บทที่ 141
ประตูไม้แกะสลักเปิดออก แสงตะวันส่องเข้ามาในห้องโถงจากทางเข้าประตูที่เปิดอยู่และโครงตาข่ายหน้าต่างสูง และควันธูปที่ม้วนขึ้นจากเตาก็ค่อยๆ ลอยไปในอากาศ
องค์หญิงใหญ่ฉีซูแต่งกายด้วยชุดสีน้ำเงินเข้มและซับซ้อน ก้าวเข้าไปในโถงบูชาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในตำหนักของมารดาของนาง
นางมีขมับสูง มวยผมของนางมีปิ่นปักผม ดวงตาเรียวของนางดูมีเสน่ห์และเย่อหยิ่งเล็กน้อย ริมฝีปากของนางสีแดงสด นางมีผ้าคลุมไหล่ผ้าสีฟ้าอ่อนระหว่างเอวและแขนอันเรียวยาวของนาง เมื่อนางยกมือขึ้นทุกครั้งก็เต็มไปด้วยเสน่ห์
ตรงกลางห้องโถงมีรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมหยกสีขาวสูงประมาณหนึ่งฉื่อเมื่อพิจารณาจากโทนสีอันอบอุ่น จะบอกได้ว่ามันถูกแกะสลักอย่างประณีตจากหยกคุณภาพสูงทั้งชิ้นและมีมูลค่ามาก
ฉีซูมองดูหญิงในชุดสีแทนที่กำลังคุกเข่าบนฟูกโดยหันหลังให้นาง แล้วพูดอย่างเย่อหยิ่ง “เสด็จแม่เรียกลูกมามีเรื่องอันใดเพคะ?”
อันไท่เฟย[1]หมุนสายประคำในมือเป็นลูกประคำหยกขาวครึ่งหนึ่งและลูกประคำมรกตครึ่งหนึ่งร้อยเข้าด้วยกัน นางไม่ตอบ แต่ยังคงท่องพระคัมภีร์ด้วยเสียงต่ำ
ธูปที่ใช้ในโถงบูชาแห่งนี้เป็นธูปทิเบตที่มีกลิ่นแรง เป็นกลิ่นที่โบราณและล้ำลึก
เมื่อเห็นเสด็จแม่ของนางเรียกนางมาแล้วไม่สนใจนาง ฉีซูก็ขมวดคิ้ว โดยปกติแล้วเสด็จแม่จะปฏิบัติต่อนางเช่นนี้เฉพาะเมื่อนางทำอะไรผิดเท่านั้น
เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่านางเพิ่งได้รับความไว้วางใจจากกงซุนหยินให้ช่วยสืบคดี นางก็กระชับมือของนางไว้ตรงหน้า และใช้ความภาคภูมิใจของนางในฐานะองค์หญิงใหญ่ปกปิดความรู้สึกไม่สบายใจของนางอย่างรวดเร็ว
ในที่สุด อันไท่เฟยก็ท่องพระคัมภีร์จบ นางลุกขึ้นยืน จุดธูปหน้ารูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม แล้วพูดช้าๆ “ช่วงนี้เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
การแสดงออกของฉีซูยังคงปกติและนางพูดว่า “ลูกเรียนฉินกับฉินซ่างอี๋จากซือเล่อฟาง ในเวลาว่างลูกยังคัดลอกคัมภีร์บางเล่มให้กับเสด็จแม่ด้วยเพคะ”
อันไท่เฟยถือลูกประคำสีขาวมรกตแล้วนั่งลงบนตั่งกุ้ยเฟย[2] นางยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยแล้วมองดูบุตรสาวของนาง “มีแค่นี้เหรอ?”
มารดาและบุตรสาวดูเกือบจะเหมือนกันทุกประการ รวมทั้งดวงตาที่มีเสน่ห์ของทั้งคู่ก็เหมือนกันทุกประการ อย่างไรก็ตามดวงตาของอันไท่เฟยนั้น ถูกกัดกร่อนไปตามกาลเวลา เหลือไว้เพียงริ้วรอยเล็กๆ น้อยๆ
ฉีซูถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ นางจึงมีนิสัยเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก นางมองดูอันไท่เฟยแล้วพูดว่า “เสด็จแม่ไม่เชื่อใจลูก แล้วทำไมยังต้องถามอีกเล่าเพคะ”
เมื่อได้ยินเสียงราวกับประทัดของบุตรสาว อันไท่เฟยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะเล็กน้อย
นางถามว่า “ทำไมช่วงนี้คนในตำหนักของเจ้าถึงไปตำหนักเย็นบ่อยๆ”
ฉีซูรู้สึกผิดและขนตาของนางสั่น นางพูดอย่างรุนแรง “นี่……มีนางกำนัลและขันทีหลายสิบคนในตำหนักของลูก ลูกจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาทำอะไรกันบ้าง”
ใบหน้าของนางอันไท่เฟยมืดมิดลงอย่างสิ้นเชิง นางมองไปที่ฉีซูและตะโกนออกมา “ซูเอ๋อร์!”
อันไท่เฟยโกรธมาก แม้ฉีซูจะยังกลัว แต่นางก็ไม่กล้าบอกความจริงเกี่ยวกับความร่วมมือของนางกับเซี่ยเจิง
อันไท่เฟยรู้ด้วยว่าฮ่องเต้ทรงให้นางแต่งงานกับเซี่ยเจิง แต่เซี่ยเจิงคัดค้านราชโองการ ซ้ำยังตัดหูขันทีที่ประกาศพระราชโองการออกข้างหนึ่ง เขาช่างหยิ่งผยองจริงๆ
แม้ว่าจะมีคนไม่มากที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่การที่เซี่ยเจิงทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่เป็นการตบหน้าฉีเชิงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเป็นการตบหน้าฉีซูอีกด้วย
ฉีซูแอบมีความสุขอยู่ในใจ นางพยายามทุกวิถีทางเพื่อแจ้งข่าวนี้แก่เซี่ยเจิง แต่นางกลัวว่าเสด็จแม่ของนางจะตำหนินางที่เข้าไปพัวพันกับสถานการณ์ในราชสำนัก ดังนั้นนางจึงไม่กล้าพูดอะไร
ในเวลานี้ เมื่อเผชิญหน้ากับอันไท่เฟยที่โกรธเล็กน้อย นางก็คิดอยู่หลายครั้งและพูดว่า “คนในตำหนักของลูก บังเอิญพบว่ามีนางกำนัลในตำหนักเย็นซึ่งเคยเป็นนางกำนัลในตำหนักของเจี่ยกุ้ยไท่เฟ่ย เมื่อเห็นว่านางเสียสติและน่าสงสารเพียงใด ลูกจึงช่วยนางไปครั้งสองครั้ง แต่แล้วก็ได้ยินข่าวบางอย่างจากนางกำนัลเสียสติ”
เมื่ออันไท่เฟยได้ยินว่ามีนางกำนัลของเจี่ยกุ้ยไท่เฟยอยู่ในตำหนักเย็น นางจึงจับลูกประคำในมือ และสีหน้าของนางก็เริ่มดูผิดไป
ฉีซูมองดูสีหน้ามารดาของนางอย่างระมัดระวังและพูดต่อ “นางกำนัลเสียสติบอกว่าอัครมหาเสนาบดีเว่ยครั้งหนึ่ง……เคยมีสัมพันธ์กับพระสนมในวังอย่างลับๆ……”
เชือกลูกประคำในมือของอันไท่เฟยก็ขาดออก และลูกประคำก็กลิ้งลงบนพื้น
“มีใครรู้เรื่องนี้อีกบ้าง”
อันไท่เฟยลุกขึ้นยืนทันทีและถามฉีซูอย่างรุนแรง สีหน้าของนางดูน่าเกลียดกว่าที่เคย
ฉีซูตกใจกับความโกรธที่หาได้ยากของมารดาของนาง นางครุ่นคิดและตอบว่า “นี่เป็นเรื่องร้ายแรง ลูกไม่รู้ว่านางพูดไร้สาระหรือเปล่า และนางก็ไม่ได้บอกว่าพระสนมของเสด็จพ่อท่านไหนที่กำลังมีความสัมพันธ์กับอัครมหาเสนาบดีเว่ย ลูกจะกล้าบอกคนอื่นอย่างหุนหันพลันแล่นได้อย่างไร”
จากนั้นอันไท่เฟยก็นั่งลงบนตั่งไท่เฟยและพูดอย่างเหนื่อยหน่าย “ปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ อย่าไปสืบอีกต่อไป แค่แกล้งทำเป็นว่าเจ้าไม่เคยได้ยินคำพูดบ้าๆ บอๆ ของนางกำนัลคนนั้น”
ฉีซูรู้สึกว่าปฏิกิริยาของอันไท่เฟยในวันนี้แปลกมาก และถามว่า “เพราะเหตุใดเล่าเพคะ หากเว่ยเหยียนทำเรื่องนี้จริงๆ มันก็เพียงพอแล้วที่จะประหารเก้าชั่วโคตรและยึดอำนาจของฮ่องเต้คืนมาจากเขา”
ในต้าอินอันยิ่งใหญ่ ตราบใดที่นางยังแซ่ฉี นางจะเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ของต้าอินอยู่เสมอ
แต่ศักดิ์ศรีนั้นก็ยังขึ้นอยู่กับว่าอำนาจของฮ่องเต้กำลังถดถอยลงหรือไม่
ตัวอย่างเช่น หลังจากที่ฉีเชิงขึ้นครองบัลลังก์และอำนาจของเขาก็ถูกยึดครองโดยเว่ยเหยียน ราชวงศ์ทั้งหมดต้องพึ่งพาเว่ยเหยียนเพื่อมีชีวิตอยู่
หลังจากได้ยินคำพูดของฉีซูอันไท่เฟยอันก็หัวเราะเยาะ “ประหารเก้าชั่วโคตรเว่ยเหยียนเหรอ ถ้าทำได้ เมื่อสิบเจ็ดปีที่แล้วตำหนักไท่เฉียนคงไม่ต้องนองเลือด”
ตำหนักไท่เฉียนเป็นที่ประทับของฮ่องเต้ทุกราชวงศ์
ทันใดนั้นดวงตาที่มีเสน่ห์ของฉีซูก็เบิกกว้าง “เว่ยเหยียนก่อกบฏเหรอ?”
มือและเท้าของนางรู้สึกเย็น “เสด็จพ่อ…ไม่ได้สิ้นพระชนม์เพราะด้วยอาการประชวรเหรอ?”
อย่างไรก็ตาม อันไท่เฟยหยุดตอบคำถามนางและคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมโดยประสานมือเข้าด้วยกัน นางเพียงแต่พูดว่า “อย่าถามอะไรอีก และอย่าตรวจสอบอะไรอีก เพราะข้าปิดประตูตำหนักอย่างแน่นหนาและไม่สนใจสิ่งใด ดังนั้นข้าจึงกลายเป็นเพียงคนเดียวในบรรดานางสนมชั้นเฟยทั้งสี่ที่รอดชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้”
อาจเป็นเพราะความทระนงตนอย่างราชวงศ์ ฉีซูอดไม่ได้ที่จะถามอย่างเย็นชา “เว่ยเหยียนรังแกราชวงศ์ของเราจนมาถึงจุดนี้ แม้ว่าฮ่องเต้จะไร้ประโยชน์ แต่ก็มีข่าวลือในราชสำนักและในหมู่ราษฎรว่าโอรสขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ หากเราร่วมมือกัน ลูกไม่เชื่อว่าทั้งตระกูลหลี่ อู่อันโหวซึ่งมีกองกำลังจำนวนมาก รวมทั้งท่านตาและคนอื่นๆ จะไม่สามารถเอาชนะเว่ยเหยียนได้”
อันไท่เฟยเปิดเปลือกตาของนาง “เจ้าคิดว่าปีนั้นตระกูลของเจี่ยกุ้ยไท่เฟยอ่อนแอหรือ? นาง เจี่ยหมิ่น สตรีที่เป็นใหญ่ในตำหนักในทั้งหมด ไม่ใช่แค่เพราะอำนาจของตระกูลมารดาของนางเท่านั้นที่ต่อสู้เพื่อนาง แต่ยังสนับสนุนองค์ชายสิบหกให้แข่งขันกับองค์รัชทายาทเพื่อชิงบัลลังก์อีกด้วย แต่สุดท้ายแล้วเจ้าไปที่ราชสำนักและลองนับดูว่ามีขุนนางตระกูลเจี่ยซึ่งมีตำแหน่งอยู่เหนือขั้นที่ห้าขึ้นมาบ้างหรือไม่”
ฉีซูรู้สึกหนาวสั่นไปตามกระดูกสันหลังของนาง และนางก็ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ในเมื่อเว่ยเหยียนปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือแล้ว ทำไมเขาถึงยังสนับสนุนฮ่องเต้ขึ้นครองบัลลังก์ล่ะ?”
ดวงตาของนางเปลี่ยนไป “เสด็จแม่ หรือว่าฮ่องเต้ทรง……”
อันไท่เฟยขัดจังหวะนาง “อย่าเดาส่งเดชเลย เว่ยเหยียนเป็นหมาบ้า ใครจะรู้ว่าเขากำลังวางแผนอะไร เจ้าเป็นบุตรสาวคนเดียวของข้า อย่ายุ่งกับความถูกและผิดในราชสำนัก เราสองคนจะอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขตลอดไป”
ฉีซูมองไปที่นางอันไท่เฟยแล้วพูดว่า “เสด็จแม่ ทรงรู้ไหมว่าพระสนมที่มีความสัมพันธ์กับเว่ยเหยียนคือใคร”
ตำหนักไท่เฉียน
ฉีเชิงมองดูนางกำนัลที่ตัวสั่นที่กำลังคุกเข่าอยู่ที่ด้านล่างของบันได เขานั่งบนบัลลังก์มังกรโดยใช้มือข้างหนึ่งจับคางของนาง และถามด้วยความสนใจ “คนที่มาพบเจ้าในตำหนักเย็น ถามเจ้าว่าอย่างไรบ้าง?”
นางกำนัลเนื้อตัวสกปรกและมีคราบเลือดจำนวนมากบนเสื้อผ้าของนาง เห็นได้ชัดว่านางถูกทรมานมาก่อนที่นางจะถูกพามาที่นี่ และนางไม่กล้าแกล้งบ้าในช่วงเวลานี้
นางมองไปที่ฮ่องเต้ในชุดคลุมมังกรด้านบน และตัวสั่นไปทั้งตัว “เปล่าเพคะ……พวกเขาไม่ได้ถามอะไรหม่อมฉันเลย เพียงเห็นว่าหม่อมฉันน่าสงสารแค่ไหน จึงให้อาหารหม่อมฉันสองสามมื้อ……”
ฉีเชิงหัวเราะเยาะ “เจ้าเสียสติอยู่ในตำหนักเย็นมานานกว่าสิบปีแล้ว ทำไมตอนนี้ไม่บ้าต่อล่ะ?”
นางกำนัลตัวสั่นรุนแรงยิ่งขึ้น และนางไม่รู้ว่าจะต้องตอบอย่างไรด้วยซ้ำ
ขันทีที่ดูแลอยู่ข้างๆ ฉีเชิงพูดด้วยใบหน้าเคร่งเครียดทันที “นางกำนัลน้อย ถ้าเจ้ากล้าโกหกอีก ข้าจะโยนเจ้าไปที่ประตูอู่และตัดศีรษะเจ้าทันที!”
นางกำนัลหน้าซีดด้วยความหวาดกลัวและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฝ่าบาท ขอทรงไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพคะ ขอทรงไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเถิด……หม่อมฉันทำสิ่งเหล่านี้……เพื่อปกป้องตนเอง”
นางตัวสั่นและร้องไห้ “นางกำนัลทุกคนในตำหนักเจี่ยกุ้ยไท่เฟยล้วนตายหมดแล้ว ก่อนหน้านั้นหม่อมฉันทำความผิดจึงถูกเจี่ยกุ้ยไท่เฟยลงโทษไปที่สำนักซักล้าง ด้วยเกรงว่าจะมีคนพบว่าหม่อมฉันเป็นคนของเจี่ยกุ้ยไท่เฟยคนเดียวที่มีชีวิตอยู่ หม่อมฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากแสร้งทำเป็นบ้าแล้วไปที่ตำหนักเย็นเพื่อรักษาตัว”
นางพูดด้วยความสัตย์จริง แต่ฉีเชิงดูเหมือนไม่สนใจสิ่งที่นางสารภาพ เขาพูดกับขันทีที่รับผิดชอบ “ปิดปาก ทรมานต่อไปอีก”
นางกำนัลตกใจมากจนหมอบลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องขอความเมตตา “ฝ่าบาท ที่หม่อมฉันพูดนั้นเป็นความจริง!……”
นางไม่สามารถร้องขอความเมตตาต่อไปได้อีก และในไม่ช้าก็ถูกขันทีที่แข็งแกร่งหลายคนปิดปากและจับกุมไว้
ในตำหนักไท่เฉียน ขันทีไม่กล้าทรมานนางอย่างรุนแรงเพราะกลัวจะทำให้พื้นสกปรก ดังนั้นพวกเขาจึงเอาเข็มทิ่มไปที่นิ้วของสาวใช้
มีเพียงผู้ที่เคยสัมผัสเท่านั้นที่จะรู้ถึงความเจ็บปวด ‘สิบนิ้วเชื่อมถึงใจ’
ในวัง การลงโทษเช่นนี้บางครั้งมีประสิทธิภาพมากกว่าการตีคนด้วยไม้ด้วยซ้ำ
ทันทีที่แทงเข็มแรก นางกำนัลก็ชักเกร็งด้วยความเจ็บปวดและพยายามดิ้นรนอย่างหนักบนพื้น อย่างไรก็ตาม ขันทีหลายคนก็คว้าแขนของนางแล้วใช้เข่าและเท้าของพวกเขากดลงบนหลังของนาง นางกรีดร้องด้วยความอนาถ และถูกผ้าฝ้ายยัดไว้ในปากของนาง แต่นางยังกัดฟันของนางด้วยความเจ็บปวด และเลือดที่ไหลออกจากปากของนางทำให้ผ้าในปากของนางเป็นสีแดง
ฉีเชิงไม่ได้ตะโกนให้หยุด ดังนั้นขันทีจึงแทงเข็มอันที่สอง ตามด้วยอันที่สาม……
ในตอนท้ายของการทรมาน นางกำนัลก็หมดแรง และนางก็ทรุดตัวลงกับพื้น เหงื่อเย็นจากความเจ็บปวดทำให้เส้นผมของนางเปียกโชก และเสื้อผ้าบางๆ ก็ขาดรุ่งริ่ง นิ้วทั้งสิบที่ถูกฝังเข็มวางอยู่ข้างๆ นาง และมีเลือดหยดเล็กๆ เพียงไม่กี่หยดบนพื้น อย่างไรก็ตาม นางแทบจะหมดสติเพราะความเจ็บปวด ริมฝีปากของนางซีดขาวราวกับใบหน้าของนาง และปลายนิ้วของนางยังคงได้รับบาดเจ็บเนื่องจากกล้ามเนื้อและเส้นลมปราณ
ขันทีที่รับผิดชอบกล่าวยกย่องฉีเชิงและกล่าวว่า “ฝ่าบาท การลงโทษสิ้นสุดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฉีเชิงเฝ้าดูการลงโทษทั้งหมดและดูเหมือนตอนนี้จะมีอารมณ์ดีขึ้นกว่าก่อนมาก “ตอบข้าหน่อยสิ ทำไมเจ้าถึงแสร้งทำเป็นบ้าในตำหนักเย็น?”
เข็มยังไม่ได้ถูกดึงออกจาก ภายใต้ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง นางกำนัลไม่สามารถคิดอะไรได้เลย และทำได้เพียงตอบตามสัญชาตญาณ “เพื่อ……ปกป้องตนเอง”
หลังจากยืนยันว่านางไม่ได้โกหก จู่ๆ ดวงตาของฉีเชิงก็สว่างขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ โดยซ่อนความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้ “ใครกันที่มีความสามารถถึงขนาดที่ปิดปากทุกคนในตำหนักของเจี่ยกุ้ยไท่เฟยได้”
แม้ว่านางจะเจ็บปวดราวกับเสียชีวิต แต่นางกำหนันก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเมื่อได้ยินคำถามนี้ ราวกับว่านางได้ฝ่าฝืนข้อห้ามบางอย่าง และพูดชื่อด้วยความกลัวอย่างยิ่ง “เป็น..เป็นเว่ยเหยียน”
หัวหน้าขันทีที่อยู่ด้านข้างตกตะลึง หลังจากที่ฉีเชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาก็เริ่มเป็นประกาย และเขายังคงถามต่อไปว่า “ทำไมเขาถึงต้องการฆ่าคนในตำหนักของเจี่ยกุ้ยไท่เฟย?”
เสียงของนางกำนัลสั่น “ไม่เพียงแต่คนในตำหนักของเจี่ยกุ้ยไท่เฟยเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทุกคนที่รู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเว่ยเหยียนและผู้ที่อยู่ในตำหนักใน”
คำพูดเหล่านี้ราวกับสายฟ้า และเหงื่อเย็นๆ เริ่มไหลออกมาบนหน้าผากของขันทีที่รับผิดชอบ
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีความลับที่น่าตกใจซ่อนอยู่ในนั้น
ใบหน้าของฉีเชิงเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด “เจ้าบอกว่าเว่ยเหยียนกำลังนอกใจและมีความสัมพันธ์กับพระสนมในตำหนักในหรือ?”
นางกำนัลในวังพยักหน้าอย่างกังวล
ฉีเชิงนั่งบนบัลลังก์มังกรด้วยใบหน้ามืดมน “ทรมานต่อไป”
เมื่อทรมานโดยใช้เข็มเหล็กแล้ว และหัวหน้าขันทีจึงให้ขันทีด้านล่างใช้ที่รัดนิ้วมือ รัดนิ้วมือของนาง
แท่งไม้บางๆ เรียงเป็นแถวรัดนิ้วทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน และขันทีที่ร่างกายแข็งแรงทั้งซ้ายขวาก็ดึงเชือกให้รัดแน่นด้วยแรงทั้งหมด กระดูกนิ้วถูกบีบจนผิดรูปและถึงกับหักด้วยซ้ำ
ขันทีหลายคนจับไหล่ของนางไว้ น้ำตาของนางไหลออกมาจนเหือดแห้ง
หลังจากการลงโทษนี้ นางกำนัลก็ล้มลงกับพื้น ไม่สามารถคุกเข่าได้อีกต่อไป และได้แต่พึมพำต่อไป: “ได้โปรดไว้ชีวิตหม่อมฉันเถอะ……สิ่งที่หม่อมฉันพูดนั้นเป็นความจริง……”
ฉีเชิงไม่ได้พูดอะไร และขันทีที่รับผิดชอบไม่กล้าพูดอย่างหุนหันพลันแล่น เขามองหน้าของฉีเชิงอย่างระมัดระวัง
หลังจากที่องค์รัชทายาทเฉิงเต๋อและองค์ชายสิบหกสิ้นพระชนม์ด้วยน้ำมือของชาวเป่ยเจวี๋ย ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับสิ้นพระชนม์ด้วยอาการป่วย จากนั้นเว่ยเหยียนก็เข้าควบคุมราชสำนักและเลื่อนตำแหน่งฉีเชิงผู้ไม่มีรากฐานขึ้นสู่บัลลังก์
เมื่อรวมกับสิ่งที่นางกำนัลในวังพูด เว่ยเหยียนก็เคยมีความสัมพันธ์กับตำหนักใน……
หัวหน้าขันทีไม่กล้าคิดเรื่องนี้อีก เพราะกลัวว่าหลังจากวันนี้ศีรษะของเขาอาจจะหลุดออกจากบ่า
ฉีเชิงเริ่มจับที่เท้าแขนของบัลลังก์มังกรทองอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง ดวงตาที่บวมและยื่นออกมาดูน่ากลัวอย่างยิ่ง “ใครมีความสัมพันธ์กับเว่ยเหยียน”
นางกำนัลในวังสารภาพด้วยใบหน้าซีดเซียว “เป็น……เป็นซูเฟย”
ทันใดนั้นฉีเชิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ซูเฟยเป็นหนึ่งในสี่นางสนมชั้นเฟย ตามข้อมูลที่บันทึกไว้ในราชวงศ์ ซูเฟยก็เป็นเช่นเดียวกับเจี่ยกุ้ยไท่เฟย ติดตามฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปหลังจากสิ้นพระชนม์
ความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้เริ่มปรากฏในดวงตาของเขาอีกครั้ง “เพื่อปกปิดเรื่องอื้อฉาวที่เขาทำไว้? เว่ยเหยียนเลยสังหารซูเฟยด้วยหรือ?”
“หม่อมฉันไม่ทราบ……ปีนั้นนางซูเฟยได้รับการวินิจฉัยว่ามีชีพจรมงคล แต่เดือนของทารกในครรภ์ไม่ตรงกับบันทึกการถวายงาน……ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับโกรธแค้นและสังหารข้าราชบริพารในตำหนักซูเฟยและกักขังซูเฟยไว้เพื่อสอบสวน คืนหนึ่งในตำหนักชิงหยวนของซูเฟยไฟไหม้ ซูเฟยถูกเผาจนสิ้นพระชนม์เช่นกัน เหล่าองครักษ์จินอู่ที่ลาดตระเวนในคืนนั้น……เห็นเว่ยเหยียน”
ฉีเชิงหัวเราะเยาะ “ช่างเป็นคนทำลายหลักฐานเก่งจริงๆ เว่ยเหยียนช่างโหดเหี้ยมนัก”
เขาจ้องมองนางกำนัล “เสด็จพ่อของเรา เจ้าคนนอกกฎหมายเว่ยเหยียนเป็นคนทำด้วยหรือ?”
นางกำนัลในวังพูดด้วยใบหน้าที่ราวกับผักเหี่ยวเฉา “ไฟในตำหนักของซูเฟยยังคงลุกไหม้อยู่จนถึงรุ่งเช้า รุ่งเช้าเว่ยเหยียนได้นำกองทหารของเขาไปสู่การนองเลือดในตำหนักไท่เฉียน ฮ่องเต้ผู้ล่วงลับและพระสนมทั้งหมดตายภายใต้คมดาบของเว่ยเหยียน”
ฉีเชิงโกรธมากจนกล้ามเนื้อใบหน้าของเขากระตุก และเขาพูดอย่างเย็นชา “ดีนัก เว่ยเหยียน คนสกปรกเขาทำให้วังหลวงยุ่งเหยิง เขาได้สังหารฮ่องเต้และยึดอำนาจ และกวาดล้างวังหลังด้วยเลือด ดีจริง!”
ฮ่องเต้แสดงท่าทาง หัวหน้าขันทีก็เข้าใจ จึงสั่งให้ขันทีหนุ่มในวังพานางกำนัลออกไป
หลังจากที่หัวหน้าขันทีกลับมา เขาก็สังเกตสีหน้าของฉีเชิงอย่างระมัดระวังและพูดอย่างครุ่นคิด “องค์หญิงช่วยอู่อันโหวตรวจสอบเรื่องนี้ สันนิษฐานว่าน่าจะโค่นเว่ยเหยียนลงได้พ่ะย่ะค่ะ แต่น่าเสียดายที่นางกำนัลเพียงแต่พูดถึงเรื่องนี้โดยไม่มีหลักฐานอะไรเลย”
ทันใดนั้นฉีเชิงก็หัวเราะเยาะ “ขัาต้องขอบคุณเว่ยเหยียน เพราะเขาข้าจึงคิดวิธีที่ดีที่จะผูกไมตรีกับเซี่ยเจิง”
หัวหน้าขันทีดูสับสน แต่ฉีเชิงไม่ได้พูดอะไร
แต่แผนในใจของเขาทำให้ดวงตาที่โปนออกมาของเขาเป็นประกายขึ้นอย่างแปลกประหลาด “ดาบเล่มนี้ที่เว่ยเหยียนตั้งใจหลอมมาเป็นอย่างดี จะถูกข้านำมาใช้ในที่สุด”
……
ไม่กี่วันต่อมาเซี่ยเจิงได้นำกองทัพกลับมาจากทางเหนือเข้าประตูเจิ้งหยาง
เมืองหลวงทั้งหมดถูกทิ้งร้างอีกครั้ง และถนนจากประตูเมืองทางเหนือไปยังประตูเจิ้งหยางก็เต็มไปด้วยผู้คนที่ไปต้อนรับกองทัพแห่งชัยชนะ
ฝานฉางอวี้ได้รับข่าวล่วงหน้าและจองห้องส่วนตัวสามห้องในร้านอาหารริมถนนแต่เนิ่นๆ เพื่อพาฉางหนิง และเป่าเอ๋อร์ไปรับเซี่ยเจิงอย่างมีชัย
สำหรับเหตุผลที่นางจองสามห้อง เหตุผลก็คือเซี่ยอู่บอกว่าเขากลัวว่ากำแพงจะมีหู
เมื่อเซี่ยอู่และเซี่ยชีได้ยินวิธีแก้ปัญหาของฝานฉางอวี้ พวกเขาก็พูดไม่ออก แต่พวกเขารู้สึกว่ามันดูสมเหตุสมผลและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามนั้น
แม้ว่าป้าจ้าวลุงจ้าวจะออกไปข้างนอกทุวัน แต่มันก็ไม่มีชีวิตชีวาเหมือนทุกวันนี้ เมื่อมองจากหน้าต่างร้านอาหาร ถนนก็เต็มไปด้วยผู้คน
ฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์มีขาสั้นและไม่สามารถสูงถึงหน้าต่างได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเหยียบบนเก้าอี้เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นด้านล่าง
ฝานฉางอวี้กลัวว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์จะตกเป็นเป้าหมายของพระนัดดา ดังนั้นนางจึงเตรียมหน้ากากที่ทาสีไว้ให้กับเด็กทั้งสองคน ทั้งสองคนคิดว่ามันสนุก และพวกเขาก็ไม่เคยถอดมันอีกเลยหลังจากสวมมัน
เนื่องจากกองทัพยังไม่มาถึงด้านนี้ จึงมีเสียงรบกวนอยู่ด้านล่างเท่านั้น ฉางหนิงและอวี๋เป่าเอ๋อร์มองดูอยู่พักหนึ่งและพบว่ามันน่าเบื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงนั่งลงที่โต๊ะกลมเพื่อกินขนมอบในจาน
เมื่อเสียงตะโกนนอกหน้าต่างดังขึ้น เด็กทั้งสองก็แห่กันไปที่หน้าต่างเพื่อดู ป้าจ้าวลุงจ้าวก็อยากเห็นความตื่นเต้นเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาไปที่หน้าต่างด้วยกัน และดูความครื้นเครงพร้อมเด็กทั้งสอง
ฉางหนิงพบกับคนขายดอกไม้ระหว่างทางมาที่นี่และซื้อตะกร้ากลีบดอกไม้
นางยืนอยู่บนหน้าต่าง ฟังเสียงที่กระตือรือร้นของผู้คนด้านล่าง และโปรยกลีบดอกไม้อย่างตื่นเต้นไปยังกองทัพที่เข้ามาใกล้
เมื่อนางเห็นแม่ทัพหนุ่มรูปงามขี่ม้าตัวสูง ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง “พี่เขย?”
นางดึงแขนเสื้อของอวี๋เป่าเอ่อร์แล้วพูดอย่างตื่นเต้น “เป่าเอ๋อร์ดูสิ นั่นคือพี่เขยของข้า!”
ป้าจ้าวและลุงจ้าวอายุมากแล้ว และสายตาของพวกเขาไม่ดีเท่ากับฉางหนิง ป้าจ้าวจ้องมองอย่างว่างเปล่าเป็นเวลานานก่อนที่จะพูดว่า “ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นคือเหยียนเจิ้ง จริงๆ?”
ช่างไม้จ้าวพยักหน้าและพูดว่า “ไม่ผิด นั่นคือเหยียนเจิ้ง”
ป้าจ้าวหันศีรษะของนางด้วยความดีใจอย่างยิ่งและพูดกับฝานฉางอวี้ “ฉางอวี้มาดูสิ เหยียนเจิ้งได้สร้างผลงานแล้ว ดูสิ เขาขี่ม้าอยู่ข้างหน้า! ช่างสง่างามเหลือเกิน! เขาจะได้ตำแหน่งใหญ่หรือเปล่า?”
เมื่อเซี่ยอู่และเซี่ยชีได้ยินสิ่งนี้ ทั้งคู่ก็กลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าไว้
ฝานฉางอวี้ใช้ประโยชน์จากร่างกายของนางมองทิวทัศน์มุมกว้างของถนนทั้งสายจากด้านหลังอีกด้วย
แน่นอนว่านางเห็นเซี่ยเจิงสวมชุดเกราะที่ไหล่มีกิเลนและขี่ม้าอยู่แถวหน้าของกองทัพ แต่ต่อหน้าเซี่ยอู่และเซี่ยชี นางไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อคำพูดของป้าจ้าวได้อย่างไรมาระยะหนึ่งแล้ว นางกระแอมไอเพียงสองครั้งแล้วพูดว่า “มีแนวโน้มดีทีเดียว”
ตลอดทั้งต้าอิน ไม่มีใครที่มีแนวโน้มดีไปกว่าเขาแล้ว
หลังจากที่นางพูดจบ เซี่ยเจิงก็เงยหน้าขึ้นและมองไปเพราะเขารู้สึกว่ามีสายตาที่กระตือรือร้นมากเกินไปที่หน้าหน้าต่างร้านอาหาร
เมื่อนางจ้องมองเขา เปลือกตาของฝานฉางอวี้ก็กระตุก และทันใดนั้นนางก็รู้สึกผิด
[1] ไท่เฟย - นอกจากตำแหน่งไทเฮา ยังมีตำแหน่งอื่นๆ สำหรับสตรีผู้สูงศักดิ์ของอดีตฮ่องเต้ โดยส่วนใหญ่พระสนมของอดีตฮ่องเต้ตั้งแต่ระดับเฟยขึ้นไป จะเรียกเหมือนกันว่า ‘ไท่เฟย’
[2] ตั่งกุ้ยเฟย - มีลักษณะคล้ายๆ โซฟาเบดแบบเอียงๆ ของจีนมีกำเนิดขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ถังแต่ดังพีคสุดๆ ในช่วงหมิง มีไว้ให้หญิงสาวชั้นสูงเอนตัวพักผ่อน CR.ทวิตเตอร์ ลูกคนจีน