บทที่ 142
ฉางหนิงหันศีรษะและดึงแขนเสื้อของฝานฉางอวี้อย่างตื่นเต้น “พี่หญิง พี่เขยกำลังมองพวกเราอยู่หรือเปล่า?”
นางตะโกนว่า “พี่เขย” อย่างสุดเสียง แต่ในขณะนี้ถนนเต็มไปด้วยผู้คน และผู้คนก็ตะโกนว่า “อู่อันโหว” มันจึงกลบเสียงเด็กๆ ของนางโดยสิ้นเชิง
แต่เมื่อกองทัพกำลังจะผ่านไป เซี่ยเจิงพยักหน้าเล็กน้อยไปที่ด้านบนของร้านอาหาร ไม่รู้ว่าเขาได้ยินเสียงตะโกนของฉางหนิงหรือกำลังทักทายฝานฉางอวี้
มีเสียงอุทานสั้นๆ จากห้องอื่นๆ ที่อยู่ติดกัน และของหล่นมาจากหน้าต่าง
“อู่อันโหวมองคุณหนูของเรา!”
“ไร้สาระ ท่านโหวพยักหน้าไปทางคุณหนูของเราชัดๆ!”
เหล่าสาวใช้ที่มาร่วมโต้เถียงกันเรื่องคุณหนูของพวกนางไม่รู้จบ และตื่นเต้นมากจนโยนดอกไม้ที่ถืออยู่ออกไป
ประเพณีพื้นบ้านของต้าอินนั้นเปิดกว้าง และในวันเฉลิมฉลองดังกล่าว เป็นเรื่องปกติที่เด็กสาวจะออกมาโยนดอกไม้หรือผ้าเช็ดหน้าใส่กองทัพที่ได้รับชัยชนะ ฝานฉางอวี้ถูกโยนผ้าเช็ดหน้าจำนวนมากในวันที่นางติดตามถังเผยอี้เข้าไปในเมือง
ลุงจ้าวและป้าจ้าวเฝ้าดูพวกผู้หญิงทั้งชั้นบนและชั้นล่างขว้างผ้าเช็ดหน้าไปที่เซี่ยเจิงและพูดอย่างไม่พอใจ “เหยียนเจิ้งกำลังมองมาที่เราใช่ไหม?”
ป้าจ้าวอายุมากแล้ว นางโน้มตัวออกไปนอกหน้าต่างแล้วตะโกนสองครั้ง “เหยียนเจิ้ง! เหยียนเจิ้ง! ฉางอวี้อยู่ที่นี่!”
ฝานฉางอวี้รู้สึกเขินอาย ดังนั้นนางจึงกำลังจะล่าถอย แต่ป้าจ้าวคว้าแขนนางแล้วเร่งเร้า “เร็วเข้า เจ้าก็โยนผ้าเช็ดหน้าให้เหยียนเจิ้งด้วย!”
ฝานฉางอวี้พูดด้วยความเขินอาย “ท่านป้า ข้าไม่โยนได้ไหม?”
ป้าจ้าวจ้องมองนาง “เด็กน้อย เจ้ากลัวอะไร? นั่นคือสามีที่กราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้า เด็กสาวคนอื่นๆ ก็ยังโยนผ้าเช็ดหน้าใส่เขาได้ ทำไมเจ้าจะไม่โยนมันไปล่ะ?”
หลังจากนั้น นางก็ผลักฝานฉางอวี้ไปที่หน้าต่าง
ฉางหนิงยืนอยู่ด้านข้างและปรบมืออย่างมีความสุข “พี่หญิง โยนผ้าเช็ดหน้า! โยนผ้าเช็ดหน้า!”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าไม่มีผ้าเช็ดหน้า เมื่ออยู่ในกองทัพข้ามักจะใช้แค่ผ้าเช็ดเหงื่อเท่านั้น”
ป้าจ้าวแทบสะอึกกับคำพูดของฝานฉางอวี้ แล้วพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้าเช่นนั้น……เจ้ามีถุงหอมไหม โยนมันลงไปเถอะ”
แน่นอนว่า ฝานฉางอวี้ไม่ได้พกถุงหอม
นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วปลดผ้าผูกผมสีน้ำตาลแดงที่ผูกไว้กับผมของนางออก
ฝานฉางอวี้เดินไปที่หน้าต่างพร้อมผ้าผูกผม เมื่อเทียบกับผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมของหญิงสาวคนอื่นๆ ที่มีกลิ่นหอมและปักด้วยลวดลายอันวิจิตรบรรจง ผ้าผูกผมของนางดูเรียบเกินไปและวัสดุก็ไม่ดีเช่นกัน คงไม่มีใครหยิบมันขึ้นมาถ้ามันถูกโยนลงไป
ฝานฉางอวี้กำลังคิดที่จะออกจากไปฉากโดยลำพัง แต่เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองและมองตรงไปที่นาง
สายตาของทั้งสองคนสบกันกลางอากาศ หัวใจของฝานฉางอวี้เต้นรัว และนางลืมโยนผ้าผูกผมในมือไปครู่หนึ่ง
ป้าจ้าวที่อยู่ด้านข้างเป็นห่วงนางและเร่งเร้า “ฉางอวี้ โยนออกไปเร็วๆ เหยียนเจิ้งกำลังมองเจ้าอยู่!”
ฝานฉางอวี้กลับมามีสติอีกครั้งและรู้สึกว่าหัวใจของนางเต้นเร็วมากจนรู้สึกเหมือนกำลังจะกระโดดออกจากลำคอ นางกำฝ่ามือแน่นแล้วโยนผ้าผูกผมในมือของนางลงด้วยท่าทีเหมือนคนตาย
นางเก่งมากในการฝึกฝนการต่อสู้ แต่ที่ผ้าผูกผมของนางเบาเกินไป ตอนนี้เมื่อลมเริ่มพัดอีกครั้ง ขณะที่ผ้าผูกผมกำลังจะปลิวไปเหนือศีรษะของเซี่ยเจิง ชายหนุ่มผู้เคร่งครัดบนหลังม้าก็ยกตัวขึ้นทันที เขายกมือขึ้นแล้วจับผ้าผูกผมสีน้ำตาลแดงด้วยมือของเขา
ผู้คนที่เฝ้าดูต่างส่งเสียงอุทานอย่างอึกทึก
มีหญิงสาวจำนวนมากถือผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมอยู่ตรงหน้าเขา และแม้ว่าพวกนางจะมาอยู่ตรงหน้าเขา แต่เขาก็ไม่มองดูพวกนางด้วยซ้ำ มันแปลกจริงๆ ที่จู่ๆ เขาก็ริเริ่มคว้าผ้าผูกผม
เซี่ยเจิงใส่ผ้าผูกผมที่ฝานฉางอวี้โยนมาลงในอ้อมแขนของเขาอย่างใจเย็น เขาเหลือบมองฝานฉางอวี้เล็กน้อย จากนั้นมองตรงไปข้างหน้าและขี่ม้าต่อไป
เสียงอุทานของผู้ชมและเด็กสาวยิ่งดังขึ้น และเด็กสาวบางคนถึงกับร้องไห้ทันที
“ผ้าผูกผมของใคร?”
“เป็นไปได้ไหมที่อู่อันโหวมีคนรักแล้ว?”
ผู้คนทั้งสองฝั่งถนนสายยาวเงยหน้าขึ้น พยายามหาผ้าผูกผมที่ลอยออกมาจากห้องส่วนตัวในร้านอาหารที่หันหน้าไปทางถนน แต่พวกเขาเห็นเพียงสามห้องส่วนตัวที่มีหน้าต่างปิดอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาไม่รู้ว่าผ้าผูกผมเป็นของใคร
ห้องหรูหราทั้งสามห้องนั้นเป็นของฝานฉางอวี้ทั้งหมด
เซี่ยเจิงรับผ้าผูกผมไว้ และเมื่อนางเห็นเขาเก็บมันไว้ในอ้อมแขนของเขา ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจของนางถูกฟ้าผ่า หัวใจของนางเต้นเร็วมากจนนางตื่นตระหนก และสมองของนางรู้สึกเป็นอัมพาตไปเล็กน้อยเช่นกัน
นางปิดหน้าต่างแทบจะทันที จากนั้นจึงหันกลับไปนั่งที่หน้าโต๊ะกลม ภายใต้การจ้องมองที่สับสนของป้าจ้าว ร่างกายของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงตั้งแต่โคนคอจนถึงปลายหู
ป้าจ้าวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็พูดด้วยน้ำเสียงสับสน “เด็กน้อย เจ้าแต่งงานมานานแล้ว ยังจะอายอะไร”
ฝานฉางอวี้บีบติ่งหูอันร้อนของนางและไม่พูดอะไร มีเพียงขนตาสีดำยาวของนางเท่านั้นที่กระพือราวกับหัวใจของนางที่สั่น
แม้แต่ฉางหนิงก็อดหัวเราะไม่ได้ “พี่หญิง เขินแล้ว”
เซี่ยอู่และเซี่ยชียืนเงียบๆ อยู่ที่มุมห้องโดยก้มศีรษะลง พยายามแสร้งทำเป็นว่าพวกเขาเป็นอากาศ
หลังจากนั้นไม่นานฝานฉางอวี้ก็ได้สติขึ้นมา และหน้าแดงของนางก็จางลงเล็กน้อย นางบีบใบแก้มอ้วนของฉางหนิงแล้วพูดว่า “ตอนนี้หนิงเหนียงมีความสามารถ จึงล้อพี่หญิงได้แล้วใช่ไหม?”
ฉางหนิงถูกฝานฉางอวี้บีบแก้มข้างหนึ่ง แต่รอยยิ้มบนใบหน้าอีกข้างยังคงแนบชิดถึงใบหู “เมื่อพี่เขยมองพี่หญิง พี่หญิงเขินมากจนปิดหน้าต่าง”
หน้าแดงของฝานฉางอวี้ที่หายไปในที่สุด เกือบจะกลับขึ้นมาอีกครั้งเพราะคำพูดเหมือนเด็กของฉางหนิง นางพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “เจ้ายังเป็นเด็กน้อยไม่รู้อะไร ข้าแค่กลัวคนอื่นจะมองมาแล้วสร้างปัญหา”
ฉางหนิงแลบลิ้นไม่กล้าทำผิดอีก
ช่างไม้จ้าวยังคงตกใจเมื่อนึกถึงโอกาสสำคัญที่เขาเพิ่งได้เห็น เขาจิบชาแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินคนจำนวนมากตะโกนว่า ‘อู่อันโหว’ ทำไมข้าถึงไม่เห็นคนเลย? กองทหารเกียรติยศของอู่อันโหวอยู่ข้างหลังกองทัพเหรอ?”
เสียงร้องของเด็กสาวเหล่านั้นถูกกลบด้วยเสียงตะโกนที่ดังกว่า คนเมืองหลวงมีกลิ่นเมืองหลวง แม้ว่าช่างไม้จ้าวจะได้ยินเสียงหนึ่งหรือสองเสียง แต่เขาก็ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
เขาไม่เข้าใจลำดับเกียรติยศเมื่อกองทัพเข้ามาในเมือง แต่เขาคิดว่าเมื่อฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ เข้ามาในเมืองหลวง ถังเผยอี้ยังอยู่ที่ด้านหน้า พูดตามหลักเหตุผลอู่อันโหวที่มีเกียรติยศสูงสุด ด้วยตำแหน่งของเขาจะไม่อยู่ด้านหน้าได้อย่างไร”
ชื่อเสียงของอู่อันโหวกลายเป็นที่รู้จักไปทั่วต้าอิน เมื่อเขายึดจิ่นโจวและสิบสองมณฑลในเหลียวตงกลับคืนมา
ช่างไม้จ้าวต้องการเห็นความสง่างามของแม่ทัพที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้จริงๆ
ฝานฉางอวี้เช็ดใบหน้าของนางอย่างเงียบๆ
ในที่สุดก็มาถึงประเด็นนี้……
นางเกาศีรษะแล้วพูดว่า “เอ่อ……ท่านลุง ท่านป้า ข้ามีบางอย่างที่ข้ายังไม่ได้บอกท่าน”
เมื่อเห็นท่าทางละอายใจของนาง ป้าจ้าวก็พูดทันทีว่า “เด็กน้อย เจ้าคิดว่าท่านลุงท่านป้าของเจ้าเป็นคนอื่นหรือ หากเจ้ามีเรื่องอันใด เพียงแค่บอกข้า”
ฝานฉางอวี้มองไปที่ผู้เฒ่าสองคนแล้วพูดว่า “จริงๆ แล้วเหยียนเจิ้งคืออู่อันโหว”
ช่างไม้จ้าวรินชาให้ตนเองจนหกรดเสื้อผ้า เขาไม่สนใจความร้อนของชา เขาลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนกและสะบัดเสื้อผ้าของเขาสองครั้ง เขามองตรงไปที่ฝานฉางอวี้ด้วยดวงตาแก่ชราแต่เบิกตากว้าง “อะไรนะ”
ป้าจ้าวก็อ้าปากกว้างเช่นกัน โดยมองไปที่ฝานฉางอวี้ แล้วมองไปที่ช่างไม้จ้าว นางตกใจมากจนไม่สามารถหาคำพูดของตนเองเจอ
ฝานฉางอวี้เคยคิดมาก่อนว่าผู้เฒ่าทั้งสองจะประหลาดใจเมื่อพวกเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของเซี่ยเจิง แต่เขาไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะตกใจเช่นนี้
เมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าทั้งสองดูสงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติในหูของพวกเขา นางจึงพูดอีกครั้ง “เหยียนเจิ้งคืออู่อันโหว”
“โอ้ สวรรค์……”
เท้าของช่างไม้จ้าวอ่อนลงและเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้นวม เขากลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “อู่อันโหวที่ยึดครองทั้งสิบสองมณฑลของเหลียวตงและสังหารหมู่คนป่าเถื่อนแห่งจิ่นโจวเหรอ?”
ฝานฉางอวี้พยักหน้า
ป้าจ้าวยังพูดตะกุกตะกักเมื่อนางพูด “ได้ยิน……ข้าได้ยินมาว่าอู่อันโหวมีสามเศียรหกกร ดื่มเลือดเป็นอาหาร เหยียน……เหยียนเจิ้ง เด็กคนนั้นดูเหมือนตัวเอกในละครร้อง จะเป็นอู่อันโหวได้อย่างไร?”
เมื่อฝานฉางอวี้ได้ยินป้าจ้าว บรรยายถึงสิ่งที่นางคิดว่าเป็นเซี่ยเจิง นางก็หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ไปครู่หนึ่ง
นางกล่าวว่า “พวกนั้นเป็นเพียงข่าวลือ แม่ทัพในสนามรบสามารถขู่ศัตรูด้วยชื่อเสียงอันชั่วร้ายของเขาเท่านั้น ข้ายังมีชื่อเสียงว่าเป็น ‘ยักษ์’ ในกองทัพด้วยไม่ใช่เหรอ?”
แม้หลังจากฟังคำอธิบายของฝานฉางอวี้แล้ว คู่สามีภรรยาสูงอายุก็ยังคงนั่งบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อนเป็นเวลานานก่อนจะฟื้นตัว
ป้าจ้างมองไปที่ฝานฉางอวี้ “เอ่อ……เหยียนเจิ้งกลายเป็นอู่อันโหวแล้ว เมื่อพบเขาเราต้องคำนับเขาหรือไม่”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึงกับคำถามนี้ ในอดีต ตอนที่นางยังอยู่ในตำบลหลินอัน เมื่อนางพูดถึงการพบปะกับเจ้าหน้าที่อาวุโส สิ่งแรกที่เข้ามาในใจของนางคงเป็นคำนับ
ทุกวันนี้ มีเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้นางคุกเข่าลงได้คือคนที่อยู่บนบัลลังก์มังกร
ปรากฎว่านางมาไกลมากโดยไม่รู้ตัวและรู้สึกค่อนข้างสะเทือนใจอยู่พักหนึ่ง
นางกล่าวว่า “ท่านลุงและท่านป้าต่างก็เป็นผู้มีพระคุณของเขา ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธที่จะรับการคำนับจากพวกท่าน”
เมื่อเซี่ยเจิงได้รับบาดเจ็บ หมอในตำบลไม่กล้ารักษาเขา ถ้าช่างไม้จ้าวไม่ได้อาศัยประสบการณ์หลายสิบปีในการเป็นหมอรักษาสัตว์เพื่อสั่งยาบางอย่างให้เขา เขาอาจจะไม่มีทางผ่านช่วงเวลานั้นมาได้
ด้วยคำพูดของฝานฉางอวี้ ทำให้ผู้อาวุโสของตระกูลจ้าวนึกถึงวันเก่าๆ ของพวกเขาในตำบลหลินอัน และระยะห่างระหว่างพวกเขากับเซี่ยเจิงก็ลดลงในทันใด
ป้าจ้าวลังเลที่จะพูดและมองไปที่ฝานฉางอวี้ ด้วยความกังวลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดชีวิตของนางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “ถ้าเช่นนั้น……การแต่งงานของเจ้าในตอนแรกก็ไม่นับหรือ?”
สิ่งที่นางอยากถามคือสิ่งที่ทั้งสองวางแผนไว้ในอนาคต
เมื่อฝานฉางอวี้เจริญในหน้าที่การงาน นางรู้ว่าเด็กที่นางเฝ้าดูเติบโตขึ้นมาอย่างดี และไม่กลัวว่านางจะยอมแพ้ต่อเหยียนเจิ้ง
แต่เหยียนเจิ้งกลายเป็นอู่อันโหวไปแล้ว ป้าจ้าวคิดว่าขุนนางระดับสูงเหล่านั้นล้วนต้องมีภรรยาสามอนุสี่ แต่ตอนที่กองทัพผ่านไป เหยียนเจิ้งรับผ้าผูกผมจากฝานฉางอวี้ แต่นางไม่รู้ว่าความรักนี้ไปถึงไหนแล้ว
หลังจากฟังคำพูดของป้าจ้าวแล้ว ฝานฉางอวี้ก็คิดว่าการแต่งงานนั้นเป็นการแต่งงานปลอมที่ทั้งสองคนได้เจรจากันไว้ ดังนั้นนางจึงพยักหน้า
ป้าจ้าวเริ่มกังวลเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางพูดว่า “แม้ว่าการแต่งงานจะเป็นของปลอม แต่เจ้ากับเขาก็เป็นสามีภรรยากันในยามตกยาก ตอนนี้พวกเจ้าร่ำรวยและมีอำนาจด้วยกัน พวกเจ้ายังจะแยกทางกันไหม?”
ในที่สุดฝานฉางอวี้ก็เข้าใจสิ่งที่ป้าจ้าวต้องการถาม เมื่อนึกถึงสิ่งที่เซี่ยเจิงพูดเกี่ยวกับการแต่งนางเป็นภรรยาของเขา ใบหน้าของนางก็เริ่มไหม้เล็กน้อยแล้วนางก็พูดว่า “ท่านคิดไปถึงไหนแล้ว”
ความจริงเบื้องหลังคดีจิ่นโจวไม่ได้ถูกเปิดเผย ท่านตาของนางยังไม่สามารถล้างความคับข้องใจของเขาออกไปได้
มีเพียงการแก้ไขความอยุติธรรมของตระกูลเมิ่งเท่านั้นที่นางจะสามารถอยู่กับเซี่ยเจิงได้อย่างชอบธรรมและมีเกียรติในฐานะลูกหลานของตระกูลเมิ่ง และนางสามารถปลอบโยนจิตวิญญาณของท่านตาและบิดามารดาของนางบนสวรรค์ได้
แต่สถานการณ์ในราชสำนักนั้นซับซ้อน และผู้อาวุโสทั้งสองต่างก็มีความคิดเรียบง่าย
นางพูดว่า “อย่ากังวล เขาไม่ใช่คนแบบนั้น”
ด้วยคำพูดของฝานฉางอวี้ ป้าจ้าวก็เอาหัวใจของนางกลับเข้าไปในท้องอีกครั้ง
กองทัพที่ได้รับชัยชนะได้ไปที่ประตูอู่เพื่อรอการประกาศ และฝูงชนที่มีเสียงดังบนถนนก็ค่อยๆ สลายไป
ฝานฉางอวี้ เด็กสองคน และเซี่ยชีและเซี่ยอู่ ห้าคนกลับมาที่บ้านพัก
ระหว่างทางฉางหนิงเห็นคนขายขนมหวานจึงโวยวายเรื่องการซื้อขนม ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงพานางและเป่าเอ๋อร์ไปที่คนขายขนม เซี่ยอู่ไปกับนางเพื่อหลีกเลี่ยงเหตุไม่คาดคิดและพร้อมช่วยเหลือโดยเร็วที่สุด
เซี่ยชีรับผิดชอบในการบังคับรถม้าและอยู่ที่รถม้าผู้อาวุโสคนสองคนของตระกูลจ้าว
แม้จะเคยเดินไปรอบๆ หลายครั้ง ป้าจ้าวก็อดไม่ได้ที่จะยกม่านรถขึ้นและมองไปตลอดทาง ประหลาดใจกับความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง
เมื่อเห็นว่าฝานฉางอวี้และคนอื่นๆ จะต้องซื้อขนมสักพัก นางคิดว่าใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว และนางต้องซื้อผ้าสีแดงออกมาสองสามฉื่อ เพื่อเย็บถุงเงินสีแดงใบใหญ่ให้เด็กๆ แต่ละคน ใส่เงินปีใหม่ นางบอกเซี่ยชีและเดินไปที่แผงขายผ้าที่อยู่ไม่ไกล
ป้าจ้าวรู้สึกตื่นตากับการเลือกผ้า แต่จู่ๆ นางก็ได้ยินหญิงสาวหลายคนในบริเวณใกล้เคียงพูดถึงเซี่ยเจิงขณะกำลังเลือกผ้า “เจ้าได้ยินไหมว่าเมื่ออู่อันโหวเข้ามาในเมือง เขารับผ้าเช็ดหน้าที่สตรีผู้หนึ่งโยนให้? ไม่รู้ว่าสตรีคนไหนในเมืองหลวงที่โชคดีขนาดนี้!”
หญิงสาวอีกคนหนึ่งตอบว่า “ในช่วงครึ่งแรกถนนทั้งสายถูกล้อมรอบดด้วยผู้คน ใครจะรู้ว่าหญิงคนไหนเป็นคนโยนผ้าเช็ดหน้านั่น นอกจากนี้ มันเป็นเพียงผ้าเช็ดหน้า ด้วยสถานะของอู่อันโหวเขาอาจจะแค่หยิบขึ้นมาแบบลวกๆ ด้วยกลัวว่าทำหญิงสาวเสียหน้าจึงรับมันไว้”
“เอ๊ะ ผ้าเช็ดหน้าเหรอ? ข้าได้ยินมาว่าเป็นผ้าผูกผม?” หญิงอีกคนพูดว่า “ผ้าเช็ดหน้ามีคนโยนเยอะแยะ แต่อู่อันโหวรับผ้าผูกผมนั้นไว้ บอกได้ว่าอู่อันโหวคงชอบหญิงผู้นั้นจริงๆ”
หญิงสาวที่พูดคนแรกพูดว่า “บุตรสาวคนเล็กของตระกูลหลี่เป็นสตรีที่มีความสามารถและงามที่สุดในเมืองหลวง ข้าได้ยินมาว่านางอายุยี่สิบแปดปีแล้วแต่ยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องการแต่งงาน บางทีนางอาจจะรออู่อันโหวอยู่!”
เดิมทีป้าจ้าวไม่ต้องการมีส่วนร่วมในการสนทนาของคนเหล่านี้ แต่หลังจากได้ยินประโยคสุดท้าย นางก็ไม่สามารถเลือกผ้าในมือได้อีกต่อไป และพูดกับหญิงสาวเหล่านั้นว่า “ผ้าผูกผมนั้นเป็นของบุตรสาวของข้า”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หญิงสาวหลายคนก็มองไปที่ป้าจ้าว และทันใดนั้นพวกนางก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมปิดปากและหัวเราะ
แม้ว่าชุดที่ป้าจ้าวสวมใส่จะไม่ใช่ผ้าเนื้อแย่ แต่ก็ไม่เหมือนกับของหญิงชราจากครอบครัวที่ร่ำรวย นอกจากนี้มือของนางยังหยาบมากเนื่องจากชีวิตการทำงานที่ยาวนานของนางและนางยังพูดด้วยสำเนียงท้องถิ่น
หนึ่งในนั้นถามติดตลกว่า “บุตรสาวของท่านอายุเท่าไหร่หรือ?”
ป้าจ้าวนับวันเกิดของฝานฉางอวี้แล้วตอบว่า “จะสิบเจ็ดแล้ว”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา หญิงสาวหลายคนก็ปิดปากและหัวเราะอีกครั้ง
หญิงคนนั้นพูดว่า “เด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีโยนที่ผ้าผูกผมให้อู่อันโหว และอู่อันโหวก็รับมันขึ้นมาและวางไว้ในอ้อมแขนของเขา? ท่านป้า หญิงสาวคนนั้นในครอบครัวของท่านเป็นเทพเซียนหรือเปล่า?”
แม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ได้ใช้พูดจาหยาบคายแม้แต่คำเดียว แต่ก็คงจะแปลกถ้าป้าจ้าวไม่สามารถรู้สึกถึงการดูถูกและล้อเลียนในคำพูดและการกระทำของพวกนางได้
เมื่อนางได้ยินฝานฉางอวี้ถูกคนกลุ่มนี้เยาะเย้ย นางก็โมโหจับผ้าในมือแน่น และจ้องมองไปที่ผู้หญิงหลายคนแล้วพูดว่า “บุตรสาวของข้าไม่ใช่เทพเซียน แต่เป็นแม่ทัพหญิงที่ปกป้องครอบครัวและแว่นแคว้น!”
คำพูดนั้นยิ่งอุกอาจมากขึ้นเรื่อยๆ และพวกหญิงสาวเหล่านั้นก็รู้สึกว่าพวกเขาได้พบกับหญิงบ้าคนหนึ่งที่พูดเรื่องไร้สาระ หนึ่งในนั้นโยนสิ่งของในมือของนางลงแล้วพูดว่า “นี่นางเสียสติไปแล้วเหรอ? อย่าเข้าใกล้นางมากเกินไป”
หลังจากพูดแบบนี้ ราวกับว่าพวกนางกลัวว่าป้าจ้าวจะทำร้ายพวกนาง พวกนางก็ถอยห่างออกไป
เมื่อพ่อค้าหาบเร่ได้ยินสิ่งที่ป้าจ้าวพูด เขาก็คว้าผ้าคืนจากมือของป้าจ้าวแล้วสบถด่า “หญิงบ้า อย่ามาทำลายการค้าของข้า”
แม้ว่าป้าจ้าวจะใจดี แต่นางก็ไม่ใช่คนอ่อนแอที่ยอมให้คนอื่นรังแกนาง “เจ้าเด็กน้อย เจ้ามันไร้เหตุผลมาก ข้ามาซื้อของของร้านเจ้าแล้วเจ้ากลับมาด่าข้าเหรอ ทุกคนมาที่นี่เพื่อตัดสินที ชายคนนี้รังแกหญิงชราอย่างข้ากลางถนน นี่มันเหมาะสมแล้วหรือ?”
คนหาบเร่ไม่คาดคิดว่าหญิงชราคนนี้ที่ดูเหมือนจะถูกกลั่นแกล้งได้ง่ายจะเป็นคนที่รับมือได้ยาก เมื่อเห็นผู้คนมากมายมารวมตัวกันเพื่อมุงดูเขาจึงรีบอธิบาย “หญิงชราคนนี้บ้าไปแล้ว เมื่อครู่นางบอกว่าอู่อันโหวรับผ้าผูกผมของบุตรสาวของนาง และครู่ต่อมานางก็บอกว่าบุตรสาวของนางเป็นแม่ทัพหญิง และตอนนี้นางก็กำลังก่อความวุ่นวายอยู่หน้าร้านของข้า!”
ป้าจ้าววางมือบนสะโพกแล้วพูดด้วยความโกรธ “ทำไมบุตรสาวของข้าจะไม่ใช่แม่ทัพหญิง”
เมื่อคนหาบเร่ได้ยินคำตอบของป้าจ้าว เขาก็ตื่นเต้นอย่างมากและรีบพูดกับผู้ที่มามุงดูว่า “ทุกคนได้ยินแล้วใช่ไหม หญิงบ้าคนนี้บ้าไปแล้วเหรอ? ต้าอินมีแม่ทัพหญิงคนเดียวที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นแม่ทัพ และนางคือแม่ทัพอวิ๋นหุย บุตรสาวของเจ้าคือแม่ทัพอวิ๋นหุย?”
ทันทีที่เขาพูดจบ ทุกคนก็เริ่มชี้และพูดคุย
“คงเป็นหญิงบ้าจริงๆ แม่ทัพอวิ๋นหุยเป็นวีรบุรุษในหมู่สตรี นางจะมีมารดาเช่นนี้เหรอ?”
ป้าจ้าวยังรู้สึกรำคาญกับพ่อค้าหาบเร่ที่ขับไล่ลูกค้าออกไปและยังด่านาง นางจึงเริ่มทะเลาะกับพ่อค้าหาบเร่
แต่ทันทีที่นางได้ยินสิ่งนี้ นางก็รู้สึกเสียใจที่ต้องทะเลาะกับคนเหล่านี้ ท้ายที่สุดแล้ว ฝานฉางอวี้ก็เป็นขุนนางในราชสำนัก
ป้าจ้าวพูดว่า “ข้าเป็นป้าที่เป็นเพื่อนบ้านของนาง และนางคือเด็กที่ข้าเฝ้าดูจนโต!”
หลังจากพูดอย่างนั้นนางก็ต้องการออกไป แต่ฝูงชนก็มารวมตัวกันรอบตัวนาง ผู้เห็นเหตุการณ์เห็นว่านางต้องการออกไปเพราะนางรู้สึกอายพวกเขาจึงไม่เต็มใจที่จะปล่อยนางไป
ชายคนหนึ่งมีหนวดถึงกับเยาะเย้ยเสียงดัง “โอ้ ถ้าเจ้าเป็นแค่ป้าข้างบ้านของแม่ทัพอวิ๋นหุย ข้าก็เป็นลุงของนางด้วยซ้ำ!”
ทุกคนหัวเราะ
ทันใดนั้นก็มีเสียงสตรีที่มีความสามารถดังมาจากภายนอกฝูงชน “ท่านป้า ท่านยังเลือกผ้าไม่เสร็จเหรอ?”
ทันใดนั้นฝูงชนที่ส่งเสียงโห่ร้องก็เงียบลง และทุกคนก็สมัครใจหลีกทางให้นางและมองย้อนกลับไป
พวกเขาเห็นสตรีตัวสูงยืนอยู่ข้างหลัง สตรีผู้นั้นจูงเด็กหญิงถือขนมในมือซ้าย และจูงเด็กชายถือขนมในมือขวา มองแวบแรกนึกว่าเป็นฝาแฝดกัน
ฝานฉางอวี้รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ นางก็ถูกผู้คนมากมายจ้องมอง
หลังจากซื้อขนมให้กับฉางหนิงและเป่าเอ๋อร์เสร็จและกำลังจะกลับไปที่รถม้า นางได้ยินว่าป้าจ้าวไปเลือกซื้อผ้า แต่นางยังไม่ได้กลับมา และนางเห็นคนจำนวนมากมารวมตัวกันที่นี่ นางจึงเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ทันทีที่ฝานฉางอวี้พูด ทุกคนก็มองนางด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน แม้นางจะแก่และขาของนางไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนี้นางเกือบจะรีบเข้ามาอุ้มฝานฉางอวี้ “ไปเร็วเข้า! ไปเร็วเข้า!”
ฝานฉางอวี้ดูสับสน แต่นางยังอุ้มฉางหนิงและเดินตามป้าจ้าวไปที่รถม้า
จากนั้นมีคนในกลุ่มผู้ชมก็กระซิบ “ดูเหมือนว่า……เป็นแม่ทัพอวิ๋นหุยจริงๆ?”
มีคนพูดอีก “ใช่แล้ว นั่นคือแม่ทัพอวิ๋นหุย กองทัพจี้โจวมาถึงเมืองหลวงเมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าเห็นนางที่ประตูเมือง นางขี่ม้าตัวสูงและติดตามแม่ทัพถัง นางสง่างามมาก!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ฝูงชนที่ดูแปลกๆ ก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนพูดอย่างระมัดระวัง “แล้ว……ผ้าผูกผมในอ้อมแขนของอู่อันโหวก็เป็นของแม่ทัพอวิ๋นหุยจริงๆ หรือ”
พ่อค้าแม่ค้าหน้าร้านและหญิงสาวที่มาซื้อผ้าต่างก็ดูเหมือนเห็นผี
ใครจะรู้ว่าคำพูดแปลกๆ ที่หญิงชราจากต่างถิ่นพูดยังไม่คล่องนักกลับกลายเป็นจริง!
หลังจากนั้นก็มีคนอื่นพูดอย่างอ่อนแรง “เด็กคู่นั้นที่อยู่กับแม่ทัพอวิ๋นหุยเป็น……ของนางกับอู่อันโหวหรือไม่?”
วันนี้ทุกคนกลืนน้ำลาย วันนี้พวกเขาบังเอิญเปิดเผยความลับอันยิ่งใหญ่หรือไม่?
หลังจากที่พ่อค้าหาบเร่จากความสับสน เขาก็หยิบผ้าสองสามชิ้นแล้ววิ่งตามฝานฉางอวี้และป้าจ้าว รวมทั้งตะโกนขณะไล่ตาม “แม่ทัพอวิ๋นหุย ท่านป้า! ผ้าชิ้นนี้มอบให้ท่าน! ข้าน้อยมีตาแต่ไร้แวว หวังว่าท่านจะอภัย!”
ป้าจ้าวกลัวที่จะสร้างปัญหาให้กับฝานฉางอวี้ ดังนั้นนางจึงหันหน้าและตะโกนอย่างดุเดือดใส่พ่อค้า “นางไม่ใช่แม่ทัพ! เจ้าจำผิดคนแล้ว!”
ฝานฉางอวี้เองอาจเป็นคนเดียวที่ยังดูสับสนตลอดเวลา