บทที่ 138
น้ำในอ่างอาบน้ำเย็นไปแล้วครึ่งหนึ่ง เมื่อปลายนิ้วอันอบอุ่นและละเอียดละอ่อนสัมผัสที่หลังของเขา กล้ามเนื้อไหล่ทั้งหมดของเซี่ยเจิงก็เกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือที่วางอยู่บนขอบอ่างอาบน้ำมือมีเส้นเลือดสีเขียวที่ด้านหลังมือของเขา
สมองของเขายังคงเจ็บปวดภายใต้อิทธิพลของฤทธิ์สุรา เขาได้ยินเสียงเงียบงันของนาง และแทบจะไม่สามารถตื่นตัวได้และตอบว่า “มันไม่เจ็บ”
ฝานฉางอวี้ใช้ปลายนิ้วติดตามรอยแผลเป็นบนหลังของเขา มองลงไปที่แผลเป็นที่มีความกว้างเกือบครึ่งชุ่นแล้วพูดว่า “ตอนนี้มันไม่เจ็บแล้ว แล้วตอนที่ยังไม่ตกสะเก็ดล่ะ?”
ดวงตาของเซี่ยเจิงหลุบหลงเล็กน้อย แสงเทียนปกคลุมขนตาสีดำหนาของเขาด้วยแสงอุ่นอันจางๆ และใบหน้าเขาก็อ่อนลงเล็กน้อยด้วยความงุนงง
ดูเหมือนเขาจะติดอยู่ในความคิดบางอย่าง ขนตายาวของเขาทำให้เกิดเงาบนเปลือกตาของเขา และเขาพูดเพียงว่า “ตอนยังไม่ตกสะเก็ดก็ไม่เจ็บ”
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าหัวใจของนางเต็มไปด้วยความชื้นราวกับก้อนสำลี นางเงยหน้าขึ้นและกระพริบตา บังคับความฝาดที่เติมเต็มดวงตาของนาง ทำให้นางทนไม่ไหวที่จะมองแผ่นหลังที่มีแผลเป็นจากแส้ของเขาอีกต่อไปแล้วหันกลับมา และพูดออกมาสองคำ “โกหก”
นางพูดอย่างขมขื่น “เจ้าทรมานตัวเองมาถึงจุดนี้แล้ว ไม่กลัวที่จะตายในสนามรบเหรอ? เจ้าไม่อยากแก้แค้นเว่ยเหยียนแล้วเหรอ? นี่คือวิธีที่เจ้าหาทางแก้แค้นเหรอ?”
เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นค่อยๆ พูดว่า “อาการบาดเจ็บเหล่านั้นทำร้ายร่างกายของข้า และทำให้ข้ารู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่”
ฝานฉางอวี้ตกใจเล็กน้อย
เสียงของเขาต่ำและแหบแห้ง และเขายิ้มเล็กน้อย “ที่ฉงโจวเจ้าไล่ตามข้ามาทั้งที่อาการบาดเจ็บยังไม่หายดี เมื่อข้าเห็นเจ้านั่งบนหลังม้าและกำลังร้องไห้ ข้าคิดว่าไม่ว่าจะเป็นความแค้นแบบไหนก็ตาม ข้าจะไม่สนใจอีกต่อไป ขอเพียงแค่เจ้าหยุดร้องไห้ แต่แซ่ของข้าคือแซ่เซี่ย และท่านพ่อของข้าคือเซี่ยหลินซาน ข้าจดจำรูปร่างหน้าตาของเขาไม่ชัดเจนด้วยซ้ำ แต่ข้ายังจำรูลูกธนูหกสิบเจ็ดรูบนตัวของเขาได้……”
“ถ้าข้าตาย ข้าอาจจะได้อยู่กับเจ้าอย่างสงบสุข แต่ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าไม่สามารถอยู่กับเจ้าได้อีกต่อไป”
เมื่อได้ยินเขาพูดคุยเกี่ยวกับการตายของแม่ทัพเซี่ยอีกครั้ง ฝานฉางอวี้รู้สึกขมขื่นในใจ
นางสะอื้น “ข้าไม่ได้ตำหนิเจ้า วันนั้นข้าไม่ได้ตำหนิเจ้า……”
การเสียชีวิตอันน่าสลดใจของนายแม่ทัพเซี่ย แม้แต่นางซึ่งเป็นคนนอกก็เศร้าเหลือทนเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ไม่ต้องพูดถึงเขาซึ่งเป็นบุตรชาย
กระทั่งจูโหย่วฉางยังคิดว่าบิดาของนางเป็นคนทรยศ ไม่ต้องพูดถึงเซี่ยเจิงที่ไม่เคยติดต่อกับบิดาของนางเลย นางไม่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของบิดาของนางกับเขาได้หากไม่มีหลักฐานใดๆ
แม้กระทั่งตอนนี้ เมื่อคิดย้อนกลับไปถึงสถานการณ์ในวันนั้น ฝานฉางอวี้ก็ยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไร้พลัง
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาของนางออกไป เขาไม่รู้ว่าเขาเมาหรือมีสติ แต่เขาแค่พึมพำด้วยเสียงต่ำ “ทำไมเจ้าถึงร้องไห้อีกแล้ว”
เขาใช้ปลายนิ้วลูบแก้มของนาง ดวงตากึ่งเมาของเขาสะท้อนรูปลักษณ์ของนางอยู่ในนั้น “ในช่วงนั้นเจ้าร้องไห้ในความฝันของข้าเสมอ ตอนแรกข้าคิดว่าตราบใดที่ข้าไม่เจอเจ้าอีกตลอดชีวิต ข้าจะสามารถปล่อยเจ้าไปได้จริงๆ”
“แต่แม้ว่าข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่รับข่าวสารใดๆ ที่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าก็ยังทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจในความฝัน”
“ในความฝันบางครั้ง เจ้ายังอยู่ในตำบลหลินอัน และเจ้าเรียกข้าด้วยรอยยิ้ม และอีกสักครู่เจ้าก็สวมชุดแต่งงานและแต่งงานกับผู้อื่น ผู้ชายคนนั้นหล่อเหลาและสง่างามและดูเหมือนว่าจะเป็นบัณฑิต เสียงตะโกนกราบไหว้ฟ้าดินในโถงจัดงานแต่งงานทิ่มแทงข้า แก้วหูของข้าเจ็บทุกครั้งที่เจ้าโค้งคำนับเขา ริมฝีปากของเจ้าโค้งงอดูมีความสุขมาก……”
เขาพูดไม่ได้อีกต่อไป และดวงตาที่เมามายของเขาก็เย็นชาและตกตะลึง เขาลูบแก้มนางแรงขึ้น แต่น้ำเสียงของเขารุนแรงและเสียใจเล็กน้อย “เจ้ารู้วิธีทรมานข้าเสมอ อาการบาดเจ็บเหล่านั้นนับเป็นอะไร? มันไม่เจ็บปวดเหมือนตอนเห็นเจ้าแต่งงานกับผู้อื่นในความฝัน……ข้าหวังว่าข้าจะสับคนคนนั้นเป็นชิ้นๆ เมื่อข้าตื่นขึ้นมาและเห็นม่านเตียงความโกรธของข้ายังคงอยู่ แต่ข้าก็มีความสุขมากเช่นกัน”
“ข้าเพิ่งรู้ว่าข้าไม่สามารถเห็นเจ้าแต่งงานกับผู้อื่นได้ โชคดีที่ทุกอย่างทันเวลา”
แม้ว่าสุราจะกัดกร่อนสติส่วนใหญ่ของเขา แต่เขาก็ยังคงหยุดประโยคสุดท้ายของเขา
หากนางแต่งงาน เขาจะชิงนางกลับมา แม้ว่าเขาจะต้องทำลายกลุ่มคนทั้งหมดก็ตาม! จากนั้นจะสับคนที่กล้าแต่งงานกับนางให้เป็นชิ้นๆ แล้วนำไปเลี้ยงสุนัข!
นางเป็นของเขา! เป็นของเขาเท่านั้น!
ใครกล้าคิดเรื่องนางต้องตาย!
ความอาฆาตพยาบาทและความบิดเบี้ยวที่ออกมาจากกระดูกของเขาเป็นเหมือนลิ้นหัวใจสุดท้ายในหัวใจของเขา และเขาก็ระวังตัวอยู่เสมอ เขาไม่กล้าพอที่จะนางให้นางรู้
ถ้านางรู้เรื่องนี้ นางคงจะหลีกเลี่ยงเขาเหมือนหลีกเลี่ยงสัตว์ป่าที่ดุร้ายอย่างแน่นอน……
แก้มของฝานฉางอวี้เจ็บจากการถูกนิ้วโป้งหยาบๆ ของเซี่ยเจิงลูบไล้ แต่นางก็ไม่ได้หลบซ่อน เมื่อนางได้ยินเขาพูดถึงหลังจากที่พวกเขาแยกทางกัน นางก็ไม่สามารถกำจัดความขมขื่นในใจของนางได้
ยิ่งนางรู้จักชายคนนี้มากเท่าไร นางก็ยิ่งเข้าใจว่าการตัดสินใจในวันนั้นยากสำหรับเขามากเพียงใด
นางคว้ามือของเซี่ยเจิงที่เช็ดน้ำตาของนางและกดมันลงบนแก้มของนางแน่น นางมองเขาอย่างมั่นคงด้วยดวงตาคู่หนึ่งที่มีน้ำตาส่องประกายด้วยแสงเทียนที่ละลาย และพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เซี่ยเจิง ต่อจากนี้ไปเราจะอยู่ด้วยกันอย่างดี และเจ้าก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ทำร้ายร่างกายของตนเองอีก”
เมื่อดวงตาที่สดใสของนางจ้องไปที่คนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะสูญเสียสีสันไป เหลือเพียงแสงนุ่มนวลที่ใสและอบอุ่นในดวงตาของนาง เหมือนกับดวงอาทิตย์อันอบอุ่นในช่วงบ่ายของฤดูหนาวที่แผดเผาชายคาน้ำแข็งที่ค่อยๆ ละลายหายไป
เซี่ยเจิงจ้องตานางอย่างว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นลูบแก้มของนางเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่ใช่ทำร้ายตนเอง”
ฝานฉางอวี้ยังคงรู้สึกเศร้าเมื่อนึกถึงรอยแผลเป็นที่พันกันบนหลังของเขา และพูดว่า “หลังของเจ้าเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่ทำร้ายตนเองหรือ”
“เป็นกฎของตระกูลเซี่ย ระบุว่าใครก็ตามที่กระทำความผิดร้ายแรงจะต้องถูกลงโทษด้วยการเฆี่ยนตีหนึ่งร้อยแปดแส้ และความผิดจะถูกยกเลิก หลังจากรับโทษแล้ว ข้าจะสามารถมาหาเจ้าได้อย่างถูกต้อง และข้าจะสามารถแต่งงานกับเจ้าได้ในอนาคต และพาเจ้ากลับไปตระกูลเซี่ย”
เปลือกตาของฝานฉางอวี้สั่น และแม้ว่านางจะพยายามควบคุมตัวเองอย่างเต็มที่ แต่น้ำตาใสหยดหนึ่งก็ไหลลงมาจากดวงตาของนางและตกลงไปลงในอ่าง ทำให้เกิดระลอกคลื่นเป็นวงกลม
ไม่น่าแปลกใจที่เขาบอกตัวนางหลังจากงานเลี้ยงฉลองในเมืองหลู ว่าเขาไม่สนใจว่านางแซ่ฝานหรือเมิ่ง ปรากฎว่าเขาได้รับโทษด้วยวิธีนี้แล้ว
นางใช้มือปิดตาและเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่สามารถซ่อนเสียงสะอื้นในลำคอของนางได้ “เจ้าอยากให้ข้าทำอย่างไร?”
ไม่รู้ว่าเซี่ยเจิงเมาหรือเปล่า แต่มีนัยน์ตาเป็นสีแดง และเสียงของเขาก็แหบห้าว “ข้าอยากแต่งงานกับฉางอวี้จากตระกูลเมิ่งเป็นภรรยา เจ้ายินดีไหม”
อาการเจ็บหน้าอกของนางยิ่งแย่ลงไปอีก แต่ก็ไม่มีทางออก
ฝานฉางอวี้รู้สึกว่าความรู้สึกฝาดพุ่งขึ้นถึงปลายจมูกของนาง นางจ้องมองไปที่ชายผู้มีผมสีดำเปียกซึ่งหล่อเหลาราวกับปีศาจ และพูดอย่างจริงจัง “ถ้าเจ้าแต่งงานกับนาง ข้าก็จะแต่งงานกับเจ้า”
ดวงตาสีเข้มของเซี่ยเจิง จับจ้องที่นางอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าไม่เสียใจเหรอ?”
ฝานฉางอวี้สบตาเขาแล้วถามว่า “แล้วเจ้าเสียใจกับสิ่งที่เพิ่งพูดไปหรือเปล่า?”
นางจ้องมองเขาด้วยท่าทางท้าทายในน้ำเสียงของนาง
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไร
มือใหญ่ถูกประสานไว้ด้านหลังศีรษะของนาง และฝานฉางอวี้ก็ถูกบังคับให้ก้มลง และลมหายใจของนางก็ถูกพรากไปทันที
เซี่ยเจิงดื่มสุราไปมาก เมื่อเขารุกล้ำเข้าไปในปากของนาง กลิ่นสุราอันหอมหวานกระจายไปทั่วริมฝีปากและฟันของนาง รู้สึกว่ามันแตกต่างจากความรู้สึกหลังจากดื่มด้วยตนเอง
เขาจูบนางอย่างดุเดือด ดูดริมฝีปากและลิ้นของนางจนเจ็บแล้วเขาก็ปล่อยนางไป
ฝานฉางอวี้ได้รับการพยุงไว้ครึ่งหนึ่งบนขอบอ่าง มีเพียงอาการหอบเท่านั้น
ใบหน้าของนางแดงเล็กน้อยเนื่องจากหายใจลำบาก และดวงตาที่คล้ายเมล็ดซิ่งของนางก็มีน้ำในดวงตาเล็กน้อย
กระโปรงและเสื้อผ้าที่หน้าอกเปียกน้ำและสามารถมองเห็นโครงร่างผ้ารัดอกได้แล้ว
เซี่ยเจิงหายใจไม่ออก และความมืดมนในดวงตาของเขาก็หนักขึ้น
ดูเหมือนว่าจะมีไฟจุดอยู่ในอากาศเย็น ทำให้เลือดที่พลุ่งพล่านในแขนขาของเขาส่งเสียงดังฉ่า
เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ก้าวออกจากอ่างอาบน้ำด้วยก้าวยาวๆ และอุ้มคนๆ นั้นขึ้นมาและวางนางลงบนโต๊ะข้างๆ เขามองลงไปที่ริมฝีปากของฝานฉางอวี้ที่บวมเล็กน้อยจากการจูบของเขา และปิดริมฝีปากสีเข้มอีกครั้ง ความมืดในดวงตาของเขาดูเหมือนกับคนตรงหน้าเขาถูกกลืนหายไปทั้งตัว
แผ่นหลังของฝานฉางอวี้กระแทกหลังโต๊ะ และทันทีที่นางส่งเสียงครวญครางอู้อี้ ลมหายใจของเขาก็หยุดอีกครั้ง
ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและนางพยายามจะต่อสู้กลับ แต่ถูกอีกฝ่ายควบคุมไว้แน่น ต่อมานางรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อยและมีอาการหนาวสั่นอยู่ตรงหน้านาง เมื่อเข็มขัดหลุดออก นางก็กอดศีรษะของเซี่ยเจิงโดยไม่รู้ตัว
ผมยาวที่เปียกของเขาอยู่ใกล้กับผิวหนังที่อบอุ่นของนาง และความหนาวเย็นทำให้เกิดอาการสั่น ทำให้ไหล่ของฝานฉางอวี้หดตัวโดยไม่สมัครใจ
เขาเป็นเหมือนหมาป่าที่หิวโหยมาเป็นเวลานานในถิ่นทุรกันดารช่วงฤดูหนาวอันโหดร้าย และทันใดนั้นเขาก็ได้ชิ้นเนื้ออ้วนๆ ขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าจะกินมันตรงไหนก่อนดี
การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้อ่อนโยนจริงๆ และยังหยาบคายจนควบคุมไม่ได้อีกด้วย
ฝานฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย หายใจเข้าลึกๆ ตบไหล่ที่แน่นของเขา และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและนุ่มนวลเล็กน้อย “เจ้า……อ่อนโยนหน่อย”
คืนสุดท้ายก่อนที่เขาออกจากจี้โจว รอยกัดของเขาทำให้บวม และนางไม่กล้าคาดผ้ารัดอกเป็นเวลาหลายวัน
เซี่ยเจิงจูบนางเบาๆ และปล่อยมือในที่สุด เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงเข้มแล้ว และเส้นเลือดที่คอของเขาโปนออกมา ซึ่งดูน่ากลัวเล็กน้อย
ลมหายใจของเขาร้อนมากจนรู้สึกเหมือนถูกไฟไหม้ แต่เสียงของเขายังคงนิ่งเรียบ เพียงแต่ฟังดูแหบแห้ง “เจ้าไม่กลัวเหรอ?”
ดวงตาของฝานฉางอวี้อบอุ่นและนุ่มนวลภายใต้แสงเทียน โดยมีความชื้นเล็กน้อยเหมือนหมอกยามเช้าในป่า ราวกับว่าแสงแรกยามเช้าถูกซ่อนอยู่ในดวงตาของนาง มันอบอุ่นและสดใส นางถามเขาว่า “กลัวอะไร?”
เซี่ยเจิงอดไม่ได้ที่จะจับคางของนางแล้วจูบนางอีกครั้ง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กดหน้าผากของเขาลงบนหน้าผากของนาง ด้วยดวงตาสีแดงสดของเขาเกือบจะยอมแพ้กับตัวเองและพูดว่า “คนที่เจ้าตัดสินใจแต่งงานด้วยไม่ใช่คนคนดี”
ฝานฉางอวี้เอื้อมมือออกไปแตะใบหน้าของเขาแล้วพูดว่า “ข้ามีตา ข้ามองเห็นได้ชัดเจนว่าเจ้าเป็นคนแบบไหน”
เซี่ยเจิงพูดอย่างรุนแรง “ถ้าข้าเสแสร้งแกล้วเป็นคนดีต่อหน้าเจ้าล่ะ?”
เมื่อฟังคำพูดที่อธิบายไม่ได้เหล่านี้ ฝานฉางอวี้ก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่เป็นประกายเล็กน้อยและพูดอย่างจงใจ “ถ้าอย่างนั้น……ข้าจะคิดดูอีกครั้ง?”
มือใหญ่บนไหล่ของนางบีบแน่นขึ้นทันที ด้วยแรงที่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะบดขยี้สะบักของนาง เซี่ยเจิงพูดด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว “มันสายเกินไปแล้ว”
มีความมุ่งมั่นและร่องรอยของความโหดร้ายในดวงตาของเขา และภายใต้การแสดงออกที่สงบของเขา มีความแตกสลายและการเยาะเย้ยที่เขาเองก็ไม่เคยรู้มาก่อน “ฝานฉางอวี้ เจ้าจะต้องผูกติดอยู่กับคนสารเลวเช่นข้าไปตลอดชีวิตที่เหลือเท่านั้น”
เดิมทีฝานฉางอวี้แค่อยากแกล้งเขา แต่เมื่อนางได้ยินเขาพูดถึงตัวเองแบบนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดในใจเล็กน้อย
นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนแบบไหน?
นางโน้มตัวไปข้างหน้าจูบแก้มเขาแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็มัดพวกเราไว้ด้วยกัน ว่ากันว่าคนดีมักอยู่ได้ไม่นาน ถ้าเจ้าเป็นคนเลว บางทีข้าอาจจะมีความสุขมากขึ้นกว่าเดิม”