บทที่ 76
หลังจากที่ฝานฉางอวี้พาฉางหนิงไปที่กระโจมที่กงซุนหยินจัดไว้ให้พี่น้องสองคน นางก็ตักน้ำแล้วนำมาล้างหน้าให้ฉางหนิง
ขณะที่ล้างหน้าให้ฉางหนิง นางก็ถามว่า “หนิงเหนียงยังจำได้ไหมว่าถูกลักพาตัวไปได้อย่างไร”
ฉางหนิงประสานนิ้วแล้วนึกอย่างระมัดระวัง “พี่หญิงซ่อนเราไว้ในบ่อน้ำใต้ดิน ต่อมาป้าจ้าวพาหนิงเหนียงหนีไป ระหว่างทางพวกเราพบเจ้าหน้าที่ทหารจึงส่งพวกเราไปยังที่พัก ป้าจ้าวบอกว่าเป็นเมืองจี้โจว พวกเราปลอดภัยแล้ว”
ฝานฉางอวี้ได้ยินว่าที่พักที่ฉางหนิงพูดถึงนั้นเป็นที่พักที่ทางการจี้โจวจัดเตรียมไว้ชั่วคราว จึงถามอย่างรวดเร็วว่า “จากนั้นเกิดอะไรขึ้น”
ฉางหนิงยังคงกลัวเล็กน้อยเมื่อนางคิดว่านางถูกลักพาตัวไปจากที่พัก ดวงตาของนางก็แดงก่ำอีกครั้ง “ทันใดนั้นไฟก็ไหม้ มีคนร้ายบางคนแทงป้าจ้าว มัดหนิงเหนียง ปิดปากหนิงเหนียง จับลงในหีบ แล้วพาออกไป……”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ “พี่หญิง ป้าจ้าวเสียเลือดมาก ป้าจ้าวก็ตายแล้วหรือ?”
ฝานฉางอวี้ตบหลังนางแล้วปลอบโยน “ป้าจ้าวสบายดี ป้าจ้าวยังอยู่ที่จี้โจว เจ้าจะได้เจอนางเมื่อกลับไปจี้โจว”
จากนั้นฉางหนิงก็หยุดร้องไห้
ฝานฉางอวี้ถามนางว่า “พวกอันธพาลจับฉางหนิงไว้ในหีบ แล้วพาออกจากเมืองด้วยรถม้าหรือ?”
ฉางหนิงพยักหน้าและกล่าวเสริมว่า “ตอนที่หนิงเหนียงถูกปล่อยตัว ก็มีภูเขาเต็มไปหมด พวกเขาทิ้งหีบและรถม้าไว้ จากนั้นอุ้มหนิงเหนียงขึ้นหลังม้าและมาถึงบ้านหลังใหญ่ พวกเขาขังหนิงเหนียงไว้ในห้องมืด หลังจากนั้นหลายวัน หมัวหมัวที่ดุร้ายก็พาหนิงเหนียงออกไปเล่นกับเป่าเอ๋อร์”
ฝานฉางอวี้งุนงงเล็กน้อย “เป่าเอ๋อร์ถูกขังเหมือนเจ้าไม่ใช่เหรอ?”
ฉางหนิงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “เขาถูกขังไว้ แต่หมัวหมัวและสาวใช้ที่ดุร้ายเหล่านั้นเกลี้ยกล่อมให้เป่าเอ๋อร์เล่น พวกเขาเรียกเป่าเอ๋อร์ว่าคุณชายน้อย แต่เป่าเอ๋อร์ไม่สนใจพวกเขา เป่าเอ๋อร์กล่าวว่ามีคนเลวคนหนึ่ง จับท่านแม่ของเขาขังไว้ และเขาจะสามารถพบท่านแม่ของเขาได้อีกครั้งหากเขาเชื่อฟัง”
ยิ่งฝานฉางอวี้ฟังมากเท่าไร นางก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น การขังที่ฉางหนิงเล่าให้ฟังนั้นฟังดูเหมือนเป็นการกักขัง
ยิ่งไปกว่านั้น คนรับใช้เหล่านั้นยังเรียกเป่าเอ๋อร์ว่าคุณชายน้อย เป็นไปได้ไหมว่าสามีของอวี๋เฉียนเฉียนเป็นเจ้าของบ้านนั้น?
แม้ว่าฝานฉางอวี้จะไม่ค่อยฉลาด แต่นางก็ยังรู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับกลุ่มกบฏ ดังนั้นนางเกรงว่ามันจะไม่ง่าย
ฉางหนิงเงยหน้าขึ้นแล้วถามฝานฉางอวี้ “พี่หญิง หลังจากพี่เขยหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว เราจะไปช่วยเป่าเอ๋อร์และท่านป้าอวี๋ด้วยกันได้ไหม”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “เมื่อเราลงจากภูเขาแล้ว ข้าจะไปที่ฉงโจวเพื่อสืบข่าว”
ฉางหนิงกลับมามีความสุขอีกครั้ง
ฝานฉางอวี้สังเกตเห็นบางสิ่งที่ผูกด้วยด้ายสีแดงรอบคอของนาง จึงถามว่า “นี่คืออะไร”
ฉางหนิงหยิบจี้หยกหมูตัวน้อยที่ละเอียดอ่อนออกมาก นางพูดว่า “เป่าเอ๋อร์มอบให้ข้าก่อนที่ข้าจะถูกพามาที่นี่ อันที่เขาให้ข้าครั้งล่าสุดนั้นถูกเก็บไว้ที่บ้าน แต่เขาบอกว่าเขาเก็บตั๊กแตนสานของข้าไว้ตลอด เขาจึงให้จี้หมูน้อยนี้กับข้าอีกครั้งและบอกให้ข้าสวมมันไว้ตลอดเวลา”
จี้หยกที่เขาให้คุณก่อนหน้านี้ใหญ่ไปหน่อยและมีรูปร่างเหมือนกุญแจหยก เป็นเรื่องปกติที่อวี๋เป่าเอ๋อร์จะแขวนมันไว้นอกเสื้อผ้าของเขา แต่ถ้าฉางหนิงแขวนมันไว้นอกเสื้อผ้าของนาง มันก็จะดูโอ้อวดไปหน่อย
มันกระตุ้นความอิจฉาของผู้คนและกลัวว่าฉางหนิงจะบังเอิญทำจี้หยกแตกขณะเล่นกับเด็กๆ ในตรอก ดังนั้นฝานฉางอวี้จึงให้ฉางหนิงเก็บมันไว้ที่บ้าน
นางหยิบจี้หยกหมูตัวน้อยขึ้นมาแล้วดูอย่างระมัดระวัง แม้ว่านางจะไม่เข้าใจเรื่องหยก แต่นางก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพื้นผิวของจี้หยกนี้อุ่นกว่าหยกครั้งก่อน นางคิดว่ามันมีราคามาก นอกจากนี้ยังดูเหมือนเป็น ‘สมบัติ’ ที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ
ฝานฉางอวี้เดาว่านี่เป็นของขวัญที่อวี๋เฉียนเฉียนอาจจะได้เตรียมไว้สำหรับอวี๋เป่าเอ๋อร์ สำหรับสาเหตุที่แกะสลักเป็นรูปหมู เมื่อเห็นว่าอวี๋เป่าเอ๋อร์อายุใกล้เคียงกับฉางหนิง หรือเขาอาจะเกิดปีหมูเช่นเดียวกับฉางหนิง?
นางรู้สึกว่าความหมายของจี้หยกนี้อาจมีความสำคัญต่ออวี๋เป่าเอ๋อร์มากกว่าจี้หยกชิ้นก่อน
เด็กทั้งสองได้พบกับเพื่อนเก่าในแปลกที่ และพวกเขามีเพียงกันและกัน
ฝานฉางอวี้ช่วยฉางหนิงยัดจี้หยกไว้ในคอเสื้อของนางแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าสามารถสวมใส่มันไว้ก่อนได้และห้ามทำมันหาย หลังจากที่ช่วยเป่าเอ๋อร์และแม่ของเขาสำเร็จแล้ว เจ้าค่อยคืนจี้หยกนี้ให้กับเป่าเอ๋อร์ ของขวัญนั้นล้ำค่าเกินไป และเป่าเอ๋อร์ยังเด็กอยู่ ดังนั้นเราจึงรับไม่ได้ เข้าใจไหม?”
ฉางหนิงพยักหน้า “เหมือนครั้งที่แล้ว ถ้าป้าอวี๋ยอมยกให้ หนิงเหนียงก็รับไว้ได้ใช่ไหม?”
ฝานฉางอวี้ยิ้มและลูบศีรษะของนาง “ใช่แล้ว”
คืนนี้ฉางหนิงนอนไม่หลับทั้งคืน นางอยู่ข้างๆ ฝานฉางอวี้และหาวหลังจากไม่ได้คุยกันนาน
ฝานฉางอวี้พาฉางหนิงเข้านอน และเมื่อคิดว่าเมื่อนางเห็นเหยียนเจิ้งเมื่อตอนกลางวัน คราบเลือดบนร่างกายของเขายังไม่ถูกเช็ดออก ดังนั้นนางจึงหยิบอ่างน้ำมาไปที่กระโจมของเขา
เขาเป็นคนสะอาดมาโดยตลอด หากเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ เขาคงจะทนไม่ได้กับกลิ่นของยาที่ตกค้างบนร่างกายของเขาอย่างแน่นอน
เมื่อฝานฉางอวี้เดินผ่านไป กระโจมของเซี่ยเจิงยังคงไม่ดับไฟ
นางไม่รู้ว่ามีทหารที่ได้รับบาดเจ็บรายใหม่ถูกย้ายไปยังกระโจมทหารหลังจากที่นางออกไปแล้วหรือไม่ ดังนั้นนางจึงตะโกนอยู่หน้าประตู “เหยียนเจิ้ง เจ้าหลับอยู่หรือเปล่า?”
“ยังไม่หลับ” มีเสียงเข้มดังมาจากข้างใน
ฝานฉางอวี้เดินเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำ เมื่อนางเปิดม่าน นางพบว่าเซี่ยเจิงกำลังเปลือยเปล่าและกำลังพันแผลใหม่รอบเอวของเขา มีขวดยาว่างเปล่าสองขวดอยู่บนโต๊ะข้างๆ เขา
เหงื่อเย็นไหลลงบนหน้าผากของเขา เขาอาจจะอารมณ์ไม่ดี เพราะความเจ็บปวด เมื่อเขามองไปที่ประตู สีหน้าของเขาดูเย็นชาเล็กน้อย “เจ้ามาทำอันใดที่นี่?”
ฝานฉางอวี้กล่าวว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อให้เช็ดตัวให้เจ้า” นางสังเกตเห็นว่าผ้าพันแผลที่เขาเปลี่ยนมีคราบเลือดสีแดง เมื่อนึกถึงการกอดครั้งก่อน นางก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย “แผลของเจ้าโดนกดทับหรือเปล่า”
เซี่ยเจิงผูกปมผ้าพันแผลแล้ว สวมเสื้อคลุมของเขาแล้วพูดว่า “เปล่า”
แม้ว่าเขาจะปฏิเสธ แต่ฝานฉางอวี้ก็ยังรู้สึกผิด เมื่อคิดว่าเขาได้รับบาดเจ็บขณะช่วยฉางหนิง นางก็รู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น และเมื่อเห็นว่าเขาพยายามผูกเชือกเสื้อคลุมของเขา นางก็พูดว่า “อย่าเพิ่งสวมมัน ข้าจะเช็ดตัวให้เจ้า”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “เจ้าจะช่วยข้าเหรอ?”
ฝานฉางอวี้รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางทำสิ่งนี้ เมื่อนางแบกเขากลับมาครั้งแรก นางก็ใส่ยาให้เขาโดยตรง ไม่มีอะไรต้องหลีกเลี่ยง ดังนั้นนางจึงพยักหน้าอย่างไม่เห็นแก่ตัวและพูดว่า “แผลของเจ้า ห้ามโดนน้ำ และเจ้าไม่สามารถเช็ดหลังด้วยตัวเองได้ หากเจ้ารู้สึกเขินอาย ข้าจะเรียกน้องชายข้างนอกมาช่วยเจ้าก็ได้”
เซี่ยเจิงแก้เชือกเสื้อคลุมอีกครั้งแล้วพูดว่า “ทำเลย”
เสื้อคลุมสีเข้มเปิดออก ลากเงาดำใต้แสงเทียน เนื้อสัมผัสที่แข็งแกร่งและได้สัดส่วนนั้นสว่างราวกับหยกอุ่น ผ้าพันแผลเป็นแนวทแยงตั้งแต่ไหล่ถึงซี่โครงตัดกับคิ้วที่เย็นชา ทำให้ผู้คนรู้สึกเปราะบางแต่แข็งแกร่ง
ฝานฉางอวี้บิดผ้าเช็ดตัวและเช็ดใบหน้าของเขาทีละน้อย
เซี่ยเจิงนั่งอยู่ข้างเตียงราวกับว่าเขาไม่คาดคิดว่านางจะเช็ดใบหน้าของเขาก่อน และก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
ฝานฉางอวี้ขยับตัวเบาๆ และอดทนช่วยเขาเช็ดเลือดและสิ่งสกปรกบนใบหน้าของเขา นางยิ้มและพูดว่า “ตอนที่ข้าพบเจ้าครั้งแรก เจ้าสกปรกกว่าตอนนี้มาก ใบหน้าของเจ้าเปื้อนเลือดมากจนไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรเป็นอะไร”
เซี่ยเจิงไม่พูดอะไร เพียงเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของฝานฉางอวี้อย่างเงียบๆ
ใบหน้าของนางงดงามมาก และภายใต้แสงเทียน ดูเหมือนว่าร่างกายของนางจะถูกปกคลุมไปด้วยแสงอันนุ่มนวลเป็นชั้นๆ เพียงมองดู นาง ก็รู้สึกว่าความวิตกกังวลทั้งหมดในหัวใจของเขาสงบลง
หลังจากเช็ดหน้าแล้ว ฝานฉางอวี้ก็บิดผ้าเช็ดหน้าอีกครั้งแล้วเช็ดร่างกายส่วนบนของเขา และหยุดตรงที่มันถูกพันด้วยผ้าพันแผลอีกครั้ง นางยกมือขึ้นและแตะแผลเบาๆ ทั่วหน้าอกผ่านผ้าพันแผล “มันคงจะเจ็บปวดมากใช่ไหม?”
เซี่ยเจิงยังคงตอบเพียงว่า “มันไม่เจ็บ”
ฝานฉางอวี้หยุดพูด เมื่อนางเงยหน้าขึ้นหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ดวงตาของนางก็แดงเล็กน้อย
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อช่วยนางทัดผมนางไว้หลังใบหู เขามองดูนางสักพักหนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ก้มศีรษะลงและจูบเปลือกตาของนาง
มันเบามากจนฝานฉางอวี้รู้สึกราวกับว่านางถูกขนนกปัดผ่านไป
นางกระพริบตาอย่างไม่แน่ใจและมองไปที่เซี่ยเจิงอย่างว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่านางไม่คุ้นเคยกับความใกล้ชิดที่กะทันหันนี้ แต่นางก็ไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน
เมื่อนางอยู่ในอาการงุนงง ดวงตาของนางก็แจ่มใสและไร้เดียงสา และมีความใสซื่อเล็กน้อยที่ง่ายต่อการกลั่นแกล้ง
เสียงของเซี่ยเจิงทุ้มลงไปเล็กน้อยในกระโจมทหารอันเงียบสงบ “เจ้ามองข้าทำไม?”
ฝานฉางอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นพูดอย่างตกตะลึง “เจ้าจูบข้าเหรอ?”
ม่านปิดไม่แน่น ลมภูเขาพัดเข้ามาจากด้านนอก แสงเทียนวูบวาบ และเงาของคนสองก็ยุ่งเหยิงเช่นกัน
เซี่ยเจิงมองไปที่นางแล้วพูดว่า “อืม” เล็กน้อย แต่ดวงตาของเขากลับล้ำลึกจนน่าตกใจ
ความเงียบอันยาวนานตามมาอีกครั้ง
จนกระทั่งฝานฉางอวี้ยืดตัวตรงขึ้น โน้มริมฝีปากแตะหน้าผากเขาอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “เสมอกันแล้ว”
จากนั้นหยิบอ่างน้ำแล้วออกจากกระโจมไป
เซี่ยเจิงมองไปที่แผ่นหลังของนางและไม่สามารถกลับมามีสติได้อีกเป็นเวลานาน
เห็นได้ชัดว่านางจูบเขา และเขารู้สึกถึงความนุ่มนวลที่ยังคงอยู่บนหน้าผากของเขา แต่เขาไม่สามารถหยุดความสุขในใจได้ในขณะนี้ และมุมปากของเขาก็โค้งงอเล็กน้อย
ฝานฉางอวี้นอนไม่หลับทั้งคืนหลังจากกลับมา เนื่องจากนางและเหยียนเจิ้งรู้จักกันมานาน นางจึงปฏิบัติต่อเหยียนเจิ้งเหมือนเป็นเพื่อนในครอบครัวเสมอ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงโกรธมากเมื่อเขาหยาบคายต่อนางในครั้งสุดท้ายก่อนแยกจากกัน
ไม่ใช่แค่เพราะความหยาบคายของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะว่านางเชื่อใจเขามาโดยตลอดและเขาก็ทรยศต่อความไว้วางใจนั้น
แต่หลังจากผ่านอะไรมามากมาย ความโกรธในเวลานั้นก็หายไปนานแล้ว นางแค่หวังว่าทุกคนที่นางรักจะสบายดี
เมื่อไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วบนภูเขา นางจึงอยากตามหาเขาโดยไม่รู้ตัว
ส่วนจะทำอย่างไรหลังจากที่นางพบเขาแล้ว สิ่งที่นางต้องการคือการมีชีวิตอยู่เหมือนเมื่อก่อน ไม่ใช่ว่านางไม่สามารถมีเขาอยู่ในบ้านได้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้จู่ๆ ก็ทำให้นางสับสนเล็กน้อย เขาจูบนางอีกครั้ง แต่นางไม่โกรธ นางกลับจูบหน้าผากเขา!
ฝานฉางอวี้พลิกตัวบนเตียงอย่างกระสับกระส่าย และพบว่าผ้าห่มของฉางหนิงถูกเตะออกไปแล้ว นางรีบหันหลังกลับและห่มผ้าให้ฉางหนิงอีกครั้ง จนกระทั่งยามสี่นางก็หลับไปในที่สุด
หลังรุ่งสาง ฝานฉางอวี้ก็ตื่นขึ้นมาด้วยดวงตาดำคล้ำ หลังจากล้างหน้าให้ฉางหนิงแล้ว นางก็ไปที่ครัวสนาม เพื่อช่วยทหารที่ได้รับบาดเจ็บเตรียมอาหาร นางได้ยินจากหัวหน้าครัวสนามบอกว่าพวกเขาล่าสัตว์ใดๆ ไม่ได้เลย ในช่วงสองวันที่ผ่านมา และไม่สามารถทำอาหารบำรุงให้ทหารที่ได้รับบาดเจ็บได้
ฝานฉางอวี้จำสิ่งที่แพทย์ทหารพูดเกี่ยวกับร่างกายของเซี่ยเจิงได้ เขาจะทานแต่ผักไม่ได้ เขาต้องทานเนื้อสัตว์
นางวางแผนที่จะเข้าไปในป่าลึกพร้อมกับทหารที่ล่าสัตว์หลังอาหารเช้าเพื่อดูว่านางจะล่าอะไรดีๆ ได้หรือไม่
นางส่งยาและอาหารเช้าให้กับเซี่ยเจิง เนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้นางกลัวว่าการพบกันตอนเช้าจะน่าอายและทำตัวไม่ถูก นางจึงให้ทหารคนอื่นๆ นำอาหารไปส่ง
กงซุนหยินไปหาเซี่ยเจิงในตอนเช้าเพื่อรายงานเรื่องทางการ และพบว่าอารมณ์ของเขาไม่ปกติ เขาจึงได้สอบถามและพบว่าฝานฉางอวี้ไม่ได้มาหาเซี่ยเจิงเลยตลอดเช้า เขารู้สึกแปลกใจมาก ดังนั้นเขาจึงเดินไปรอบๆ เพื่อตามหาฝานฉางอวี้
ฝานฉางอวี้ได้เตรียมสิ่งของของนางแล้วและกำลังจะขึ้นไปบนภูเขา นางกำลังวางแผนที่จะส่งฉางหนิงไปหาเซี่ยเจิงก่อนและขอให้เขาช่วยดูแลนาง ทันทีที่กงซุนหยินเข้ามา นางก็ขอให้กงซุนหยินพาฉางหนิงที่นั่น
กงซุนหยินรู้สึกประหลาดใจเมื่อรู้ว่าฝานฉางอวี้กำลังไปที่ภูเขาเพื่อล่าสัตว์ เขากลัวว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับนาง จึงแอบส่งทหารองครักษ์อีกสองนายตามนางไป
เมื่อเขาพาฉางหนิงไปหาเซี่ยเจิง เขาค้นพบว่าปมบิดเบี้ยวสองอันบนศีรษะของนางน่าเกลียดมากจนสะดุดตาจริงๆ
เขาอดไม่ได้ที่จะถาม “เด็กน้อย เมื่อเช้านี้พี่สาวของเจ้าไม่ได้หวีผมให้เจ้าเหรอ?”
ฉางหนิงแตะผมของนางแล้วพูดว่า “นางหวีแล้ว แล้วยังมวยผมให้ข้าด้วย!”
กงซุนหยิน “……”
หวีผมอย่างไรให้ดูน่าเกลียดกว่ายังไม่หวี?
เขาพยายามอดทน แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงคลายปมบนศีรษะของฉางหนิงออกแล้วมวยมันใหม่อีกครั้ง
เมื่อเผชิญกับความสับสนของทหารคนอื่นๆ ที่อยู่รวมกัน ทหารที่อยู่กับเซี่ยเจิงเป็นเวลานานก็อธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ท่านกงซุน ชอบให้ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เหมือนผมของเด็กที่ถูกมัดไม่เท่ากัน ซึ่งทำให้ท่านกงซุนรู้สึกไม่สบายใจทั้งวัน”