บทที่ 136
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงทันทีเหมือนห่านใบ้
เซี่ยเจิงเห็นนางยืนอยู่ที่นั่นอย่างโง่เขลาจึงพูดว่า “ไม่ต้องอาย”
นางจ้องมองเขาด้วยความรำคาญเล็กน้อย เมื่อพิจารณาว่านี่คือสุสานของแม่ทัพเซี่ยและฮูหยินเซี่ย นางก็ยังสงวนท่าทีไว้เล็กน้อย
นางถอนสายตาและหันไปมองที่สุสาน เมื่อนางคิดว่าเมื่อครู่นางกับเซี่ยเจิงกำลังต่อสู้กันที่หน้าสุสาน จู่ๆ นางก็รู้สึกอึดอัดมากยิ่งขึ้น
นางคุกเข่าลงและพูดว่า “ผู้เยาว์ฉางอวี้ ทายาทของเมิ่งซูหย่วน คารวะแม่ทัพเซี่ยและฮูหยิน”
หลังจากพูดเช่นนี้ นางก็โน้มตัวลงและคำนับสามครั้ง
ท่านตาของนางเคยเป็นแม่ทัพภายใต้บังคับบัญชาของเซี่ยหลินซาน และความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองตระกูลค่อนข้างลึกซึ้ง
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินว่านางคำนับพ่อแม่ของเขาในฐานะลูกหลานของตระกูลเมิ่ง เขาไม่แสดงสีหน้าใดๆ เลย เขาเพียงแต่พูดกับหลุมศพอย่างเงียบๆ ว่า “นี่คือว่าที่ลูกสะใภ้ของพวกท่าน”
ฝานฉางอวี้หน้าแดงเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ หลังจากยืนขึ้น นางก็พูดกับเซี่ยเจิงอย่างดุเดือด “อย่าพูดอะไรไร้สาระ”
เซี่ยเจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “ในชีวิตนี้ ถ้าข้าไม่แต่งงานกับเจ้า แล้วข้าจะแต่งงานกับใครได้อีกล่ะ? เจ้าจะเป็นสะใภ้ของพวกท่านไม่ช้าก็เร็ว เจ้ากล่าวหาว่าข้าพูดเรื่องไร้สาระได้อย่างไร?”
ฝานฉางอวี้เพียงเพิกเฉยต่อเซี่ยเจิง และหันไปมองทางที่เขามา “พวกเรารีบลงจากเขากันเถอะ ไม่เช่นนั้นลุงจงคงรอด้วยความกังวลอยู่ที่ด้านล่างของภูเขา”
โคมไฟที่พลิกคว่ำไหม้ไปนานแล้ว แต่เมื่อมองผ่านแสงจันทร์เขายังสามารถมองเห็นติ่งหูสีแดงของนางได้อย่างคลุมเครือ เหมือนกับผลของต้นจี๋[1]ที่อยู่บนลำต้นที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ พวกมันมีสีแดงจนคนอยากจะกัดกินมัน
เซี่ยเจิงมองลึกไปที่ใบหูส่วนล่างของฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้หันหลังกลับหลังจากพูดคำเหล่านั้น และสบตาเขากับดวงตาที่ลึกซึ้งของเซี่ยเจิง นางตกตะลึงเล็กน้อย และจับใบหูส่วนล่างที่ร้อนผ่าวของนางโดยไม่รู้ตัว และเร่งเร้า “ไปกันเถอะ”
หลังจากพูดอย่างนั้นนางก็เริ่มก้าวเดิน
เซี่ยเจิงจ้องมองแผ่นหลังของนางขณะที่นางเกือบจะวิ่งหนี ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินตามนางไปอย่างเร่งรีบ
……
ถนนหน้าจวนอัครมหาเสนาบดีนั้นเงียบโดยสิ้นเชิง แม้แต่เสียงเห่าของสุนัขก็ไม่ได้ยิน
รถม้าของเว่ยเหยียนหยุดอยู่หน้าจวน เมื่อลมหนาวพัดมา ใบไม้น้ำแข็งสีเหลืองเหี่ยวๆ บนยอดต้นอวี๋และต้นหยางทั้งสองด้านของถนนสายยาวก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น ทำให้มันดูรกร้าง
เว่ยเหยียนก้าวลงจากรถม้าและเหยียบบนเก้าอี้ เว่ยซวนเดินออกจากประตูจวนและทักทายเขาอย่างกังวล “ท่านพ่อ ท่านกลับมาแล้ว……”
ดวงตาหงส์ที่แก่ชราแต่สง่างามของเว่ยเหยียน เหลือบมองบุตรชายคนเดียวของเขา และตำหนิเขา “เหตุใดเจ้าถึงทำตัวตื่นตระหนกขนาดนี้?”
เว่ยซวนหยิ่งยโสต่อหน้าคนอื่น แต่เขากลัวเว่ยเหยียนซึ่งดูเหมือนว่าจะกลายเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในกระดูกของเขา เขากัดฟันและพูดด้วยความโศกเศร้า “ท่านแม่ป่วยหนัก ท่าน……”
เว่ยเหยียนก้าวขึ้นบันไดหินหน้าจวนและบอกคนรับใช้ชราที่ตามเขามาว่า “เว่ยฉวน เจ้าเอาป้ายประจำตัวข้าไปที่สำนักหมอหลวง เพื่อตามท่านหมอหูมา”
เขาเดินตามเขาไปทีละก้าว เมื่อเขาเห็นเว่ยเหยียนเข้ามาในบ้านและมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของเขา เขาก็กำมือของเขาที่ห้อยอยู่ข้างๆ เป็นหมัดแน่น และในที่สุดก็ตะโกนใส่หลังของเว่ยเหยียน “ท่านไม่ไปดูท่านแม่หรือ?”
คราวนี้เขาไม่พอใจแทนมารดาของเขา
แม้แต่บ่าวรับใช้ที่มากับเขารู้สึกตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดและไม่กล้าหายใจอีก
นี่เป็นครั้งแรกที่เว่ยซวนขัดแย้งกับบิดาของเขา เขาจ้องมองที่หลังของเว่ยเหยียนอย่างดื้อรั้นและสะอื้น “ท่านหมอมาดูนางแล้ว บอกว่าท่านแม่มีความกังวล นางไม่ยอมให้ข้ามาหาท่าน นางบอกว่า..นางไม่อยากสร้างปัญหาให้ท่าน แต่ท่านแค่ไปพบนาง……”
เว่ยซวนใช้หลังมือเช็ดดวงตาของเขาด้วยความอาย เขามีความเย่อหยิ่งราวกับราชาต่อหน้าคนนอก แต่ต่อหน้าเว่ยเหยียนเขามักจะควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนเด็ก
เว่ยเหยียนหยุดชั่วคราว เหลือบมองเว่ยซวนอย่างเย็นชา และเดินไปที่ห้องหนังสือโดยไม่พูดอะไรสักคำ
บ่างรับใช้ทุกคนรีบเดินตามไป ปล่อยให้เว่ยซวนยืนอยู่ที่นั่น ยิ้มให้กับตัวเองและเศร้าอยู่ในใจ รอยยิ้มของเขาดูน่าเกลียดยิ่งกว่าเสียงร้องไห้ของเขา
หลังจากที่ทุกคนไปหมดแล้ว บ่าวรับใช้เว่ยฉวนก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “คุณชายไม่ต้องกังวล ข้าส่งคนไปที่สำนักหมอหลวงเพื่อตามท่านหมอหูแล้ว ท่านอัครมหาเสนาบดีมีเรื่องที่ต้องจัดการมากในช่วงนี้ จึงไม่มีเวลาจัดการกับเรื่องในบ้าน”
เส้นเลือดปูดอยู่ใต้คอของเว่ยซวนและเขากัดฟันแล้วพูดว่า “เป็นเพราะข้าไม่มีอนาคตในการเป็นทหาร ท่านพ่อของข้าจึงไม่ชอบข้า ดังนั้นเขาจึงรังเกียจท่านแม่ของข้าด้วย”
เว่ยฉวนกล่าวอย่างเร่งรีบ “คุณชาย อย่าพูดไร้สาระ หากคำพูดเหล่านี้เข้าหูท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านจะถูกลงโทษอีกครั้ง”
เว่ยซวนหัวเราะออกมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ “ลงโทษก็ลงโทษ หลายปีที่ผ่านมา เขาจะมองมาที่ข้า เมื่อข้าทำสิ่งใดผิดพลาดเท่านั้น ข้าไม่ดีเท่าเซี่ยเจิง และไม่สามารถเทียบได้กับศิษย์ที่ภาคภูมิใจของเขาได้ นอกจากสายเลือดของเขาที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของข้าแล้ว มีอะไรอีกที่สมควรให้เขามองข้าอีก?”
เว่ยฉวนมองไปที่เว่ยซวนที่ดูเหมือนกำลังร้องไห้แต่ไม่ได้ร้องไห้ด้วยสายตาที่ซับซ้อน และพูดเพียงว่า “คุณชาย อย่าดูถูกตัวเอง การที่ต้องนั่งในตำแหน่งนั้น มีหลายเรื่องมากเกินไปที่ต้องคิด และก็สมควรที่จะไม่มีเวลาดูแลบ้านหลังนี้ได้ทั่วถึง ข้าน้อยจะส่งคุณชายกลับไป”
เว่ยซวนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคำพูดของเว่ยฉวนนั้นสมเหตุสมผล
บางครั้งในเวลานั้น เขาไม่รู้ว่าเขากำลังโทษเว่ยเหยียนหรือตัวเขาเอง
นอกจากมารดาของเขาที่เป็นฮูหยินแล้ว เว่ยเหยียนไม่ได้มีอนุอีก
แต่ตั้งแต่ตอนที่เว่ยซวนจำความได้ เว่ยเหยียนแค่ไปทานอาหารเย็นที่ห้องของมารดาในช่วงงานเลี้ยงวันส่งท้ายปีเก่าเท่านั้น และไม่ได้พักค้างคืนในห้องนั้นมานานกว่าสิบปีแล้ว
บ่าวรับใช้ของจวนเว่ยประพฤติตนดีมาก และไม่มีใครกล้าดูถูกพวกเขาสองแม่ลูก มารดาของเขามีศักดิ์ศรีทั้งหมดที่ฮูหยินผู้หนึ่งควรมี
แต่ยิ่งเว่ยซวนโตขึ้น เขาก็ยิ่งรู้สึกเศร้าใจแทนมารดามากขึ้นเท่านั้น
เว่ยเหยียนไม่เคยเห็นมารดาของเขาในสายตา ดูเหมือนว่าเขาจะเกิดมาพร้อมกับความไม่รักถนอมสตรี และรักเพียงอำนาจเท่านั้น
แต่ภูมิหลังครอบครัวของมารดาของเขานั้นปานกลาง และครอบครัวของท่านตาของเขาอาศัยการสนับสนุนจากเว่ยเหยียน เพื่อให้กลายเป็นขุนนางในเมืองหลวงขั้นที่ห้า และในที่สุดก็ได้ปักหลักในเมืองหลวง
เพื่อให้เว่ยเหยียนมองเขามากขึ้น เว่ยซวนได้ทำสิ่งที่โง่เขลาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่น การไปหอนางนางโลม เลี้ยงดูนางขับร้องและอื่นๆ จนถึงยังมีที่เลี้ยงไว้ในบ้านอีกหลายคน และเขารู้ดีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างชายและหญิง
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมบิดาของเขาถึงแต่งงานกับมารดาของเขาที่ไม่มีภูมิหลัง ตระกูลเว่ยเป็นตระกูลที่มีอายุยาวนานกว่าร้อยปี เมื่อเว่ยเหยียนยังหนุ่ม เขาและเซี่ยหลินซานรู้จักกันในนาม “ประชาชนและทหาร” เขาอยากแต่งภรรยาก็มีผู้หญิงที่มีชื่อเสียงมากมายในเมืองหลวงให้เขาเลือก
หลังจากแต่งงานกับมารดาของเขา เว่ยซวนคิดว่าเว่ยเหยียนอาจมีความรู้สึกต่อมารดาของเขาตั้งแต่ยังเด็ก
เพียงเพราะเขาทำให้เว่ยเหยียนผิดหวังเขาและมารดาจึงถูกทอดทิ้งท่ามกลางความเหน็บหนาว
เว่ยซวนมักจะมีอารมณ์ไม่ดีต่อหน้าผู้อื่น แต่เพียงต่อหน้าเว่ยฉวนบ่าวรับใช้เก่าแก่ที่อยู่เคียงข้างบิดาของเขาเท่านั้นที่เขาแสดงให้เห็นด้านความเป็นเด็กของเขา และพูดอย่างขมขื่น “ถ้าข้าเป็นเซี่ยเจิงก็ดีสิ มีบุตรชายที่มีอนาคตที่ดีขนาดนี้ ท่านพ่อจะมีความสุขมากใช่ไหม?”
มารดาของเขาถือศีลและสวดขอพรต่อพระพุทธองค์ และเมื่อนางกล่าวถึงเว่ยเหยียน น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเคารพ สิ่งที่นางพูดกับเขามากที่สุดก็คือเขาควรตั้งใจศึกษา ฝึกฝนทักษะการต่อสู้ให้ดี และกลายเป็นคนที่มีความสามารถ ให้บิดาใช้งานได้……
แต่เว่ยเหยียนดูเหมือนจะไม่ชอบเขา เว่ยซวนกลัวเขามาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากความคิดของมารดาและคนนอกที่มีต่อเว่ยเหยียน พวกเขาชื่นชมเว่ยเหยียนมาก
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้คิดที่จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดตั้งแต่ตอนที่เขายังเป็นเด็ก เพื่อให้ได้รับคำชมจากเว่ยเหยียนสักคำหรือสองคำ
แต่ก่อนที่เซี่ยเจิงจะมาถึงจวนเว่ย เว่ยเหยียนก็จะใจดีกับเขาเป็นครั้งคราว แม้ว่าเขาจะเข้มงวดในการอบรมสั่งสอน แต่เขาก็จะไม่รุนแรงเกินไป
หลังจากที่เซี่ยเจิงมาถึง เขาไม่เคยเห็นเว่ยเหยียนยิ้มให้เขาอีกเลย เขาและเซี่ยเจิงอาศัยอยู่ด้วยกันและกินข้าวด้วยกัน และใบหน้าของเว่ยเหยียนก็มืดมนทุกครั้งที่เห็นพวกเขา
เซี่ยเจิงฉลาดมากเสมอ ไม่ว่าเขาจะเรียนรู้อะไรก็ตาม เขาสามารถเรียนรู้ได้ทันทีที่อาจารย์สอนเขา
บางครั้งเมื่อเว่ยเหยียนทดสอบความรู้ของพวกเขา แม้ว่าเซี่ยเจิงจะกลัวเช่นกัน แต่เขาก็สามารถตอบคำถามได้ ในทางตรงกันข้าม เมื่อเขาตอบคำถามต่อหน้าเว่ยเหยียน ตราบใดที่ดวงตาหงส์อันแหลมคมของเว่ยเหยียนขยับจากม้วนหนังสือ สำหรับเขาแล้วเขาจะรู้สึกสั่นไปหมดจนไม่สามารถพูดอะไรได้
เขาไม่พอใจเซี่ยเจิงที่ทำให้ตัวเองอับอาย และยังไม่พอใจที่เซี่ยเจิงทำให้เขาดูเหมือนหุ่นฟาง ดังนั้นเว่ยเหยียนไม่เคยมองเขาด้วยสายตาที่เห็นด้วย
เขาคิดมากกว่าหนึ่งครั้งว่าคงจะดีถ้าไม่มีบุคคลเช่นเซี่ยเจิงในโลกนี้
ดังนั้นเมื่อตอนที่เขายังเด็ก เขาจึงพยายามรังแกเซี่ยเจิงไม่ใช่แค่ครั้งหรือสองครั้ง เมื่อเว่ยเหยียนรู้เรื่องนั้น เขาก็ถูกลงโทษด้วยการคุกเข่าในโถงบรรพบุรุษ และหลังจากนั้นเขาก็เริ่มก้าวร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ ในการพยายามกลั่นแกล้งเซี่ยเจิง และเซี่ยเจิงก็ไม่กล้าแม้แต่จะฟ้องเว่ยเหยียน
แต่เขาไม่รู้สึกมีความสุขมากนัก ในตอนแรกเขายัดงูและแมลงเข้าไปในเตียงของเซี่ยเจิง ซึ่งทำให้เซี่ยเจิงกลัวมากจนเขากรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ต่อมาเซี่ยเจิงก็บดขยี้งูและแมลงที่เขาใส่ไว้โดยไม่กระพริบตา
ในฤดูหนาวอันโหดร้าย เขาได้ราดน้ำเย็นลงบนหน้าอกของเซี่ยเจิง และโยนที่นอนที่เปียกโชกของเขาลงบนพื้น เขาถอดสื้อผ้าแล้วนอนบนเตียงเปล่าทั้งคืน วันรุ่งขึ้นเขามีไข้สูง แต่เซี่ยเจิงยังสามารถเอาชนะเขาได้ในเวทีการประลองการต่อสู้
ในสำนักศึกษา เขานำกลุ่มบุตรชายของขุนนางกลุ่มหนึ่งที่ดูถูกเซี่ยเจิง สาดหมึกบนโต๊ะของเขา นำคนอื่นๆ มาทุบตีเขาด้านหลังภูเขาจำลอง เหยียบหน้าของเขาและบดขยี้เขาลงไปในโคลน และเยาะเย้ย “เมล็ดพันธุ๋ของเซี่ยหลินซานก็แค่นี้”
เขาหวังว่าเซี่ยเจิงจะกลายเป็นแอ่งโคลน
แต่เซี่ยเจิงไม่เคยร้องขอความเมตตา เมื่อคนของเขาตรึงมือและเท้าของเขา และเหยียบหน้าของเขาและผลักเขาลงไปในโคลน ดวงตาของเขาดูเย็นชาและมืดมนจนทำให้ผู้คนตื่นตระหนก
ต่อมาเซี่ยเจิงไปเข้ากองทัพ เมื่อพบกันอีกครั้ง เขากลับมาจากสนามรบพร้อมกับความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ แต่เขาไม่มีสิ่งใดเลย
มันเป็นวันที่ฝนตก เซี่ยเจิงหักซี่โครงของเขาหลายซี่ และเขาถูกเหยียบย่ำท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา และเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “เมล็ดพันธุ์ของเว่ยเหยียนก็แค่นี้”
เซี่ยเจิงคืนทุกสิ่งที่เขาเคยถูกกระทำ
ตั้งแต่นั้นมา เขาเกลียดเซี่ยเจิงมากยิ่งขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าเขามีความสุขแค่ไหนเมื่อเขารู้ว่าเซี่ยเจิงเสียชีวิตในสนามรบฉงโจว
แต่ถึงแม้ว่าเซี่ยเจิงจะ “ตาย” ส่วนเขาก็ไปทางซีเป่ยแต่ก็ล้มเหลวในการยึดกองทัพในมือของเขา แต่เขากลับทำให้พื้นที่ทางซีเป่ยทั้งหมดวุ่นวาย ปล่อยให้เว่ยเหยียนถูกพรรคหลี่ถอดถอนอีกครั้ง
หลังจากผ่านไปหลายปี ในที่สุดเว่ยซวนก็ยอมรับว่าจริงๆ แล้วเขาอิจฉาเซี่ยเจิงมาก จนเขาเกลียดตัวเองที่ไม่ได้เป็นเขา
เมื่อเว่ยฉวนได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาเพียงพูดว่า “ท่านโหวก็คือท่านโหว คุณชายก็คือคุณชาย และคุณชายไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใครเลย”
เว่ยซวนก้มหน้าลงและยิ้มอย่างขมขื่น มองดูเงาไม้ไผ่ที่สะท้อนอยู่บนพื้น เขาไม่ต้องการพูดอะไรอีกต่อไปต่อหน้าเว่ยฉวน เขายังคงรู้สึกเขินอายและลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ข้าจะกลับไปหาท่านแม่ของข้าก่อน”
เว่ยฉวนพยักหน้าด้วยความเคารพและส่งเขาออกไป
เมื่อมาถึงลานบ้านที่นางเว่ยอาศัยอยู่ เว่ยซวนได้ยินเสียงไออย่างหนักมาจากข้างในก่อนที่เขาจะเข้าไปในห้องด้วยซ้ำ
เขานึกถึงร่างของเว่ยเหยียนที่จากไปอย่างเฉยเมย และจิตใจของเขาก็เริ่มขมขื่นมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นสาวใช้เดินมาจากห้องครัวถือยาที่ต้มใหม่ๆ จึงพูดว่า “ข้าจะนำไปให้ท่านแม่เอง”
เห็นได้ชัดว่าสาวใช้กลัวเขาและไม่กล้าปฏิเสธ นางยื่นถาดยาด้วยความเคารพ
เว่ยซวนซึ่งมีผิวหนาหยิบชามยาขอบทองขึ้นมาโดยตรงแล้วเดินเข้าไปในห้อง
“ท่านแม่ขอรับ ดื่มยาเถอะ” ทันทีที่เข้าไปในห้อง บ่าวรับใช้ก็นำเก้าอี้ทรงกลมมาวางไว้ข้างเตียง
ฮูหยินเว่ยมีผิวพรรณไม่สดใสเพราะนางป่วย นางไม่ใช่คนสวย นางมีหน้าตาธรรมดาๆ เท่านั้น นางถือศีลและสวดมนต์ขอพรมาหลายปีแล้ว มีร่องรอยของความเมตตาระหว่างคิ้วของนาง
นางปลอบโยนบุตรชายคนเดียวของนางและพูดว่า “มันเป็นโรคเก่า ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่นอนพักสักสองสามวันก็ไม่เป็นไรแล้ว”
เว่ยซวนก้มศีรษะลงแล้วใช้ช้อนคนส่วนผสมสีน้ำตาลในชามแล้วพูดว่า “ท่านพ่อเมื่อได้ยินว่าท่านแม่ป่วยก็กังวลมากเช่นกัน อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ในราชสำนักยังไม่แน่ชัด และมีขุนนางจำนวนมากกำลังหารือกับท่านพ่ออยู่ ดังนั้นเขาจึงปลีกตัวออกมาไม่ได้จริงๆ แต่ท่านพ่อได้ส่งคนไปสำนักหมอหลวงเพื่อตามตัวท่านหมอหูมาดูอาการท่านแม่แล้ว”
เมื่อฮูหยินเว่ยได้ยินสิ่งที่เว่ยซวนพูด ดวงตาอันเมตตาของนางก็เปลี่ยนไป นางถามว่า “ลูกไปพบเขาแล้ว แม่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่ารบกวนด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้……”
เว่ยซวนพูดว่า “ข้าไม่ได้ไปหาท่านพ่อ แต่จวนใหญ่ขนาดนี้ ป่วยก็ต้องตามหมอ จะปิดบังได้อย่างไร……”
ฮูหยินเว่ยไอหนักขึ้นอีกและมองดูบุตรชายของนางแล้วพูดด้วยความยากลำบาก “ลูกไม่ต้องปิดบังแม่ ทำไมลูกถึง……”
นางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ทำไมลูกถึงไม่ฟังแม่ล่ะ”
เมื่อมารดาของเขามองออกว่าเขาโกหก เว่ยซวนก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายและกระชับมือของเขาลงบนชามยา “ท่านแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีอนาคต ท่านจึงรู้สึกอายที่จะไปพบท่านพ่อหรือเปล่า”
ฮูหยินเว่ยปิดปากและไอสองสามครั้งแล้วพูดอย่างแผ่วเบา “เด็กโง่ ลูกกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
เว่ยซวนเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาสีแดง “เป็นเพราะลูกไร้ความสามารถและท่านพ่อก็ไม่ชอบลูก ดังนั้นท่านจึงถูกละเลยเช่นกัน”
ฮูหยินเว่ยตกใจเล็กน้อย ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนพลุ่งพล่านในดวงตาของนาง และนางก็พูดอย่างอบอุ่น “อย่าคิดเองเออเอง อัครมหาเสนาบดีคือคนที่ทำสิ่งสำคัญ และลูกผู้ชายที่แท้จริงจะไม่ถูกจำกัดด้วยความรัก ลูกอย่าไปพูดเช่นนี้ต่อหน้าเขานะ”
เว่ยซวนพูดด้วยความโกรธ “แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ท่านพ่อจะมาทานอาหารเย็นกับท่านแค่ในช่วงปีใหม่เท่านั้น ท่านแม่ไม่เสียใจเหรอ?”
มีช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าในสีหน้าของฮูหยินเว่ย ราวกับว่านางกำลังนึกถึงบางสิ่งในอดีต และนางก็พูดว่า “เด็กโง่ อย่าคิดเช่นนั้น แม่ไม่เคยรู้สึกเช่นนั้นเลย ท่านอัครมหาเสนาบดีเป็นผู้มีพระคุณของแม่ เจ้าต้องเอาอย่างญาติผู้น้องของเจ้า แบ่งเบาภาระของเขา”
ความขัดแย้งระหว่างเซี่ยเจิงกับเว่ยเหยียนนั้น ฮูหยินเว่ยที่อยู่แต่ในจวนนั้นไม่รู้เรื่องราว ดังนั้นนางจึงคิดว่าเซี่ยเจิงอยู่ทางซีเป่ยและไม่ได้กลับจวนมาสองสามปีแล้ว
เว่ยซวนไม่เข้าใจประโยคหนึ่งในคำพูดของฮูหยินเว่ยและถามว่า “ทำไมท่านแม่ถึงบอกว่าท่านพ่อเป็นผู้มีพระคุณของท่าน”
ฮูหยินเว่ยหรี่ตาลงและไม่ตอบในทันที นางปิดปากและไออยู่นานก่อนจะพูดว่า “เมื่อเกิดมาเป็นสตรี การแต่งงานก็เหมือนกลับการเกิดใหม่ครั้งที่สอง เมื่อเกิดเป็นสตรีในครอบครัวธรรมดาสามัญ ทุกอย่างเกี่ยวกับอาหารและเสื้อผ้าขึ้นอยู่กับผู้อื่น ตลอดระยะเวลากว่ายี่สิบปีที่แม่ได้แต่งงานกับท่านอัครมหาเสนาบดี เขาปฏิบัติต่อแม่อย่างดี และแม่ก็พอใจเช่นกัน”
เว่ยซวนรู้ว่ามารดาของเขาเป็นคนที่ไม่ต่อสู้แย่งชิง เขาประคองนางเพื่อดื่มยาและยังคงเงียบโดยไม่ถามคำถามใดๆ อีก
……
เมื่อฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงกลับมาจากสุสานตระกูลเซี่ย ก็เกือบจะถึงยามไฮ่[2]แล้ว และประตูเมืองก็ปิดลง
โชคดีที่นางได้บอกเซี่ยชี ก่อนออกไปข้างนอกแล้ว แม้ว่านางจะไม่กลับมาทั้งคืน แต่ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
เซี่ยจงขับรถม้ากลับไปที่หมู่บ้านนอกเมือง ทันทีที่รถม้ามาถึงที่ประตู ก็มีคนนั่งรออยู่ข้างนอกพร้อมทั้งยื่นจดหมาย “ท่านโหว องค์หญิงใหญ่ได้ส่งจดมายมาจากวังหลวงขอรับ”
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อหยิบมัน และหลังจากฉีกเปิดซองจดหมาย เขาก็อ่านจดหมายสามบรรทัดในพริบตาด้วยแสงโคมไฟที่ประตู ดวงตาของเขาก็เย็นลงทันที
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจเมื่อได้ยินว่าเขากับองค์หญิงใหญ่แลกเปลี่ยนจดหมายกัน แต่เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเขาผิดปกติ นางจึงถามว่า “มีอะไรหรือ?”
เซี่ยเจิงยื่นจดหมายให้นางและกัดฟันพูดคำสองสามคำ “เว่ยเหยียนมีความสัมพันธ์กับสนมในวัง!”
ฝานฉางอวี้ไม่มีเวลาอ่านจดหมาย แต่นางรู้สึกกระตุกในใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เว่ยเหยียนมีความสัมพันธ์กับสนมในวัง นี่หมายความว่ามีร่องรอยของคดีจิ่นโจวเมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วใช่หรือไม่?
[1] ผลจี๋ - หนามไฟเนปาล หรือหนามไฟหิมาลัย เป็นไม้พุ่มชนิดหนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดในแถบปากีสถานตอนเหนือไปจนถึงอินเดียตะวันตกเฉียงเหนือ
[2] ยามไฮ่ - ช่วงเวลา 21.00 น.- 23.00 น.