาสู้กับข้าที่นี่”
เขาปัดขี้เถ้าจากกระดาษออกจากเสื้อคลุมบนไหล่ของเขา “เจ้าไม่สามารถสังหารทหารหน่วยกล้าตายของข้าทั้งหมดด้วยตัวเองได้ แม่ของเจ้ากำลังมองดูอยู่ เจ้าไม่รู้สึกผิดหรือที่มารบกวนความสงบของนาง”
เว่ยเหยียนหันหลังกลับและเดินไปข้างหน้าไปยังเส้นทางหินที่ซึ่งราตรีเริ่มมืดลง
เซี่ยเจิงยืนตรงจุดนั้นโดยถือดาบของเขา และทันใดนั้นก็เยาะเย้ย “ตอนที่นางยังมีชีวิตอยู่ ท่านทนนางแทบไม่ไหว ตอนนี้นางตายไปแล้ว แต่ท่านกลับทำตัวอวดดีมาก ท่านคิดว่าท่านรู้จักนางจริงๆ เหรอ?”
เว่ยเหยียนหยุดชั่วคราวเล็กน้อย จากนั้นเดินต่อไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ทหารหน่วยกล้าตายที่อยู่รอบๆ เซี่ยเจิงไม่กล้าที่จะละสายตาลง ฝ่ามือที่ถือดาบของพวกเขาเปียกโชกไปหมด เพราะกลัวว่าเซี่ยเจิงจะโจมตีอีกครั้งในทันที
หลังจากแน่ใจว่าเว่ยเหยียนอยู่ห่างไกลพอแล้ว เขาก็ชี้ดาบไปที่เซี่ยเจิงก่อนจะก้าวถอยหลังไประยะหนึ่ง และหันหลังกลับและจากไปอย่างรวดเร็ว
ทั่วทั้งสุสานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เนื่องจากเป็นช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว จึงไม่มีแม้แต่เสียงแมลงอีกต่อไป
โคมไฟตกลงสู่พื้นระหว่างการต่อสู้เมื่อสักครู่นี้ ตะกร้าโคมกระดาษและโครงแถบไม้ไผ่ถูกเผา มีเพียงน้ำมันตะเกียงที่หกลงบนก้อนหินเท่านั้นที่ยังคงเผาไหม้อย่างช้าๆ และเปลวไฟสีน้ำเงินอันละเอียดอ่อนก็ส่องออกมาที่ใบหน้าที่ดูเหมือนจะถูกเคลือบด้วยชั้นของน้ำค้างแข็งเย็น
เขาหันศีรษะและมองดูสุสานของตระกูลเซี่ยซึ่งอยู่ไม่ไกล เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้น
ฉากในอดีตปรากฏตรงหน้าเขา และความทรงจำสิบหกปีที่ใช้ในตระกูลเว่ยก็ไม่เคยชัดเจนขนาดนี้มาก่อน
ตั้งแต่ตอนที่เขาอายุได้ห้าขวบ เว่ยเหยียนจะพาเขาไปที่สุสานตระกูลเซี่ย ทุกๆ เทศกาลเช็งเม้งหรือวันครบรอบวันตาย โดยมีคนขับรถม้าและองครักษ์รออยู่ที่ตีนเขา
เว่ยเหยียนบอกว่าตอนมีชีวิตอยู่มารดาของเขาชอบความสงบ การพาคนมาที่นี่มากเกินไปจะรบกวนความสงบของมารดา
เขากลัวความโหดร้ายของเว่ยเหยียน และเกลียดมารดาของเขาที่ทิ้งเขาอย่างโหดร้าย ทุกครั้งที่เขาคุกเข่าหน้าหลุมศพ เขาจะไม่พูดอะไรนอกจากเผากระดาษและโขกศีรษะ
เช่นเดียวกับเว่ยเหยียนเขามักจะเงียบอยู่เสมอ และเมื่อเขามาที่นี่ เขาจะยืนนิ่งอยู่หน้าสุสานเป็นเวลานานก่อนที่จะจากไป
โคมไฟที่ตกลงบนพื้นก็มอดไหม้จนหมด และแสงไฟสีเงินที่ส่องสว่างก็ดับลง
นอกเหนือจากแสงจันทร์อันหนาวเย็นแล้ว ไม่มีแสงเหลืออยู่ในที่แห่งนี้
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็ก้าวไปยังสุสานของบิดามารดาของเขา เขามองดูคำว่า “เว่ยหว่าน” ที่สลักไว้บนแผ่นหินเย็นๆ แล้วยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสมัน ขนตาล่างของเขาย้อมไปด้วยแสงจันทร์ ทำให้เกิดเงาแสงใต้เปลือกตาของเขา
ความหดหู่ ความเศร้าหมอง ความรู้สึกหายใจไม่ออก และความเกลียดชังปกคลุมเขาไว้ราวกับกระแสน้ำ ลากเขาลงสู่เหวลึกไม่มีที่สิ้นสุด
มืออีกข้างของเซี่ยเจิงที่ห้อยอยู่ข้างๆ เขาบีบแน่นโดยไม่รู้ตัว ขากรรไกรล่างของเขาขบกันแน่น มีเส้นเลือดปูดบนหน้าผาก และมีร่องรอยของสีแดงเล็กน้อยปรากฏให้เห็นจางๆ ใต้ตาของเขา
ไม่ไกลนักก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งมาทางนี้……
เหมือนกำลังเหยียบหัวใจของใครสักคน
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ และเห็นแสงอันอบอุ่นดวงเล็กๆ เข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วในคืนที่มืดมิด
เขาเห็นกระโปรงของหญิงสาวที่ถูกแสงสว่างสลัวๆ ด้วยโคมไฟสาดส่อง ผมของนางปลิวไปตามสายลมยามค่ำคืนขณะวิ่ง และใบหน้าของนางแดงก่ำ และดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวลจากการวิ่งเร็วขนาดนี้
เป็นความรู้สึกแปลกๆ อารมณ์มืดมนในใจค่อยๆ หายไป
แม้เขาจะมีบาดแผลเต็มตัว แต่ก็มีแสงแดดส่องเข้ามาหาเขาด้วย
ฝานฉางอวี้ได้กลิ่นเลือดที่พัดมากับลมตอนที่นางอยู่ที่ตีนเขา ด้วยความกังวลว่าเซี่ยเจิงจะถูกซุ่มโจมตี เซี่ยจงจึงแอบจับตาดูรถม้าของเว่ยเหยียนที่ถูกทิ้งไว้ที่ตีนเขา ขณะที่ฝานฉางอวี้ก็วิ่งไปตลอดทางขึ้นภูเขา
ระหว่างทางมาที่นี่ นางเห็นรอยเลือดขนาดใหญ่บนพื้น และเมื่อเห็นเลือดจำนวนมากบนใบหน้าของเซี่ยเจิง นางจึงรีบใช้โคมไฟส่องไปที่เขาเพื่อดูว่าเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่ และเสียงของนางก็หนักแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เจ้าเป็นยังไงบ้าง? คนของเว่ยเหยียนซุ่มโจมตีที่นี่หรือ? บาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่?”
นางถามคำถามมากมายติดต่อกันอย่างรวดเร็ว เพราะนางวิ่งเร็วเกินไป การหายใจจึงไม่ราบรื่น และนางก็หายใจไม่ออก
นางกังวลที่จะตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเซี่ยเจิง คนตรงหน้านางก็จ้องมองนางด้วยสายตาที่ลดลง
ฝานฉางอวี้ไม่พบบาดแผลใดๆ บนใบหน้าของเซี่ยเจิง แต่กลิ่นเลือดบนร่างกายของเขารุนแรงมาก ฝานฉางอวี้กังวลว่าหลังของเขาจะได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นเขาจึงรีบพูดว่า “หันหลังกลับมาแล้วให้ข้าดูหน่อย!”
เซี่ยเจิงไม่ขยับ
ฝานฉางอวี้ได้รู้จากเซี่ยจงว่าเขากลับไปที่โถงบรรพบุรุษของตระกูลเซี่ย เพื่อรับแส้หนึ่งร้อยแปดแส้ เมื่อคิดว่าต่อมาเขากลับมาที่เมืองหลู เพื่อตามหานาง นางก็รู้ทันทีว่าทำไมเขาถึงได้รับแส้หนึ่งร้อยแปดแส้
ระหว่างทางมาที่นี่ นางไม่สามารถระงับความขมขื่นในดวงตาของนางได้เลย
เมื่อเห็นว่าเซี่ยเจิงไม่ให้ความร่วมมือ นางก็กังวลว่าหลังของเขาจะบาดเจ็บจริงๆ นางรู้สึกวิตกกังวลและอดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปดึงแขนของเขา พยายามให้เขาหันหลังกลับมาให้นางดู
โดยไม่คาดคิด คนที่อยู่ข้างหน้านางก็ยกแขนขึ้นแล้วกดที่หลังคอของนาง บังคับให้นางเข้าสู่อ้อมแขนของเขา
แรงที่เกือบจะหักเอวของนางทำให้ฝานฉางอวี้หายใจลำบาก
โคมไฟในมือของนางก็ตกลงกับพื้น แต่ไฟของโคมไฟไม่ได้ดับ
“เจ้าไม่ควรมา”
ใบหน้าด้านข้างของฝานฉางอวี้ถูกบังคับให้กดลงบนหน้าอกที่เย็นเยียบของเขา และนางได้ยินเสียงต่ำและเย็นชาของเขาดังมาจากเหนือศีรษะของนาง
แม้ว่าเขาจะปฏิเสธอย่างชัดเจน แต่ฝานฉางอวี้ก็มีภาพลวงตาว่านางไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้อย่างชัดเจน