บทที่ 180 (ตอนจบ) ตอนพิเศษ มัดเจ้ากลับไปแต่งงาน
มือของเซี่ยเจิงที่ห้อยอยู่บนที่วางแขนของเก้าอี้นวมกำหมัดโดยไม่รู้ตัวและพูดว่า “ท่านพ่อภักดีต่อฝ่าบาท!”
ทันใดนั้นเว่ยเหยียนก็เริ่มพูดอีกครั้ง “ตำหนักตงกงยังไม่แต่งตั้งชายารัชทายาท เจ้ารู้ไหมว่าเพราะอะไร”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีข่าวลือว่าองค์รัชทายาทรักอนุของตนมาก และแม้แต่บุตรชายคนโตก็เกิดจากอนุผู้นั้น”
เว่ยเหยียนจิบชาแล้วถามเซี่ยเจิง “เจ้าเชื่อไหม?”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น “องค์รัชทายาททรงพระปรีชา พระองค์ไม่ใช่คนมากตัณหา ความล่าช้าในการแต่งตั้งชายาองค์รัชทายาทในตำหนักตงกงเกี่ยวข้องกับฝ่าบาทหรือ?”
ดวงตาของเว่ยหยานมีความซับซ้อนเป็นพิเศษ “เมื่อนั่งอยู่ในตำแหน่งสูงนั้นมานานแล้ว และอาจจะจำไม่ได้ว่าเมื่อก่อนตนเองเป็นอย่างไรแล้ว”
เซี่ยเจิงยังคงเงียบ รอให้เว่ยเหยียนพูดต่อ
เว่ยเหยียนลุกขึ้นจากเก้าอี้ไท่ซือ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองดูดอกเบญจมาศป่าในลานบ้านพลางเอามือไพล่หลัง และพูดด้วยสายตาที่ลึกล้ำและมองการณ์ไกล “เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ฝ่าบาทก็เหมือนกับองค์รัชทายาทในปัจจุบัน มีคุณธรรม ซื่อสัตย์ และเปี่ยมด้วยความเมตตา แต่ในเวลานั้นอ๋องเต้ผู้ล่วงลับทรงหวาดกลัวตระกูลชีและตำหนักตงกง และทรงโปรดปรานสองแม่ลูกของตระกูลเจี่ยเพื่อข่มตำหนักตงกง ต่อมามีการเปลี่ยนแปลงในตำหนักไท่เฉียน และความพยายามของตระกูลชี เซี่ย และเว่ยเองที่ผลักดันฝ่าบาทขึ้นนั่งบนบัลลังก์มังกร”
“ฝ่าพระบาททรงระลึกถึงคุณงามความดีของทั้งสามตระกูลคือ ชี เซี่ย และเว่ยแต่เมื่อพิจารณาจากท่าทางของพระองค์ที่มีต่อตำหนักตงกงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พระองค์ยังทรงระวังเพราะเกรงจะซ้ำรอยอดีต ตระกูลของฮองเฮาทรงเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น และพระนางทรงต้องการหาชายารัชทายาทที่มีอำนาจทางการทหารให้แก่องค์รัชทายาท ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พระนางต้องเผชิญกับอุปสรรคซ้ำแล้วซ้ำอีกและถึงกับสูญเสียความโปรดปรานด้วยซ้ำ แม้ฮองเฮาอาจไม่เข้าใจความคิดของฝ่าบาท แต่องค์รัชทายาททรงเข้าใจอย่างชัดเจน ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาพระองค์ทรงมีอนุเพียงคนเดียวและไม่ได้กล่าวถึงเรื่องการแต่งตั้งชายารัชทายาทเลย”
เว่ยเหยียนหันไปมองเซี่ยเจิง “ขนาดโอรสของตนเอง พระองค์ยังทรงเกรงกลัว แล้วจะสามารถเชื่อใจโหวต่างแซ่ที่มีกองทหารนับแสนประจำการอยู่ทางซีเป่ยได้อย่างไร? ตระกูลเซี่ยของเจ้าแซงหน้าตระกูลชีไปแล้ว หากด้ามดาบยังอยู่ในมือ พระองค์สามารถตามใจมันได้ แต่ถ้าพระองค์คิดว่าดาบเล่มนั้นไม่เชื่อฟัง เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตระกูลเซี่ย?”
เซี่ยเจิงนั่งบนเก้าอี้นวมโดยไม่พูดอะไรสักคำ และดูไม่แยแส
เว่ยเหยียนกล่าวว่า “เราระงับการโต้ตอบกับเป่ยเจวี๋ยไว้ก่อน จนกว่าฝ่าบาทจะเอ่ยด้วยตนเอง แม้ว่าเจ้าจะหยิบยกมันขึ้นมาตอนนี้ พระองค์ก็สามารถใช้การป้องกันน้ำอุทกภัยทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีมาเป็นข้ออ้างได้”
เซี่ยเจิงยืนขึ้นและประสานมือของเขาไปทางเว่ยเหยียนอย่างเคร่งขรึม “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของท่านลุง ข้าเข้าใจแล้ว”
เว่ยเหยียนไพล่มือไว้ข้างหลังและมองดูแผ่นหลังของหลานชายขณะที่เขาออกจากห้องหนังสือ มุมตาของเขาที่ฝังไว้มานานยี่สิบปีดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
ในเวลานี้เมื่อชาติที่แล้ว เด็กคนนั้นได้หันมาต่อต้านเขาแล้ว
เมื่อเขาลดสายตาลงเพื่ออ่านข้อมูลเกี่ยวกับอุทกภัยทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีที่มุมโต๊ะ ดวงตาของเขาก็ครุ่นคิดมากขึ้น
สิ่งที่คาดเดาไม่ได้มากที่สุดในโลกนี้คือใจมนุษย์
ใครจะคาดคิดว่าองค์รัชทายาทเฉิงเต๋อผู้มีชื่อเสียงในอดีตจะเริ่มระแวงโอรสและแม่ทัพหลังจากนั่งบัลลังก์มังกรมายี่สิบปี?
เพียงเพราะพระองค์เป็นคนไม่เด็ดขาดมาเกือบทั้งชีวิต และมีจิตใจที่อ่อนโยน รวมทั้งยังยึดมั่นในชื่อเสียงของตนเองเป็นอย่างมาก ตอนนี้พระองค์ทรงหวาดระแวงและไม่สามารถหาวิธีการที่เหมาะสมได้
แต่ผู้ที่อยู่ในตำหนักตงกงนั้น……
เว่ยเหยียนนึกถึงวิธีการของพระนัดดาที่เข้าร่วมกองกำลังตระกูลหลี่ในชีวิตก่อนของเขา และเคาะกระดูกนิ้วของเขาไปที่ขอบหน้าต่าง
……
เซี่ยเจิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าเมื่อเขามาถึงเมืองหลวงในครั้งนี้ เขายังไม่ทันได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ ก็ได้พบกับรัชทายาทก่อนแล้ว
คืนนั้นเว่ยซูไป่มามาที่จวนของเขาหลังจากทำงานหามรุ่งหามค่ำมาทั้งวัน
เมื่อมองไปที่ชายที่แกล้งทำเป็นผู้ติดตามเว่ยซูไป๋ หลังจากที่เว่ยซูไป๋ปิดประตูและหน้าต่างแล้ว เซี่ยเจิงก็ยกมือขึ้นและทักทายเขา “กระหม่อมคารวะองค์รัชทายาท”
ฉีหมินสวมชุดผ้าธรรมดา แต่ก็ยังไม่สามารถซ่อนรูปลักษณ์ที่สง่างามของเขาได้ เขาประคองเซี่ยเจิงและพูดว่า “โหวน้อยรีบลุกขึ้นเถิด ได้ยินมาว่าโหวน้อยมีความองอาจกล้าหาญมาก วันนี้มีโอกาสได้พบท่าน ก็พบว่าไม่ธรรมดาจริงๆ”
เซี่ยเจิงพูดเพียงว่า “องค์รัชทายาททรงชมเกินไปแล้ว”
ฉีหมินโบกมือให้เซี่ยเจิงนั่ง หลังจากที่เว่ยซูไป๋กลับมาแล้ว เขาก็ยิ้มอย่างสุภาพและพูดว่า “เป็นเพราะเรากระตือรือร้นที่จะพบกับเหล่าวีรบุรุษ จึงขอให้ซูไป๋พาเรามาพบโหวน้อยโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า หวังว่าโหวน้อยจะไม่คิดว่าเราหุนหันพลันแล่นเกินไป”
เซี่ยเจิงหัวเราะ และคิ้วเรียวเล็กของเขาแสดงให้เห็นถึงจิตวิญญาณที่เป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่ม “การมาเยือนขององค์รัชทายาท ทำให้กระหม่อมได้รับความโปรดปรานอย่างไม่คาดฝันจนรู้สึกประหลาดใจจริงๆ”
ทันทีที่มีการแลกเปลี่ยนคำพูดระหว่างกัน ก็ชัดเจนว่าทัศนคติของกันและกันเป็นอย่างไร
ฉีหมินกล่าวว่า “เรารู้ว่าโหวน้อยมาที่เมืองหลวงในครั้งนี้เพื่อขอเสบียงทางทหารเพื่อโจมตีเป่ยเจวี๋ย เสด็จพ่อทรงมีพระทัยเมตตาและไม่ต้องการที่จะทำสงครามอีก และทรงต้องการเจรจากับชาวเป่ยเจวี๋ย อย่างไรก็ตามเรารู้สึกว่าถ้าเราเจรจาสงบศึกจะเป็นการปล่อยเสือกลับขึ้นภูเขาอย่างไม่ต้องสงสัย ต้าอินพักศึกมาหลายปีแล้วและกวนซานโหวก็ไม่ได้ทำสงครามครั้งใหญ่ในช่วงห้าปีที่ผ่านมาเมื่อ ด้วยความแข็งแกร่งของแว่นแคว้นในปัจจุบันของต้าอิน การรบกับชาวเป่ยเจวี๋ยก็ไม่ใช่ความคิดที่ดี”
เซี่ยเจิงปรับสีหน้าของเขาให้จริงจังขึ้นและถามว่า “องค์รัชทายาทรงคิดเห็นอย่างไร?”
ฉีหมินกล่าวว่า “เราไม่มีความคิดเห็นที่สูงส่ง ชื่อเสียงของกวนซานโหวเป็นที่รู้จักไปทั่วแคว้น และโหวน้อยก็มีชื่อเสียงแม้ตั้งแต่อายุยังน้อย และเป็นที่รู้จักในราชสำนักและสาธารณชน กวนซานโหวกำลังปกป้องดินแดนของต้าอินอยู่ทางซีเป่ย ถ้าหากโหวน้อยเข้ารับตำแหน่งในเมืองหลวงและสอนชายหนุ่มเหล่านั้นในเมืองหลวงที่ไม่รู้จักโลกกว้าง ทั้งบิดาและบุตรชายต่างก็จะทำงานให้กับต้าอิน เสด็จพ่อก็คงจะทรงพระเกษมสำราญยิ่ง”
เซี่ยเจิงได้ยินความหมายโดยนัยของคำพูดของฉีหมิน และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็จางหายไปเล็กน้อยและกล่าวว่า “ขอบพระทัยสำหรับคำแนะนำขององค์รัชทายาท ผู้แซ่เซี่ยจะพิจารณาข้อเสนอของพระองค์”
เมื่อพูดเช่นนี้ ฉีหมินก็ยืนขึ้นเพื่อกล่าวคำอำลา เมื่อเขาสวมเสื้อคลุมและกำลังจะเดินไปที่ประตู เขาหันกลับมามองเซี่ยเจิงและพูดว่า “เราเสี่ยงมาพบโหวน้อยในวันนี้เพราะเราอยากผูกมิตรกับวีรบุรุษจริงๆ สถานการณ์ของเราก็ไม่ได้ดีไปกว่าโหวน้อยมากนัก”
หลังจากที่เว่ยซูไป๋ส่งฉีหมินออกไป เซี่ยเจิงก็เอนตัวลงบนเก้าอี้แล้ววางมือข้างหนึ่งไว้ข้างหน้าดวงตาของเขาแล้วเม้มมุมปากของเขาแน่น
ความหมายของคำพูดขององค์รัชทายาทคือชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยในหมู่ราชสำนัก สาธารณชน และกองทัพนั้นยิ่งใหญ่เกินไป หากมีตัวประกันเช่นเขาอยู่ใกล้ๆ ในเมืองหลวง บางทีฮ่องเต้อาจจะสามารถมั่นใจในตัวเซี่ยหลินซานได้
เมื่อเว่ยซูไป๋กลับมา เขายังคงรักษาท่าทางนั้นไว้โดยไม่ขยับ
เว่ยซูไป๋นั่งลงข้างหน้าต่าง หยิบหนังสือขึ้นมาวางบนเข่าแล้วถามว่า “เจ้าตำหนิข้าหรือเปล่า”
เซี่ยเจิงวางแขนลงแล้วตอบอย่างไม่เต็มใจ “เปล่า”
เว่ยซูไป๋กล่าวว่า “องค์รัชทายาททรงมีพระปรีชาสามารถ ได้แนะนำเจ้าให้รู้จักกับพระองค์ ข้าก็ไม่กลัวว่าเจ้าจะตำหนิข้า”
เซี่ยเจิงคิดถึงสิ่งที่เว่ยเหยียนพูดกับเขาในระหว่างวัน เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วถามญาติผู้พี่ของเขา “มีแม่ทัพกี่คนที่องค์รัชทยาททรงไปพบ?”
เว่ยซูไป๋มองออกไปจากหน้ากระดาษและในที่สุดก็พูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้าฉลาดทีเดียว นอกเหนือจากเจ้าแล้ว ผู้เดียวในเมืองหลวงที่องค์รัชทายาททรงมีความคิดริเริ่มในการผูกมิตรด้วยคือตระกูลเสิ่น”
เซี่ยเจิงมองไปที่เขาและถามเขาว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร
เว่ยซูไป๋กล่าวอย่างช่วยไม่ได้ “เสิ่นกั๋วกงเป็นขุนนางสุจริต แต่ท้ายที่สุดแล้ว แม้ตระกูลของเขาจะเป็นทหารมากประสบการณ์มาสามราชวงศ์แล้ว แต่เมื่อมองในระยะยาว แม้ว่าเสิ่นเชิ่นจะมีชื่อเสียงพอๆ กับเจ้าในช่วงปีแรกๆ แต่ต่อมาเขาเป็นที่รู้จักในฐานะคุณชายเจ้าสำราญเท่านั้น เหตุผลก็คือเขาถูกสตรีทอดทิ้งในหอนางโลม และเขาก็ไม่สามารถเริ่มต้นได้ตั้งแต่ตอนนั้น”
การแสดงออกของเซี่ยเจิงเริ่มกลายเป็นเรื่องยากเล็กน้อยที่จะอธิบาย “เสิ่นเชิ่น……ไม่น่าใช่คนเช่นนั้น”
เว่ยซูไป๋เหลือบมองเซี่ยเจิง “ในฐานะขุนนางขององค์รัชทายาทและในฐานะญาติผู้พี่ของเจ้า แผนแสร้งทำเป็นว่าได้รับความเจ็บปวดจากความรักและกลายเป็นคนเหลวไหว เพื่อให้ฝ่าบาททรงมั่นพระทัยนั้นข้าคิดว่ามันไม่เหมาะสมแล้ว แผนนี้ถูกตระกูลเสิ่นใช้ไปแล้ว หากเจ้าใช้มันอีกครั้ง มันจะกระทบต่อเจ้า นอกจากนี้หากเจ้ามีสตรีที่พึงใจและนางเข้าใจเจ้าผิด ข้าเกรงว่ามันจะสร้างปัญาหาให้เจ้า……”
เซี่ยเจิงขัดจังหวะเว่ยซูไป๋ “ข้าอยู่ในค่ายทหารมาห้าปีแล้ว จะหาสตรีที่ชอบมาจากไหน”
เว่ยซูไป๋ยิ้มและพูดว่า “ข้าได้ยินท่านอามักจะพูดถึงเจ้าและบุตรสาวของแม่ทัพเมิ่ง และคิดว่าพวกเจ้าเป็นคู่รักวัยเด็กกันเสียอีก”
เซี่ยเจิงนึกถึงหญิงสาวที่เขาเห็นในวันนี้ซึ่งเรียกเขาว่า “พี่ชาย” และหัวใจของเขาก็รู้สึกถูกปิดกั้นโดยไม่มีเหตุผล ตอนนี้หลังจากฟังคำพูดของเว่ยซูไป๋ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าถูกปิดกั้นมากขึ้น และคิ้วอันละเอียดอ่อนของเขาก็เผยความไม่อดทนเล็กน้อย “ท่านหมายถึงอะไร เด็กคนนั้นแค่เดินได้ก็เริ่มมีแต่เรื่องแล้ว เพราะท่านแม่ของข้าชอบนาง ดังนั้นปฏิบัติต่อนางด้วยความเอ็นดู”
เว่ยซูไป๋มองไปที่เซี่ยเจิงและยิ้มด้วยความหมายที่ไม่รู้จัก “ข้าคิดว่าความจริงใจของแม่นางเมิ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยาก”
เซี่ยเจิงนึกภาพการปรากฏตัวของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ในความทรงจำของเขาได้ และด้วยเหตุผลบางอย่าง รูปลักษณ์ปัจจุบันของนางก็ปรากฏต่อหน้าต่อตาเขา เขายิ่งไม่พอใจและพูดเพียงว่า “ข้าถือว่านางเป็นน้องสาวของข้า”
เว่ยซูไป๋กล่าวว่า “อืม” แล้วพูดว่า “นั่นก็เป็นความปรารถนาของพวกมารดา ท่านแม่ของข้ามักคุยกับท่านอาบ่อยๆ นางอยากให้แม่นางเมิ่งได้แต่งกับครองครัวดีๆ ท่านอาของข้าเองก็บอกว่านางทนไม่ได้ที่จะให้แม่นางเมิ่งแต่งไปที่อื่น แต่ก็ต้องรอดูจะเจ้าจะกลับมาภายในไม่กี่ปีนี้หรือไม่และรู้ใจตัวเองหรือยัง ไม่เช่นนั้นก็คงจะต้องปล่อยให้ลูกสะใภ้ที่โตมากลายเป็นสะใภ้ครอบครัวของคนอื่น”
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและพูดว่า “ข้าบอกท่านแม่เมื่อนานมาแล้วว่าข้าถือว่านางเป็นน้องสาวของข้าเท่านั้น”
ทันทีที่เขาพูดคำเหล่านี้ หัวใจของเขาก็สับสนมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเลิกคิ้วอย่างไม่อดทนและพูดว่า “วันนี้ญาติผู้พี่เป็นอะไร ถึงมาคุยกับข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้”
เว่ยซูไป๋ยิ้มและพูดว่า “เจ้าเกือบจะสิบเก้าแล้ว อีกหนึ่งปีก็จะเข้าพิธีสวมกวาน[1] ถึงเวลาคิดเรื่องการแต่งงานได้แล้ว”
เซี่ยเจิงเช็ดเปลือกตาของเขา “ญาติผู้พี่ยังไม่รีบ เหตุใดข้าต้องรีบร้อนด้วย”
เมื่อเห็นว่าเขาหันบทสนทนากลับมาที่ตัวเอง เว่ยซูไป๋ก็รู้วิธีที่จะปล่อยมันไป “เอาล่ะ ข้าจะไม่พูดเรื่องนี้กับเจ้าอีกต่อไป คืนนี้ดึกแล้ว ดังนั้นข้ากลับไปพักผ่อนก่อนล่ะ”
เว่ยซูไป๋จากไปพร้อมกับแขนเสื้อกระพือ แต่เซี่ยเจิงนอนไม่หลับ
เขาออกจากห้อง ยกขาข้างหนึ่งปีนบนรั้วต้นไม้น้ำในจวนเว่ย และนั่งสักพักมองดูพระจันทร์เต็มดวงในน้ำ และทันใดนั้นเขาก็จำฉากที่เขาพบกับฉางอวี้ที่ศาลาริมน้ำของจวนจิ้นเหวินกงในวันนี้ขึ้นมา
หญิงสาวมีรูปร่างสูงเพรียว มือและเท้าเรียวยาว นางสวมชุดสีแดงทับทิม และเมื่อนางนอนหงาย กระโปรงครึ่งหนึ่งก็ลากยาวไปกับพื้น มีใบบัวสีเขียวปกคลุมใบหน้า เหลือเพียงผมสีดำขดตัวอยู่บนม้านั่ง ราวกับปลาน้อยสีแดงนอนอยู่ฝั่ง
เงาพระจันทร์ในน้ำดูเหมือนจะเป็นใบหน้าของหญิงสาว นางมีคิ้วและดวงตาที่สดใส มองเขาด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาเล็กน้อย
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและขว้างก้อนหินลงน้ำ ระลอกน้ำกระจายออกไป และใบหน้าที่สดใสและมีเสน่ห์ในน้ำก็หายไป
……
ฉางอวี้พบกับเซี่ยเจิงอีกครั้งในชั้นเรียนยิงธนูที่กัวจื่อเจี้ยน
นางเปลี่ยนชุดเป็นชุดขี่ม้า บรรดาหญิงสาวต่างก็พูดถึงอาจารย์สอนการต่อสู้คนใหม่
แต่ฉางอวี้ไม่เคยสนใจเรื่องนี้ ดังนั้นนางก็เลยไม่สนใจเช่นกัน เมื่อนางเข้าแถวในสนามและเห็นคน นางก็ตกตะลึงเล็กน้อย
อดีตอาจารย์ของพวกเขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “อาจารย์เซี่ยเป็นแม่ทัพที่สังหารคนป่าเถื่อนในดินแดนทางเหนือนอกด่านและมีความชอบทางการทหารอย่างยอดเยี่ยม ทักษะการยิงธนูของเขายังเป็นที่รู้จักกันในนามความสามารถในการยิงใบหลิวได้ภายในระยะร้อยก้าว นับจากนี้ไปอาจารย์เซี่ยจะสอนการยิงธนูให้พวกเจ้า อย่าเกียจคร้าน!”
บรรดาศิษย์ตอบพร้อมกัน แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นศิษย์หญิงที่ตอบเสียงดังกว่า
เซี่ยเจิงไม่มีสีหน้าใดๆ ตลอดกระบวนการทั้งหมด หลังจากที่อาจารย์อู่พูดจบ เขาก็พูดประโยคแรกด้วยสีหน้าเย็นชา “วิ่งรอบๆ สนามสำนักศึกษาสิบรอบ”
ในเวลานี้ ทุกคนตกตะลึง และพวกเขาทั้งหมดก็พูดว่า “อ๋า” โดยคิดว่าอาจารย์คนใหม่ไม่เข้าใจสถานการณ์และทำผิดพลาด
แต่เซี่ยเจิงไม่มีความตั้งใจที่จะเปลี่ยนคำสั่งของเขา ดังนั้นเด็กชายและเด็กหญิงกลุ่มหนึ่งจึงไม่มีทางเลือกนอกจากยอมรับชะตากรรมของพวกเขาและเริ่มวิ่งวนรอบสนาม
น่าเสียดายที่วันนี้ฉีซูขอลา เมื่อบรรดาเชื้อพระวงศ์เห็นบุตรหลานขุนนางวิ่งเป็นวงกลม พวกเขาก็ไม่วิ่งไม่ได้ เหล่าบุตรขุนนางไม่ได้พูดอะไรเลยเมื่อเห็นเชื้อพระวงศ์ที่เอาอกเอาใจ
ในรอบที่สี่ เชื้อพระวงศ์ผู้อ่อนแอคนหนึ่งหน้าซีดและบอกว่าเขาวิ่งไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว และถูกขันทีน้อยรออยู่นอกบริเวณสำนักศึกษาพาออกไป
เมื่อเห็นว่าเชื่อพระวงศ์บางคนกำลังล่าถอย ทุกคนก็ค่อยๆ พูดทีละคนว่าวิ่งไม่ไหวแล้ว
หลังจากเรียนวิชายิงธนูครั้งแรกกับอาจารย์อู่ จำนวนคนที่สามารถฝึกยิงธนูในท้ายที่สุดก็น้อยกว่าหนึ่งในสิบของระดับเดิม
เมื่อเซี่ยเจิงกำลังสอนสิ่งสำคัญของการยิงธนู ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจว่ามีคนเหลืออยู่กี่คน หลังจากที่เขาสอนเสร็จแล้ว เขาก็ปล่อยให้พวกเขาฝึกซ้อมตามลำพัง จากนั้นจึงตรวจสอบเป้าหมายการยิงของแต่ละคน
เมื่อฉางอวี้ฝึกซ้อมเป้าธนู นางยังได้ยินเชื้อพระวงศ์ทั้งสองคนบ่นว่า “ทำไมราชาแห่งนรกที่มีชีวิตเช่นนี้ถึงไม่ฆ่าคนป่าเถื่อนในสนามรบ แต่จะมาเป็นอาจารย์ให้พวกเรา ช่างไม่คู่ควรกับพรสวรรค์ของเขาเลย!”
ฉางอวี้เองก็ยังรู้สึกว่าการที่เซี่ยเจิงมาที่กัวจื่อเจี้ยนเพื่อเป็นอาจารย์นั้น ช่างไม่สมกับความสามารถของเขา
เขาเป็นคนเกียจคร้านรักอิสระ เขาควรอยู่ในโลกอันกว้างใหญ่นอกธรรมเนียม ทำไมเขาถึงยอมรับงานเช่นนี้?
เนื่องจากความว้าวุ่นใจนี้ เมื่อถึงคราวที่นางต้องยิง นางจึงยิงพลาดเป้า
ใบหน้าของเซี่ยเจิงมืดมนราวกับว่าเขาอยากกินใครสักคน
เขาสั่งให้ศิษย์คนอื่นๆ ฝึกธนูต่อไป ในขณะที่เขาจ้องมองที่ฉางอวี้
เชื้อพระวงศ์และบุตรหลานขุนนางหลายคนที่ยังไม่ได้ยิงเป้า ก็มองมาที่ฉางอวี้ด้วยน้ำตาแห่งความขอบคุณ
ฉางอวี้ยืนอยู่บนสนาม นางเล็งไปที่เป้าหมาย แต่กลับรู้สึกหนาวที่แผ่นหลัง
หลังจากยิงธนูไปสามลูก ซึ่งทั้งหมดยิงเข้าเป้า นางก็หันกลับมามองเซี่ยเจิง และรอให้เขาพูด
เมื่อเซี่ยเจิงเปิดปากของเขา มันเหมือนกับลูกเห็บที่ตกลงมา “ตาของเจ้าไม่ได้บอด และมือของเจ้าก็ไม่ได้หัก ธนูก่อนหน้านั่นทำไมเป็นเช่นนั้น?”
ฉางอวี้พูดอย่างตรงไปตรงมา “ข้าฟุ้งซ่าน”
การแสดงออกของเซี่ยเจิงยิ่งเย็นลง “ยิงธนูยังคิดฟุ้งซ่านได้ เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”
สตรีสูงศักดิ์ที่อยู่ด้านข้างไม่แยแสกับเซี่ยเจิงเลย และมองไปที่ฉางอวี้ด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างมากที่ถูกเขาดุ “อาจารย์เซี่ยโหดร้ายเกินไปแล้ว ฉางอวี้เป็นสตรี เขาโหดร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร?”
“ท่านแม่ของข้าพูดถูก คนเราไม่สามารถแต่งงานกับบุรุษได้โดยแค่ดูจากรูปร่างหน้าตาของเขาจริงๆ อาจารย์เซี่ยผู้นี้หล่อเหลามาก แต่อารมณ์เขานั้นไม่น่าคบหาและเป็นผู้บัญชาการทหาร ใครจะรู้ถ้าเขาโกรธ เขาอาจจะตีคนก็ได้!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา บรรดาสตรีสูงศักดิ์ที่ซ่อนตัวและมองดูเซี่ยเจิงและฉางอวี้จากระยะไกลก็หน้าซีดเล็กน้อยและทุกคนก็ถอยหลังไปสองสามก้าว
ที่สนามยิงธนู ฉางอวี้รู้สึกไม่สบายใจกับคำพูดเหน็บแนมของเซี่ยเจิง หลังจากที่เขาถามนางอีกครั้ง นางก็ตอบตามตรง “ข้าคิดถึงเจ้า……”
เสียงระฆังทองสัมฤทธิ์ดังขึ้น และถึงเวลาที่ชั้นเรียนยิงธนูจะสิ้นสุดลง
ฉางอวี้ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกริ่ง และตัดบทสิ่งที่นางยังพูดไม่เสร็จ เซี่ยเจิงโกรธมากจนดูเหมือนเขาจะสับสนกับประโยคครึ่งประโยคของนาง ท่าทางของเขาแปลกมาก และเขาเพียงพูดว่า “อย่าคิดฟุ้งซ่าน!”
ฉางอวี้ตระหนักว่าเขาเข้าใจผิดจึงพูดอย่างรวดเร็ว ”ข้าไม่……
เซี่ยเจิงยกมือขึ้นเพื่อหยุดนาง ราวกับว่าเขาไม่ต้องการฟังสิ่งที่นางพูดอีกต่อไป และพูดว่า “นั่นคือทั้งหมดสำหรับการเรียนในวันนี้”
ฉางอวี้เฝ้าดูเขาเดินจากไปด้วยใบหน้าที่เย็นจัด แต่เมื่อเขากำลังลงบันไดนอกบริเวณสำนักศึกษา เขาเกือบจะพลาดก้าวนั้นและตกลงไปในโคลน
ฉางอวี้แตะศีรษะ “นี่ทำให้เขาโกรธขนาดนี้เหรอ?”
สิ่งที่นางจะพูดคือ “ข้ากำลังคิดถึงว่าทำไมเจ้าถึงมาที่นี่”
เนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นในชั้นเรียนยิงธนู ฉางอวี้จึงซึมเศร้าตลอดทั้งวัน
นางรู้สึกว่าเซี่ยเจิงคงเข้าใจผิดในสิ่งที่นางพูด เขาโกรธมาก นางต้องหาทางอธิบายให้เขาฟังอย่างชัดเจน
เมื่อเพื่อนร่วมชั้นเห็นนางเศร้าหมอง พวกเขาทุกคนคิดว่านางถูกเซี่ยเจิงลงโทษอย่างรุนแรง และพวกเขาทั้งหมดก็บ่นแทนนาง “อาจารย์เซี่ยรุนแรงเกินไปแล้ว เขาไม่สนใจว่าผู้อื่นเป็นเพียงสตรีจริงๆ!”
“ถูกต้อง ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านแม่ของข้าบอกว่าไม่ว่าบุรุษจะหน้าตาดีแค่ไหน ตราบใดที่เขาเข้าร่วมกองทัพ สุดท้ายก็เป็นเพียงคนหยาบคาย!”
“ฉางอวี้ ข้ามีขนมอบให้เจ้ากิน อย่าเศร้าไปเลย”
“ข้าจะให้ผลไม้ยัดไส้ลูกพลัมสีเขียวของข้าด้วย!”
“และแป้งย่างถั่วสนของข้า!”
ท้ายที่สุด ฉางอวี้ที่ดูสับสนก็รับห่อผ้าที่เต็มไปด้วยขนมที่บรรดาเพื่อนร่วมชั้นมอบให้
หลี่ฮวายอันเป็นศิษย์จากสำนักศึกษาอีกชั้น เขาอาจได้ยินเกี่ยวกับฉางอวี้ที่ถูกโหวน้อยลงโทษ วันนี้ฉีซูก็ไม่อยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาจึงริเริ่มที่จะรอฉางอวี้นอกสำนักศึกษา เมื่อเขาเห็นนางเขาก็ยื่นการบ้านให้ด้วยความคุ้นเคย “วันนี้ข้าตอบคำถามที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้เสร็จแล้ว”
ฉางอวี้หยิบสมุดแบบฝึกหัดและหยิบขนมจำนวนหนึ่งที่นางได้รับจากห่อผ้า และมอบให้หลี่ฮวายอันโดยพูดอย่างจริงใจ “ขอบคุณ” ตามหลักการของการตอบแทนซึ่งกันและกัน
หลี่ฮวายอันหมดหนทางเล็กน้อยและรับขนมจำนวนหนึ่ง และในท้ายที่สุดเขาก็ทำได้เพียงพูด “ขอบคุณ แม่นางเมิ่ง”
ฉางอวี้โบกมือแล้วพูดว่า “ไม่ต้องๆ ขอบคุณ”
เมื่อนางหันกลับไป นางเห็นคนที่ยืนอยู่ที่ประตูซุ้มดอกไม้ ใบหน้าของเขาราวกับหยกเย็น คิ้วของเขาราวกับหมึก และดวงตาของเขาราวกับมีดน้ำแข็งที่แทงคนทั้งสองคนอย่างเย็นชา
อย่างไรก็ตาม หลี่ฮวายอันรู้สึกว่าการจ้องมองของชายหนุ่มราวกับว่าเขาต้องการที่จะเห็นมือของเขาที่ถือขนม เย็นชาและมืดมน
ผิวของฉางอวี้ตึงขึ้นทั่ว และนางคิดว่าเซี่ยเจิงเห็นนางกำลังลอกการบ้าน
ฉางอวี้ต้องทนทุกข์ทรมานจากการไม่รู้ว่าจะขจัดความอับอายได้อย่างไรเมื่อเห็นเซี่ยเจิงจ้องมองนางอย่างเย็นชา จากนั้นหันหลังกลับและจากไป
นางกลัวว่าถ้าเซี่ยเจิงพูดออกไป มารดาของนางจะต้องโกรธ หนิงเหนียงก็อยู่ที่บ้าน คงจะเป็นเรื่องน่าอายยิ่งนัก
ดังนั้นนางจึงรีบหยิบการบ้านของหลี่ฮซายอันแล้วส่งคืนให้เขา “ข้าขอโทษ พี่ชายของข้าเห็นมันเข้าแล้ว”
หลังจากคืนสมุดเล่มเล็กแล้ว นางก็หยิบห่อหนังสือขึ้นมาแล้วรีบตามเซี่ยเจิงไป
นางวิ่งออกจากสำนักศึกษาโดยไม่เห็นใครเลย นางมองไปรอบๆ เมื่อได้ยินเสียงเย็นๆ อยู่ข้างๆ นาง “นี่”
ฉางอวี้หันกลับมาและเห็นชายคนนั้นยืนกอดอกอยู่กับสิงโตหินที่อยู่ข้างๆ สำนักศึกษา นางรู้สึกโล่งใจและเดินไปแล้วพูดว่า “ข้าคิดว่าเจ้าไปแล้ว”
เซี่ยเจิงเหลือบมองนางอย่างเย็นชา “ถ้าข้าไปแล้ว จะได้ไม่มีคนขัดขวางพวกเจ้า?”
ฉางอวี้โกรธและมองเขาด้วยพลางขมวดคิ้ว “เจ้ากำลังพูดถึงอะไร? ข้าจะไม่ลอกการบ้านของเขาอีกต่อไป เจ้าพยายามที่จะถากถางข้าด้วยวิธีที่แตกต่างออกไปเช่นนี้หรือ?”
เซี่ยเจิงรู้ด้วยว่าเขาเกือบจะไม่มีเหตุผลเลยด้วยความโกรธที่อธิบายไม่ถูกและรุนแรง ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างไร้ยางอาย
เขาเงียบไปสักพักแล้วถามว่า “นานแค่ไหนแล้ว?”
ความโกรธเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นในใจของฉางอวี้หายไปทันที นางก้มศีรษะลงและวาดวงกลมบนพื้นด้วยเท้าของนาง “ปีที่แล้ว ตอนที่ข้าเรียนซังกง[2]ของ” เก้าคำนวณ “[3] ข้าถูกอาจารย์ดุหลายครั้งเพราะข้าทำผิดพลาดในการคำนวณ ดังนั้นข้าจึงตามองค์หญิงใหญ่ไปลอกการบ้านของเขา……”
ฉีซูมักจะรู้สึกว่านางเป็นองค์หญิงใหญ่ผู้สง่างามคนเดียวของแคว้น จะเสียคะแนนแบบนี้ไม่ได้ ดังนั้นนางจึงพาฉางอวี้ไปด้วย
ฉางอวี้รู้สึกว่าในเมื่อฉีซูลอกมันไปแล้ว และถ้านางบอกว่านางไม่ลอก มันคงเป็นการตบหน้าฉีซู ดังนั้นนางจึงลอกมันด้วย
เซี่ยเจิงจ้องที่นาง “เจ้าเรียนรู้ได้ดีจริงๆ……”
ฉางอวี้ไม่ได้อธิบายให้เขาฟังมากนัก และนอกจากนี้นางยังลอกมันไปแล้ว นางเกาศีรษะของนางแล้วพูดว่า “ข้ารู้ว่าข้าผิด อย่าบอกท่านแม่ของข้านะ”
นางก้มศีรษะลง ดูเป็นคนซื่อสัตย์และเชื่อฟังที่ถูกตำหนิ ส่วนเขามีใบหน้าที่เย็นชาราวกับว่าเขาเป็นคนร้ายซึ่งดึงดูดศิษย์ที่ผ่านไปมาเพื่อมองดูพวกเขาบ่อยครั้ง
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อยและเขาถามนางด้วยใบหน้าเย็นชา “เจ้าไม่เข้าใจซังกงเหรอ?”
ฉางอวี้กระซิบ “ตอนนี้ยังมีฟางเฉิงและโกวกู่ด้วยด้วยด้วย”
เซี่ยเจิง “……”
ในท้ายที่สุด เขาก็ขมวดคิ้วและกำลังจะพานางไปที่ร้านอาหารเหมือนเมื่อก่อน แต่เขาก็หยุดด้วยเหตุผลบางอย่างและถามว่า “ปกติเจ้าลอกการบ้านของเขาที่ไหน”
ฉางอวี้สารภาพอย่างตรงไปตรงมา “ถ้าลอกในสำนักศึกษาจะถูกพบ ข้ากับองค์หญิงใหญ่มักจะไปที่ภัตตาคารรุ่ยอี้ตรงหัวมุมถนนเพื่อจองห้องส่วนตัว”
จองห้องส่วนตัว
ใบหน้าของเซี่ยเจิงเปลี่ยนเป็นเย็นชาอีกครั้ง “แบบนั้นยังสะดวกสำหรับเจ้าที่จะกินขาหมูด้วยใช่ไหม?”
ความโกรธที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา เมื่อนางถูกใครบางคนขโมยไปพุ่งพล่านอยู่ในใจของเขา เซี่ยเจิงไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอารมณ์เสีย
และเมื่อเขาคิดถึงใครบางคนที่จะมาแทนที่เขาในช่วงห้าปีที่เขาจากไป หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ได้ และเขารู้สึกถึงความอาฆาตพยาบาทอย่างมากต่อผู้ที่เข้ามาแทนที่เขา
ราวกับว่าคนคนนั้นเป็นหัวขโมย ที่ขโมยของที่เขารักที่สุด
ตอนนี้เขาและฉางอวี้ห่างเหินกันเพราะหัวขโมยคนนั้น
ฉางอวี้คิดว่าเขาโกรธเพราะนางลอกการบ้านของหลี่ฮวายอันและยังไปร้านอาหารเพื่อกินอาหารอร่อยๆ นางจึงอธิบายอย่างรวดเร็ว “ข้าไม่ได้กิน”
ฉีซูเป็นคนสง่างาม นางสั่งชาเพียงกาเดียวและของว่างเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น
เซี่ยเจิงหยุดแกล้งนางในที่สุด
แต่เขาไม่ได้พานางไปที่ห้องหรูหราของร้านอาหาร เมื่อเขาพาฉางอวี้มา เขาเดินผ่านตลิ่งริมแม่น้ำที่มีต้นหลิวปลูกอยู่ด้านข้าง และมีศาลาที่สร้างด้วยโต๊ะหินและม้านั่งอยู่ข้างใน
จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปพร้อมกับฉางอวี้ จากนั้นกอดอกแล้วพูดว่า “เขียนซะ และถ้าเจ้าพบสิ่งที่เจ้าไม่รู้ ก็ถามมา”
ฉางอวี้หยิบพู่กัน หมึก กระดาษ และหินฝนหมึกออกมาอย่างเชื่อฟัง และเมื่อนางกำลังจะเริ่มเขียน นางก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสับสน
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและถามนางว่า “มีอะไรผิดปกติหรือ?”
ฉางอวี้พูดอย่างระมัดระวัง “จะเป็นอย่างไรถ้าข้าไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร”
เซี่ยเจิงหายใจเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์และถามว่า “เจ้าได้เรียนรู้อะไรจากกัวจื่อเจี้ยนมาบ้างในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้?”
ฉางอวี้กระซิบ “ข้าไม่เข้าใจอะไรเลยเกี่ยวกับซังกง และข้าก็ไม่เข้าใจอย่างอื่นอีกเลย……”
เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองนางแล้วพูดว่า “เจ้าไม่รู้อะไรเลย แล้วเจ้ากล้าลอกการบ้านของคนอื่นได้ยังไง?”
ฉางอวี้รู้สึกผิดและทำอะไรไม่ถูก “ข้าแค่ลอกมันเพราะข้าไม่รู้ว่ามันต้องทำอย่างไร……”
เซี่ยเจิงจ้องมองนางอย่างดุเดือด “ต่อไปอย่าไปคุยกับคนตระกูลหลี่นั่นอีก เขาให้เจ้าลอกมันแม้ว่าเจ้าจะไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร นั่นเป็นความคิดและวิธีที่ไม่ดี บทกวีและบทความที่ข้าเคยคัดลอกให้เจ้าก่อนหน้านี้ เป็นเพราะเจ้าล้วนจดจำได้แล้ว ดังนั้นข้าจึงคัดลอกมันให้เจ้า”
แม้แต่หลี่ฮวายอันยังถูกเขาตำหนิ จริงๆ แล้วฉางอวี้รู้สึกผิดมาก แต่ในตอนนี้นางกำมือแน่นและนางไม่กล้าพูดเสียงดังเลย นางแค่ก้มศีรษะลงและฟังคำแนะนำต่อไป
เซี่ยเจิงเหลือบมองนาง และในที่สุดก็หยุดดุและพูดว่า “เอาหนังสือออกมา แล้ววันนี้ข้าจะสอนเจ้าอีกครั้งโดยเริ่มจากซังกง”
ฉางอวี้หยิบหนังสือออกมา แต่เซี่ยเจิงไม่ได้ดูเลย เขาพูดโดยตรง “ซังคือประเมิน กงคำนวณตามเวลา สิ่งที่เรียกว่าซังกงคือการคำนวณปริมาตรของรูปทรงต่างๆ ใช้สำหรับงานก่อสร้าง ตัวอย่างเช่น มีสงครามอย่างต่อเนื่องในภาคเหนือ กำแพงเมืองจำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซมทุกปี และช่างฝีมือต้องคำนวณโดยใช้วิธีซังกง”
ฉางอวี้ยังคงมึนงงและสับสนในตอนแรก แต่หลังจากได้ยินเซี่ยเจิงพูดถึงเรื่องนี้ การแสดงออกของนางก็เริ่มมีสมาธิทันที
เสียงของเซี่ยเจิงกล่าวต่อ “ชวนตี้” หมายถึง ขุดดิน “เจียน” หมายถึง การสร้างดิน ‘หร่าง’ หมายถึงดิน “ซวี” หมายถึง ซากดิน แสวงหาดินผ่านพื้นดินมีห้าอย่าง แสวงหาความแน่วแน่ มีสามอย่าง สี่อย่างในหนึ่งเดียว……
เขาพูดจนพระอาทิตย์ตกดิน ในที่สุดฉางอวี้ก็เข้าใจบทซังกงและการบ้านที่อาจารย์ทิ้งไว้อย่างถ่องแท้
ฉางอวี้อารมณ์ดีด้วยเหตุนี้ และเมื่อนางเห็นว่าเขาคอแห้งแล้ว ขณะนั้นมีชายชราคนหนึ่งกำลังขายลำไยในเรือที่แล่นผ่านไปตามแม่น้ำ และนางก็ซื้อลำไยจำนวนหนึ่งมาให้เขากินอย่างไม่เห็นแก่ตัว
เซี่ยเจิงหันหน้าหนี “ข้าไม่ชอบของหวาน”
ฉางอวี้พูดอย่างเสียใจ “ถ้าเช่นนั้น ข้าช่วยเจ้ากินมันแทนแล้วกัน”
นางหยิบลำไยที่ตัดแต่งแล้วบีบอย่างแรงด้วยมือทั้งสองข้าง คั้นเนื้อสีขาวโปร่งออกมา และก็ใส่มันเข้าปากซึ่งเต็มไปด้วยความหวาน
เซี่ยเจิงยืนขึ้น นั่งด้วยขาข้างหนึ่งบนราวไม้ของศาลา พิงเสาศาลา ราวกับมองดูแม่น้ำที่คดเคี้ยวภายใต้พระอาทิตย์ตกดิน แต่ดวงตาของเขาเหม่อลอยไปด้านข้างเป็นครั้งคราว และจ้องไปที่เด็กผู้หญิงนั่งยองๆ บนม้านั่งหิน กินน้ำลำไยในมือของนางเป็นเวลานาน
นางอ้าปากกัดเนื้อที่กำลังจะบีบออกมา มุมปากของนางถูเปลือกลำไยและมีฝุ่นเล็กน้อยติดจากเปลือกราวกับว่ามีไฝเล็กๆ อยู่ที่นั่น
ยิ่งเซี่ยเจิงมองดูมันมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่ารำคาญมากขึ้นเท่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันเป็นความสกปรกเล็กน้อยที่ติดอยู่ในหัวใจของเขาเหมือนตะขอที่จั๊กจี้หัวใจของเขา
เมื่อสายตาของเขาผ่านไปอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “มีบางอย่างสกปรกอยู่ที่มุมปากของเจ้า”
“ฮะ?” ฉางอวี้ได้ยินดังนั้นก็ยื่นมือออกไปแล้วหันไปถาม “ว่าไงนะ?”
เซี่ยเจิงเหลือบมองมันแล้วพูดว่า “อยู่ตรงนั้น”
ฉางอวี้เช็ดมันแรงขึ้น ทำให้มุมปากของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง
เซี่ยเจิงขมวดคิ้วและพูดว่า “มานี่สิ”
ฉางอวี้เดินเข้ามาอย่างเชื่อฟัง และเมื่อนิ้วชี้ของเขาปัดที่มุมปากของนาง ทั้งคู่ก็ตกตะลึง
พระอาทิตย์ตกทำให้บริเวณแม่น้ำทั้งหมดเปล่งประกายสีแดง และใบหน้าของนางก็แดงด้วยเช่นกัน แต่มุมปากของนางดูเหมือนจะมีความชื้นเล็กน้อยเมื่อเขาใช้ปลายนิ้วถูมัน เนื่องจากการกินลำไยมากเกินไป
เซี่ยเจิงได้กลิ่นหอมหวานราวกับความหวานของเนื้อลำไย
“ได้แล้ว” เมื่อเขาดึงมือกลับเขาก็วางมันไว้ด้านหลังไม่กล้ามองหญิงสาวตรงหน้าเป็นครั้งแรก
หัวใจของเขาเต้นเร็วราวกับกลองสงคราม เช่นเดียวกับครั้งแรกที่เขาไปสนามรบ
เมื่อตกกลางคืน เซี่ยเจิงฝันร้าย
ในความฝัน เขายังอยู่ในศาลาริมตลิ่งแม่น้ำ ฉางอวี้ถือลำไยจำนวนหนึ่งกินอยู่
นางมีดวงตาเมล็ดซิ่งสีขาวดำที่ชัดเจนแล้วถามเขาว่า “มีอะไรติดอยู่บนริมฝีปากของข้าหรือ?”
เขาจ้องมองที่มุมปากที่สะอาดของนาง พยายามจะปฏิเสธ แต่เขาเริ่มหายใจติดขัดอย่างอธิบายไม่ถูก เขาจับที่หลังคอของนางอย่างควบคุมไม่ได้ และจูบนางอย่างแรง……
เมื่อเขาตื่นจากความฝัน ใบหน้าของเซี่ยเจิงก็น่าเกลียดมาก เขาลุกออกจากผ้าห่มแล้วไปที่ห้องเล็กๆ เพื่ออาบน้ำเย็น
……
ฉางอวี้ไม่ได้พบเซี่ยเจิงอีกเป็นเวลาหลายวัน นางไม่ไปภัตตาคารรุ่ยอี้เพื่อลอกการบ้านของหลี่ฮวายอันอีกต่อไป ฉีซูเห็นอกเห็นใจนางมากหลังจากรู้ว่า “พี่ชาย” ของนางทราบเรื่องนี้
แต่ไม่นานฉีซูเองก็หยุดลอกการบ้านของหลี่ฮซายอันด้วย
ฉางอวี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับสิ่งนี้ ฉีซูไม่เคยกลัวสิ่งใดๆ และมีเพียงแม่เสด็จแม่ของนางเท่านั้นที่สามารถควบคุมนางได้
แต่ฉีซูหน้าแดงและลังเล โดยบอกว่าอาจารย์จะไม่พอใจเมื่อรู้เรื่องนี้
ฉางอวี้รู้ว่าอาจารย์คนโปรดของฉีซูเพิ่งได้รับเลือกให้เป็นทั่นฮวา และตอนนี้คุณชายจากตระกูลกงซุนก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ชั่วคราวก็มาบรรยายในสำนักศึกษา
อาจารย์กงซุนค้นพบว่าฉีซูลอกการบ้านได้อย่างไรฉางอวี้ไม่รู้ แต่ตอนนี้ฉีซูไปหาอาจารย์กงซุน เพื่อให้เขาสอนคำนวณทุกวันหลังเลิกเรียน และฉางอวี้ค่อนข้างอิจฉา
นางไม่รู้ว่าเซี่ยเจิงคิดว่านางโง่เขลาเกินไปหรือเปล่า แต่เซี่ยเจิงหลีกเลี่ยงนาง ราวกับว่าเขากลัวที่จะต้องสอนนางอีก
หลี่ฮวายอันได้รู้ว่าฉางอวี้ต้องการเรียนการคำนวณ ดังนั้นเขาจึงแสดงความตั้งใจที่จะสอนนางอย่างกระตือรือร้น
ฉางอวี้คิดว่าถ้านางเรียนรู้มัน นางจะรู้สึกภูมิใจต่อหน้าเซี่ยเจิง
น่าเสียดายที่ในวันแรกที่หลี่ฮวายอันสอนนาง เซี่ยเจิงก็มารับนางที่สำนักศึกษาอีกครั้ง
หลี่ฮวายอันเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ข้างประตู ดวงตาของเขาเย็นชาจนกลายเป็นน้ำแข็ง เขาหยิบหนังสือคืนฉางอวี้ “แม่นางเมิ่ง พี่ชายของเจ้ามาแล้ว ไว้วันหลังค่อยสอนเจ้า”
ฉางอวี้มองไปที่เซี่ยเจิงที่ดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีมาก เขามีอคติต่อหลี่ฮวายอัน นางกลัวดขาจะพาดพิงต่อผู้บริสุทธิ์ ดังนั้นนางจึงพยักหน้า
หลังจากที่หลี่ฮวายอันจากไป นางก็เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้ลอกการบ้านของเขา ข้าแค่เรียนรู้จากเขา”
“อ้อ? เจ้าเรียนเป็นอย่างไรบ้าง” เซี่ยเจิงเงยหน้าขึ้นมองนางและน้ำเสียงของเขาดูสงบ แต่ความสงบนี้ช่างน่ากลัวอย่างอธิบายไม่ถูก
ฉางอวี้กล่าวว่า “ข้ายังเรียนไม่เก่งเลย”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “กลับไปแล้วข้าจะสอนเจ้า”
ฉางอวี้มองดูเขาด้วยความประหลาดใจ “ข้าคิดว่าเจ้าคิดว่าข้าโง่และไม่อยากที่จะสอนข้าแล้ว”
เซี่ยเจิงมองนางอย่างเยาะเย้ย “เจ้าโง่จริงๆ ดังนั้นต่อไปอย่าจริงจังกับตัวเองมากเกินไป”
ฉางอวี้ “……”
นางโกรธมากและพูดว่า “ข้าให้ของขวัญแก่เจ้า แต่เจ้าปฏิเสธที่จะพบข้า เจ้าไม่เต็มใจที่จะสอนข้าเหรอ? ทำไมเจ้าถึงหลบหน้าข้า”
เซี่ยเจิงหยุดชะงัก และฉางอวี้เกือบจะชนเข้ากับหลังแข็งของเขา
เขาหันกลับมา ฉางอวี้เงยหน้าขึ้นมองเขา และมองเห็นได้เพียงดวงตาที่ไร้ก้นบึ้งของเขาเท่านั้น
เขาพูดว่า “ข้ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เมื่อคิดออกแล้ว ค่อยพบกัน”
ฉางอวี้ถามอย่างสับสน “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “เจ้าไม่อยากรู้ตอนนี้หรอก”
ฉางอวี้รู้สึกงุนงง
อย่างไรก็ตาม ภายใต้ “คำแนะนำที่จริงใจ” ของเซี่ยเจิง นางก็ได้ระดับหนึ่ง ในบทเรียนการคำนวณเมื่อสิ้นปีการศึกษานี้
ฉางอวี้เพียงได้ยินคำพูดเกี่ยวกับราชสำนักจากมารดาและเพื่อนร่วมชั้นของนาง นางรู้แค่ว่ามีการต่อสู้ที่ยากลำบากนอกด่าน ลุงเซี่ยกำลังจะพาท่านพ่อและท่านตาของนางออกจากนอกด่านเพื่อต่อสู้กับชาวเป่ยเจวี๋ยในปีนี้ และไม่สามารถกลับเมืองหลวงเพื่อใช้เวลาปีใหม่กับมารดาและบุตรสาวได้
ในวันแรกของปีใหม่ ฮูหยินเซี่ยกำลังจะกลับไปบ้านเดิมของนาง ดังนั้นในวันส่งท้ายปีเก่า นางจึงบอกให้เมิ่งลี่ฮว๋าพาฉางอวี้สองพี่น้องไปที่จวนเซี่ยเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาล
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หากเว่ยฉีหลินไม่ได้กลับมายังเมืองหลวงในช่วงปีใหม่ พวกเขาจะเฉลิมฉลองเทศกาลเช่นนี้ อย่างไรก็ตามปีนี้มี เซี่ยเจิงเพิ่มขึ้น และดูเหมือนว่าจะมีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิมมาก
ฉางหนิงส่งเสียงดังเมื่อชมดอกไม้ไฟ ฮูหยินเซี่ยและเมิ่งลี่ฮว๋ายังคงคุยกันที่โต๊ะอาหารเย็น
ผู้ใหญ่สองคนและเด็กเล่นกันอย่างดุเดือดอยู่พักหนึ่ง และฉางหนิงก็เหมือนหมูตัวน้อยที่ง่วงนอนเมื่อเล่นเหนื่อย
ฉางอวี้ห่มผ้าให้นางด้วยผ้าห่มหนาๆ แล้ววางนางนอนบนเตียงนุ่มๆ ในห้องอุ่น
นางดื่มสุราผลไม้มากเกินไปในระหว่างมื้ออาหาร และเมื่อนางเล่นบนหิมะและจุดประทัดข้างนอกสักพัก นาไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมหรือความแรงของสุรา ใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง และจิตใจของนางเริ่มสับสน
ในห้องอุ่นมีผ้าห่มไม่มากนัก จึงมีอ่างถ่านวางไว้ใต้โต๊ะ นางจึงนอนลงบนโต๊ะและหรี่ตาลงสักพักเพื่อรอให้เมิ่งลี่ฮว๋าและฮูหยินเซี่ยคุยกันให้เสร็จก่อนแแล้วค่อยกลับจวน
เมื่อเซี่ยเจิงเข้ามา เขาเห็นว่านางกำลังหลับอยู่ในห้องอุ่น
ข้างนอกมีลมแรงและมีหิมะตก เขาถอดกระเป๋าสะพายออกจากไหล่ของฉางอวี้
ฉางอวี้ตอบอย่างคลุมเครือ แต่นางก็หลับลึกเพราะฤทธิ์สุราและไม่ได้ตื่น
เซี่ยเจิงหลับตาลงและมองดูใบหน้าที่แดงระเรื่อของนางภายใต้แสงเทียน และดวงตาของเขาก็ตกลงไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มของนาง
เงาเทียนแกว่งไปมา และชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับหอบหายใจเล็กน้อย เขามองย้อนกลับไปที่หญิงสาวที่ยังคงนอนหลับอย่างสงบอยู่ที่โต๊ะ หลังจากปิดประตูห้องอุ่นแล้วจากไป ขนตายาวที่ปิดไว้ของหญิงสาวก็สั่นสองครั้ง
ริมฝีปากสีแดงสดอยู่แล้วบวมเล็กน้อยภายใต้แสงเทียน
……
ทันทีที่ปีใหม่ผ่านไป ก่อนที่ฉางอวี้จะเข้าพิธีปักปิ่น ก็มีข่าวร้ายมาจากนอกด่าน
ท่านตาของนางได้รับบาดเจ็บสาหัสในสนามรบ
เมิ่งลี่ฮว๋ามีความกังวลอย่างมาก แต่นางอยู่ไกลห่างจากเมืองหลวงหลายพันลี้ นางเป็นหญิงอ่อนแอ และบุตรสาวคนเล็กของนางอายุน้อยกว่าห้าขวบ นางไม่สามารถรีบไปอยู่เคียงข้างบิดาของนาง เพื่อดูแลอาการบาดเจ็บของเขาได้ในช่วงเวลานี้
ฉางอวี้เสนอตนออกไปนอกด่านในนามของมารดาเพื่อไปเยี่ยมท่านตาของนาง เมิ่งลี่ฮว๋ารู้ว่าบุตรสาวของนางฝึกฝนศิลปะการต่อสู้กับสามีตั้งแต่นางยังเป็นเด็ก หลังจากมาถึงเมืองหลวง นางก็ไม่เคยละเลยทักษะดาบของนาง นางมักจะฝึกฝนกับบรรดาองครักษ์อยู่เสมอ และหลังจากชั่งน้ำหนักในที่สุดนางก็ตอบตกลง
ในวันที่ฉางอวี้ออกเดินทางไปทางเหนือ เซี่ยเจิงก็ขี่ม้าออกจากเมืองไปส่งนางเป็นระยะทางกว่าสิบลี้
เมื่อพวกเขาแยกทางกัน เขาก็มอบป้ายประจำตัวให้นาง “ป้ายประจำตัวนี้นี้สามารถระดมทหารของข้าได้ หากเจ้าประสบปัญหาใดๆ ที่นั่น อย่าลังเลที่จะเรียกระดมพวกเขา”
ฉางอวี้รับป้ายประจำตัวแล้วถามเขาว่า “เจ้ามอบมันให้ข้า แล้วเจ้าล่ะ?”
ลมพัดแรงและหิมะตกหนักมาก เซี่ยเจิงนั่งบนหลังม้าและมองไปยังเมืองหลวงแล้วพูดว่า “ข้าไม่สามารถกลับไปตอนนี้ได้”
ฉางอวี้มีความเข้าใจอย่างคลุมเครือในสิ่งที่เขาพูด ความสำเร็จของเซี่ยหลินซานในการส่งกองกำลังไปทางเหนืออาจเกี่ยวข้องกับความจริงที่ว่าเขาไปที่กัวจื่อเจี้ยนเพื่อเป็นอาจารย์
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงใช้ประโยชน์จากมือที่ยาวของเขาและโน้มตัวลงจากหลังม้า เขาแตะศีรษะของนางเหมือนตอนที่เขายังเป็นเด็กและพูดว่า “เมื่อได้พบท่านแม่ทัพเมิ่งแล้ว ฝากทักทายท่านแม่ทัพผู้เฒ่าแทนข้าด้วย”
ฉางอวี้กล่าวว่า “อืม”
เซี่ยเจิงหยิบกล่องผ้าไหมอีกกล่องจากอ้อมแขนของเขาแล้วมอบให้นาง “อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของเจ้าแล้ว ข้าอยากจะเก็บไว้ให้เจ้าตอนวันเกิดและมอบให้เจ้าเป็นของขวัญในพิธีปักปิ่น แต่ข้าทำได้เพียงมอบให้กับเจ้าล่วงหน้าเท่านั้น”
ฉางอวี้เปิดมันออกดู และพบว่ามันเป็นปิ่นปักผมที่สร้างขึ้นอย่างประณีตมาก มันเป็นสีขาวทั้งหมด ยกเว้นสีแดงเลือดนกพิราบที่ปลาย ซึ่งเหมือนกับแสงจากดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือที่ทำให้ปิ่นปักผมมีพลังทางจิตวิญญาณ
นางขมวดคิ้ว “มันแพงเกินไป……”
แค่ดูความวิจิตรของหยกก็จะรู้ว่ามันพิเศษจริงๆ
เซี่ยเจิงหัวเราะ “ของขวัญวันปักปิ่นของเจ้า ข้าจะมอบของที่ไม่ไว้หน้าเจ้าได้อย่างไร?”
ฉางอวี้ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร ดังนั้นนางจึงนิ่งเงียบ
เซี่ยเจิงมองนางอย่างจริงจัง “รอจนกว่าเจ้าจะไปถึงที่นั่น ข้ามีอะไรจะพูดกับเจ้า”
ฉางอวี้ลดสายตาลงและพยักหน้าเล็กน้อย
เซี่ยเจิงก้าวถอยหลังเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เดินทางปลอดภัย ระวังตัวด้วย”
รถม้าเคลื่อนไปไกลท่ามกลางหิมะ เมื่อฉางอวี้เปิดม่านแล้วมองย้อนกลับไป นางยังคงเห็นชายหนุ่มขี่ม้ายืนอยู่บนทางลาดต่ำด้วยท่าทางที่สง่างามราวกับต้นสน
เซี่ยเจิงไม่คาดคิดว่าการจากลาครั้งนี้จะทำให้เขาเกือบจะสูญเสียหญิงสาวผู้นั้นไปตลอดกาล
……
เมื่อปลายเดือนสอง รายงานการรบจากดินแดนทางเหนือ ถูกส่งกลับไปยังเมืองหลวงที่อยู่ห่างออกไปแปดร้อยลี้อีกครั้ง
ฮ่องเต้ทรงพิโรธมากหลังจากอ่านรายงานการรบ และขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งหลายในราชสำนักก็ตกตะลึงเช่นกัน
แม่ทัพของหน่วยสอดแนมของสุยทั่วรู้สึกไม่พอใจกับการตัดสินใจของเซี่ยหลินซานที่จะอยู่ในเส้นทางนี้ เพื่อที่จะแข่งขันความชอบทางทหาร เขาจึงนำกองทหารของเขาลึกลงไปในทะเลทรายเพื่อไล่ล่าศัตรู กองทัพเป่ยเจวี๋ยที่สิ้นหวังก็ขาดอาหารเป็นเวลาหลายวัน พวกเขาจึงหันไปโจมตีจิ่นโจวด้วยเจตนาฆ่า แต่การป้องกันของจิ่นโจวนั้นก็อ่อนแอ
กองทัพเป่ยเจวี๋ยรู้สึกตื่นเต้นมาก พวกเขาเปิดการโจมตีที่รุนแรงยิ่งขึ้นราวกับหมาป่าที่กำลังจะตายและดิ้นรนแย่งอาหาร
เมิ่งซูหย่วนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสได้สั่งให้อพยพผู้คนในเมืองและสวมชุดเกราะของเขาไปที่กำแพงเมืองเพื่อป้องกัน หลานสาวของเขาที่เข้าร่วมกองทัพ ได้หยิบป้ายประจำตัวออกมาจากที่ไหนสักแห่ง และได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มชนชั้นสูง และสั่งให้ทหารของเขาพาเมิ่งซูหย่วนออกไป ขณะที่นางสวมชุดเกราะและไปที่กำแพงเมืองเพื่อบัญชาการการรบ
ต่อมานางทนไม่ไหวอีกต่อไป เพื่อซื้อเวลาให้ผู้คนในเมืองอพยพได้มากขึ้น นางจึงนำกองทัพที่เหลือหลบหนีไปในทิศทางตรงกันข้ามเพื่อล่อศัตรู ในที่สุดนางก็ถูกชาวเป่ยเจวี๋ยบังคับให้โดดลงหน้าผา และไม่ทราบถึงความเป็นความตายของนาง
เซี่ยหลินซานนำกองทัพของเขากลับมาช่วยเหลือได้ทันเวลา และจิ่นโจวก็ได้รับการช่วยเหลือ ผู้คนในเมืองมีเวลาเพียงพอที่จะอพยพ และไม่มีผู้เสียชีวิต
หลายคนไปตามหาหลานสาวของเมิ่งซูหย่วน แต่ก็ยังไม่มีข่าวกลับมา
เมื่อเมิ่งลี่ฮว๋าได้ยินข่าวร้ายครั้งแรก นางก็ร้องไห้จนหมดสติไป
เมื่อเซี่ยเจิงได้ยินข่าว เขาก็รีบตรงไปที่วังหลวง
ไม่มีใครรู้ว่าเขาพูดอะไรกับฮ่องเต้ หลังจากออกมาจากวัง เขาไม่แม้แต่จะเข้าไปในบ้าน เขาเพียงแต่สั่งให้คนกลับไปส่งข้อความ แล้วเขาก็รีบไปทางเหนือ
การเดินทางระยะทางแปดร้อยลี้ต้องใช้เวลาสามถึงห้าวันในการเดินทาง เซี่ยเจิงเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน และเขาใช้เวลาสองวันครึ่งในการไปถึงจุดที่ฉางอวี้ตกลงมาจากหน้าผา
โชคดีที่มีแม่น้ำสายใหญ่อยู่ข้างใต้ เขาค้นหาไปตลอดทางและถามทุกคนที่เขาพบ และในที่สุดก็พบนางในครึ่งเดือนต่อมาในตำบลเล็กๆ ชื่อตำบลหลินอัน
สามีภรรยาสูงอายุคนหนึ่งแซ่จ้าว พบนางที่ธารน้ำแข็ง พวกเขาคิดว่านางจะแข็งตายแล้ว จึงอยากจะฝังศพของหญิงสาวที่พวกเขาไม่เคยพบมาก่อน หลังจากย้ายนางกลับมา พวกเขาก็พบว่านางยังคงหายใจอยู่
ชายชราเคยเป็นหมอรักษาสัตว์ เขาพยายามรักษาม้าตายเหมือนม้าเป็นและให้ยาแก่หญิงสาว โดยไม่คาดคิด หญิงสาวคนนั้นแข็งแกร่งมากและรอดชีวิตมาได้
หลังจากนอนกลางดินกินกลางทรายมาเป็นเวลาครึ่งเดือน เซี่ยเจิงก็ยืนอยู่ในสภาพมอมแมมที่ประตูลานบ้านของตระกูลจ้าว ตะไคร่สีเขียวหิมะสีขาวตกลงบนสันหลังคาซึ่งอยู่ไม่ไกลใต้บ้าน หน้าต่างไม้โทรมครึ่งหนึ่งเปิดออก
ที่หน้าหน้าต่าง เด็กผู้หญิงสวมเสื้อคลุมเก่ามีรอยปะชุนนั่งอยู่บนเตียง นางถือชามยาและดื่มยาด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
ดวงตาของเซี่ยเจิงเปลี่ยนเป็นสีแดงกะทันหัน
เขาก้าวไปข้างหน้า แต่เขารู้สึกโล่งใจ ความเหนื่อยล้าที่นอนไม่หลับมาเกือบครึ่งเดือนหายไปอย่างรวดเร็ว และดวงตาของเซี่ยเจิงก็มืดลงและเขาก็หมดสติไป
ฉางอวี้ได้ยินเสียงดังและบางอย่างล้มลงกับพื้น นางหันกลับมามองชายหนุ่มที่นอนอยู่ตรงประตู นางถือชามยาและมองดูท่านป้าที่เฝ้าอยู่ข้างเตียง
เซี่ยเจิงตื่นขึ้นมาอีกครั้งและพบว่ามีเพียงชายชราแซ่จ้าวเท่านั้นที่คอยดูแลเขาอยู่ข้างเตียง เขาต้องทนกับความหนาวเย็นและไอสองครั้ง และพูดด้วยเสียงแหบแห้ง “ผู้หญิงที่ข้าตามหาอยู่ที่ไหน?”
ชายชราพูดว่า “แม่นางผู้นั้นได้รับบาดเจ็บที่ขาและลุกจากเตียงไม่ไหว ตอนนี้นางกำลังพักฟื้นอยู่ห้องข้างๆ”
เซี่ยเจิงหันศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่าง หิมะตกมาหลายวันแล้ว และวันนี้ไม่ค่อยได้เห็นแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างไม้ที่ทำจากกระดาษ ความอบอุ่นมีไม่มากนัก แต่ก็ทำให้ใจคนรู้สึกอบอุ่น
เมื่อชายชราออกไปทำงานช่างไม้ เซี่ยเจิงก็พยุงร่างที่ป่วยสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้อง
หน้าต่างในห้องตรงข้ามยังคงเปิดอยู่ เซี่ยเจิงหยุดอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง มีหญิงสาวอาบแสงแดดอันอบอุ่น นางหวีขนสีขาวของไห่ตงชิงอย่างอ่อนโยนด้วยนิ้วที่มีรอยแผลเป็น และกระซิบอะไรบางอย่างด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปากเป็นครั้งคราว
เซี่ยเจิงจับกรอบหน้าต่างและมองดูเป็นเวลานาน
ในที่สุดฉางอวี้ก็สังเกตเห็นเขาและหันศีรษะไปมองมาทางเขา “เจ้าตื่นแล้วเหรอ? เจ้ายังไม่หายจากอาการไข้เลย อย่าออกมารับลม ไม่งั้นเจ้าอาจมีไข้อีกในตอนกลางคืน”
เซี่ยเจิงยังคงจ้องมองนางและพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม “ข้าเกือบจะคิดว่าหาเจ้าไม่เจอแล้ว”
ฉางอวี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วถามว่า “จะเป็นอย่างไรถ้าหาข้าไม่เจอจริงๆ”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “จะต้องหาให้เจอ อยู่ต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ”
ฉางอวี้ยังคงยิ้ม “เช่นนั้นตอนนี้เจ้าหาเจอ แล้วอย่างไรล่ะ?”
เซี่ยเจิงพูดว่า “ข้าอยากถามว่าเจ้าอยากแต่งงานกับข้าไหม”
ฉางอวี้เอียงศีรษะ “นี่คือสิ่งที่เจ้าพูดในวันนั้นเมื่อเจ้าส่งข้าออกจากเมืองหลวง เจ้าต้องการบอกสิ่งนี้กับข้าหรือ?”
ชายหนุ่มที่ดูป่วยและดูซีดเซียวจับที่กรอบหน้าต่างแล้วตอบช้าๆ “ใช่”
เขาดูมั่นคงและดื้อรั้น
ฉางอวี้กล่าวว่า “ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่ต้องการล่ะ?”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “แม้ว่าเจ้าจะได้รับบาดเจ็บที่ขาและไม่สามารถเดินได้ ข้าก็จะมัดเจ้าไว้และแต่งงานด้วยกัน”
ฉางอวี้หัวเราะอีกครั้ง “เจ้าดื้อรั้นขนาดนี้ได้อย่างไร?”
เซี่ยเจิงพูดอย่างจริงจัง “ข้าไม่เคยเป็นคนดีเลย”
ฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตบศีรษะแล้วพูดว่า “แปลกมาก ข้ารู้สึกเหมือนเจ้าพูดแบบนี้กับข้าเสมอ”
นางไม่สามารถหยุดหัวเราะได้เมื่อพูดแบบนี้ “เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เมื่อข้าได้รับบาดเจ็บและหมดสติ ข้ามีความฝันที่น่าสนใจมาก ในความฝัน คนที่ได้รับบาดเจ็บและมาอยู่ที่นี่กลายเป็นเจ้า และข้าก็กลายเป็นบุตรสาวของครอบครัวพ่อค้าขายเนื้อ”
เซี่ยเจิงฟังสิ่งที่นางพูดและพูดว่า “ถ้ามันสามารถเป็นเหมือนสิ่งที่เจ้าฝันถึงได้ ข้าก็ยินดีที่จะทนทุกข์ทรมานเพื่อเจ้า”
ฉางอวี้ส่ายศีรษะ “ในความฝันมันเจ็บปวดเกินไป เจ้าและข้าต่างสูญเสียบิดามารดาไป ตอนนี้ทุกสิ่งดีขึ้นแล้ว”
เซี่ยเจิงกล่าวว่า “โง่นัก ความฝันย่อมไม่ใช่ความจริง”
ฉางอวี้พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ มันต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่ๆ ในฝันเจ้าเป็นเขยแต่งเข้าด้วยซ้ำ!”
มันแปลกจริงๆ……
เซี่ยเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง และเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสีหน้าค่อนข้างจะพูดไม่ออก “แต่ละวันเจ้าคิดอะไรอยู่”
ฉางอวี้ชูสามนิ้วทันที “ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าไม่มีอะไรให้ละอาย ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เจ้าเป็นเขยแต่งเข้าจริงๆ……”
เซี่ยเจิงขัดจังหวะนางทันที “มีหลี่ฮวายอันอยู่ในความฝันหรือเปล่า?”
ฉางอวี้เป็นเด็กซื่อสัตย์ และนางก็พยักหน้า “ใช่ๆ”
เมื่อเห็นใบหน้าของเซี่ยเจิงน่าเกลียด ฉางอวี้จึงพูดด้วยความงุนงง “ในฝันข้าไม่ได้ลอกการบ้านของเขา ในฝันเป็นเจ้าสอนให้ข้าอ่านหนังสือ”
เซี่ยเจิงรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น แต่แล้วนางก็พูดว่า “แต่ในฝันข้ายังมีคู่หมั้นอีกด้วย……”
เส้นเลือดบนหน้าผากของเซี่ยเจิงกระตุก เขาไม่รู้ว่าเขาออกคำสั่งกับใคร “เตรียมรถม้าทันทีแล้วพานางกลับไปที่จวนของข้า!”
ฉางอวี้เฝ้าดูองค์รักษ์ลับหลายคนกระโดดลงมาจากหลังคา และรีบคว้าขอบหน้าต่างอย่างระมัดระวัง จ้องมองเขาแล้วพูดว่า “เจ้าจะทำอะไร”
เซี่ยเจิงกัดฟัน “มัดเจ้ากลับไปแต่งงาน!”
ราตรียาวนาน ความฝันมากหลาย[4]
ท้องฟ้าสูง อากาศแจ่มใส และมีลมพัดเบาๆ
ฉางอวี้เกาะติดกับขอบหน้าต่างและคร่ำครวญ “ข้าไม่แต่ง! ข้าอยากเข้าร่วมกองทัพสังหารศัตรูและกลายเป็นแม่ทัพ!”
[1] พิธีสวมกวาน - ‘กวาน’ คือ เครื่องประดับชั้นสูงของจีนในสมัยโบราณ โดยเอาไว้ใช้ครอบศีรษะที่บ่งบอกถึง เกียรติยศบรรดาศักดิ์ของบุคคลนั้น เพราะจำกัดแค่เฉพาะคนชนชั้นสูงเท่านั้น เมื่อลำดับชนชั้นต่างกัน ลักษณะของ ‘กวาน’ ก็จะแตกต่างกันออกไปด้วย การสวม ‘กวาน’ เริ่มสวมได้เมื่อเด็กชายมีอายุครบ 20 ปีเต็ม ก็จะมีพิธีที่เรียกกันว่า “จี๋กวาน (及冠)” แต่มีบ้างที่บางคนอายุแค่ 16 ปีก็สามารถเริ่มเข้าพิธีได้แล้ว
[2] ซังกง - คือการคำนวณปริมาตรของรูปทรงต่างๆ ใช้สำหรับงานก่อสร้าง
[3] เก้าคำนวณ คือ
(1) ฟางเถียน (方田) ซึ่งก็คือการคำนวณขนาดของพื้นที่ โจทย์โดยหลักคือที่นา
(2) ซู่หมี่ (粟米) คือการคำนวณปริมาณตามน้ำหนักของข้าวและธัญพืชชนิดต่างๆ เช่น ข้าวฟ่างน้ำหนักเท่านี้เทียบเท่ากับข้าวเจ้าน้ำหนักเท่าไหร่ เป็นต้น
(3) ซวยเฟิน (衰分) แปลตรงตัวคือการซอยย่อยหรือการหาร
(4) สาวก่วง (少广) แปลตรงตัวคือเพิ่มจากน้อยไปมาก ซึ่งก็คือการคูณ
(5) ซังกง (商功) คือการคำนวณปริมาตรของรูปทรงต่างๆ ใช้สำหรับงานก่อสร้าง
(6) จวินซู (均输) คือการคำนวณเปรียบเทียบอัตราส่วน เช่น เมื่อวานมีเกลือจำนวนเท่านี้ ขนส่งมาด้วยระยะทางหนึ่งร้อยหลี่ คิดเป็นเงินเท่านี้ ถ้าวันนี้มีเกลือน้อยลงหนึ่งส่วนสี่ ขนส่งด้วยระยะทางแปดสิบหลี่ ควรคิดเป็นเงินเท่าไหร่ เป็นต้น
(7) อิ๋งปู้จู๋ (盈不足) แปลตรงตัวคือกำไรขาดทุน ซึ่งก็คือการแก้สมการโดยมีโจทย์เป็นการคำนวณเงินๆ ทองๆ เช่น หากจะซื้อรถม้าสักคัน ถ้าออกเงินคนละห้าตำลึง จะขาดเงินเก้าสิบตำลึง ถ้าออกเงินคนละห้าสิบห้าตำลึง จะมีเงินเหลือสิบตำลึง ถามว่ามีคนออกเงินกี่คนและรถม้าราคาเท่าไหร่ เป็นต้น
(8) ฟางเฉิง (方程) คือการแก้สมการ เช่น มีวัวห้าตัวแพะสองตัว รวมเป็นมูลค่าสิบตำลึง แต่ถ้าวัวสองตัวแพะห้าตัวจะรวมมูลค่าได้แปดตำลึง ถามว่าวัวและแพะต่างมีราคาเท่าไหร่ เป็นต้น
(9) โกวกู่ (勾股) คือการคำนวณความสัมพันธ์ในเรขาคณิต (Pythagoras’ theorem) เช่นการคำนวณองศาและความยาว เป็นอีกหนึ่งทักษะสำหรับใช้ในงานก่อสร้าง
[4] ราตรียาวนาน ความฝันมากลหาย - เวลายิ่งช้า อุปสรรคยิ่งมีมาก หรือมีการเปลี่ยนแปลงได้ตลอด