บทที่ 137
ฝานฉางอวี้คลี่จดหมายออก และหลังจากอ่านสิ่งที่เขียนในจดหมายแล้ว นางก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
องค์หญิงใหญ่ได้ช่วยสืบคดีเกี่ยวกับองค์ชายสิบหก แต่องค์ชายสิบหกได้สิ้นพระชนม์ไปหลายปีแล้ว อย่างไรก็ตามสนมเจี่ยก็ติดตามฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปหลังจากการสิ้นพระชนม์ขององค์ชายสิบหก ตำหนักเดิมถูกครอบครองโดยนางสนมอันเป็นที่รักของฉีเชิง และนางกำนัลขันทีและเจ้าหน้าที่ในวังหลวงก็เปลี่ยนไปด้วย เป็นเรื่องยากมากที่จะหาคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้น
องค์หญิงใหญ่แอบสืบอยู่หลายวันและพบว่านางกำนัลที่ปฏิบัติหน้าที่ในตำหนักเย็นตอนนี้ คือนางกำนัลที่รับใช้ในตำหนักของสนมเจี่ยในตอนนั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อสิบเจ็ดปีก่อนนางเสียสติไปแล้วและถูกขับไปที่ตำหนักเย็นเพื่อรักษาตัว
คนขององค์หญิงใหญ่ติดต่อกับนางกำนัลเสียสติเป็นเวลาหลายวันโดยส่งอาหารและเสื้อผ้าไปให้นาง พวกเขาตระหนักอย่างคลุมเครือว่านางแกล้งทำเป็นบ้า เพราะนางระวังตัวมากและปฏิเสธที่จะลดความระมัดระวังต่อคนขององค์หญิงใหญ่
คนขององค์หญิงใหญ่พบโอกาสที่เหมาะสมที่จะถามเกี่ยวกับองค์ชายสิบหก เห็นได้ชัดว่านางรู้สึกตื่นตระหนกมาก นางแสร้งทำเป็นบ้าและพูดว่า “ตายแล้ว ตายไปหมดแล้ว ข้าก็ตายเหมือนกัน……เว่ยเหยียนมีความสัมพันธ์กับพระสนม ใครรู้จะต้องตาย……”
คนขององค์หญิงใหญ่ไม่สามารถถามคำถามอีกต่อไปได้ และผู้ที่ดูแลตำหนักเย็นก็เข้ามา
ทุกคนในวังเต็มไปด้วยความระมัดระวัง หากจู่ๆ คนขององค์หญิงใหญ่วิ่งไปที่ตำหนักเย็นบ่อยครั้งและนำของดีๆ มาให้นางกำนัลที่เสียสติ ทุกคนจะเกิดความสงสัย
คนขององค์หญิงใหญ่ได้โกหกต่อผู้ที่ดูแลตำหนักเย็นว่าบังเอิญผ่านตำหนักเย็น และเห็นนางกำนัลเสียสติถือชามข้าวเน่าเหม็นกินไม่ได้ไว้ พวกเขาทนไม่ไหวจึงช่วยเหลือนางนิดหน่อย
แม้ว่าผู้ที่ดูแลตำหนักเย็นจะไม่ได้ติดใจอะไรเลย แต่เพื่อความปลอดภัย คนขององค์หญิงใหญ่ก็ไม่กล้าไปที่ตำหนักเย็นเพื่อสืบข่าวในช่วงเวลานี้อีก
ฝานฉางอวี้มองไปที่เซี่ยเจิงและพูดว่า “สำหรับแผนการณ์ในปัจจุบัน เราต้องหาให้เจอก่อนว่าเว่ยเหยียนมีความสัมพันธ์กับสนมพระองค์ไหน……”
เซี่ยเจิงรู้ว่านางกำลังสงสัยอะไร หลังจากการสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและองค์ชายสิบหก เว่ยเหยียนก็สนับสนุนองค์ชายสิบเก้าที่ไม่มีรากฐานที่จะสืบทอดบัลลังก์ และมารดาผู้ให้กำเนิดขององค์ชายสิบเก้าเป็นผู้ที่น่าสงสัยที่สุด
เขากล่าวว่า “ไม่มีทางเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของฮ่องเต้น้อยได้ มารดาผู้ให้กำเนิดของฮ่องเต้น้อยนั้นเป็นเพียงนางกำนัลในวัง เพราะฮ่องเต้ผู้ล่วงลับทรงเมา นางจึงโชคดี แต่หลังจากคลอดบุตร นางก็เสียชีวิตขณะคลอดบุตร”
เหตุผลที่ใหญ่ที่สุดที่เว่ยเหยียนสนับสนุนฉีเชิงในการขึ้นครองบัลลังก์ก็คือเขายังเด็กและไม่มีญาติ ดังนั้นเขาจึงควบคุมได้ง่าย
เบาะแสเพียงอย่างเดียวคือนางกำนัลเสียสติในตำหนักเย็น
ดวงตาของเขาเย็นเฉียบราวกับหิมะ “ข้าจะแอบเข้าไปในตำหนักเย็นด้วยตนเอง”
ฝานฉางอวี้นึกถึงกำแพงเมืองสูงสิบจั้งที่นางเห็นนอกประตูอู้ เมื่อเขาเข้าไปในวังในวันนั้นและกล่าวว่า “วังหลวงป้องกันแน่นหนา เป็นการยากที่จะเข้าไปในวังหากไม่มีคำสั่ง ข้าได้ยินจากแม่ทัพถังว่าอีกไม่นานจะมีการจัดงานเลี้ยงฉลอง ดังนั้นเมื่อถึงวันนั้นเราค่อยแอบไปที่ตำหนักเย็น”
เซี่ยจงกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเซี่ยเจิง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและกล่าวว่า “แม่ทัพอวิ๋นหุยคิดได้รอบคอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ ท่านโหวโปรดจัดเตรียมการให้พร้อม และรอจนถึงวันงานเลี้ยงค่อยไปเถิด”
เซี่ยเจิงคิดอยู่พักหนึ่ง และพยักหน้าช้าๆ และเดินเข้าไปในลานบ้านโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ฝานฉางอวี้มองไปที่แผ่นหลังที่เย็นชาและโดดเดี่ยวของเขา พร้อมด้วยแววตาที่เป็นกังวล
เดิมทีคิดว่าโศกนาฏกกรมที่จิ่นโจวของเว่ยเหยียนนั้นยังจำเป็นที่ต้องหารือถึงสาเหตุ แต่ด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าเขามีความสัมพันธ์กับพระสนม ดูเหมือนว่าจะมีความแน่นอน
ก่อนหน้านี้นางคิดว่าเว่ยเหยียนและเซี่ยเจิงเป็นเพียงศัตรูธรรมดาๆ แต่การเดินทางไปสุสานตระกูลเซี่ยในคืนนี้ ทำให้นางตระหนักได้ว่าความรู้สึกของเซี่ยเจิงที่มีต่อเว่ยเหยียนนั้นซับซ้อนมากจริงๆ
ทุกย่างก้าวที่เขาทำเพื่อเจาะลึกเข้าไปในความจริงในช่วงหลายปีที่ผ่านมาดูเหมือนจะแทงมีดไปที่หัวใจของเขาไปข้างหน้าอีกหนึ่งชุ่น
พวกเขาวิ่งไปรอบๆ จนถึงเที่ยงคืน แต่ฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ ยังไม่ได้ทานมื้อเย็น
เซี่ยเจิงสั่งให้ครัวเตรียมอาหาร จูโหย่วฉางป่วยหนักและผล็อยหลับไปเพียงลำพัง ฝานฉางอวี้และเซี่ยเจิงเป็นเพียงสองคนที่ยังไม่ได้กินข้าว อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงไม่ได้ออกมาอีกเลยหลังจากกลับไปที่ห้องพักของเขาแล้ว เขาเพียงแต่สั่งให้บ่าวรับใช้ของเขาดูแลฝานฉางอวี้เท่านั้น
เซี่ยจงสั่งให้บ่าวรับใช้ของเขาส่งอาหารไปที่ห้องของเซี่ยเจิง แต่อาหารถูกส่งกลับมาครบถ้วน
เซี่ยจงเข้าใจอารมณ์ของเซี่ยเจิง เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ โบกมือให้ทหารม้าเกราะโลหิตที่มาส่งอาหารออกไป และพูดกับฝานฉางอวี้ว่า “ท่านแม่ทัพ ทานอาหารเถอะ ให้นายท่านอยู่คนเดียวสักพัก”
ฝานฉางอวี้นึกถึงร่างที่โดดเดี่ยวของเซี่ยเจิงที่ยืนอยู่หน้าหลุมศพของแม่ทัพเซี่ย และฮูหยินเซี่ย นางพูดว่า “ข้าจะส่งไปให้เขาเอง”
ความประหลาดใจแวบขึ้นมาในดวงตาของเซี่ยจง แต่เมื่อนึกถึงสิ่งพิเศษมากมายที่เซี่ยเจิงมีให้กับนาง รอยยิ้มที่ค่อนข้างโล่งใจก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา “ถ้าเช่นนั้นก็รบกวนท่านแม่ทัพแล้ว”
เมื่อหันหน้าไปทางดวงตาของเซี่ยจงที่ดูเหมือนจะมองผ่านทุกสิ่ง ฝานฉางอวี้ก็หยิบอาหารบนถาดขึ้นมา และทำได้เพียงถามอย่างรวดเร็วว่าห้องของเซี่ยเจิงนั้นอยู่ที่ไหนเพื่อปกปิดความลำบากใจของนาง
ดวงจันทร์ส่องแสงสว่างและดวงดาวที่ลอยอยู่บนฟ้าก็กระจัดกระจาย โคมไฟใต้ชายคาก็ทอดเงาไม้ไผ่ไว้ที่ประตูและบันไดหิน
ฝานฉางอวี้มองดูห้องด้วยแสงอันอบอุ่น มือข้างหนึ่งถือถาดไม้แกะสลัก ยกมืออีกข้างขึ้นแล้วเคาะประตู
เสียงที่เย็นชาและใจร้อนของเซี่ยเจิงดังมาจากระยะไกลในห้อง “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าไม่จำเป็นต้องนำอาหารมา ออกไป!”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้าเอง”
ห้องเงียบไปสักพักแล้วเสียงเย็นเยียบแผ่วเบายังคงดังต่อไป “ประตูไม่ได้ลงกลอน”
ฝานฉางอวี้ผลักประตูเปิดออกและไม่เห็นใครในทีแรก มีเพียงเสียงน้ำเบาๆ เท่านั้นที่ได้ยินจากห้องชำระกาย เดิมทีนางอยากจะเข้ามาปลอบ เซี่ยเจิงสักคำหรือสองคำ แต่ทันใดนั้นนางก็รู้สึกถึงความรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยจึงหันกลับไปจากห้องชำระกายแล้วพูดว่า “ข้าเอาอาหารมาไว้บนโต๊ะให้เจ้าแล้ว อย่าลืมกินเมื่อเจ้าอาบน้ำเรียบร้อย”
ไม่มีคำพูดใดออกมาจากอีกด้านหนึ่งของห้องชำระกายอีกต่อไป ไม่มีแม้แต่เสียงน้ำ
ฝานฉางอวี้สับสนและกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเซี่ยเจิง ดังนั้นนางจึงต้องตะโกนอีกครั้ง “เซี่ยเจิง?”
ยังคงไม่มีใครตอบ
ฝานฉางอวี้หันศีรษะแล้วจ้องมองไปที่นั่นแล้วพูดว่า “ถ้าเจ้าไม่ตอบอีก ข้าจะไปตามคนมาดูเจ้า”
ในที่สุดก็มีเสียงแหบแห้งดังมาจากข้างใน “ส่งชุดที่อยู่ข้างเตียงมาให้ข้าหน่อย”
ใบหูของฝานฉางอวี้เปื้อนไปด้วยชั้นสีชมพูอ่อน นางหันกลับมาแล้วพูดว่า “ข้าจะบอกให้ลุงจงส่งไปให้เจ้า”
ห้องชำระกายมีเสียงน้ำดังขึ้น และคนข้างในก็พูดว่า “ช่างเถอะ ข้าจะออกไปหยิบเอง”
จากนั้นก็มีเสียงอู้อี้ ตามมาด้วยเสียงเครื่องปั้นดินเผาที่แตก ฝานฉางอวี้ได้กลิ่นสุราผ่านม่าน
ทำไมห้องชำระกายถึงมีสุรา?
ฝานฉางอวี้กังวลว่าเซี่ยเจิงจะเมาและล้มลงโดยไม่ได้ตั้งใจเมื่อเขาออกจากอ่างอาบน้ำ นางกลัวว่าเขาจะบาดเจ็บ และไม่สนใจสิ่งอื่นใด จึงรีบเปิดม่านเข้าไป “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เมื่อเห็นสถานการณ์อย่างชัดเจน ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกว่ามือและเท้าของนางทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย
อากาศเริ่มเย็นลง และทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยหมอกหนาทึบจากความร้อนของน้ำ เซี่ยเจิงเอนกายลงบนขอบอ่าง ใบหน้าของเขามืดมนและดูเมาเล็กน้อย และมีรอยช้ำบนไหล่และหลังของเขา เขาหล่อมากคิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยอย่างไม่อดทน เห็นได้ชัดว่าเขากระแทกขอบอ่างเมื่อเขาล้มลง
ไหสุราแตกอยู่ด้านนอกอ่างอาบน้ำ เมื่อพิจารณาจากปริมาณสุราที่หกแล้ว ส่วนใหญ่ถูกเซี่ยเจิงดื่มจนเมาแล้ว แล้วมีไหสุราเปล่าๆ วางคว่ำอยู่ด้านข้าง
จริงๆ แล้วเขาดื่มสุราไปสองไห ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะดูเมานิดหน่อย
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ฝานฉางอวี้จึงกลับออกมา แต่เขาเป็นแบบนี้……มันน่าสับสนเกินไป
ผมยาวครึ่งหนึ่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำและติดไหล่ของเขาโดยมีกล้ามเนื้อแข็งแรงอย่างเห็นได้ชัด ความงามและความแข็งแกร่งของเขาอยู่ร่วมกัน ทำให้ผู้คนนึกถึงสัตว์ร้ายในป่าได้อย่างง่ายดาย ทั้งอันตรายและทรงพลัง
ขนตาของเขายาวพอๆ กับพัด โดยมีหยดน้ำเล็กๆ ติดอยู่บนไหล่ของเขา ใกล้กับคอของเขา มีรอยฟันที่นางกัดก่อนออกไปข้างนอก ซึ่งจู่ๆ ก็ทำให้ผู้คนเกิดภาพลวงตาว่าสัตว์ร้ายที่งดงามและอารมณ์ร้ายนี้สามารถฝึกให้เชื่องได้
แม้ว่านางจะรู้ว่ามันไม่เหมาะสม แต่ฝานฉางอวี้ก็ยังคงรู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งเข้ามาที่ใบหน้าของนาง นางรีบหันหลังกลับ “ข้า……ข้าจะไปเรียกลุงจง……”
ทันทีที่นางก้าวออกไป เสียงต่ำและแหบห้าวก็ดังมาจากข้างหลังนาง “ไม่จำเป็น”
เซี่ยเจิงกดหน้าผากที่สั่นเทาของเขา และใบหน้าของเขามีความอดทนมากขึ้น ด้วยผิวที่ดีเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะทำหน้าโกรธ แต่ก็ยังดูดีอยู่มาก เขาพูดว่า “ข้าทำเองได้”
น้ำกระเพื่อมและเขาบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นโดยจับขอบอ่างไว้ อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าท่าทางของเขาไม่มั่นคงและเขาเกือบจะล้มลงอีกครั้ง โชคดีที่ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงและช่วยเขาได้ทันเวลา
เมื่อรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของร่างกายส่วนใหญ่ที่กดทับนาง ฝานฉางอวี้ก็กัดฟันด้วยความโกรธและพูดว่า “ข้าไม่เคยเห็นเจ้าดื้อรั้นขนาดนี้มาก่อน!”
เนื่องจากเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลย ฝานฉางอวี้จึงเงยหน้าขึ้นให้มากที่สุด ไม่กล้ามองไปรอบๆ
หยดน้ำที่หยดจากผมที่เปียกของเซี่ยเจิงตกลงบนคอของนาง และสัมผัสที่เย็นเล็กน้อยทำให้นางหดคอโดยไม่รู้ตัว
ฝานฉางอวี้คิดว่าเสื้อผ้าของเขายังอยู่ข้างนอก ดังนั้นนางจึงจับไหล่ของเขาและพยายามผลักเขากลับเข้าไปในอ่างก่อน “เจ้ารออยู่ข้างในอ่างก่อน แล้วข้าจะไปเอาเสื้อผ้าที่สะอาดมาให้เจ้า”
ชายผู้มึนเมาก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วจ้องมองริมฝีปากสีแดงของนาง ไม่รู้ว่าเขาได้ยินสิ่งที่นางพูดหรือไม่ แต่เมื่อนางหันหลังกลับเพื่อจากไปอีกครั้ง เขาก็ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขา
หยดน้ำบนร่างกายของเขาเปียกโชกไปที่เสื้อผ้าของฝานฉางอวี้ หัวใจของฝานฉางอวี้ก็พองขึ้น แต่เขากลับฝังศีรษะของเขาไว้ที่ไหล่ของเธอ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดด้วยเสียงแหบแห้ง “อาอวี้ ข้ามีแต่เจ้าเท่านั้น”
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกนางแบบนั้น และฝานฉางอวี้ไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อนามที่ใกล้ชิดเช่นนี้ได้อย่างไร
เมื่ออยู่ใกล้เกินไป ร่างกายของนางรู้สึกร้อน ฝานฉางอวี้รู้สึกร้อนและชาตั้งแต่ด้านข้างของคอจนถึงครึ่งหนึ่งของใบหูของนาง
ฝานฉางอวี้ตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเอื้อมมือไปตบหลังเขา ปลอบใจเขา “ข้าอยู่ที่นี่เสมอ”
ผิวหนังบนหลังของเขาที่ฝ่ามือนางสัมผัสไม่เรียบ และนางสัมผัสได้ถึงความนูนเล็กน้อยของแผลเป็นอย่างชัดเจน
เมื่อนึกถึงการเฆี่ยนหนึ่งร้อยแปดแส้ที่เซี่ยจงบอกว่าเขาได้รับ ดวงตาของฝานฉางอวี้ก็หลุบลงเล็กน้อย และน้ำเสียงของนางค่อนข้างจะเกลี้ยกล่อม “นั่งลงแล้วข้าจะเช็ดหลังให้เจ้า”
นี่คือสิ่งที่ฝานฉางอวี้ไม่เคยคิดริเริ่มที่จะพูดถึงในวันธรรมดา เซี่ยเจิงดูเหมือนจะอยากนั่งลงจริงๆ ตามที่นางบอก เนื่องจากการดื่มสุรา สมองของเขาจึงเริ่มช้าลง มีสีแดงที่ปลายตา และใบหน้าที่เย็นชาแต่เดิมของเขายังเผยให้เห็นถึงความเย้ายวนใจ แต่ความสุขุมที่เหลืออยู่ทำให้เขานึกถึงบางอย่างอีกครั้ง เขาคว้ามือของฝานฉางอวี้วางไว้ที่ริมฝีปาก จูบแล้วพูดว่า “ครั้งหน้า”
จากนั้นเขาก็ส่ายศีรษะซึ่งรู้สึกแสบร้อนจากฤทธิ์สุรา และพยายามยืนขึ้นโดยจับที่ขอบอ่าง อย่างไรก็ตาม ฝานฉางอวี้จับไหล่ของเขาไว้แน่น และนางก็เดินไปรอบๆ และมองเห็นสิ่งนั้น แผลตกสะเก็ดและมีรอยแผลเป็นที่หลัง
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง
เมื่อนางเห็นรอยแส้ที่บิดเบี้ยวและทับซ้อนกันด้วยตาของนางเอง นางจึงรู้ว่า ‘ไม่เหลือเนื้อดี’ นั้นหมายความว่าอย่างไร
นางเคยใส่ยาบาดแผลบนหลังของเขาในอดีต ตอนที่เขาทุกข์ทรมานเหมือนกับสุนัขป่าข้างทาง และบาดแผลบนร่างกายของเขาก็ไม่ได้รุนแรงและหนาแน่นเหมือนตอนนี้ ฝานฉางอวี้แทบจะจินตนาการไม่ออก เขาดูเป็นอย่างไรเมื่อร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด
อาการเจ็บหน้าอกของนางรุนแรงมาก
แผลดาบที่เป็นแนวทแยงไปทั่วทั้งหลังนั้นเกิดขึ้นเพราะเขาเพื่อใช้เลือดสังเวยดาบ แผลเป็นก็กว้างและน่ากลัวเป็นพิเศษ
เมื่อฝานฉางอวี้สัมผัสมันด้วยปลายนิ้วของนาง นางก็รู้สึกสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
คอของนางแข็งทื่อ และนางถามเขาด้วยน้ำเสียงโง่เขลา “เจ้าต้องการซ่อนอาการบาดเจ็บนี้จากข้าอีกนานแค่ไหน”