บทที่ 143
จนกระทั่งนางขึ้นรถม้า เซี่ยชีก็สะบัดแส้และบังคับรถม้าออกไปจากเมืองที่วุ่นวาย ป้าจ้าวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ฝานฉางอวี้สับสนและถามว่า “ท่านป้า เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?”
ป้าจ้าวพูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย “ฉางอวี้เอ๋ย เป็นป้าสับสนและบางทีอาจสร้างปัญหาให้เจ้า”
นางเล่าถึงเรื่องทะเลาะกับคนเหล่านั้นที่หน้าแผงขายผ้า และรู้สึกละอายใจมากจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลย “ป้าได้ยินว่าหญิงสาวเหล่านั้นพูดว่าเหยียนเจิ้งรับผ้าผูกผมของคุณหนูตระกูลหลี่อะไรนั่น ป้าไม่สามารถอดกลั้นคำพูดไว้ได้ครู่หนึ่ง และไม่คิดว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นนี้……”
นางบีบมือของนางไว้แน่น จากนั้นมองดูฝานฉางอวี้แล้วพูดว่า “ข้าได้ยินคนพูดว่า เป็นเรื่องง่ายที่จะกล่าวโทษเจ้าหน้าที่ทางการ นี่……จะไม่ทำให้เจ้าถูกตำหนิใช่ไหม?”
ช่างไม้จ้าวกลัวว่าพฤติกรรมของภรรยาของนางจะสร้างปัญหาให้กับฝานฉางอวี้ ดังนั้นนางจึงชี้ไปที่ป้าจ้าวทันทีและตำหนิว่า “เจ้า เจ้า เจ้าก็แก่แล้ว ทำไมถึงยังไปโต้เถียงกับคนอื่นอีก”
ป้าจ้าวรู้สึกผิดและไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวแม้ถูกสามีตำหนิก็ตาม
ฝานฉางอวี้กล่าวอีกครั้ง “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ท่านป้า โปรดอย่าตำหนิตนเอง เพียงแต่ว่ามันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน ต่อไปท่านไม่ควรไปทะเลาะกับผู้อื่นด้วยเรื่องเช่นนี้อีก”
ฮ่องเต้ เว่ยเหยียนและแม้แต่ตระกูลหลี่ก็รู้อยู่แล้วเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของนางกับเซี่ยเจิง เมื่อมีข่าวแพร่สะพัดว่าเซี่ยเจิงเข้าเมืองแล้วรับผ้าผูกผมของสตรี พวกเขาทั้งหมดคงสามารถเดาได้ว่าเป็นนาง
และนางกับเซี่ยเจิงจะต้องแต่งงานกันไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องเสียหายที่จะให้คนอื่นรู้เรื่องนี้
ที่ลำบากกว่านั้นคือสถานะของนางในฐานะ ‘หญิงม่าย’ บางคนคงคิดว่านางไม่คู่ควรกับเซี่ยเจิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อมองดูคนเหล่านั้นที่บอกว่านางไม่คู่ควร ถึงแม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าเซี่ยเจิงเคยกราบไหว้ฟ้าดินกับนาง พวกเขาก็จะยังรู้สึกว่านางไม่คู่ควร
ในอดีตฝานฉางอวี้อาจมีความกังวลเล็กน้อย
แต่หลังจากฝึกควบคุมอารมณ์ในสนามรบมานาน นางก็กลายเป็นคนไม่แยแสต่อชีวิตและความตาย ถ้านางยังกลัวสิ่งที่คนอื่นพูด นั่นคือตอนที่นางรู้สึกว่านางมีชีวิตอยู่มานานมากขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ ป้าจ้าวก็ก็โล่งใจอย่างสมบูรณ์ นางเอาแต่พูดว่า “ข้าไม่ทำแล้ว ต่อไปก็จะไม่ทำอีก”
รถม้าขับกลับเข้าไปในลานบ้านอย่างราบรื่น ฉางหนิงเห็นว่าลุงจ้าวและป้าจ้าวไม่ได้พูดคุยกันมากนัก นางนั่งอยู่ในอ้อมแขนของฝานฉางอวี้แล้วถามว่า “พี่หญิง พี่เขยก็เข้าวังไปรับรางวัลจากฮ่องเต้ด้วยหรือเจ้าคะ?”
นางจำได้ว่าพี่หญิงของนางก็ติดตามแม่ทัพถังหลังจากเข้ามาในเมืองในวันนั้น
ฝานฉางอวี้พยักหน้าเล็กน้อยแล้วตอบว่า “แน่นอน”
ผู้ที่สามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้คือขุนนางระดับห้าขึ้นไปในเมืองหลวง
ขุนนางที่ถูกเรียกกลับจากต่างเมืองจะต้องอยู่ในจิ้นโจ้วย่วนก่อนหรือเว้นแต่ฮ่องเต้จะสั่งล่วงหน้าเพื่อไปที่สถานที่ราชการเพื่อจัดการธุระราชการเท่านั้น
ฝานฉางอวี้และถังเผยอี้กลุ่มแม่ทัพที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบทางซีเป่ยยังไม่มีงานทำ คาดว่าฮ่องเต้จะไม่สามารถหาตำแหน่งที่เหมาะสมสำหรับพวกเขาได้จนกว่าจะถึงปีหน้า
แต่ตอนนี้สถานการณ์ในราชสำนักนั้นประหลาดหนัก และผู้ที่นั่งบนบัลลังก์มังกรไม่เคยมีอำนาจที่แท้จริงใดๆ เลยนับตั้งแต่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ความเคารพของข้าราชบริพารต่อโอรสสวรรค์นั้นมีแนวโน้มที่จะเป็นแบบผิวเผิน และอาศัยเว่ยเหยียนและตระกูลหลี่ แบ่งออกเป็นฝ่ายๆ
ความสำเร็จทางการเมืองของฮ่องเต้นั้นธรรมดามาก แต่ความทะเยอทะยานของเขานั้นไม่น้อยเลย เขาพยายามเอาชนะตระกูลหลี่เพื่อโค่นเว่ยเหยียนลง แต่เขาก็รีบร้อนเกินไป ก่อนที่เว่ยเหยียนจะล้มลง ตระกูลหลี่ก็เห็นดาบที่จ่อคอพวกเขา ตระกูลหลี่จึงหันมาร่วมมือกับฉีหมินซึ่งเป็นพระนัดดา
ตอนนี้ฮ่องเต้จึงกลับไปหาเว่ยเหยียนอีกครั้งเพื่อปกป้องตัวเองเท่านั้น ผลลัพธ์ของการต่อสู้ระหว่างพรรคเว่ยและพรรคหลี่ อาจขึ้นอยู่กับการสมรู้ร่วมคิดของเว่ยเหยียนกับกลุ่มกบฏที่ทั้งสามกรมต้องพิจารณาคดี
เพื่อค้นหาว่าตระกูลสุยทำอะไรบ้างในคดีจิ่นโจว ฝานฉางอวี้มักจะเข้าออกจากศาลต้าหลี่เพื่อสังเกตการสืบสวน โดยพยายามค้นหาเบาะแสที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับการสมรู้ร่วมคิดของเว่ยเหยียนกับกลุ่มกบฏและการวางแผนโศกนาฏกรรมจิ่นโจว
อย่างไรก็ตาม ความคืบหน้าการพิจารณาคดีร่วมกันของทั้งสามกรมยังช้ามาก และอาจต้องใช้เวลาหนึ่งหรือสองเดือนกว่าคดีจะสรุปได้
จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงของผู้ที่อยู่บนบัลลังก์มังกรภายในสองสามเดือนข้างหน้า
ดวงตาของฉางหนิงเป็นประกายหลังจากได้ยินคำพูดของฝานฉางอวี้ “แล้วฮ่องเต้จะทรงตอบแทนพี่เขยอย่างไรเจ้าคะ?”
คำถามนี้ทำให้ฝานฉางอวี้ต้องคิดครู่หนึ่ง
เซี่ยเจิงได้รับตำแหน่งโหวตั้งแต่อายุยังน้อย และความสามารถทางการทหารของเขาก็ไม่เป็นรองใครในราชสำนัก ครั้งสุดท้ายที่นางติดตามถังเผยอี้ไปที่ตำหนักจินหลวน ฮ่องเต้บอกว่าจะพระราชทานเครื่องยศเก้าประการให้เขา
แต่บรรดาขุนนางต่างนิ่งเงียบ
ในเวลานั้นนางรู้สึกแปลกใจและถามถังเผยอี้ว่าเครื่องยศเก้าประการคืออะไรหลังจากกลับมาที่ที่พัก
ถังเผยอี้ตอบอย่างคลุมเครือ “ตั้งแต่สมัยโบราณ เฉพาะเมื่อฮ่องเต้ไม่สามารถพระราชทานตำแหน่งอะไรให้ได้อีกแล้ว พระองค์จะทรงพระราชทานเครื่องยศเก้าประการแก่ขุนนางของพระองค์ ซึ่งเป็นของเก้าอย่าง[1] ซึ่งสัญลักษณ์ของมันคืออำนาจสูงสุดของฮ่องเต้ แต่ผู้ที่ได้รับเครื่องยศเก้าประการในอดีตล้วนเป็นขุนนางที่ทรยศซึ่งมักจะไม่จบชีวิตลงด้วยดี”
ราชสำนักในปัจจุบัน พรรคหลี่และพรรคเว่ยกำลังต่อสู้กันเอง
คำพูดของฮ่องเต้ในวันนั้นหมายถึงการผลักดันเซี่ยเจิงขึ้นไปข้างหน้าและปล่อยให้เว่ยเหยียนและราชครูหลี่จัดการกับเซี่ยเจิงหรือ?
ฝานฉางอวี้กังวลเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางจัดคอเสื้อของฉางหนิงให้ตรงแล้วพูดว่า “ฮ่องเต้จะให้รางวัลอะไร พี่หญิงจะรู้ได้อย่างไร?”
เห็นได้ชัดว่าฉางหนิงไม่พอใจคำตอบนี้มากนัก นางซุกศีรษะไว้ในอ้อมแขนของฝานฉางอวี้แล้วทำหน้าบูดบึ้ง
ลมที่พัดมาเป็นเวลานานทำให้มุมม่านรถเปิดขึ้นเป็นครั้งคราว และฝานฉางอวี้ก็ลูบหลังนาง มองผ่านหน้าต่างรถม้าไปทางวังหลวง และขมวดคิ้วเล็กน้อย
วังหลวง
“เบิกตัวอู่อันโหวเซี่ยเจิงเข้าเฝ้า–”
เสียงเรียกมาจากทางเดินในวังหลวงอันทอดยาว และก้องกังวานไปนับไม่ถ้วนระหว่างกำแพงเมืองสูงสิบจั้งทางด้านตะวันออกและตะวันตกของกำแพงเมืองเยี่ยนชื่อ มันลึกลับและสง่างาม
องครักษ์จินอู่สวมชุดเกราะและถือดาบยืนอยู่สองแถวหน้าประตูอู่ด้วยสีหน้าเย็นชาและเคร่งขรึม
ดวงอาทิตย์อยู่สูงและกระเบื้องเคลือบบนหลังคาระเบียงก็ถูกแสงแดดสะท้อนด้วยชั้นทองคำ
เซี่ยเจิงสวมชุดเกราะทหาร ค่อยๆ เดินเข้าไปในประตูวังหลวง ซึ่งกว้างเท่ากับปากของสัตว์ร้าย
คิ้วของเขาแฝงไปด้วยความเย็นชา และกิเลนบนไหล่ของเขาดูดุร้ายภายใต้แสงแดดที่แผดเผา เดิมทีมันเป็นสัตว์มงคล แต่ดูเหมือนว่าจะมีวิญญาณชั่วร้ายและนิสัยที่ชั่วร้ายหลังจากดื่มเลือดมนุษย์เป็นเวลานานในสนามรบ ทำให้คนไม่กล้ามองตรงๆ
กำแพงสีแดงและกระเบื้องสีทองทั้งสองด้านของทางในวังหลวงดูเหมือนจะสูญเสียความเคร่งขรึมและความงดงามตามปกติไปในขณะนี้ และดูถ่อมตัวต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
เมื่อเซี่ยเจิงเดินเข้าไปในห้องพระตำหนักจินหลวน ขุนนางบุ๋นบู๊ในราชสำนักก็มองไปด้านข้างเขาขณะที่เขากำลังเข้าไปในท้องพระโรง
ตำแหน่งหัวหน้าผู้บัญชาการทหารยังว่างรอเขา ราชครูหลี่ซึ่งยืนอยู่ทางซ้ายในฐานะหัวหน้าขุนนาง เหลือบมองที่เซี่ยเจิงและขมวดคิ้วของเขา
ลูกหมาป่าที่เว่ยเหยียนเลี้ยงมาเคียงข้างเขาเติบโตขึ้นในที่สุด ในแง่ของความเย่อหยิ่งและวิธีการของเขา เขาไม่ด้อยกว่าเว่ยเหยียนในวัยหนุ่มเลยจริงๆ
เขาถอนสายตาและถือฮู่ป่านไว้ในมือ และมองตรงไปข้างหน้าต่อไป
เซี่ยเจิงเพิกเฉยต่อดวงตาขนาดยักษ์ทั้งหมด และเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้หนุ่มที่นั่งอยู่เหนือพระตำหนักจินหลวน ดวงตาของฉีเชิงปะทะกับดวงตาของเขา และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ดูห่างไกลออกไปเล็กน้อย
มุมปากของเซี่ยเจิงกระตุกในลักษณะเยาะเย้ยแต่ไม่ได้เยาะเย้ย เขาไม่แม้แต่จะคุกเข่าและโค้งคำนับ เขาเพียงแต่โน้มเอวไปข้างหน้าเล็กน้อย ประสานมือของเขาแล้วพูดว่า “กระหม่อมคารวะฝ่าบาท”
เขาได้รับตำแหน่งโหว และไม่จำเป็นต้องแทนตัวเองว่า่แม่ทัพต่อหน้าฮ่องเต้(เวลาทหารแทนตัวเองจะใช้คำว่า 末将 โม่เจี้ยง)
ฉีเชิงกลัวเขา แต่ก็แอบเกลียดเขามากจนเขากัดฟัน เขาแทบจะไม่สามารถรักษารอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและพูดว่า “ขุนนางเซี่ย ลุกขึ้นเถิด”
จากนั้นเขาก็มองไปที่ขุนนางบุ๋นบู๊แล้วพูดว่า “ขุนนางเซี่ย เป็นเสาหลักของต้าอิน เราอนุญาตให้พกกระบี่สวมรองเท้า เข้าท้องพระโรงไม่ต้องเดินสาวเท้าถี่ๆ ถวายบังคมโดยไม่ต้องขานชื่อตน[2]”
นี่เป็นสิทธิพิเศษที่เขาได้รับเมื่อเขาได้รับตำแหน่งอู่อันโหว อาจกล่าวได้ว่าตั้งแต่นั้นมา เขาได้วางแผนที่จะตอกลิ่มจากเว่ยเหยียนและเซี่ยเจิงหลานชายของเขา
ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ที่เข้าแถวซ้ายและขวาไม่กล้าพูดอะไรเกี่ยวกับคำพูดของฉีเชิง
ฉีเชิงมองไปที่ราชสำนักที่เงียบงัน ความไม่พอใจในการเสื่อมอำนาจของเขายิ่งมากขึ้น แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมองเซี่ยเจิงด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและพูดว่า ”ขุนนางเซี่ยเป็นผู้นำที่มีส่วนร่วมในการปราบปรามการกบฏในฉงโจว โชคดีที่ฉงโจวได้รับการปกป้องแล้ว วันนี้เราจะพระราชทานเครื่องยศเก้าประการให้แก่ขุนนางเซี่ย
หลังจากพูดสิ่งนี้ เขาก็ตบฝ่ามือเบาๆ และขันทีก็ถือรางวัลที่เตรียมไว้ในถาดที่ปูด้วยผ้าไหมสีเหลืองแล้วนำไปให้เซี่ยเจิง
เซี่ยเจิงเหลือบมองของอันประณีตที่ขันทีถืออยู่ และดวงตาของเขาก็เย็นชายิ่งขึ้น เขายังคงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ “กระหม่อมขอบพระทัยพระเมตตาของฝ่าบาท”
ในที่สุดการประชุมในท้องพระโรงก็สิ้นสุดลงโดยไม่มีอันตรายใดๆ พรรคเว่ยไม่กล้าพูดอะไรในระหว่างกระบวนการทั้งหมดเพราะเว่ยเหยียนอ้างว่าป่วยมาหลายวันและไม่สามารถไปราชสำนักได้ และเขาก็ตระหนักดีถึงอารมณ์และวิธีการของเซี่ยเจิง
ราชครูหลี่ไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นคนข้างล่างจึงไม่กล้ายั่วยุเซี่ยเจิงอย่างหุนหันพลันแล่น
มีเพียงขันทีที่มาหาเซี่ยเจิงพร้อมถาดสำหรับมอบของพระราชทานจากฮ่องเต้เท่านั้นที่ยังคงตัวสั่น
ราชครูหลี่ บุตรชายคนโตของเขาและลูกศิษย์ที่ใกล้ชิดหลายคนออกจากราชสำนัก
หลี่หย่วนถิง บุตรชายคนโตของเขาเห็นว่าเขาถูกรายล้อมไปด้วยคนของเขาเองและยังคงอยู่ที่สะพานจินสุ่ย เขาอดไม่ได้ที่จะถามราชครูหลี่ “ท่านพ่อ กองกำลังในปัจจุบันของอู่อันโหว ดูเหมือนจะเหนือกว่าเว่ยเหยียน ถ้าเขาไม่ออกจากเมืองหลวง แผนของพวกเรา……”
แม้ว่าเขาจะโกรธ แต่หลี่หย่วนถิงก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
เสื้อคลุมอย่างเป็นทางการลายนกกระเรียนบนร่างของราชครูหลี่ ส่องประกายแวววาวท่ามกลางแสงแดด เมื่อเทียบกับความไม่อดทนของบุตรชายคนโต ก้าวของเขายังคงสบายและใบหน้าของเขาสงบ “ทำไมต้องตกใจ เมื่อเรือมาถึงย่อมมีที่ไป[3]”
ทันทีที่เขาพูดจบ จู่ๆ ก็มีเสียงที่ผ่อนคลายและกดดันดังมาจากด้านหลังเขา “ท่านราชครู ช้าก่อน”
ราชครูหลี่หยุดชั่วคราว หันกลับมาและมองไปที่อู่อันโหวที่กำลังเดินมาหาเขาอย่างช้าๆ บนบันไดหินอ่อนสีขาว และถามว่า “ท่านโหว ไม่ทราบว่ามีคำแนะนำอะไรหรือ”
ริมฝีปากของเซี่ยเจิงกระตุกเล็กน้อย “คำแนะนำข้าไม่มี แต่ข้ามีของบางอย่างที่อยากจะมอบให้กับท่านราชครู”
เมื่อหลี่หย่วนถิงเห็นจี้หยก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก “นี่……นี่คือจี้หยกของฮวายอัน!”
ทันทีที่ปลายนิ้วของเซี่ยเจิงคลายออก จี้หยกก็เกือบจะตกลงกับพื้น โชคดีที่หลี่หย่วนถิงรวดเร็วและจับมันไว้ได้ทันเวลา
เซี่ยเจิงพูดอย่างไม่เป็นทางการ “คืนหยกให้แก่แคว้นจ้าว[4]”
หลี่หย่วนถิงกังวลมากจนตะโกนถามเซี่ยเจิงว่า “ท่านทำอะไรบุตรชายของข้า”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างเฉยเมย มองไปที่ขุนนางเลขาธิการกรมการคลังแล้วพูดช้าๆ “ข้าไม่ได้บอกว่าคืนหยกให้แก่แคว้นจ้าวหรือ?”
หลี่หย่วนถิงกังวลมากจนหน้าแดงและคอของเขาก็พองขึ้นด้วยความวิตกกังวล อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงเลิกสนใจเขาแล้วหันไปมองราชครูหลี่ ดวงตายาวของเขาถูกแสงแดดส่องกระทบ ทำให้ยากที่จะมองเห็น “ของถูกคืนแล้ว ขอตัวก่อน”
ทันทีที่เซี่ยเจิง จากไปหลี่หย่วนถิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับราชครูหลี่ “ท่านพ่อ ฮวายอันตกอยู่ในมือของเซี่ยเจิง เขาหมายความว่าอย่างไร?”
ราชครูหลี่มองไปที่ร่างที่จากไปของอู่อันโหว แววตาแวววาวฉายผ่านดวงตาชราของเขาแล้วพูดว่า “เขากำลังขู่ข้า”
[1] เครื่องยศเก้าประการ - ประกอบด้วย
1.เชอหม่า หมายถึง พระอัศวราชรถ (รถม้า) สีทอง พร้อมด้วยม้าพระราชทาน ซึ่งอาจเป็นม้าสีดำ หรือม้าสีขาว และมีจำนวนตั้งแต่ 2 - 8 ตัว ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางประพฤติปฏิบัติอย่างเรียบง่ายถ่อมตัว มีกิริยาการเดินเหินที่ถูกต้องเหมาะสมดีแล้ว จึงสมควรไม่ต้องเดินเท้าอีกต่อไป
2.อีฝู่ หมายถึง ฉลองพระองค์ของจักรพรรดิ ซึ่งได้แก่ กุ่นเหมี่ยน (衮冕) ฉลองพระองค์ชั้นรอง และชื้อชี้ (赤舄) ฉลองพระบาทสีแดงคู่ ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางเขียนฎีกาได้อย่างถูกต้องและเหมาะสมตามจารีตประเพณีแล้ว จึงสมควรได้รับเพื่อเป็นการสวมใส่แสดงให้เห็นถึงการกระทำดีที่นำพาสันติสุขมาสู่ราษฎร
3.เล่อเจ๋อ หมายถึง บทเพลงพระราชทาน เครื่องดนตรี หรือวงมโหรีพร้อมด้วยนักระบำหกแถว ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีความรักในหัวใจ จึงสมควรได้รับเพื่อถ่ายทอดต่อไปให้กับราษฎร
4.จูฮู่ หมายถึง ประตูสีชาด (มีเพียงตระกูลที่ฐานะมั่งคั่งในสมัยโบราณเท่านั้นที่มี) ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางได้ดำรงรักษาและดูแลครอบครัวของตนไว้เป็นอย่างดีแล้ว จึงสมควรได้รับเพื่อแสดงให้เห็นว่าบ้านนั้นมีความแตกต่าง
5.น่าปี้ หมายถึง บันไดลาด เพื่อใช้เดินขึ้นแท่นที่ว่าการในจวนที่ยกพื้นสูงขึ้น ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีการกระทำที่เหมาะสมดีงาม จึงสมควรได้รับเพื่อจะได้เดินขึ้นลงและรักษาความแข็งแกร่ง
6.หู่เปิน หมายถึง ทหารองครักษ์ประจำตัว ซึ่งมีจำนวณประมาณ 300 นาย หรือ 100 นาย นอกจากนี้ยังอาจหมายถึง หอกหรือง้าวอีกด้วย ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีความกล้าหาญ และมีเจตนาอันแน่วแน่ที่จะพูดแต่ความสัตย์ จึงสมควรได้รับการอารักขาคุ้มครอง
7.กงสื่อ หมายถึง คันศรและลูกศร ซึ่งมีสีชาด หรือสีดำ หรือทั้งสองสี และได้รับลูกศรจำนวน 100 - 1000 ดอก ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีสติสัปชัญญะและมโนธรรม กระทำตามสิ่งที่ถูกต้อง จึงสมควรได้รับเพื่อเป็นผู้แทนของรัฐบาลกลางในการปราบผู้ก่อกบฎ
8.ฟูเยฺว่ หมายถึง ขวานศึกอาญาสิทธิ์ ซึ่งเป็นขวานทอง หรือขวานเงิน ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีความเข้มแข็ง มีสติปัญญา และมีความจงรักภักดีต่อราชบัลลังก์ จึงสมควรได้รับเพื่อปราบผู้ประพฤติมิชอบด้วยกฎหมาย และแสดงอำนาจทางการทหาร
9.จู้ช่าง หมายถึง นํ้าจัณฑ์หอมซึ่งทำจาก ข้าวฟ่างลูกเดือยดำ (เฮยชู๋:黑黍),ว่านนางคำ (หยู่จิน:郁金) พร้อมทั้งจอกสุรา และจอกหยกสำหรับการบวงสรวงเทพเจ้าและบรรพบุรุษ ทรงพระราชทานเมื่อขุนนางมีความกตัญญูกตเวที จึงสมควรได้รับเพื่อใช้เซ่นไหว้บรรพบุรุษ
[2] - 赞拜不名 จ้านป้ายปู้หมิง คือ ถวายบังคมโดยไม่ต้องขานชื่อตน ปกติแล้วการที่ขุนนางสนทนากับฮ่องเต้ จะต้องนำด้วยตำแหน่งและชื่อ แต่คนที่ได้รับการยกเว้นไม่ต้องขานชื่อตนเอง
入朝不趋 รู่เฉาปู้ชวี หมายถึง เข้าท้องพระโรงไม่ต้องเดินสาวเท้าถี่ๆ ซึ่งโดยทั่วไปการเดินเข้าท้องพระโรงหรือเดินออกสนทนากับฮ่องเต้ต้องรีบสาวเท้าถี่ๆ เป็นธรรมเนียมการแสดงความเคารพอย่างหนึ่ง
剑履上殿 เจี้ยนหลวี่ซ่างเตี้ยน หมายถึง พกกระบี่และสวมรองเท้าเข้าเฝ้าในท้องพระโรง ซึ่งปกติแล้วขุนนางทั่วไปจะต้องปลดกระบี่และอาวุธทั้งหมด รวมทั้งถอดรองเท้า ห้ามนำเข้าท้องพระโรงเด็ดขาด ตามธรรมเนียมที่สืบทอดมาแต่โบราณ
[3] เมื่อเรือมาถึงย่อมมีที่ไป - ทุกปัญหาย่อมมีทางออก
[4] คืนหยกให้แก่แคว้นจ้าว - มีความหมายเป็นการเปรียบเทียบว่า คืนสิ่งของให้กับเจ้าของเดิมในสภาพที่สมบูรณ์