บทที่ 75
ฉางหนิงจำได้ว่าเป็นเสียงของฝานฉางอวี้ที่กำลังร้องไห้ นางกำลังจะก้าวเข้าไปด้วยขาสั้นของนาง แต่กงซุนหยินหยินคว้าคอเสื้อของนางไว้
นางเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน และเห็นกงซุนหยินทำท่าทาง “ชู่ว์” ให้นาง
กงซุนหยินพานางเดินออกไปสองสามก้าว จากนั้นนั่งลงแล้วพูดกับนางว่า “ให้พี่สาวของเจ้าคุยกับพี่เขยของเจ้าสักพักเถอะ”
ฉางหนิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ไขมันของเด็กบนใบหน้าของนางหายไปมาก ทำให้ดวงตาของนางดูโตขึ้น นางแทบไม่ได้พูดต่อหน้าคนที่ไม่คุ้นเคย และเห็นได้ชัดว่ากงซุนหยินยังอยู่ในประเภท ‘ไม่คุ้นเคย’
กงซุนหยินจำแผนของเซี่ยเจิงได้ และถามนางว่า “เด็กน้อย เจ้ายังจำได้ไหมว่าพี่เขยของเจ้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้อย่างไร”
ใบหน้าของฉางหนิงซีดเผือดเมื่อนึกถึงฉากต่อสู้ในคืนฝนตกนั้น มันมืดมน และนางก็หวาดกลัวเกินไป และความทรงจำของนางก็สับสน นางพยายามคิดเกี่ยวกับมันแล้วตอบว่า “คนเลวต้องการฆ่าหนิงเหนียง พี่เขยจึงทุบตีคนเลว……”
กงซุนหยินคิดในใจว่าเด็กน้อยคนนี้แม้ถูกพาไปที่สนามรบ แต่นางไม่ได้กลัวจนกลายเป็นคนโง่เพราะนางมีจิตใจที่มุ่งมั่นมากพอ นางยังจำรายละเอียดในสนามรบได้บางส่วน เขาลูบผมของฉางหนิงแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกลัวมันจบลงแล้ว พี่เขยของเจ้าก็จับคนเลวได้แล้ว”
ใบหน้าของฉางหนิงอ่อนลงเล็กน้อย และพยักหน้าอย่างแรงพูดว่า “ใช่” จากนั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง จับชายเสื้อผ้าแล้วถามกงซุนหยินอย่างกังวล “พี่เขยของข้าจะตายไหม”
กงซุนหยินหัวเราะและพูดว่า “เด็กน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าหายนะคงอยู่นับพันปีหมายความว่าอย่างไร”
ฉางหนิงส่ายศีรษะ
กงซุนหยินใช้พัดปิดปากแล้วยิ้ม “พี่เขยของเจ้าคงเป็นหายนะในสายตาของคนอื่น เขามีชีวิตที่ยากลำบาก เขาจะตายง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร”
เมื่อรู้ว่าเซี่ยเจิงจะไม่ตาย ฉางหนิงก็รู้สึกโล่งใจและหันหน้าไปมองม่านอย่างกระตือรือร้น
กงซุนหยินถือโอกาสถามว่า “พี่สาวของเจ้าและพี่เขยของเจ้ามีความสัมพันธ์ที่ดีหรือไม่?”
ฉางหนิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
กงซุนหยินไม่ละอายเลยที่จะพูดคุยกับเด็กๆ และถามต่อว่า “มันดีแค่ไหน”
ฉางหนิงลืมตาโตสีดำขาวของนางแล้วพูดว่า “บิดามารดาจากไปแล้ว หนิงเหนียงจะร้องไห้ต่อหน้าพี่หญิงเมื่อทำผิด และพี่หญิงจะร้องไห้ต่อหน้าพี่เขยเท่านั้น”
คำพูดเหล่านี้ทำให้กงซุนหยินตกตะลึง
ฉางหนิงยังคงนับนิ้วของนาง “พวกอันธพาลมาที่บ้านเพื่อสร้างความเดือดร้อน พี่เขยของข้าเดินกะเผลกๆ และขับไล่พวกเขาออกไป พี่หญิงของข้าหาเงินด้วยการเชือดหมูและขายหมู ดังนั้นนางจึงซื้อเสื้อผ้าและผ้าผูกผมใหม่ให้พี่เขย เมื่อพี่เขยกินยาและรู้สึกว่ามันขม พี่หญิงก็ซื้อลูกอมให้ด้วย……”
การแสดงออกของกงซุนหยินแปลกมาก ปรากฎว่าสิ่งที่เหล่าจางพูดในเมืองหลูนั้นเป็นความจริง
เขาอยากจะถามมากกว่านี้ แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกหนาวๆ ที่แผ่นหลัง ผ่านผ้าม่านหนาทึบ
กงซุนหยินพูดกับฉางหนิงอย่างเด็ดขาด “เด็กน้อย เจ้าอยู่ที่นี่และรอให้พี่สาวของเจ้าออกมา ข้ามีเรื่องอย่างอื่นที่ต้องทำ ดังนั้นข้าไปก่อนล่ะ”
หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็ยืนขึ้นและจากไป
ภายในกระโจม
หลังจากที่ฝานฉางอวี้ระบายอารมณ์ที่สะสมในช่วงเวลานี้ผ่านการร้องไห้ นางก็ยืดตัวขึ้นและเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าข้าจะได้ยินเสียงของฉางหนิง”
เซี่ยเจิงได้ยินการเคลื่อนไหวภายนอกกระโจมมานานแล้ว เขาถอนสายตาเย็นชาออกจากประตูกระโจมแล้วพูดว่า “นางอยู่ข้างนอก ข้าไม่มีเวลาบอกเจ้าว่านางอยู่ในกองทัพ ตอนเจ้าไปเอาอาหาร ข้าได้ขอให้คนพานางมา”
ฝานฉางอวี้ตกตะลึง และก่อนที่นางจะถามคำถามต่อไป นางก็รีบเปิดม่านและมองออกไป แน่นอนว่านางเห็นฉางหนิงนั่งยองๆ อยู่บนพื้นไม่ไกลโดยเอามือกุมคาง มองไปด้านข้าง และกงซุนหยินซึ่งเพิ่งจากไปเพียงไม่กี่ก้าว เพราะกลัวความผิด
ฝานฉางอวี้พูดด้วยความประหลาดใจ “หนิงเหนียง!”
เมื่อฉางหนิงเห็นฝานฉางอวี้ ดวงตาของนางก็เป็นประกาย นางวิ่งเข้ามากอดเอวของฝานฉางอวี้แน่นด้วยมือทั้งสองข้างแล้วเรียกนางด้วยเสียงอันดัง “พี่หญิง……”
ทันทีที่ทั้งสองคำนี้ตะโกนออกมา น้ำตาในดวงตากลมโตของนางก็ไม่สามารถหยุดได้และร่วงหล่นลงมาทันที
ฝานฉางอวี้ถามนางว่า “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”
อย่างไรก็ตาม ดวงตาของนางจ้องมองไปที่กงซุนหยินซึ่งย่องออกไปได้ไม่กี่ก้าวโดยไม่ได้ตั้งใจ
เมื่อเห็นดังนั้นแล้ว กงซุนหยินจึงไม่สามารถแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกต่อไปได้ เขาถอยเท้าครึ่งก้าว โบกพัด และแสดงรูปลักษณ์อันสง่างามของเขาอีกครั้ง “เด็กคนนี้บังเอิญตกไปอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู หลังจากได้รับการช่วยเหลือแล้วนางก็ถูกจัดให้อยู่ในกองทัพชั่วคราว ได้ยินมาว่านางเป็นน้องสาวภรรยาของเหยียนเจิ้ง ข้าเลยพานางมาที่นี่”
ฝานฉางอวี้ขอบคุณเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงคุกเข่าลงเพื่อเช็ดน้ำตาให้ฉางหนิง เมื่อมองดูแก้มที่ซูบลงของนาง นางก็รู้สึกเป็นทุกข์และพูดว่า “ข้าขอโทษ ก่อนหน้านี้หาเจ้าไม่เจอ ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมาน”
ฉางหนิงส่ายศีรษะและร้องไห้บนไหล่ของนางจะสะอึก
ฝานฉางอวี้กอดฉางหนิงและเชิญกงซุนหยินเข้ามานั่งอยู่ในกระโจมสักพัก กงซุนหยินแอบคิดว่าเซี่ยเจิงรู้ว่าเขาอยู่ข้างนอก และตอนนี้มันไม่เหมาะที่จะออกไป ดังนั้นเขาจึงตามเขาไปด้วยกัน
หลังจากเข้าไปในกระโจม ฉางหนิงเห็นเซี่ยเจิงเอนกายอยู่โดยมีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดพันอยู่รอบตัวของเขา นางเม้มริมฝีปากแล้วตะโกนว่า “พี่เขย”
จากนั้นนางก็เช็ดน้ำตาและพูดกับฝานฉางอวี้ “พี่เขยได้รับบาดเจ็บจากคนร้ายเพราะช่วยหนิงเหนียง”
ฝานฉางอวี้หันศีรษะไปมองที่เซี่ยเจิง เห็นได้ชัดว่าสับสนเล็กน้อย “เจ้าบาดเจ็บเพราะช่วยหนิงเหนียงหรือ?”
เซี่ยเจิงยังไม่พร้อมที่จะบอกฝานฉางอวี้ทุกอย่างในเวลานี้ เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อยโดยไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
กงซุนหยินผู้ซึ่งมีคารมคมคายมาโดยตลอดก็รู้ดีว่าคำโกหกนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะบอก เขาปวดศีรษะเมื่อได้ยินฉางหนิงสะอื้น “หนิงเหนียงถูกคนร้ายลักพาตัวไป โดยคิดว่าเป็นลูกสาวขุนนางระดับสูง คนเลวถึงกับให้หนิงเหนียงขึ้นหลังม้าแล้วฆ่าคน ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนตกหนัก ฟ้าร้องเสียงดัง หนิงเหนียงกลัวมาก แล้วหนิงเหนียงก็ได้ยินเสียงของพี่เขย หนิงเหนียงจึงตะโกนเรียกพี่เขย เมื่อพี่เขยมาช่วยหนิงเหนียง คนร้ายก็โยนหนิงเหนียงขึ้นไปบนฟ้า เพื่อจะรับหนิงเหนียง พี่เขยจึงถูกคนร้ายแทงบาดแผลสาหัส…”
เห็นได้ชัดว่านางตกใจมากเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของนางซีดเซียว และมือของนางก็จับชายเสื้อของฝานฉางอวี้ไว้แน่น ราวกับว่านางได้พบบางสิ่งบางอย่างที่จะพึ่งพาเพื่อต้านทานความกลัวในคืนนั้น
เดิมทีฝานฉางอวี้เดาว่าสุยหยวนชิงลักพาตัวฉางหนิง อาจจะเพื่อการแก้แค้นเป็นการส่วนตัว แต่นางไม่คาดคิดว่าฉางหนิงจะผ่านอะไรมามากมายขนาดนี้ แค่ฟังคำพูดของฉางหนิง นางก็อยากจะฉีกคนเลวจากปากของฉางหนิงออกเป็นชิ้นๆ
นางลูบหลังน้องสาวอย่างไม่สบายใจและพูดปลอบใจ “หนิงเหนียง ไม่ต้องกลัว ทุกอย่างจบลงแล้ว”
แต่ในใจของนางมีความสงสัยอยู่บ้างว่าจู่ๆ ฉางหนิงก็ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นบุตรสาวของขุนนางระดับสูงได้อย่างไร
ฉางหนิงรู้สึกสบายใจเมื่อเห็นฝานฉางอวี้ นางจำได้ว่าเมื่อนางถูกพาตัวไป อวี๋เป่าเออร์ก็คว้าเสื้อผ้าของนางไว้และปฏิเสธที่จะปล่อย เพื่อปกป้องนาง แต่บ่าวรับใช้มาลากเขาออกไป เล็บหลายเล็บของเขาถูกฉีก แต่ไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ นางระงับอาการตาแดง “เป่าเอ๋อร์ก็อยู่ที่นั่นด้วย พี่หญิง ท่านช่วยเป่าเอ๋อร์และท่านแม่ของเขาได้ไหม”
ฝานฉางอวี้พูดอย่างสับสน “เจ้าหมายถึงเจ้าของร้านอวี๋และเป่าเอ๋อร์เหรอ?”
ฉางหนิงพยักหน้า
ฝานฉางอวี้ถามว่า “เจ้าของร้านอวี๋ และเป๋าเอ๋อร์ไม่ได้ไปที่เจียงหนานหรือ เจ้าเห็นพวกเขาที่ไหน?”
ฉางหนิงสะอื้นและตอบว่า “เป่าเอ๋อร์และท่านแม่ของเขาถูกคนเลวขังอยู่ที่นั่น เช่นเดียวกับหนิงเหนียง”
กงซุนหยินไม่รู้ว่าสองแม่ลูกอวี๋เฉียนเฉียนเป็นใคร และเขาดูสับสน อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงรู้ว่าฉางหนิงอยู่ในมือของสุยหยวนชิง เมื่อนางถูกลักพาตัว และสีหน้าของเขาก็มืดมนเล็กน้อย
เจ้าของร้านคนนั้นเกี่ยวข้องกับจวนฉางซิ่นอ๋องหรือ?
ฝานฉางอวี้คิดอย่างตรงไปตรงมาและพูดด้วยความสับสน “เป็นไปได้ไหมที่เจ้าของร้านอวี๋ และเป๋าเอ๋อร์จะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสมาชิกในครอบครัวของขุนนางระดับสูงบางคนเช่นกัน”
นางมองไปที่กงซุนหยิน “ใต้เท้าท่านนี้ ข้าขอถามได้ไหมว่าน้องสาวของข้าถูกเข้าใจผิดว่าเป็นบุตรสาวของขุนนางระดับสูงและถูกลักพาตัวไปได้อย่างไร”
กงซุนหยินเหลือบมองเซี่ยเจิง “หลังจากภัยพิบัติในอำเภอชิงผิง ที่พักที่คนที่รอดชีวิตได้อาศัยอยู่ชั่วคราวในเมืองจี้โจวนั้นเป็นของทางการ เข้าได้เฉพาะเจ้าหน้าที่เท่านั้น ดูเหมือนว่าข้อมูลข่าวกรองที่ได้รับจะผิดพลาด ทำให้พวกกบฏลักพาตัวน้องสาวของเจ้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ”
คำตอบนี้ฟังดูสมเหตุสมผล แต่ฝานฉางอวี้ยังคงรู้สึกแปลกเล็กน้อยเมื่อนางนึกถึงภาพวาดที่หายไปที่บ้าน
กงซุนหยินพูดขึ้นว่า “กองทัพเต็มไปด้วยคนหยาบที่ไม่เก่งในการดูแลเด็ก เราได้จัดสถานที่ให้แม่นางฝานอาศัยอยู่ข้างๆ แม่นางฝานสามารถพาน้องสาวของเจ้าไปพักที่นั่นก่อนได้”
ฝานฉางอวี้เพิ่งพบน้องสาวของนาง และแน่นอนว่านางมีคำถามมากมายที่จะถาม นางเหลือบมองเซี่ยเจิงที่นอนอยู่บนเตียงแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็พักผ่อนให้สบายก่อน ข้าจะพาฉางหนิงไปพักก่อน”
หลังจากที่อาการไข้ของฉางหนิงลดลง นางก็พักที่ที่พักของกงซุนหยิน สภาพบนภูเขานั้นยากลำบาก และทหารก็เป็นกลุ่มคนหยาบๆ ไม่มีใครเก่งในการดูแลเด็ก พวกเขาแค่พยายามเกลี้ยกล่อมฉางหนิงเท่านั้น ทั้งกินข้าว ล้างหน้า และอื่นๆ อย่างอื่นซึ่งฉางหนิงยังสามารถทำเองได้ แต่สำหรับการมัดผมของนาง ปมบนศีรษะของนางกลายเป็นเหมือนรังนกไปนานแล้ว
ทันทีที่ฝานฉางอวี้ออกไป เซี่ยเจิงก็พูดกับกงซุนหยิน “ใช้ไห่ตงชิงส่งข่าวถึงเยี่ยนโจว และบอกให้พวกเขาค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับแม่ลูกแซ่อวี๋ ที่อยู่ในจวนของฉางซิ่นอ๋อง”
กงซุนหยินถามด้วยความสับสน “แม่ลูกแซ่อวี๋มีที่มาที่ไปอย่างไร”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เมื่อข้าเห็นเด็กคนนั้นครั้งแรก ข้ารู้สึกว่าเขาค่อนข้างคล้ายกับชายที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรในปัจจุบัน”
กงซุนหยินสะดุ้ง จากนั้นขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าสงสัยว่าเขาเป็นสายเลือดมังกรหรือ?”
ผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรในวันนี้คือโอรสองค์เล็กของฮ่องเต้ผู้ล่วงลับไปแล้ว ตอนที่เขาขึ้นครองบัลลังก์นั้นมีอายุเพียงแปดชันษาเท่านั้น
บัลลังก์ตกอยู่กับเขาเพียงเพราะเว่ยเหยียนเลือกให้เขาเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด แต่ตอนนี้ฮ่องเต้หุ่นเชิดเติบโตขึ้น และได้รับการสนับสนุนจากราชครูหลี่และพรรคพวกของเขา เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เขาจะโค่นล้มเว่ยเหยียนและนำอำนาจของฮ่องเต้กลับคืนมา
อย่างไรก็ตาม ใครก็ตามที่มีสายตาที่เฉียบแหลมสามารถเห็นได้ว่าแม้ว่าฮ่องเต้จะใช้อิทธิพลของราชครูหลี่เพื่อโค่นล้มเว่ยเหยียน แต่พรรคพวกสกุลหลี่ก็จะกลายเป็นพรรคพวกสกุลเว่ยคนต่อไปในราชสำนัก
อำนาจของฮ่องเต้ต้าอิน ถูกบดบังโดยตระกูลที่มีอำนาจมานานแล้ว แม้ว่าการสอบหน้าพระที่นั่งจะถูกนำมาใช้ แต่ตำแหน่งที่ครอบครองโดยครอบครัวที่ยากจนในราชสำนักนั้นน้อยเกินไป
นอกจากนี้ ชายผู้อยู่บนบัลลังก์มังกรดูไม่เหมือนฮ่องเต้ของแว่นแคว้นจริงๆ เขาขี้ขลาดต่อหน้าขุนนางที่มีอำนาจ และหงุดหงิดและฉุนเฉียวต่อหน้าคนในวัง ทำให้เขายากที่จะดำรงตำแหน่งใหญ่
เซี่จเจิงกล่าวว่า “พ่อค้าแซ่จ้าว ทำงานให้กับพระนัดดาที่สิ้นพระชนม์ในตำหนักตงกง ก่อนหน้านี้ที่ข้าอยู่ที่อำเภอชิงผิง ข้าพบว่าบ้านของเขาอยู่ใกล้บ้านของเจ้าของร้านอวี๋ ถ้าพระนัดดายังมีพระชนม์ชีพอยู่จริงๆ บางทีเราอาจค้นพบบางสิ่งผ่านทางแม่ลูกแซ่อวี๋”
กงซุนหยินพูดทันที “ข้าจะไปส่งจดหมายทันที”
หากแม่ลูกแซ่อวี๋เกี่ยวข้องกับพระนัดดา การที่พวกเขาอยู่ในจวนของฉางซิ่นอ๋อง บางทีอาจเป็นฉางซิ่นอ๋องที่จับกุมพวกเขาเพื่อข่มขู่พระนัดดา?
เขาเกือบจะออกจากประตูกระโจมแล้ว แต่เขาหันกลับไปมองเซี่ยเจิง “จิ่วเหิง ถ้าพระนัดดายังมีชีวิตอยู่จริงๆ เจ้าจะ……จะสนับสนุนสายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อหรือไม่?”
หลังจากที่ชายบนบัลลังก์มังกรรู้ว่าเซี่ยเจิงและเว่ยเหยียนหันหลังให้กัน เขาต้องการเอาชนะใจเซี่ยเจิงโดยการให้แต่งงานกับองค์หญิง อย่างไรก็ตามเซี่ยเจิงยังอยู่ทางซีเป่ย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสนใจการประโคมข่าวในเมืองหลวงมากเกินไป
แต่ความคิดของฮ่องเต้นั้นยากต่อการคาดเดามาตั้งแต่สมัยโบราณ
แม้ว่าชายบนบัลลังก์มังกรได้บอกใบ้กับเซี่ยเจิงแล้วว่าหลังจากที่เว่ยเหยียนถูกโค่นล้ม ตำแหน่งของเว่ยเหยียนจะเป็นของเขา แต่เมื่อถึงเวลานั้น ใครจะสามารถบอกได้ว่าเซี่ยเจิงจะเป็นคนต่อไปที่เขาต้องการจะกำจัดหรือไม่?
ยิ่งไปกว่านั้นราชครูหลี่ยังอยู่ในตำแหน่งสูงสุดที่เคียงข้างฮ่องเต้มานาน
ในแง่ของความถูกต้อง สายเลือดขององค์รัชทายาทเฉิงเต๋อมีคุณสมบัติมากกว่าใครๆ ในราชวงศ์ปัจจุบันที่จะนั่งบนบัลลังก์มังกร
เมื่อมองย้อนกลับไปเซี่ยเจิงและพระนัดดาต่างก็มีศัตรูร่วมกันในสงครามจิ่นโจว ดังนั้นพวกเขาจึงเหมาะสมกว่าในการสร้างพันธมิตร
มีความเงียบงันในกระโจมเป็นเวลานานก่อนที่เสียงเย็นชาของเซี่ยเจิงจะดังขึ้น “เจ้าคิดว่าฮ่องเต้ปฏิบัติต่อเว่ยเหยียนอย่างไร”
ด้วยประโยคเดียว กงซุนหยินก็ตระหนักถึงประเด็นสำคัญ เว่ยเหยียนสนับสนุนชายบนบัลลังก์มังกรด้วยมือเดียว แม้ว่าเดิมทีเขาจะต้องการให้เขาเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด แต่ก็มีช่วงเวลาหนึ่งที่เว่ยเหยียนเป็นผู้สนับสนุนที่ใหญ่ที่สุดของชายบนบัลลังก์มังกร
หากเซี่ยเจิงสนับสนุนพระนัดดา ให้เขานั่งบนบัลลังก์มังกรได้สำเร็จ มันก็จะไม่ต่างไปกว่าความเมตตาที่เว่ยเหยียนมีต่อชายบนบัลลังก์มังกร
เขามีอำนาจทางทหารอยู่แล้ว ถ้าพระนัดดาขึ้นครองบัลลังก์ เขาจะได้รางวัลอะไร?
หากไม่มีรางวัลที่เหมาะสม แต่มีความสงสัยและความระแวดระวังเพิ่มขึ้นทุกวันล่ะ
กงซุนหยินคิดในมุมของเซี่ยเจิงและคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจู่ๆ ก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ในที่สุดข้าก็ค้นพบว่าในสถานการณ์ปัจจุบันของเจ้าไม่ว่าใครจะนั่งบนบัลลังก์ พวกเขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเอาชนะใจเจ้าก่อน เมื่อทุกอย่างสำเร็จ และเมื่อฝุ่นจางลงแล้ว แน่นอน เจ้าจะเป็นคนแรกที่ถูกกำจัด”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ
กงซุนหยินเดินถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างหดหู่ นั่งลงตรงข้ามกับเซี่ยเจิง แล้วพูดว่า “บอกข้ามาตามตรง เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ หากเจ้าไม่ได้คิดหาทางออกสำหรับตัวเอง ข้าจะได้คิดหาทางออกให้ตัวเองเสียก่อน จะได้ไม่เดือดร้อนภายหลัง”
พลบค่ำแล้วเซี่ยเจิงมองไปที่แสงริบหรี่ในกระโจมแล้วพูดว่า “ทางซีเป่ยอยู่ในความสับสนวุ่นวาย บ้านสิบหลังว่างเปล่า และกระดูกของคนบริสุทธิ์ถูกฝังอยู่ในทรายเหลือง วันนี้ต้าอินยังไม่พร้อมที่จะจัดระบบใหม่ เพียงแค่เรื่องการรบกับชาวเป่ยเจวี๋ย และสงครามภายในเพื่อเติมเต็มความปรารถนาและความเห็นแก่ตัว……”
เห็นได้ชัดว่าเขาดูถูกพฤติกรรมของฉางซิ่นอ๋อง
กงซุนหยินเลิกคิ้ว “เจ้าอยากเป็นขุนนางผู้ภักดีไหม?”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เป็นทางการ “เจ้าไม่รู้หรือว่าสำหรับคนอย่างข้า ควรจะเรียกว่าขุนนางที่มีอำนาจไม่ใช่หรือ?”
กงซุนหยินสำลักแล้วพูดว่า “ท่านขุนนางที่มีอำนาจ ตอนนี้เจ้าควรคิดก่อนว่าจะแก้ปัญหาการปิดล้อมในปัจจุบันได้อย่างไร!”
เซี่ยเจิงถาม “อาหารบนภูเขาเพียงพอสำหรับอยู่ได้นานแค่ไหน?”
กงซุนหยินกล่าวว่า “กินอิ่มก็เพียงพอสำหรับครึ่งเดือน ผสมกับผักป่าเพื่อทำโจ๊กอยู่ได้หนึ่งเดือน”
เซี่ยเจิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า ”สุยหยวนชิงยังคงอยู่ในมือของเรา ภูมิทัศน์บนภูเขานั้นซับซ้อน ฉางซิ่นอ๋องล้อมรอบเราโดยไม่โจมตี เขาเพียงต้องการดักจับเราบนภูเขา หากพวกเขาขาดเสบียงอาหาร พวกเขาจะไม่สามารถอยู่ต่อได้อีกต่อไป
กงซุนหยินตกใจ “เจ้ามุ่งเป้าไปที่เสบียงอาหารของฉางซิ่นอ๋องหรือ”