บทที่ 139
เงาเทียนแผดเผา และดวงตาของเซี่ยเจิงก็มืดมนและหนักหน่วงขณะที่เขาจ้องมองนาง
ทันใดนั้นเขาก็โน้มตัวไปข้างหน้าและจูบนาง ทั้งยังกัดริมฝีปากของนางอย่างแรง และจับหลังคอของนางด้วยมือข้างเดียว ทำให้นางไม่สามารถดิ้นได้เลย การจูบนั้นรุนแรงและดุร้าย และมีร่องรอยของความรุนแรงเมื่อพันธนาการถูกเปิดออก
ฝานฉางอวี้เงยหน้าขึ้นและถูกบังคับให้ทน ลมหายใจของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นสุราที่ชัดเจนและกลมกล่อมไปด้วยกลิ่นสบู่จางๆ หลังจากอาบน้ำ
ริมฝีปากที่บวมเล็กน้อยของนางแสบเล็กน้อยจากการจูบของเขา จากนั้นเขาก็จับคางของนางแล้วจูบต่อไปจนสุด
หน้าอกของฝานฉางอวี้กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเนื่องจากหายใจลำบาก ไม่มีผ้าคาดเอวให้พันอีกต่อไป ความโค้งเว้าของหน้าอกเห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษ เสื้อผ้าที่เปียกชื้นนั้นถูกคลุมไว้ครึ่งหนึ่งและหลุดออกครึ่งหนึ่ง ปกคลุมโครงร่างที่น่าสับสนภายใต้ผิวขาวราวหิมะ ทำให้ผู้คนต้องหลั่งเลือด
เซี่ยเจิงซุกศีรษะลงบนไหล่ของนางและหายใจเข้าอย่างหนัก เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาก็แดงก่ำมาก
เขากล่าวว่า “นี่คือสิ่งที่เจ้าเรียกร้อง!”
เขาคว้าเสื้อผ้ากึ่งเปียกของนางแล้วดึงออกจากไหล่จากแขนทั้งสองข้างของนาง เสื้อผ้ากองอยู่บนแขนของเขาภายใต้แสงเทียนสลัว สีผิวของฝานฉางอวี้อบอุ่นและขาวราวกับหยกอันอบอุ่น แต่มีรอยแผลเป็นบนแขนและไหล่ของนางที่เกิดจากสนามรบอยู่ที่นี่ด้วย
เซี่ยเจิงไม่เคยเห็นร่างกายของนางเลย เขารู้ว่ามีแผลเป็นยาวมากตั้งแต่หน้าท้องของนางจนถึงเอวของนาง มันเป็นบาดแผลจากการต่อสู้ครั้งก่อนในเมืองหลู แต่เขาไม่คาดคิดว่านางจะมีบาดแผลมากมายบนร่างกายส่วนบนของนางด้วย แม้แต่แขนของนางก็มีแผลเป็น
ความปรารถนาอันมืดมนในดวงตาของเขาจางลงเล็กน้อย เขาจูบรอยแผลเป็นที่ลึกที่สุดบนไหล่และแขนของนางเบๆ แล้วถามว่า “บาดเจ็บได้อย่างไร?”
เขารู้ว่ามันเป็นแผลจากสนามรบ แต่เขาไม่รู้ว่ามันคือการรบครั้งไหน
จูบนั้นเบาเกินไป นุ่มนวลราวกับขนนกที่สัมผัสนาง
ฝานฉางอวี้อ่านหนังสือมากมายในขณะที่นางกำลังพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บและกำลังเดินทางไปเมืองหลวง นางนึกถึงสำนวน ‘ล้ำค่าดั่งสมบัติ’ [1] โดยไม่รู้ตัว
ขนตายาวของนางสั่น และหัวใจของนางก็รู้สึกอบอุ่นราวกับถูกแช่ในน้ำร้อน
หน้าแดงของนางไม่ได้เกิดจากอารมณ์ทางกาย แต่เหมือนกับบ้านสตรีธรรมดาที่ต้องแสดงความความลำบากใจต่อหน้าคนรักของนาง
นางหันศีรษะเล็กน้อยแล้วมองดูรอยแผลเป็นที่ต้นแขนขวาของนาง เห็นได้ชัดว่าเมื่อก่อนนางไม่ได้สนใจมันมากนักมาก่อน แต่ในขณะนี้ นางมีความคิดว่ารอยแผลเป็นนั้นน่าเกลียด
นางใช้มือบังมันไว้ แสร้งทำเป็นผ่อนคลายแล้วพูดว่า “ได้รับบาดเจ็บในการรบที่เมืองหลูเช่นเดียวกันกับแผลที่ท้อง โชคดีที่คนของพระนัดดาต้องการจับเป็นข้าในเวลานั้น ถ้าดาบถูกฟันลึกไปมากกว่านี้ แขนของข้าก็คงจะถูกทำลายเหมือนเสี่ยวอู่”
เซี่ยเจิงผลักมือที่ปิดแผลของนางออกแล้วโน้มตัวไปจูบรอยแผลเป็นอีกครั้ง ผมเปียกครึ่งหนึ่งบนหน้าผากของเขาและขนตายาวของเขาปกคลุมดวงตาของนางในขณะนี้ “ข้าขอโทษ ข้ามาช้าไป”
ฝานฉางอวี้ยิ้มและลูบไล้ใบหน้าที่เหมือนหยกของเขาเบาๆ ด้วยมือข้างเดียว “ทำไมเจ้าถึงขอโทษอีกแล้ว? ไม่มีแม่ทัพคนไหนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ เนื่องจากข้าเลือกเส้นทางนี้ นี่คือสิ่งที่ข้าต้องสัมผัสกับมัน”
เมื่อพูดถึงการรบในเมืองหลูอีกครั้ง นางถามคำถามที่นางสับสนมาเป็นเวลานาน “แม่ทัพถังบอกว่าท่านกำลังเตรียมที่จะคุ้มกันสุยหยวนชิงกลับไปที่ฉงโจวแล้วจึงผ่านจี้โจว แต่ข้าคำนวณวันที่แล้ว ตอนนั้นเจ้าเพิ่งกลับมาที่จวนตระกูลเซี่ยที่หุยโจวเพื่อรับการลงโทษ และข้าเกรงว่าบาดแผลบนร่างกายของเจ้าจะยังไม่หายดี แล้วทำไมเจ้าถึงต้องรีบเร่งขนาดนั้น”
ดวงตาของเซี่ยเจิงที่สะท้อนแสงเทียนเต็มไปด้วยความเศร้าโศก “องค์หญิงใหญ่ส่งข่าวไปให้กงซุนหยิน เกี่ยวกับพระราชโองการจากฮ่องเต้น้อย ขันทีที่ไปที่ฉงโจวเพื่อประกาศพระราชโองการก็อยากจะโจมตีเจ้าเช่นกัน”
ฝานฉางอวี้ยังคงมีความฝังใจต่อขันทีที่มองนางและทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ
แต่เมื่อเซี่ยเจิงพูดถึงการแต่งงานระหว่างเขากับองค์หญิงใหญ่ และเมื่อคิดว่าองค์หญิงใหญ่แจ้งข่าวสำคัญเช่นนั้นมาในคืนนี้ นางก็รู้สึกถึงอารมณ์ที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนในใจของนาง ฝานฉางอวี้เองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
นางเม้มริมฝีปากล่างเล็กน้อยแล้วถามว่า “เจ้า……เจ้าคุ้นเคยกับองค์หญิงใหญ่หรือ?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ยินสิ่งที่นางต้องการถาม เขาจึงหยิกแก้มของนาง “ข้าไม่คุ้นเคยกับนาง กงซุนหยินต่างหากมีความสัมพันธ์กับนาง เขาขอให้องค์หญิงใหญ่ช่วยตรวจสอบเรื่ององค์ชายสิบหกในวังหลวง และเขาก็รับผิดชอบเรื่องนี้”
ฝานฉางอวี้ไอเบาๆ “ไม่น่าแปลกใจเลยเมื่อข้าพบกับท่านกงซุนในจี้โจว เขาบอกว่าเขาได้รับความไว้วางใจจากเจ้าให้ทำอะไรบางอย่าง เรื่องนี้ใช่ไหม?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “ไม่ใช่”
ดวงตาของฝานฉางอวี้เริ่มสับสนมากขึ้น “นั่นคืออะไร? ท่านกงซุนก็ดูทำตัวลึกลับในตอนนั้นและบอกว่าไม่สามารถบอกข้าได้ในขณะนั้น”
เซี่ยเจิงใช้ฝ่ามือลูบรอยแผลเป็นบนไหล่และแขนของนางเบาๆ “ข้าบอกเจ้าไม่ได้จริงๆ เมื่อเขามาถึงเมืองหลวง เจ้าจะรู้เอง”
ยิ่งเขาทำตัวแบบนี้ ฝานฉางอวี้ก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น “ท่านกงซุนจะมาเมืองหลวงด้วยหรือ?”
ฝ่ามือที่หยาบกร้านของเซี่ยเจิงลูบไล้ไปจนสุดแขนของนาง เมื่อเขาสัมผัสรอยฟันเปื้อนเลือดที่เขากัดอย่างแรงที่หน้าสุสาน เขาก็ออกแรงกดอย่างแรง
ฝานฉางอวี้ส่งเสียงฟู่เบาๆ เงยหน้าขึ้นมองและสบตาเข้ากับดวงตาสีเข้มของเขา
“เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการคุยกับข้าเกี่ยวกับชายอื่นในเวลานี้”
ฝานฉางอวี้อยากจะจ้องมองเขา แต่กลับถูกสายตาที่ดุร้ายของเขาจับจ้องอยู่ครู่หนึ่ง เขาคว้ามือของนางแล้วกดมันผ่านกางเกงชั้นในที่เปียกโชกของเขา
ใบหน้าของฝานฉางอวี้เปลี่ยนเป็นสีแดงจนหมด
เขาออกจากอ่างอาบน้ำเป็นเวลานานจนชุดชั้นในของเขาเย็นจัด แต่อุณหภูมิข้างใต้ยังคงทำให้มือของนางไหม้เกือบหมด
ฝานฉางอวี้รู้สึกละอายใจครึ่งหนึ่งและกึ่งเขินอายครึ่งหนึ่ง และราวกับว่ามีขวดยาพิษถูกกระแทกอยู่ในใจของนาง นางถามโดยไม่รู้เลยว่า “ตอนอาบน้ำเจ้าถอดแค่เสื้อเท่านั้นหรือ?”
ก่อนหน้านี้นางกลัวว่าจะเห็นสิ่งที่นางไม่ควรเห็น นางจึงไม่กล้าที่จะมองดูร่างกายส่วนล่างของเขาตลอดกระบวนการทั้งหมด ต่อมานางสับสนเพราะการจูบ และนางก็ไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำ ในขณะนี้พฤติกรรมที่บุ่มบ่ามมุทะลุของเขา ทำให้นางตระหนักว่าร่างกายของเขาเปลือยเปล่าตั้งแต่เอวขึ้นไปเท่านั้น
เซี่ยเจิงยังตกใจกับคำถามที่ไม่เหมาะสมของนางและอธิบายว่า “ข้าคุ้นเคยกับการทำเช่นนี้มาหลายปีแล้ว เมื่อนักฆ่าต้องการเอาชีวิตเจ้า พวกเขาไม่สนใจว่าจะอาบน้ำอยู่หรือไม่ ในช่วงปีแรกๆ ข้ามักจะเหน็บกริชไว้ที่กางเกงและไม่เคยละทิ้งมันจากร่างกายเลย”
ฝานฉางอวี้จำได้ว่าตอนที่นางรบที่ฉงโจว นางออกไปเดินเล่นตอนกลางคืนและพบเขาที่ริมแม่น้ำในเวลานั้น
ปีที่ผ่านมาเขาคงมีช่วงเวลาที่ยากลำบากใช่ไหม?
ในการรบเพื่อปราบปรามกลุ่มกบฏมากกว่าสิบครั้ง ชีวิตของเขาถูกแขวนบนเส้นด้ายหลายครั้ง เขาเข้าร่วมกองทัพตั้งแต่อายุยังน้อย และเผชิญหน้ากับผู้คนที่ดุร้ายอย่างชาวเป่ยเจวี๋ยที่เหมือนหมาป่า เขาอาจประสบกับอันตรายมากกว่านั้น ดังนั้นเขาจึงต้องระวังให้มาก
ยิ่งฝานฉางอวี้คิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกหนักใจมากขึ้นเท่านั้น นางไม่อยากให้เขาหมกมุ่นอยู่กับความคิดเช่นนั้น นางจึงเปลี่ยนเรื่องและพูดว่า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าขอให้ข้าเอาเสื้อผ้ามาให้เจ้า……”
ในเวลานี้เซี่ยเจิงสร่างเมาไปส่วนใหญ่แล้ว และเขาก็ยิ้มเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “ตอนนั้นเจ้าร้อนรนมาก เจ้าคิดว่าข้าจะทำตัวไร้สาระกับเจ้าหรือไง”
ฝานฉางวี้รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ตามหลักการที่ไม่ยอมแพ้ นางยังคงจ้องมองกลับอย่างมั่นใจ “ใครจะรู้นิสัยการอาบน้ำของเจ้า”
แต่ใบหูส่วนล่างเป็นสีแดงแล้ว
เซี่ยเจิงจ้องไปที่ใบหูส่วนล่างของนาง เช่นเดียวกับที่เขาเห็นภายใต้แสงจันทร์ในสุสาน สดใสราวกับผลจี่ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว แม้ว่าแสงเทียนในห้องจะสลัวกว่า แต่ก็ยังมองเห็นได้ว่าหูของนางถูกปกคลุมไปด้วยสีชมพูอ่อนอันสวยงามเช่นกัน
ดวงตาของเขามืดลงและเสียงของเขาทุ้มลึก “เจ้าเดาถูกแล้ว ข้าคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะแกล้งเจ้าอย่างไรดี”
ทันทีที่เขาพูดจบเขาก็โน้มตัวไปข้างหน้าและกัดใบหูส่วนล่างของนาง
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเพราะคำพูดของเขา และครู่ต่อมานางก็เปล่งเสียงต่ำว่า “เฮ้”
ใบหูส่วนล่างของนางเจ็บปวดและชา และลมหายใจร้อนของเขาก็พ่นไปทั่วใบหูของนาง มันคันเหมือนมดคลาน และความรู้สึกแปลกๆ เกิดขึ้นที่แขนขาของนาง ราวกับว่าความแข็งแกร่งทั้งหมดในร่างกายของนางถูกดูดออกไประหว่างฟันของเขา
ใบหน้าของเขาร้อนมากเช่นกัน และฝานฉางอวี้ก็รู้สึกเหมือนว่าเขาเกือบจะสุกแล้ว
นางกระซิบ “เจ้า……อย่ากัดนะ……”
ในที่สุดเสียงของนางก็สั่นอย่างรุนแรง
เมื่อนางหลงอยู่ในแสงสีขาวที่เจิดจ้า เขาก็คว้ามือของนางนางแล้วสอดเข้าไปในกางเกงที่เปียกและเย็นชื้นของเขา
……
ใบหน้าของฝานฉางอวี้ยังคงเป็นสีแดงเมื่อนางล้างมือที่เย็นของนางในอ่างอาบน้ำ
ลมหายใจของเซี่ยเจิงยังไม่สงบลง และดวงตาที่ยาวและแคบของเขาซึ่งมักจะไม่แยแสและเย็นชาเผยให้เห็นร่องรอยของความแวววาวหลังจากเหนื่อยล้า เขามองดูร่างที่สง่างามที่อยู่ไม่ไกลอย่างเงียบๆ มือและเสื้อผ้าและสายรัดของนางเปียกไปหมดแล้ว
เสื้อผ้าที่เปียกชื้นนั้นยับเกินไปและไม่พอดีตัว เผยให้เห็นส่วนหลังที่ขาวและอ่อนโยนและไหล่ส่วนเล็กๆ มีเสน่ห์
ลูกกระเดือกของเขากลิ้งไปมา ดวงตาของเขามืดลง และเขาก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่ออุ้มบุคคลนั้นไว้
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง ร่างกายของนางถูกยกขึ้นไปในอากาศ และนางทำได้เพียงจับไหล่ที่มีกล้ามเนื้อของเขาโดยไม่รู้ตัว “เจ้า……”
เซี่ยเจิงเดินออกจากห้องชำระกาย เขาวางนางลงไปที่ห้องด้านนอก จากนั้นก้มศีรษะลงแล้วจูบริมฝีปากสีแดงและบวมของนาง ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความก้าวร้าวที่อยากจะกลืนกินนาง “มันยังเร็วเกินไป ข้ากลัวจะทำร้ายเจ้า”
เขาจับมือนางแล้วจูบมัน จากนั้นจึงปลดม่านที่ห้อยอยู่บนตะขอสีทองลง ฝานฉางอวี้นอนอยู่บนผ้าปูเตียงที่เต็มไปด้วยลมหายใจของเขา หัวใจของนางเต้นแรงราวกับกลอง
นางเหลือบมองอาหารบนโต๊ะกลมจากหางตาแล้วพูดอย่างดุเดือด “ไปกินข้าวเถอะ ถ้ามันเย็นแล้วก็ให้ห้องครัวอุ่นอีกครั้ง”
เขายังไม่ได้ทานอาหารเย็นในเวลานี้
มือของนางก็เจ็บเช่นกัน จนถึงตอนนี้ก็ยังอ่อนแรงจนไม่อาจออกแรงได้
เซี่ยเจิงเหลือบมองอาหารบนโต๊ะแล้วถามนางว่า “เจ้ากินข้าวหรือยัง?”
ฝานฉางอวี้พยายามจะบอกว่ากินแล้ว แต่ท้องของนางกลับคำรามในเวลาที่ไม่เหมาะสม
เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของนาง ดวงตาของเซี่ยเจิงก็อ่อนลง เขาหัวเราะเบาๆ และลุกขึ้นยืน ดึงนางขึ้นมาด้วย “ทำไมเจ้าไม่กินมันก่อนล่ะ?”
ฝานฉางอวี้พึมพำ “ใครจะรู้ว่าจะต้องใช้เวลานานมากในการมาตามเจ้าให้ไปกินข้าว……”
เซี่ยเจิงหัวเราะทันที “ข้าจะถือเป็นคำชม”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อนางตระหนักถึงความหมายของคำพูดของเขา ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง และนางทำได้เพียงจ้องมองเขาด้วยความโกรธ
ผมของนางยุ่งเหยิง และท่าทางเขินอายในขณะนี้ ประกอบกับสีหน้าของเธอ ดูราวกับเสือดาวตัวน้อยที่มีฟันและกรงเล็บ
ดวงตาที่รียาวของเซี่ยเจิงหรี่ลง และทุกสายตาที่นางมองมาที่เขาตอนนี้ก็เหมือนกับตะขอที่ติดอยู่ในหัวใจของเขา เขาไม่สามารถกลั้นไว้ได้ เขาจับนางลงและจูบนางเป็นเวลานานก่อนที่จะปล่อยมือ และพูดออกมาด้วยเสียงแหบห้าว “อย่าท้าทายข้า”
ชุดบนตัวของนางเปียกไปครึ่งหนึ่งแล้ว เซี่ยเจิงจึงหาชุดของเขาจากตู้ออกมาให้นาง “ในบ้านไม่มีชุดของสตรี ดังนั้นเจ้าใส่นี้ไปชั่วคราวก่อน”
แม้ว่าทั้งสองคนจะพัวพันกันในห้องชำระกายมาก่อน แต่นั้นเพราะพวกเขาไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของพวกเขาในเวลานั้นได้ ตอนนี้เมื่อเขาให้นางเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าเขา ฝานฉางอวี้ก็ยังคงรู้สึกเขินอาย
นางถือเสื้อผ้าและไปที่ห้องชำระกาย เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า นางก็เหลือบไปเห็นรอยแดงบนตัวของนางและกลิ่นสุราจางๆ ในอากาศ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาทำก่อนหน้านี้ การหายใจที่งับหูนางของดูเหมือนยังคงค้างอยู่ข้างหู ใบหน้าของนางรู้สึกร้อนมากจนสามารถทอดไข่ได้
แน่นอนว่านางเคยช่วยเขาในคืนก่อนที่เขาจะเดินทางมาเมืองหลวง……
แต่เป็นเพราะตอนที่ตื่นมาตอนนั้นเขาไปแล้วหรือเปล่า นางจึงไม่อายเหรอ?
ฝานฉางอวี้ปิดหน้าด้วยเสื้อผ้าที่เปียกอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าใบหน้าของนางไม่ร้อนอีกต่อไป จากนั้นจึงสวมเสื้อผ้าที่เซี่ยเจิงหาให้นาง
นางดูผอมเพรียวและเสื้อผ้าที่นางใส่ก็ใหญ่เกินไปสำหรับนาง หลังจากที่ฝานฉางอวี้สวมมันแล้ว แขนเสื้อของนางก็ยาวพอๆ กับแขนเสื้อของนักแสดงงิ้วบนเวที นางพับแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น จะได้ไม่เหยียบย่ำเมื่อเดิน
เมื่อนางออกไปเซี่ยเจิงได้สวมเสื้อคลุมและจุดเตาถ่านแล้ว อาหารเย็นบนโต๊ะวางอยู่บนเตาเหล็กขนาดเล็กและอุ่นด้วยเตาถ่าน
“พออุ่นสักพักก็พร้อมทานได้เลย……”
ท่ามกลางคำพูดของเซี่ยเจิง เมื่อสายตาของเขาจ้องมองไปที่นาง เขาก็หยุดพูดทันที
เสื้อผ้าของเขาใหญ่เกินไปสำหรับนาง และข้อมือและขากางเกงก็ถูกพับขึ้น ทำให้ข้อมือและข้อเท้าของนางเรียวยิ่งขึ้น แก้มของนางยังคงเป็นสีชมพูอ่อนเหมือนดอกท้อที่บานตามกิ่งก้านในเดือนสาม โดยมีเหงื่อเล็กน้อยและมีผมเปียกติดอยู่ที่แก้มของนาง ดวงตาเมล็ดซิ่งมองมาที่เขาอย่างไม่สบายใจ ราวกับสัตว์ตัวเล็กๆ ที่หลงเข้าไปในพื้นที่ล่าสัตว์
ฝานฉางอวี้ดึงแขนเสื้อของนางแล้วพูดอย่างเชื่องช้าว่า “ชุดใหญ่ไปหน่อย”
เซี่ยเจิงกระชับมือของเขาบนตะเกียบไม้มะเกลือหสีเงิน และใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อควบคุมตัวเอง ก่อนที่เขาจะละสายตาไปจากนาง และลดสายตาลงและจัดตะเกียบต่อไป
เขาพูดว่า “ทนใส่ไปก่อน ข้าจะตากเสื้อผ้าของเจ้าให้แห้งทีหลัง”
สิ่งที่เขาคิดก็คือเขาไม่ต้องการเสื้อผ้าของนางอีกต่อไป ดังนั้นนางจะสวมชุดของเขา
ทั้งภายในและภายนอกนางล้วนเป็นของเขา
ฝานฉางอวี้ไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้เลย แต่มันก็แปลกนิดหน่อย เซี่ยเจิงไม่ได้มองนางมากนักตั้งแต่ต้นจนจบระหว่างมื้ออาหาร เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากคีบอาหารให้นาง เมื่อนึกถึงสิ่งที่นางกับเขาทำในห้องชำระกายมาก่อน นางก็รู้สึกอึดอัดอย่างไม่ต้องสงสัย
ในช่วงเวลานี้เซี่ยเจิงถามเพียงว่า “เซี่ยจงบอกให้เจ้ามาส่งอาหารหรือ?”
ฝานฉางอวี้กลัวว่าเขาจะตำหนิชายชรา ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ข้าเป็นคนบอกเขาว่าจะเอาอาหารมาให้เจ้าเอง”
เซี่ยเจิงพูดเบาๆ ว่า “อืม” และไม่พูดอะไรอีก
บ่าวรับใช้ได้เตรียมอาหารไว้มากมายสำหรับเซี่ยเจิงและมันก็ดึกแล้ว พวกเขาทั้งสองจึงแบ่งปันอาหารกัน เพียงพอที่จะกินให้เสร็จโดยไม่รู้สึกอิ่มเกินไป
หลังจากทานอาหารเสร็จเซี่ยเจิงก็เก็บโต๊ะ ไปที่ห้องชำระกาย หยิบชุดที่เปียกของฝานฉางอวี้ออกมา และนำไปวางบนอ่างถ่านเพื่ออบ
ฝานฉางอวี้เห็นเขาทำสิ่งนี้อย่างชำนาญ และนึกถึงช่วงเวลานั้นที่แม่น้ำฉงโจว เมื่อเขานั่งข้างกองไฟและช่วยนางอบเสื้อผ้าที่เปียกโชก ความทรงจำซ้อนทับกับรูปภาพตรงหน้านาง และนางก็รู้สึกอบอุ่นในใจ และมีบางอย่างที่แข็งแกร่งมากจนเกือบจะล้นออกมา
นางเกาศีรษะด้วยความเขินอาย “ข้า……ข้าจะอบมันเอง”
เซี่ยเจิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขาแค่พูดว่า “ถ้าเจ้าเหนื่อยก็ไปนอนพักสักพัก ข้าจะเรียกเจ้าเมื่อเสื้อผ้าของเจ้าแห้ง”
อาจเป็นเพราะนางทำสิ่งที่ไม่ดีตอนนี้ ฝานฉางอวี้ยังไม่ง่วงและนางก็มีพลังมาก มันเป็นเพียงความไม่สบายใจเล็กน้อยในใจที่ทำให้นางหมอบอยู่ข้างอ่างถ่านโดยไม่รู้ว่าจะวางมือและเท้าไว้ที่ไหน
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นความรู้สึกไม่สบายของนางและพูดว่า “มีตำราเกี่ยวกับทหารบางเล่มบนชั้นหนังสือที่ข้าอ่านช่วงนี้ เจ้าสามารถดูได้”
ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาสองคนที่จะอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดคุยกัน การอ่านตำราทางทหารเป็นวิธีที่ดีในการฆ่าเวลา
ฝานฉางอวี้ไปที่ชั้นหนังสือทันทีและหยิบตำราทหารออกมาและนั่งตรงข้ามกับเซี่ยเจิงเพื่ออ่าน ตำราทหารที่เขาอ่านนั้นคลุมเครือและเข้าใจยากกว่าเล่มที่ฝานฉางอวี้อ่านเอง แม้ว่านางจะอ่านคำอธิบายประกอบของเขาในหน้าหนังสือ นางก็ยังต้องถามคำถามหลายข้อก่อนจะพลิกไปยังหน้าถัดไป
ความสำเร็จของเซี่ยเจิงในสงครามนั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างแท้จริง เมื่อเขาอธิบายสิ่งที่คลุมเครือ ฝานฉางอวี้ไม่รู้สึกสับสนเลย และเข้าใจง่ายกว่าการเสียเงินจ้างที่ปรึกษาเหล่านั้น
เพื่อช่วยให้นางเข้าใจการต่อสู้ทางประวัติศาสตร์ เซี่ยเจิงจึงได้หยิบแผนที่หลายอันให้นางเปรียบเทียบและดูภูมิประเทศ
เดิมทีนางแค่อ่านตำราเพื่อหลีกเลี่ยงความลำบากใจ แต่ต่อมาฝานฉางอวี้ก็ทุ่มเทให้กับการอ่านอย่างจริงจัง
เซี่ยเจิงช่วยนางตากชุดของนางจนแห้งและบอกให้นางไปที่ห้องชำระกายเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่นางก็ถามคำถามสองข้อก่อนที่จะไป
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองแล้ว ฝานฉางอวี้ก็หยิบตำราทหารขึ้นมาอ่านต่อ ไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยเจิงก็ออกไปเรียกคนมาเก็บจาน
ผู้คนที่เข้ามาเห็นฝานฉางอวี้นั่งอยู่ที่โต๊ะเตี้ยอ่านตำรา มีแผนที่หลายเล่มและตำราที่เปิดอยู่บนพื้น พวกเขาคิดว่าท่านโหวกำลังคุยเรื่องการป้องกันทางทหารที่สำคัญกับแม่ทัพอวิ๋นหุย ดังนั้นพวกเขาจึงหยิบชามและตะเกียบอย่างเบาๆ และออกจากประตู
เซี่ยเจิงกล่าวกับฝานฉางอวี้ว่า “เซี่ยจงจัดห้องพักให้เจ้าที่ไหน ข้าจะพาเจ้าไปส่ง”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นจากตำราแล้วพูดว่า “ห้องตะวันออก”
ความเฉยเมยของเขาในเวลานี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากวิธีที่เขาอยากจะกินนางทั้งเป็นในห้องชำระกายเมื่อก่อน ฝานฉางอวี้รู้สึกถึงบางสิ่งแปลกๆ ในใจของเขา
เมื่อนางเห็นเซี่ยเจิงลุกขึ้น นางก็เดินตามหลัง เมื่อนางกำลังจะไปถึงประตู จู่ๆ ก็มีคนกดนางไว้กับแผงประตู คว้าคางของนางแล้วจูบนาง
เมื่อพวกเขาแยกจากกัน เซี่ยเจิงก็อ้าปากและพูดกับนางว่า “ข้าอยากให้เจ้าพักอยู่ด้วยกัน แต่อาอวี้ของข้าจะกลายเป็นฮูหยินท่านโหวของจวนโหว ในอนาคตและจะต้องรับผิดชอบกองทัพทั้งสามด้วย ข้าจะต้องเตรียมสามหนังสือหกพิธีการ[1]เพื่อแต่งงานกับเจ้า และจะไม่กระทำการที่ทำให้ผู้อื่นดูหมิ่นเจ้า”
เขาเคยดื่มมาก่อน และเมื่อได้ยินคำพูดคำเหล่านั้นอีกครั้ง นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ
แต่เขาก็สงบลงอย่างสมบูรณ์ระหว่างมื้ออาหาร นางมาส่งอาหารให้เซี่ยเจิงถ้านางไม่ออกจากห้องไปในคืนนี้ เกรงว่าใครก็ตามที่มีตาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แม้ว่าคนสนิทของที่นี่จะยอมตายเพื่อเขา แต่เซี่ยเจิงก็ไม่อยากให้พวกเขาคิดว่าฝานฉางอวี้ใช้เวลาทั้งคืนแบบนี้ในห้องของเขา
ในด้านอารมณ์ ดูเหมือนนางจะระมัดระวังและคิดทุกอย่างก่อนจะมอบหัวใจให้เขา
แต่หลังจากที่นางแสดงความจริงใจอย่างแท้จริง เนางก็ไม่สนใจเรื่องจริยธรรมทางโลกเลย
นางมอบตัวตนที่จริงใจและหลงใหลที่สุดให้กับเขา และเขาก็อดไม่ได้ที่จะทะนุถนอมสิ่งนี้เพื่อนาง
อาอวี้ของเขาสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้
[1] ล้ำค่าดั่งสมบัติ - หมายถึงทะนุถนอมมากและถือเป็นสมบัติล้ำค่า จากบทที่ 18 ของ “ความฝันในหอแดง”
[2] สามหนังสือหกพิธี - สามหนังสือที่กล่าวถึงนั้น ได้แก่ หนังสือหมั้นหมาย หนังสือแสดงสินสอด และหนังสือรับตัวเจ้าสาว ส่วนหก พิธีการเป็นขั้นตอนการปฏิบัติที่เริ่มตั้งแต่การหมั้นกระทั่งถึงพิธีแต่งงาน ได้แก่
1.สู่ขอ - ผู้ใหญ่ฝ่ายชายและแม่สื่อเดินทางไปสู่ขอกับพ่อแม่ฝ่ายหญิง พร้อมมอบของขวัญที่มีความหมายมงคลให้แก่บ้านผู้หญิง ส่วนครอบครัวฝ่ายหญิงเองจะถือโอกาสนี้สอบถามแม่สื่อเกี่ยวกับครอบครัวฝ่ายชาย
2.ขอวันเดือนปีเกิด - หลังจากสู่ขอสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พ่อแม่ฝ่ายหญิงจะมอบวันเดือนปีเกิดของลูกสาวให้แก่บ้านฝ่ายชายเพื่อนำไปเสี่ยงทาย
3.เสี่ยงทาย - หลังจากรับแผ่นกระดาษบันทึกวันเดือนปีเกิดฝ่ายหญิงมาแล้ว พ่อแม่ฝ่ายชายจะนำแผ่นวันเดือนปีเกิดไปวางไว้หน้ารูปปั้นเทพเจ้าหรือบนโต๊ะบูชาบรรพบุรุษ เพื่อให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือบรรพบุรุษชี้แนะว่าการแต่งงานครั้งนี้จะนำโชคดีหรือร้ายมาสู่ครอบครัว ว่าที่คู่บ่าวสาวดวงชงกันหรือไม่ หากไม่มีสัญญาณบ่งชี้ถึงความไม่เป็นมงคลเกิดขึ้น การเตรียมงานแต่งก็เริ่มขึ้น ณ บัดนี้
4.มอบสินสอด - ฝ่ายชายส่งหนังสือหมายหมั้น และหนังสือแสดงสินสอดมายังบ้านฝ่ายหญิง โดยก่อนวันสมรส 1 เดือน-2 สัปดาห์ ครอบครัวฝ่ายชายจะเชิญญาติที่เป็นหญิง 2 หรือ 4 คน (ต้องเป็นหญิงที่มีความสุขพร้อม) พร้อมทั้งแม่สื่อ นำสินสอดทองหมั้นไปให้ฝ่ายหญิง และครอบครัวฝ่ายหญิงก็จะมอบของขวัญตอบ
5.ขอฤกษ์ - ครอบครัวฝ่ายชายรับหน้าที่หาฤกษ์งามยามดีจัดงาน และนำวันที่ได้ไปขอความเห็นจากฝ่ายหญิง
6.รับเจ้าสาว - ในวันมงคลสมรส เจ้าบ่าวในชุดพิธีการ พร้อมด้วยแม่สื่อ ญาติสนิท มิตรสหาย เดินทางไปรับเจ้าสาวที่บ้าน เมื่อถึงบ้านเจ้าสาวแล้ว เจ้าบ่าวต้องไปเคารพศาลบรรพชนของฝ่ายหญิง หลังจากนั้นก็รับเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวมาทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินที่บ้านฝ่ายชาย (ขณะออกเดินทางครอบครัวฝ่ายหญิงบางครอบครัวจะนำน้ำสะอาดสาดตามหลังเกี้ยว หมายถึง ลูกสาวแต่งงานไปแล้ว ก็ถือว่าเป็นสมาชิกของครอบครัวฝ่ายชาย เหมือนน้ำที่สาดออกไป) เมื่อเสร็จพิธีไหว้ฟ้าดินแล้วก็ถือว่าบ่าวสาวทั้งสองเป็นสามีภรรยากันโดยถูกต้อง จากนั้นก็ส่งตัวทั้งคู่เข้าสู่ห้องหอ