บทที่ 140
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงอยู่พักหนึ่งเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด
ทันใดนั้นนางก็จับหน้าเขา ยืนเขย่งเท้าและแตะริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่เซี่ยเจิงจะทันได้โต้ตอบ นางก็เปิดประตูและกระโดดออกไปสองสามก้าว จากนั้นนางก็หันหลังกลับท่ามกลางแสงสลัวของโคมไฟใต้ชายคา และพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง แสร้งทำเป็นสงบ “ข้า……ข้ากลับเองได้ ดึกแล้ว เจ้าพักผ่อนเร็วๆ เถอะ”
หลังจากพูดแบบนี้ นางก็เดินไปตามทางโดยไม่รอคำตอบของเซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นและแตะริมฝีปากของเขา และยังคงเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย
ฝานฉางอวี้หันหลังให้เขา และเขาไม่สามารถมองเห็นหน้าแดงบนใบหน้าของนางได้ สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือปลายหูของนาง ซึ่งเป็นสีชมพูอ่อนภายใต้แสงจันทร์
เขาตะโกนออกมา “ฉางอวี้”
ฝานฉางอวี้ไม่แม้แต่จะหันศีรษะ นางแค่ยกมือขึ้นแล้วโบกมือจากทางด้านหลัง “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าไม่จำเป็นต้องไปส่ง แค่เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว”
เขากระตุกมุมปากแล้วพูดเบาๆ “เจ้าเดินผิดทางแล้ว นั่นคือทางไปห้องครัว”
ฝานฉางอวี้เซและเกือบจะล้มลง
เกิดความเงียบในอากาศหลายลมหายใจ จากนั้นนางก็หันหลังเดินไปอีกทางหนึ่งด้วยสีหน้าปกติ และอธิบายอย่างจริงจัง “มันมืดเกินไป ดังนั้นข้าจึงมองเห็นทางได้ไม่ชัดเจน”
ขณะที่นางเดินไปข้างหน้าต่อไป รอยยิ้มจางๆ ของเซี่ยเจิงก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของนาง
เมื่อนึกถึงเขา มุมปากของนางก็อยากจะยกขึ้นอย่างอธิบายไม่ถูก
……
หลังจากอยู่ใต้ผ้าห่มนานเกินไปนางก็รู้สึกอึดอัด และนางแค่อยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอก
ในขณะนี้ มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากหน้าต่าง และฝานฉางอวี้ก็ตื่นตัวทันที และเอื้อมมือไปหยิบมีดตัดกระดูกที่ซ่อนอยู่ใต้หมอน
มีรอยบุบเล็กน้อยข้างเตียง และเสียงที่ชัดเจนของเซี่ยเจิงก็ดังชัดเจนเป็นพิเศษในความมืด “เจ้าหลับหรือยัง?”
ฝานฉางอวี้ปล่อยมือของนางที่จับมีดแล้วโผล่ศีรษะออกมาจากใต้ผ้าห่ม
ผมของนางยุ่งเหยิง ดวงตาของนางชัดเจน ใบหน้าของนางแดงเล็กน้อยจากการอยู่ใต้ผ้าห่มนานเกินไป “เจ้ามาที่นี่ทำไม”
เซี่ยเจิงนอนลงและวางมือใหญ่ของเขาไว้ใต้ผ้าห่ม และคว้าเอวของนางไว้ในอ้อมแขนของเขา “อย่ากังวล ไม่มีใครเห็นข้าเข้ามา ข้าจะกลับไปก่อนรุ่งสาง”
ฝานฉางอวี้สำลักเล็กน้อย “เจ้าไม่ได้กลัวปัญหาหรอก……”
เซี่ยเจิงกดศีรษะของนางเข้ากับหน้าอกของเขา และลดศีรษะลงและดมกลิ่นหอมจางๆ บนผมของนางและพูดว่า “จะไม่มีปัญหา”
ลมหายใจของเขาพ่นไปที่หลังคอของฝานฉางอวี้ทำให้นางรู้สึกคันเล็กน้อย นางซุกอยู่ครู่หนึ่ง แต่ถูกเซี่ยเจิงดันออกมา แต่แล้วเขาก็สุภาพมาก ราวกับว่าเขามาที่นี่เพียงเพื่อกอดนางและนอนหลับ
ฝานฉางอวี้อยากจะปล่อยเขา แต่หลังจากถูกกักตัวไว้แบบนี้สักพัก เมื่อนางรู้สึกว่ามีบางอย่างกดทับอยู่ด้านล่างของนาง สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป และนางก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ทำไมเจ้าไม่……กลับไปนอนที่ห้องล่ะ?”
เซี่ยเจิงจับนางไว้ไม่เคลื่อนไหว และตอบด้วยเสียงแหบแห้ง “อย่าพูด นอนซะ”
ฝานฉางอวี้ได้ยินเสียงของเขา ดังนั้นนางจึงไม่กล้าขยับหรือพูดอีกต่อไป นางแค่นอนในอ้อมแขนเขาสักพัก เขาอาจจะเหนื่อยมาก และลมหายใจของเขาก็ค่อยๆ สงบลง
เซี่ยเจิงฟังการหายใจของนางที่สงบลง ลืมตาขึ้นและจ้องมองใบหน้าที่หลับใหลของนางในความมืด หลังจากดูอย่างเงียบๆ สักพักเขาก็ก้มศีรษะลงและงับชิ้นเนื้อนุ่มๆ ตรงคอของนางด้วยฟันของเขา แล้วดูดจนเกิดรอยแดงแล้วปล่อยนางไป
เขากอดนางแน่นขึ้นในอ้อมแขน ปรับท่าทางเล็กน้อย วางคางบนไหล่ของนาง หลับตาแล้วหลับไป
……
เมื่อฝานฉางอวี้ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นเซี่ยเจิงไม่ได้อยู่ที่นั่นอีกต่อไป
หลังจากที่นางรู้สึกสดชื่นขึ้น นางก็ไปที่ห้องโถงด้านหน้าเพื่อรับประทานอาหารเช้ากับเซี่ยเจิง เซี่ยเจิงเกือบจะต้องเตรียมตัวสำหรับการ “กลับเมืองหลวง” ของเขา หลังจากที่ฝานฉางอวี้คุยกับจูโหย่วฉางเมื่อวานนี้ นางก็อยากจะไปที่คุกเพื่อสอบปากคำบ่าวรับใช้ผู้ภักดีของจวนอ๋องที่ถูกพาตัวไปเมืองหลวงเพื่อพิจารณาคดีครั้งแรก และดูว่าสามารถถามอะไรที่เป็นประโยชน์ได้หรือไม่
จูโหย่วฉางได้รู้ว่าฉางหนิงก็อยู่ในเมืองหลวงเช่นกัน และต้องการพบกับฉางหนิง อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ปัจจุบันยังไม่ชัดเจน ตำแหน่งของหมู่บ้านอาจถูกเปิดเผยได้ และอาจดึงดูดนักฆ่าของเว่ยเหยียน เขาจะต้องรอจนกว่าเว่ยเหยียนจะถูกตัดสินว่ามีความผิด
มีการเตรียมรถม้าไว้ด้านนอกหมู่บ้านเพื่อพาฝานฉางอวี้กลับที่พัก เซี่ยเจิงมอบตำราและแผนที่ทางทหารที่มีคำอธิบายประกอบทั้งหมดในห้องของเขาให้นาง
ฝานฉางอวี้ไม่ปฏิเสธและยอมรับมันทั้งหมดด้วยความสบายใจ
เซี่ยเจิงยังคงต้องจัดการเรื่องต่างๆ มากมายสำหรับการ “กลับเมืองหลวง” หลังจากส่งรายงานต่อฮ่องเต้เพื่อกลับไปยังเมืองหลวงแล้ว เขาก็นำกองทัพผ่านประตูเจิ้งหยาง จากนั้นเขาก็สามารถปรากฏตัวในเมืองหลวงได้อย่างถูกต้อง
เซี่ยสืออีเป็นผู้ส่งฝานฉางอวี้กลับมา
นางขึ้นรถม้าแล้วและกำลังนั่งลง แต่จู่ๆ ก็มีคนเปิดม่านอันหนักอึ้งออก
วันนี้เป็นวันที่ดีที่หาได้ยาก เซี่ยเจิงยกม่านรถม้าขึ้นด้วยมือข้างหนึ่ง แสงแดดอันอบอุ่นตกกระทบขนตาสีดำของเขา ทำให้ใบหน้าที่เข้มงวดของเขาดูอบอุ่นขึ้นมาก
เขามองไปที่ฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “เอาตำราทางทหารเหล่านี้กลับไปอ่านช้าๆ หากเจ้าไม่เข้าใจตรงไหน ให้จดใส่กระดาษแล้วถามข้าในครั้งต่อไป”
มีกองตำรามากมายอยู่บนตักของนาง และเล่มบนสุดยังคงเปิดอยู่ เห็นได้ชัดว่านางเริ่มอ่านอีกครั้งทันทีที่ขึ้นรถม้า
นางพยักหน้ามองไปที่เซี่ยเจิง จากนั้นมองกลับไปที่หน้าหน้าหนังสือที่เปิดอยู่
เมื่อนางกำลังมุ่งความสนใจไปที่สิ่งหนึ่ง ทั้งตัวของนางก็ปล่อยบรรยากาศที่จริงจังและโง่เขลาออกมา ซึ่งเจ็บปวดอย่างอธิบายไม่ได้ เพราะแสงแดดที่ส่องเข้ามาจากประตูรถนั้นพราวเล็กน้อย และขนตายาวของนางก็ตกไปครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากที่บวมของนางก็ดูอวบอิ่ม
เซี่ยเจิงมองไปที่นาง หรี่ตายาวของเขาแล้วพูดว่า “ตอนนี้มีอะไรที่เจ้าไม่เข้าใจหรือเปล่า? ให้ข้าดูหน่อย”
หลังจากพูดเช่นนั้น เขาก็ลดม่านรถลงโดยตรงแล้วเดินเข้าไป
ฝานฉางอวี้จ้องมองเขาด้วยความสับสน เนื่องจากรถม้าอยู่ที่ทางเข้าของหมู่บ้าน การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยภายในจึงดึงดูดองครักษ์ที่ประตูให้มองดู เมื่อเซี่ยเจิงกดด้านหลังศีรษะของนางแล้วจูบนาง นางก็ตกตะลึงและไม่กล้าที่จะดิ้นรนเลย
หลังจากการจูบสิ้นสุดลง เซี่ยเจิงก็เหลือบมองหน้าตำราทหารที่กางออกบนเข่าของนาง ลมหายใจของเขายังไม่คงที่ แต่น้ำเสียงของเขาชัดเจนเหมือนเมื่อก่อน และไม่มีอะไรผิดปกติให้ได้ยิน “ก่อนอื่น โจมตีด้วยกองทหารและวางแผน จากนั้นจึงโจมตีร่วมกับทหาร ต่อไปก็โจมตีกองทหาร โจมตีเมืองด้านล่าง ผู้ที่ยอมแพ้โดยไม่ต่อสู้ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด ดังนั้นศาสตร์แห่งสงครามจึงถูกนำมาใช้เพื่อโจมตีคน ส่วนกลยุทธ์ส่วนใหญ่จะโจมตีจิตใจคน”
ฝานฉางอวี้ฟังบทสรุปเกี่ยวกับศาสตร์แห่งสงครามที่ฟังดูน่าฟังของเขา และยังหอบหายใจพลางจ้องมองเขาต่อไป
มือของนางกำหมัดแน่น เมื่อคิดว่าจูโหย่วฉางและคนอื่นๆ อยู่ข้างนอก นางก็ยังอดทนได้
เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าชายคนนี้ไร้ยางอายมากจนสามารถมาถึงจุดนี้ได้!
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะมองเห็นสิ่งที่นางคิดจากดวงตากลมๆ เมล็ดซิ่งของนาง เขาค่อยๆ ดึงมุมริมฝีปากของเขาและยิ้มอย่างเงียบๆ เขาโน้มตัวลงมาและจูบริมฝีปากของนางอีกครั้งก่อนที่จะลดเสียงลงและพูดว่า “ไปแล้วนนะ”
หลังจากที่เซี่ยเจิงกระโดดลงจากรถม้าและลูบแผงคอของม้าเพื่อตรวจสอบว่าบังเหียนแน่นหรือไม่ เซี่ยสืออีก็นั่งตำแหน่งบังคับรถม้า
จูโหย่วฉางนั่งอยู่บนรถเข็นและถูกทหารม้าเกราะโลหิตพามาที่ประตูเพื่อส่งฝานฉางอวี้
เมื่อเห็นว่ารถม้านั้นอยู่ห่างไกล เซี่ยเจิงก็เดินทางออกจากหมู่บ้านพร้อมกับทหารม้าเกราะโลหิตเพื่อเข้าร่วมกองทหารที่สอง สร้างภาพลวงตาว่าเขา “เพิ่งกลับมาจากทางเหนือ”
จูโหย่วฉางกล่าวด้วยความยินดีอย่างยิ่ง “หากแม่ทัพผู้เฒ่ารู้ว่าหลานสาวฉางอวี้อยู่ในตำแหน่งขุนนางระดับสามในราชสำนักและได้รับความเคารพจากท่านโหว ตระกูลเมิ่งก็สามารถรับใช้ตระกูลเซี่ยต่อไปได้ ต่อไปในปรโลกข้าคงจะยิ้มได้เมื่อได้พบแม่ทัพเซี่ย”
เซี่ยจงมองไปที่รถม้าและม้าที่แยกจากกันทางทิศใต้และทางทิศเหนือโดยไม่พูดอะไร
ความรู้สึกของท่านโหวที่มีต่อแม่ทัพอวิ๋นหุยอาจไม่ง่ายดั่งเช่นมิตรภาพ……
……
ฝานฉางอวี้เคยอยู่ในค่ายทหารมาก่อน และป้าจ้าวลุงจ้าวและฉางหนิงก็คุ้นเคยกับการที่นางอยู่ห่างจากบ้านเป็นเวลาหลายวันเป็นครั้งคราว
เมื่อวานเมื่อนางออกไป มีคนบอกเซี่ยชีอีกครั้ง ดังนั้นเมื่อนางกลับมา คู่สามีภรรยาเและฉางหนิงจึงคิดว่านางไปทำธุระบางอย่าง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กังวลเกินไป
ฉางหนิงยังอุ้มกระต่ายในตะกร้าไม้ไผ่ด้วยความตื่นเต้น และแสดงให้นางดู “พี่หญิง ดูกระต่ายตัวน้อยของหนิงเหนียงสิ!”
ฝานฉางอวี้พูดก่อนหน้านี้ว่านางไม่ให้ฉางหนิงเลี้ยงพวกมันเพราะนางกลัวปัญหาในการออกจากเมืองหลวง แต่ตอนนี้เมื่อกระต่ายถูกพากลับมาแล้ว นางก็ไม่ได้ต่อว่าอย่างรุนแรง นางแค่ยิ้มแล้วพูดว่า “เจ้าขอให้ท่านอาเสี่ยวชีหรือท่านอาเสี่ยวอู่พามันกลับมาล่ะ?”
ดวงตาโตเหมือนองุ่นของฉางหนิงเป็นประกายและนางก็พูดอย่างมีความสุข “เป็นเป่าเอ๋อร์ช่วยข้าชนะ!”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ “เป่าเอ๋อร์โยนลูกดอกเป็นด้วยเหรอ?”
เด็กคนนี้อายุไม่มากไปกว่าฉางหนิง เขาดูสุภาพในวันธรรมดา และมีนิสัยที่ดีในการท่องบทกวีและเขียนอักษร แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ใช่คนเล่นสนุกเหมือนฉางหนิง
เซี่ยอู่ซึ่งออกไปพร้อมกับอวี๋เป่าเอ๋อร์เมื่อวานนี้ ยิ้มและตอบว่า “คุณชายน้อยใช้เวลาตลอดบ่ายโยนลูกดอกที่หน้าแผงขายของหาบเร่นั้น เขาเกือบจะมอบจี้หยกทั้งหมดที่เขาสวมให้กับพ่อค้าหาบเร่ พ่อค้าหาบเร่มีความสุขมากจนเขาแถมโคมไฟกระต่ายด้วยซ้ำ”
ปรากฎว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์ออกไปเมื่อวานนี้เพื่อเป็นเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง และฝานฉางอวี้ไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้สักพัก
นางมองไปที่อวี๋เป่าเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับเม้มริมฝีปาก แล้วนั่งยองๆ แล้วพูดกับเขาว่า “พรุ่งนี้ข้าว่าง ท่านน้าจะพาเจ้าไปที่แผงนั่นอีกครั้งแล้วเอาของทั้งหมดในร้านของเจ้ากลับคืนมา!”
เมื่อฉางหนิงได้ยินดังนั้น นางก็ตื่นเต้นและปรบมืออย่างมีความสุข “ถ้าชนะหมด หนิงเหนียงจะตั้งแผงขายของและให้คนโยนลูกดอกด้วย!”
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและบีบแก้มของนางเบาๆ “หนิงเหนียงยังติดเงินผู้อื่นอยู่หรือเปล่า ตอนนี้เจ้ารู้วิธีหาเงินแล้วหรือ?”
ฉางหนิงเหลือบมองอวี๋เป่าเอ๋อร์อย่างรู้สึกผิด นางบีบนิ้วของนางแล้วพูดว่า “เป่าเอ๋อร์ไปโยนลูกดอกโดยใช้เงินทั้งหมดของเขา ข้าเป็นท่านน้าเล็กของเขา ข้าต้องการหาเงินกลับไปให้เขา”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ป้าจ้าวและลุงจ้าวอดหัวเราะไม่ได้
ป้าจ้าวชมเชย “หนิงเหนียงของเราสมกับเป็นท่านน้าเล็กนัก”
ฉางหนิงได้รับคำชมมากจนนางหรี่ตาลง และยกมุมปากขึ้น นางยืดหน้าอกเล็กๆ ของนางจนตรง
มีเพียงอวี๋เป่าเอ๋อร์เท่านั้นที่มองดูฉางหนิงและดูเหมือนไม่มีความสุข
หลังจากคุยกับเด็กน้อยทั้งสองแล้ว ฝานฉางอวี้ก็กลับไปที่ห้องของนางเพื่ออ่านตำราทหารที่เซี่ยเจิงมอบให้นาง แต่อวี๋เป่าเอ๋อร์กลับติดตามนางมาเหมือนหางเล็กๆ “น้าฉางอวี้”
เขาจับมือของนางและลังเลที่จะพูด
ฝานฉางอวี้ถามว่า “มีอะไรหรือเป่าเอ๋อร์?”
อวี๋เป่าเอ๋อร์มองดูนางแล้วพูดว่า “ข้าอยากฝึกวรยุทธ์”
ประโยคนี้ทำให้ฝานฉางอวี้ปวดศีรษะเล็กน้อย อวี๋เป่าเอ๋อร์มีสถานะที่โดดเด่น ดังนั้นจึงยังมีความยากลำบากมากมายในการฝึกฝนการต่อสู้
นางพูดว่า “การฝึกวรยุทธ์นั้นยากมาก ทำไมจู่ๆ เป่าเอ๋อร์ถึงอยากฝึกวรยุทธ์ล่ะ”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ลดขนตายาวลง เม้มริมฝีปาก และเงียบไปสักพักก่อนจะพูดว่า “ข้าแค่อยากเรียนรู้ ถ้าข้าเก่งพอๆ กับน้าฉางอวี้ ข้าจะปกป้องท่านแม่ของข้าได้ในอนาคต”
คนของพระนัดดาจับตัวสองแม่ลูกอวี๋เฉียนเฉียนในวันนั้น ซึ่งท้ายที่สุดก็ทิ้งเงาใหญ่ไว้ในใจของอวี๋เป่าเอ๋อร์
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะจริงจังเมื่อนางได้ยินสิ่งที่เขาพูด
นางพูดว่า “การฝึกฝนวรยุทธ์นั้นยาก แต่สิ่งที่มีค่าที่สุดคือความเพียร การเรียนก็เหมือนกับการแล่นทวนกระแสน้ำ ไม่ก้าวหน้าก็จะถอยหลัง การฝึกวรยุทธ์ก็เช่นกัน ข้าจะสอนให้เจ้าวางรากฐานก่อน หากเจ้าสามารถทนต่อความยากลำบากนี้ได้ แล้วข้าจะสอนอย่างอื่นให้เจ้าในภายหลัง”
อวี๋เป่าเอ๋อร์พยักหน้าอย่างแรง “ได้ขอรับ”
ฉางหนิงไม่รู้ว่ามาแอบฟังทั้งสองคนต้งแต่เมื่อไร และทันใดนั้นก็พูดว่า “หนิงเหนียง ก็อยากเรียนเช่นกัน! จากนี้ไป ข้าจะสามารถล้มคนเลวได้ด้วยหมัดเดียว และตีหมูให้ล้มได้ในมือเดียว!”
นางพูดและโบกหมัดเล็กๆ ของนาง
ฝานฉางอวี้อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินว่านางยังจำเหตุการณ์เชือดหมูในอดีตได้
นางกล่าวว่า “เจ้าสุขภาพไม่ดี หยุดพูดไร้สาระเสียที”
ฉางหนิงป่วยเป็นโรคหอบและหายใจไม่สะดวกเป็นครั้งคราว
เมื่อมารดาของฝานฉางอวี้ตั้งครรภ์ฝานฉางอวี้ นางประสบเหตุในจิ่นโจว และได้รับการช่วยเหลือจากบิดา นางหนีไปที่จี้โจว และตลอดทางได้รับบาดเจ็บ แต่เป็นเป็นเพราะว่าฝานฉางอวี้นั้นแข็งแรงตอนที่นางอยู่ในท้องมารดา ครรภ์ที่นางเกิดมาจึงไม่มีความเสี่ยงใดๆ
แต่สุขภาพของมารดาก็ไม่ดีขึ้นหลังจากเลี้ยงดูนางมาหลายปี จนกระทั่งนางอายุเกือบสิบปีจึงได้ตั้งครรภ์อีกครั้ง เนื่องจากมารดาของนางอ่อนแอ ฉางหนิงจึงเกิดมามีรูปร่างเล็ก และจึงต้องเริ่มกินยาทุกครั้งที่มีอาการ
ตอนที่นางยังเด็กนางปฏิเสธที่จะดื่มนมแพะเพราะมันมีกลิ่นเหม็นมาก ฝานฉางอวี้จึงผสมมันกับน้ำตาลและเกลี้ยกล่อมให้นางดื่ม
หลังจากที่ฝานฉางอวี้เข้าร่วมกองทัพและได้รับเงิน นางก็ไม่เคยหยุดให้ยาแก่ฉางหนิง
เมื่อฉางหนิงได้ยินคำปฏิเสธของฝานฉางอวี้ นางก็วิ่งไปอย่างกระวนกระวายใจ โดยจับแขนเสื้อของนางไว้แล้วเขย่า “ไม่ ไม่ หนิงเนียงอยากเรียน”
อาจเป็นเพราะนางกลัวว่าฝานฉางอวี้จะยังคงไม่เห็นด้วย ดวงตาของนางแดงเล็กน้อยและคำพูดของนางก็มีน้ำเสียงขึ้นจมูก ราวกับว่านางกำลังจะร้องไห้เพราะความคับข้องใจในวินาทีถัดไป
ฝานฉางอวี้ใจอ่อนลง โน้มตัวไปสัมผัสที่ศีรษะของฉางหนิงแล้วพูดว่า “หนิงเหนียงเด็กดี พี่หญิงจะพาเจ้าไปพบหมอที่ดีที่สุดในเมืองหลวง ถ้าหมอบอกว่าเจ้าสามารถฝึกวรยุทธ์ได้ พี่หญิงจะสอนเจ้าเอง ตกลงไหม?”
ฉางหนิงจึงพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้
หลังจากพบจูโหย่วฉาง นางก็มีเบาะแสที่จะสอบสวนเว่ยเหยียน และมีเรื่องให้ทำมากมายในขณะนี้ แต่ก็เป็นเรื่องเร่งด่วนที่จะหาหมอให้กับฉางหนิง นางให้เซี่ยอู่ออกไปและสอบถามเกี่ยวกับหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงในบ่ายวันนั้น
ฝานฉางอวี้ไปทำงาน อวี๋เป่าเอ่อร์มองไปที่ฉางหนิง ซึ่งยังคงดูไม่มีความสุขและพูดว่า “ไม่สำคัญว่าเจ้าจะฝึกวรยุทธ์ได้หรือไม่ นับจากนี้ไปข้าจะปกป้องเจ้าเอง”
ฉางหนิงโกรธมากจนใบหน้าของนางย่น และนางก็พูดอย่างเศร้าโศก “ไม่ได้”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ถามว่า “ทำไมจะไม่ได้?”
นิ้วอ้วนของฉางหนิงจับกระดุมมุกบนเสื้อผ้าของนาง และพูดอย่างเชื่องช้า “ด้วยวิธีนี้ เจ้าจะดีกว่าข้า และข้าจะไม่มีวันเอาชนะเจ้าได้อีกในอนาคต”
อวี๋เป่าเอ๋อร์กล่าวว่า “ต่อจากนี้ถ้าเจ้าตีข้า ข้าจะไม่สู้กลับ”
ฉางหนิงเหลือบมองเขาไปด้านข้างด้วยดวงตากลมโตของนาง “จริงเหรอ?”
อวี๋เป่าเอ๋อร์พยักหน้า “จริงสิ”
มุมปากของฉางหนิงยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ และนางก็เหยียดนิ้วก้อยที่ขาวและอ่อนโยนของนางออกแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเรามาเกี่ยวก้อยกันเถอะ ถ้าเจ้าไม่รักษาคำพูด เจ้าเป็นลูกหมา”
อวี๋เป่าเอ๋อร์ยื่นนิ้วก้อยของเขาออกมาแล้วเกี่ยวเข้ากับนางแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ดี มาเกี่ยวก้อยกัน”
วังหลวง
ฉีเชิงมองดูรายงานที่เพิ่งถูกส่งมาที่วังหลวงเมื่อเช้านี้ เขากังวลมากจนเดินตัวไปรอบๆ “เซี่ยเจิงกำลังจะกลับเมืองหลวง เว่ยเหยียนยังไม่ได้บอกเราว่าจะรับมือกับแผนการของพรรคหลี่อย่างไร……”
ดวงตาของเขาแทบจะระเบิด และเขาโกรธมากจนเตะบัลลังก์มังกร “ถ้าเซี่ยเจิงก็เป็นเช่นเดียวกับตาเฒ่าจากตระกูลหลี่ สนับสนุนสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อ เขาจะไม่กลับมาเพื่อไล่เราลงจากบัลลังก์หรือ?”
“เราต้องคิดหาทาง คิดหาทาง……”
หัวหน้าขันทีที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่นั้นเป็นคนลื่นไหล และเขาก็พูดในทันที “อย่ากังวลเลยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท อู่อันโหวมีกองกำลังมากมาย หากเขาเปลี่ยนข้างจริงๆ ก็ทำเพียงเพื่อโค่นเว่ยเหยียนลงมาเท่านั้น ทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อไม่ว่าเขาจะสัญญาอะไร ก็สามารถมอบให้กับอู่อันโหวได้หลังจากที่แย่งชิงบัลลังก์สำเร็จเท่านั้น แต่พระองค์สามารถมอบมันให้กับอู่อันโหวได้โดยตรงเลย ตราบใดที่อู่อันโหวเต็มใจที่จะช่วยเหลือพระองค์ ขั้นแรกแก้ปัญหาตระกูลหลี่ก่อนจากนั้นโค่นเว่ยเหยียน และมอบตำแหน่งที่เดิมสงวนไว้สำหรับเว่ยเหยียนให้เขา ดีกว่าที่จะแบ่งปันอำนาจกับตระกูลหลี่หลังจากช่วยเหลือทายาทขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อนะพ่ะย่ะค่ะ”
นับตั้งแต่เซี่ยเจิงต่อต้านราชโองการและตัดหูข้างหนึ่งของขันทีที่ประกาศราชโองการออก ฉีเชิงก็จดจำความเกลียดชังการดูหมิ่นอำนาจของฮ่องเต้มาโดยตลอด
เขาลังเลที่จะปล่อยให้เซี่ยเจิงนั่งในตำแหน่งของเว่ยเหยียน แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเว่ยเหยียนไม่สามารถทำอะไรตระกูลหลี่ได้
เขาจ้องมองขันทีด้วยดวงตานูนเล็กน้อย “เราขัดแย้งกับเขามาจนถึงจุดนี้แล้ว เจ้าช่วยเราคิดหาทางเอาชนะใจเขาได้ไหม”
คำถามนี้หยุดขันที เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองอย่างกินเนื้อคนของฉีเชิง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟันและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สิ่งที่บุรุษต้องการไม่มีอะไรมากไปกว่าอำนาจ ความมั่งคั่ง และหญิงงาม”
พูดแบบนี้ก็เท่ากับไม่พูด
ฉีเชิงนั่งบนเก้าอี้มังกร มือข้างหนึ่งจับศีรษะของเขา ดวงตาที่ยื่นออกมาเล็กน้อยซึ่งมีสีขาวแดงก่ำพูดว่า “หญิงงาม? เราต้องการให้เขาแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่ แล้วดูที่เขาปฏิบัติต่อเรา?”
ขันทีกลอกตาแล้วพูดว่า “เรื่องนี้ดูเหมือนองค์หญิงใหญ่จะมีส่วนเกี่ยวข้อง……”
ฉีเชิงยกเปลือกตาขึ้นและเยาะเย้ย “เขาเซี่ยเจิงปฏิเสธข้อเสนอการแต่งงานของเรา และหันไปสบคบกับเสด็จพี่ เขาต้องการทำอะไรกันแน่? เสด็จพี่ก็ก็ทำให้เราผิดหวังมากเช่นกัน เราใจดีกับนางมาก แต่นางก็มองหาทางออกให้กับตัวเองด้วย?”
ดวงตาของเขาเย็นชาและเขามองไปที่ขันทีอย่างรวดเร็ว “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
ขาขันทีอ่อนลงแล้วคุกเข่าลงตรง “บ่าวไม่กล้าหลอกลวงฝ่าบาท บ่าวมีลูกบุญธรรมซึ่งแต่งงานกับนางกำนัลในตำหนักขององค์หญิงใหญ่ เมื่อนางเข้าไปรินน้ำชาก็ได้ยินองค์หญิงใหญ่สั่งขันทีคนสนิทส่งจดหมายให้คนของอู่อันโหว”
นิ้วของฉีเชิงเริ่มจับที่วางแขนบนบัลลังก์มังกรทีละนิ้ว ทำให้เกิดเสียงที่รุนแรงเป็นพิเศษ “ช่วงที่ผ่านมานี้ เสด็จพี่ทำอะไรบ้าง?”
ขันทีมองไปที่ฉีเชิงอย่างสงบและพูดด้วยน้ำเสียงบีบ “บ่าวได้ยินมาว่าคนในตำหนักขององค์หญิงใหญ่เข้าออกตำหนักเย็นบ่อยครั้ง และพวกเขาก็ใกล้ชิดกับอดีตนางกำนัลเสียสติในตำหนักของพระสนมเจี่ย……”
ปลายนิ้วของฉีเชิงบีบหนักขึ้น และเล็บที่ตกแต่งอย่างงดงามแต่เดิมนั้นเจาะไปบนที่วางแขน เขาพึมพำ “นางกำลังช่วยเซี่ยเจิงตรวจสอบเรื่องขององค์ชายสิบหก……เหตุใดเซี่ยเจิงถึงสืบเรื่องขององค์ชายสิบหก?”
เล็บชิ้นหนึ่งถูกจิกจนหัก
ความเจ็บปวดเล็กน้อยนี้ยังทำให้ฉีเชิงที่นิ่งเงียบอยู่ในความคิดของเขา เงยหน้าขึ้นมาทันที
ดวงตาที่ยื่นออกมาเล็กน้อยของเขาแวววาวมากจนขันทีขนลุกไปทั้งตัวเมื่อจ้องมองเขา
ฉีเชิงคลี่ริมฝีปากของเขาและยิ้มด้วยสีหน้าตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก เขาจ้องมองไปที่หัวหน้าขันที “ไปพานางกำนัลเสียสติในตำหนักเย็นมาให้เรา ทำให้เงียบที่สุดอย่าให้เสด็จพี่ทรงทราบข่าวเด็ดขาด”