บทที่ 135
ท้องฟ้าดูเหมือนจะเต็มไปด้วยหมึกหนา และทุกอย่างก็เงียบงัน
คนสองคนกอดกันและอยู่ใกล้กันมากจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของกันและกัน
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากของนางและผลักเซี่ยเจิงออกไปทันที
หลังจากแน่ใจว่าเขาปลอดภัยแล้ว ความกังวลของนางตลอดทางก็กลายเป็นความกลัวที่ยังคงอยู่ รวมทั้งความโกรธที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน และความคับข้องใจที่นางไม่ค่อยเข้าใจ
นางถามว่า “ข้าไม่ควรมา แต่เจ้ามาที่นี่คนเดียว หากเจ้าถูกเว่ยเหยียนซุ่มโจมตีจริงๆ ตระกูลเซี่ยจะเป็นอย่างไร และทหารภายใต้การบัญชาของเจ้าจะทำอย่างไร”
เซี่ยจงกล่าวว่าเขาคุกเข่าต่อหน้าป้ายจารึกของบรรพบุรุษของเซี่ย และได้รับแส้หนึ่งร้อยแปดแส้ หลังจากการลงโทษแล้ว หลังของเขาก็ไม่เหลือเนื้อดีๆ สักชิ้น ภาพที่เขาคุกเข่าจมกองเลือด ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ ดูเหมือนจะอยู่ตรงหน้าเขา
ฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่านางแสบตาเพราะลมบนภูเขาหรือเปล่า และยังมีรอยแดงในดวงตาของนาง
นางจ้องมองไปที่คนตรงหน้า มือของนางกำหมัดที่สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ นางบังคับสีหน้าเย็นชาและถามประโยคสุดท้าย “เจ้าต้องการให้ข้าทำอย่างไร?”
คำพูดเหล่านี้ทำให้เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมาทันที ม่านตาของเขาสั่นเล็กน้อย ราวกับว่าไม่น่าเชื่อว่านางจะพูดคำดังกล่าว
ดวงตาของฝานฉางอวี้เป็นสีแดง นางกัดฟันและจ้องมองเขาอย่างดุเดือดราวกับเสือที่สิ้นหวังและบาดเจ็บ ”ตั้งแต่วันที่ข้ารู้ตัวตนของเจ้า ข้าไม่เคยคิดที่จะเผชิญหน้ากับเจ้าอีกต่อไป เป็นเจ้าที่ยั่วยุข้าหลายต่อหลายครั้ง!
“ต่อมาเจ้าเป็นคนบอกลา ข้าไม่ตำหนิเจ้าเพราะความแค้นอันยิ่งใหญ่ของแม่ทัพเซี่ย แต่หลังจากงานเลี้ยงเฉลิมฉลองที่เมืองหลู เจ้าบอกข้าว่าไม่ว่าข้าจะแซ่ฝานหรือแซ่เมิ่ง เจ้าแค่อยากจะอยู่กับข้า! ตอนนี้เจ้าต้องการเปลี่ยนใจแล้วหรือไม่?”
อารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ในอกของนางพลุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำ แทบจะกลืนเหตุผลของนางลงไป
ฝานฉางอวี้ไม่ค่อยได้แสดงความคับข้องใจต่อหน้าคนอื่นเนื่องจากนางมีความคิดที่แจ่มใส นี่เป็นครั้งเดียวที่นางไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของนางได้ และตะโกนอย่างเกลียดชังคนตรงหน้า “เซี่ยเจิง คนสารเลว!”
ทำไมถึงมาที่นี่โดยไม่พาคนมาด้วย?
เขาไม่จำเป็นต้องบอกนางว่าวันนี้เป็นวันครบรอบการจากไปของมารดาของเขา ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่าบิดาของนางเป็นผู้บริสุทธิ์ เขาคงรู้สึกละอายใจต่อบิดามารดาที่พาคนที่อาจเป็นบุตรสาวของศัตรูมาด้วย
นางไม่ตำหนิเขา
แต่ทำไมเขาถึงทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย?
ฝานฉางอวี้รู้ตั้งแต่วินาทีที่เขามาที่เมืองหลู ว่าการตายของเซี่ยหลินซานนั้นเป็นภูเขาลูกใหญ่ในใจของเขา
เขาไม่แสดงออกต่อหน้านาง แต่แอบใช้วิธีของเขาเองเพื่อชดใช้ความผิดเขาที่มีต่อบิดามารดาของเขา
คืนนี้เขามาที่นี่เพียงลำพังเพื่อ “ชดใช้บาปของตนเอง” อีกหรือ?
ฝานฉางอวี้อารมณ์ไม่ดีมาตลอดวัน เมื่อนางได้ยินจากเซี่ยจงว่าวันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของมารดาของเขา นางก็เหม่อลอยเพียงชั่วครู่เท่านั้น จนกระทั่งถึงช่วงเวลานี้ ความโศกเศร้าและความคับข้องใจที่นางมี นางก็จงใจมองข้ามผ่านไป มันเหมือนมีรังไหมมารวมกันจนทำให้นางหายใจไม่ออก
ความเจ็บปวดในดวงตาของนางรุนแรงมาก ฝานฉางอวี้ไม่อยากร้องไห้ นางพยายามไม่กระพริบตา เพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา การปรากฏตัวของเซี่ยเจิงที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวกลับกลายเป็นภาพพร่ามัวในน้ำตาที่นางกลั้นไว้
แม้ว่านางจะมองเห็นได้ไม่ชัดเจนอีกต่อไป แต่ฝานฉางอวี้ก็ยังคงจ้องมองเขา นางพูดอย่างหนักแน่น “หากไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด ข้าไม่สามารถพิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่าท่านพ่อของข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ และบางทีข้าอาจจะหามันไม่เจอไปตลอดชีวิต หากมีหลักฐานก็อาจเป็นไปได้เสมอว่าท่านพ่อของข้าเป็นฆาตกรที่ช่วยเว่ยเหยียนสังหารแม่ทัพเซี่ย”
“ถ้าเจ้าอยู่กับข้า เจ้าจะรู้สึกผิดตลอดเวลา และใช้ชีวิตที่เหลือด้วยความเจ็บปวดและการต่อสู้ดิ้นรน”
ดูเหมือนว่าลมหนาวจะพัดผ่านร่างกายของนาง และมันหนาวมากแสบไปหมด
ลำคอของฝานฉางอวี้เจ็บมากจนทำให้นางพูดไม่ออก น้ำตาที่นางกลั้นเอาไว้ไหลล้นเปลือกตาและกลิ้งออกมาเหมือนลูกปัดที่แตกสลายโดยไม่หยุดบนใบหน้าของนางด้วยซ้ำ
นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า “แทนที่จะเป็นอย่างนี้ จะดีกว่าไหมที่พวกเราควรแยกทางกัน การเห็นเจ้าทุกข์อยู่ผู้เดียวทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย บางทีเจ้าไม่ควรกลับมาหาข้าตั้งแต่แรก บางทีความเจ็บปวดระยะยาวก็ไม่ดีเท่าความเจ็บปวดระยะสั้น……ก็……”
ก่อนที่นางจะพูดจบประโยค จู่ๆ ก็มีคนคว้าคอของนางและตรึงนางอย่างแรงเข้ากับลำต้นของต้นสนใหญ่ที่อยู่หน้าสุสาน
นางเจ็บหลัง แต่ฝานฉางอวี้ไม่มีเวลาสนใจ
ลมหายใจอันร้อนแรงของเซี่ยเจิงอยู่ตรงหน้านาง ดวงตาของเขาแดงก่ำ และกล้ามเนื้อของเขาก็เกร็ง ดูดุร้ายและรุนแรง ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะบ้าคลั่ง
เส้นเลือดในมือที่จับคอนางปูดโปนมากจนน่ากลัว
เขาก้มศีรษะลงเพื่อมองนาง ราวกับว่าเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมอารมณ์และป้องกันไม่ให้ตัวเองทำอะไรเพื่อทำร้ายนาง เหตุผลที่เหลืออยู่ดึงความโกรธที่คำรามในอกของเขา และเขาพูดด้วยความยากลำบากและความมุ่งมั่น “อย่าพูดคำพูดเหล่านั้นอีก……”
มีความเกลียดชังในดวงตาของเขาในขณะนั้น
“เจ้าพูดถูกแล้ว ข้ามันคนสารเลว แม้ข้าจะตายก็จะลากเจ้าเข้าไปในโลงด้วย แล้วเจ้ากลับบอกให้เราแยกทางกันอีกหรือ?”
เขาหัวเราะเบาๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดและความซีดเซียวท่ามกลางแสงจันทร์ ทันใดนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงและกัดไหล่ของนางอย่างดุเดือด ด้วยสายตาที่เกือบจะบ้าคลั่งและโหดร้าย
ฝานฉางอวี้ร้องฮึดฮัดด้วยความเจ็บปวดและอยากจะต่อสู้ แต่กลับถูกกดทับกับต้นไม้และถูกควบคุมไว้แน่นด้วยพลังอันแข็งแกร่ง
เมื่อเซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ผมที่ปรกบนหน้าผากของเขาถูกลมพัดปลิวไสว ริมฝีปากของเขาเปื้อนเลือด และใบหน้าของเขาดูสวยงามยิ่งขึ้น เหมือนกับปีศาจที่เขียนในหนังสือนิทานที่หลอกหลอนผู้คนในเวลากลางคืน และดูดแก่นแท้ของผู้คน
เขาพึมพำด้วยเสียงต่ำ “แยกจากกัน ฝานฉางอวี้ สู้ให้ข้าเคี้ยวเจ้าแล้วกลืนลงไปในคำเดียวไม่ดีกว่าหรือ?”
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่แสดงอารมณ์ เมื่อนางยกมือขึ้นเพื่อสัมผัสใบหน้าของนาง จู่ๆ นางก็โกรธ นางคว้ามือของเขาแล้วผลักเขาอย่างแรง
เซี่ยเจิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถูกกระแทกลงกับพื้นด้วยกำลังอันดุร้ายของนาง และหลังของเขาก็กระแทกพื้นหินตรงหน้าสุสานด้วยเสียงอู้อี้
ฝานฉางอวี้กระโจนเข้าใส่เขาราวกับเสือดาวก่อนที่เขาจะลุกขึ้นได้ นางก็ล็อคคอของเขาด้วยมือเดียว และกดขาและเท้าของเขาทั้งสองข้างของเอวและหน้าท้องเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหวของเขา เช่นเดียวกับที่เขาควบคุมนางไว้เมื่อสักครู่
นางพูดอย่างขมขื่น “ใครกันที่รู้ว่าเว่ยเหยียนกำลังจ้องเล่นงานอยู่ และยังมาที่สุสานแห่งนี้เพื่อให้ตัวเองติดกับดัก”
“ถ้าเจ้ารังเกียจตัวตนของข้า และไม่อยากบอกข้า เจ้าก็น่าจะพาทหารองครักษ์สองสามคนติดตามมาด้วย”
เมื่อพูดถึงส่วนหลังฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะสะอื้นเล็กน้อย “เมื่อเจ้าอยู่กับข้า เจ้าจะรู้สึกผิดต่อแม่ทัพเซี่ยและฮูหยินเซี่ยและโทษตัวเอง แล้วข้ารู้สึกดีงั้นเหรอ?”
เซี่ยเจิงมองดูหญิงสาวที่กำลังกดทับเขาอยู่ นางล็อคคอของเขาอย่างดุเดือด ด้วยสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็เข้าใจเหตุผลที่นางพูดคำเหล่านั้น จึงยกมือขึ้นแล้ววางลงบนหลังของนาง และกดนางอย่างแรง เขากล่าวว่า “มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด……”
ฝานฉางอวี้ผละออกจากอ้อมแขนของเขา ลุกขึ้นนั่งและจ้องมองเขาอย่างขมขื่น “แล้วเป็นแบบไหนล่ะ?”
เซี่ยเจิงถูกฝานฉางอวี้สลัดออกและไม่ได้ลุกขึ้น เขาเพียงนอนหงายบนพื้นอิฐสีเขียวหน้าสุสาน เขามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดด้วยดวงตาสลัวแล้วพูดว่า “ข้ายังไม่ได้บอกเจ้า เกี่ยวกับเรื่องของท่านแม้ข้าใช่ไหม?”
“นางผูกคอตายหลังจากโลงศพของพ่อข้ากลับมาเมืองหลวงได้ไม่นาน ปีนั้นข้าอายุได้สี่ขวบ ในวันที่นางเสียชีวิต นางทำขนมอบหอมหมื่นลี้อันแสนหอมหวานให้ข้า นางสวมเสื้อผ้าตัวโปรดของนางและยืนอยู่หน้ากระจก นางเขียนคิ้วทาปากที่หน้ากระจก นางเกลี้ยกล่อมให้ข้าออกไปกินขนม แต่เมื่อข้ากลับมา ร่างของนางก็ห้อยอยู่บนคานแล้ว”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง
“นางฝากข้าไว้กับเว่ยเหยียน และข้าก็อาศัยอยู่ใต้หลังคาของคนอื่นในจวนตระกูลเว่ยเป็นเวลาสิบหกปี เมื่อตอนที่ข้ายังเด็ก บุตรชายคนดีของเว่ยเหยียน ก็ยัดงูไว้บนเตียงของข้าในช่วงกลางฤดูร้อน และสาดน้ำเย็นเทใส่เตียงของข้าในฤดูหนาวอันแสนสาหัส และเขายังฉีกการบ้านที่อาจารย์มอบหมายให้ด้วย……”
“ครั้งนั้นข้าคิดถึงนางและเกลียดนางมากขึ้นทุกครั้ง ข้าเกลียดที่นางเป็นนายหญิงของตระกูล แต่นางกลับอ่อนแอและไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบของตนเองได้ ข้าเกลียดที่นางเป็นแม่แต่นางก็ไม่สามารถทำหน้าที่แม่ของนางได้สำเร็จและทิ้งข้าไว้อย่างโหดร้าย ยิ่งไปกว่านั้นในตอนกลางคืน ข้ายังฝันร้ายเห็นกระโปรงของนางห้อยอยู่ใต้คาน”
เซี่ยเจิงยิ้ม “ข้าคิดว่าเว่ยเหยียนเกลียดข้า เพราะความโลภของข้าที่ออกไปกินขนมอบหอมหมื่นลี้หอมหวานจานนั้น จึงทำให้ท่านแม่มีโอกาสผูกคอตาย ข้าก็เกลียดตัวเองเช่นกัน……”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินเขาพูดถึงประสบการณ์ในวัยเด็กของเขาด้วยน้ำเสียงสงบ ราวกับว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น มือของนางที่อยู่ตรงหน้าก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว
นางได้ยินจากจูโหย่วฉางแค่ว่าฮูหยินเซี่ยเสียชีวิตเพื่อปกป้องเซี่ยเจิง และทหารเก่าแก่ของตระกูลเซี่ยที่เปิดเผยเว่ยเหยียน นางไม่รู้ว่ามีความเข้าใจผิดมากมายระหว่างเซี่ยเจิงและมารดาของเขา
เมื่อบิดามารดาของนางเสียชีวิตกะทันหัน ถ้าไม่ใช่เพราะฉางหนิง นางก็คงไม่มีแรงใจเร็วขนาดนี้
เขาต้องสูญเสียบิดามารดาไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาโทษตัวเองที่ทำให้มารดาของเขาเสียชีวิตและถูกรังแกในจวนเว่ย
ฝานฉางอวี้จำได้ว่าเขาเคยได้ยินว่านางเคยมอบตุ๊กตาดินเหนียวคู่หนึ่งให้กับซ่งเยี่ยนเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก ดังนั้นเขาจึงอยากได้ตุ๊กตาดินเหนียวเช่นกัน
ตอนนั้นนางรู้สึกว่าเขาไร้เดียงสา แต่ตอนนี้นางเข้าใจแล้ว
เป็นเพราะเขาไม่ได้รับความอบอุ่นและความสบายใจตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก เขาจึงต้องการตุ๊กตาดินเหนียวที่นางเคยมอบให้ซ่งเยี่ยน
ความเจ็บปวดในใจของนางรุนแรงขึ้น
ฝานฉางอวี้มองดูคนที่นอนอยู่ นางเหยียดมือออก ลูบศีรษะของเขาเบาๆ แล้วพูดว่า “การตายของฮูหยินเซี่ยไม่ใช่ความผิดของเจ้า”
เซี่ยเจิงหัวเราะกับตัวเอง “ข้าเกลียดนางมาสิบเจ็ดปีก่อนที่ข้าจะรู้ว่านางตายเพื่อข้า”
“ที่ข้าไม่ได้บอกเจ้าว่าวันนี้เป็นวันครบรอบการจากไปของนาง ไม่ใช่เพราะข้าใส่ใจกับตัวตนของเจ้า แต่เป็นเพราะข้าคิดไม่ออกว่าจะพบนางอย่างไร……”
ฝานฉางอวี้รู้สึกสับสนในใจและเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ข้าขอโทษ”
นางเข้าใจเขาผิด
เซี่ยเจิงหันหน้าไปมองนางแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ขอโทษเรื่องอะไร ข้าไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้เจ้าฟังเลย ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เจ้าจะเข้าใจข้าผิด”
เขางอเข่าและลุกขึ้นนั่ง รูปร่างของกล้ามเนื้อบนไหล่และหลังของเขาชัดเจนมากภายใต้เสื้อคลุมของเขา “เซี่ยจงบอกเจ้าหรือ ว่าข้าอยู่ที่นี่?”
ฝานฉางอวี้กลัวว่าเขาจะตำหนิชายชรา ดังนั้นนางจึงรีบพูดว่า “ข้าเป็นคนริเริ่มถามเขาเอง เมื่อออกมาจากเยี่ยมลุงจูและไม่เห็นเจ้า”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เขาเริ่มหละหลวมมากขึ้นเรื่อยๆ ซะแล้ว”
ฝานฉางอวี้เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “เขาก็เป็นห่วงเจ้าเช่นกัน ไม่ว่ายังไงก็ตาม มันอันตรายเกินไปสำหรับเจ้าที่จะมาที่นี่เพียงลำพัง”
เซี่ยเจิงหรี่ตาลงและไม่พูดอะไรเลย ภายใต้แสงจันทร์โครงหน้าของเขาเผยให้เห็นความเย็นชาและความดื้อรั้นเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้คิดว่าเขายังคงรู้สึกไม่สบายใจเกี่ยวกับฮูหยินเซี่ย ดังนั้นนางจึงไม่พูดอะไรอีกและเพียงพูดว่า “ดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
จู่ๆ เซี่ยเจิงก็พูดว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเคยมามาไหว้ท่านแม่ และเขาสอนข้าไม่ให้พาคนอื่นมาด้วย”
ฝานฉางอวี้ถามด้วยความสับสน “ใคร?”
เซี่ยเจิงหยุดพูด ยืนขึ้น มองดูป้ายหลุมศพของบิดามารดาที่อยู่ข้างหลังเขา เขาคุกเข่าลงและคำนับสามครั้ง
ฝานฉางอวี้เอาแต่คาดเดาเกี่ยวกับคนที่เขาบอก หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ความเป็นไปได้เดียวก็คือเว่ยเหยียน
นางแอบตกใจ โดยคิดว่าในเมื่อเขารู้ว่าเว่ยเหยียนเป็นศัตรูที่สังหารบิดามารดาของเขา ทำไมเขาถึงยังจำสิ่งที่เว่ยเหยียนสอนก่อนหน้านี้อีก?
แต่เมื่อคิดว่าเว่ยเหยียนเป็นลุงของเขา เซี่ยเจิงก็เคยปฏิบัติต่อเขาในฐานะญาติเพียงคนเดียวในโลกตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีนั้น และเขาเป็นดาบที่ดีที่สุดในมือของเว่ยเหยียน
ไม่ว่าเว่ยเหยียนจะปฏิบัติต่อเซี่ยเจิงอย่างรุนแรงเพียงใด เขาก็ไม่เคยให้เซี่ยเจิงขาดความรู้ทั้งบู๊และบุ๋น
แม้ว่าพวกเขาจะหันมาเป็นศัตรูกันแล้ว แต่เซี่ยเจิงก็ยังคงมีความรู้สึกไม่ธรรมดาต่อเว่ยเหยียนใช่ไหม?
ฝานฉางอวี้มองดูแผ่นหลังที่สูงและผอมของเขาด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนมาก
เซี่ยเจิงลุกขึ้นยืนหลังจากคำนับ และทันใดนั้นก็มองไปที่ฝานฉางอวี้ “มาคำนับท่านพ่อท่านแม่เถอะ”