บทที่ 179 ตอนพิเศษ พบกันอีกครั้ง
เซี่ยเจิงไม่ได้พูดอะไรอีกเลยจนกระทั่งเขาออกมาจากจวนจิ้นเหวินกง และขึ้นไปบนรถม้า
ฉางอวี้เปิดปากของนางหลายครั้งเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจและแปลกประหลาด แต่เซี่ยเจิงที่กำลังนั่งอยู่อีกด้านหนึ่งของรถม้า ดูเหมือนว่าจะมีสมาธิอย่างมาก โดยที่ดวงตาของเขาปิดลง นางกลัวที่จะรบกวนเขา ดังนั้นนางจึงเงียบไป
รถม้าแล่นผ่านเมืองที่พลุกพล่านโดยมีม่านกั้น ด้านนอกมีเสียงดังและพลุกพล่าน แต่ภายในเงียบสงบและรกร้าง
ฉางอวี้นั่งอย่างเรียบร้อยบนตั่งที่ปูด้วยผ้าไหมนุ่มๆ และมองไปที่คนที่นั่งตรงข้ามเป็นครั้งคราว
จริงๆ แล้วนางกังวลนิดหน่อยว่าจะเข้ากับ “พี่ชาย” คนนี้ได้อย่างไร หลังจากที่เขาหายไปจากชีวิตมานานกว่าห้าปีแล้วกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง
ตอนที่นางยังเด็ก ความประทับใจแรกที่มีต่อเซี่ยเจิงคือการที่นางถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนของฮูหยินเซี่ย และหยอกล้อพลางชี้ไปที่เด็กชายตัวเล็กๆ ที่กำลังฝึกดาบอยู่ในลานบ้าน นางยิ้มแล้วพูดกับนาง “อาอวี้ ดูสิ สามีตัวน้อยของเจ้ากำลังฝึกดาบอยู่!”
ต่อมาเมื่อนางโตขึ้น เมื่อใดก็ตามที่นางไปจวนเซี่ย ฮูหยินเซี่ยก็จะหัวเราะและหยอกล้อนางเสมอว่า “ลูกสะใภ้ในอนาคตของข้ามาหาข้าอีกแล้วเหรอ?”
นางมองไปที่ดาบไม้เล็กๆ ของเซี่ยเจิง และทั้งสองก็ดึงมันไปด้านข้างโดยไม่มีใครเต็มใจที่จะปล่อย เมื่อใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง ฮูหยินเซี่ยก็ดุเซี่ยเจิงทันที
“เจ้าเด็กหน้าเหม็น แม่บอกอยู่ว่าอาอวี้จะเป็นภรรยาในอนาคตของเข้า นี่เจ้ายังกล้ารังแกภรรยาตัวน้อยของเจ้าอีกหรือ?”
ดังนั้นดาบไม้เล็กๆ ที่เซี่ยเจิงฝึกฝนมาหลายปีจึงตกเป็นของนาง
มารดาของนางสอนนางว่าอย่าหยาบคายและเอาสิ่งของของคนอื่นมาเป็นของตน เมื่อนางคืนดาบไม้เล็กๆ ให้กับเซี่ยเจิง เด็กชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่ก็หันหน้าไปทางอื่นแล้วพูดว่า “ของที่ข้าให้เจ้าแล้ว ก็เป็นของของเจ้า”
ในเวลานั้นพวกเขาไม่รู้ความหมายของมัน และเนื่องจากฮูหยินเซี่ยพูดหยอกล้ออยู่บ่อยครั้ง พวกเขาจึงรู้สึกว่าพวกเขาควรจะเข้ากับอีกฝ่ายได้ดี
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ดูเหมือนว่าเขาควรจะดีกับนาง
เมื่อนางประสบปัญหา เขาก็ย่อมเป็นคนตามเช็ดตามล้างเช่นกัน
ต่อมา เมื่อนางไปที่สำนักศึกษาและเรียนรู้เกี่ยวกับความกตัญญู ความภักดี ความน่าเชื่อถือ มารยาท ความยุติธรรม และความซื่อสัตย์ นางก็พอเข้าใจอย่างคลุมเครือว่านี่เป็นสิ่งที่ผิด
ชายและหญิงควรใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง เว้นแต่จะได้รับคำสั่งจากบิดามารดาหรือคำแนะนำของแม่สื่อ
เรื่องหยอกล้อที่ฮูหยินเซี่ยพูดถึงอยู่เสมอตอนอายุยังน้อย นางไม่รู้ว่านั่นเป็นคำสั่งของบิดามารดาหรือไม่
แต่นางก็ไม่ค่อยรบกวนเซี่ยเจิงมากอีกต่อไป หากมีอะไรเกิดขึ้น นางจะแก้ไขมันด้วยตัวเอง
ครั้งเดียวที่นางริเริ่มขอความช่วยเหลือจากเซี่ยเจิงคือตอนที่เขาเอาชนะกงชินอ๋องซื่อจื่อ
นางยังคงจำแผ่นหลังที่บางแต่แข็งแกร่งของชายหนุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่ในโถงบรรพบุรุษ รอยแส้ฉีกขาดและสะเก็ดเลือดสีแดงเข้มบนเสื้อผ้าของเขา และรัศมีแสงจางๆ ของแดดที่ส่องเข้ามาจากด้านนอกประตูห้องโถงบรรพบุรุษ ส่องแสงบนไหล่ของชายหนุ่มและสะท้อนผมสีดำ เช่นเดียวกับคางสีซีดของเขาและคำพูดของเขา “ถือได้ว่าเป็นการระบายความแค้นให้เจ้า การลงโทษนี้ไม่นับว่าเป็นอะไร”
ความรู้สึกที่สั่นไหวราวกับว่าหัวใจของนางถูกตีด้วยกลองอันหนักหน่วง นางไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลยตั้งแต่เกิดมา
แต่เมื่อนางไปพบเขาอีกครั้ง นางได้ยินเขาบอกฮูหยินเซี่ยว่าเขาถือว่านางเป็นน้องสาวของเขาเท่านั้น
พวกเขาบอกว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน แต่ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด ดังนั้นฉางอวี้จึงรู้สึกว่าพวกเขาควรจะสุภาพต่อกันมากกว่านี้
นางสุภาพกับเขา แต่เขากลับไม่มีความสุขเลยและถึงกับดุนางด้วยซ้ำ
คำถามที่ว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับเขาในอนาคตทำให้นางสับสนมากยิ่งขึ้น
แต่ก่อนที่นางจะพบกับการวางตัวที่เหมาะสม นางก็กลับไปยังเมืองหลวงพร้อมกับแม่ของนางและฮูหยินเซี่ย ในขณะที่เซี่ยเจิงหันหลังกลับไปที่ค่ายทหาร
เป็นเวลาห้าปีแล้ว เป็นเรื่องปกติที่จะแสดงความคำนึงถึงกันผ่านเพียงจดหมายเท่านั้น
ตอนนี้จู่ๆ บุคคลคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ นาง รูปร่างหน้าตาและอารมณ์ของนางก็เปลี่ยนไปอย่างน่าสะเทือนใจจากเมื่อก่อน ปัญหาที่กวนใจนางในตอนนั้นดูเหมือนจะยากขึ้นแล้ว
ฉางอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย และเมื่อดวงตาของนางมองข้ามใบหน้าของเซี่ยเจิงอีกครั้ง ชายที่หลับตาและงีบหลับก็ลืมตาขึ้นมาทันที
สายตาของคนทั้งสองเพียงสบตากัน
ฉางอวี้ไอแห้งๆ แล้วถามว่า “รถม้าเป็นหลุมบ่อ เจ้าหลับได้หรือ?”
คนที่อยู่ตรงข้ามเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามแทน “เมื่อครู่ คนที่อยู่ในจวนจิ้นเหวินกงคือใคร?”
ฉางอวี้พูดอย่างตรงไปตรงมา “สหายร่วมชั้นของข้าในสำนักศึกษา หลี่ฮวายอันหลานชายของอาจารย์หลี่”
ลมพัดม่านข้างหน้าต่างรถ และแสงริบหรี่ตกลงมาบนใบหน้าที่เหมือนหยกของเซี่ยเจิง ดวงตาของเขาหลับไปครึ่งหนึ่ง ขนตายาวของเขาตก และสายตาของเขาดูไม่ชัดเจนอยู่พักหนึ่ง เขาเพียงแต่ถามคำถามที่ไม่ชัดเจน “เจ้าสองคนคุ้นเคยกันมากเหรอ?”
ฉางอวี้ยืดหลังของนางโดยไม่รู้ตัว
มีเพียงความคิดเดียวในใจ ’ถ้าให้เขารู้ว่านางกับฉีซูมักจะลอกการบ้านของหลี่ฮวายอัน จะต้องถูกลงโทษแน่นอน
นางไอเบาๆ ทันทีและพูดว่า “เราทุกคนเป็นสหายร่วมชั้นกัน ดังนั้นจึงมีความรู้สึกถึงมิตรภาพของสหายร่วมชั้น”
เซี่ยเจิงมองดูการปกปิดของนางและหรี่ตาลงเล็กน้อย
ความรู้สึกคลั่งไคล้ซึมเศร้าในใจของเขายิ่งแย่ลงไปอีก และเขาก็หลับตาอีกครั้งด้วยความรำคาญ
เมื่อเห็นว่าเขาหยุดพูด ฉางอวี้ก็ถามว่า “คราวนี้เจ้ากลับมาเจอท่านป้าเซี่ยหรือยัง?”
เซี่ยเจิงปล่อย “อืม” ออกมาจากจมูกของเขา
โทนเสียงเย็นมาก
ฉางอวี้คิดว่านางถามคำถามโง่ๆ คนแรกที่เขาอยากเจอเมื่อกลับมาต้องเป็นมารดาของเขาสิ และนางก็หยุดพูดไปตลอดทาง
โชคดีที่รถม้าใช้เวลาเดินทางไม่นานและมาถึงจวนเมิ่งก่อนที่ฉางอวี้จะลงจากรถ นางก็ถามอย่างสุภาพ “พี่ชาย ทำไมไม่มาดื่มชาที่จวนของข้าสักพัก แล้วค่อยเดินทางกลับจวนล่ะ?”
เรียกเขาว่า “พี่ชาย” อีกครั้ง ดูเหมือนจะออกเสียงยากสักหน่อย
ในที่สุดเซี่ยเจิงก็ลืมตาขึ้น “ข้าต้องไปบ้านท่านลุงของข้าและจะแวะไปเยี่ยมท่านน้าเมิ่งวันหลัง”
ฉางอวี้พยักหน้าและโบกมือให้เขาเมื่อเขากระโดดลงจากรถม้า “ลาก่อนพี่ชาย!”
เซี่ยเจิงดูเหมือนจะขมวดคิ้ว และเขาไม่พูดอะไรสักคำ เขาก็ลดม่านรถลงแล้วจากไป
ฉางอวี้มองดูรถม้าที่ออกไปที่ประตูจวนด้วยแววตาสับสนเล็กน้อย “อารมณ์ของเขาเพิ่มขึ้นตามความสูงของเขาหรือเปล่า?”
ทันทีที่นางเข้าไปในบ้าน เกี๊ยวหิมะตัวน้อยก็พุ่งมาหานาง
“พี่หญิง พี่หญิง มีนกตัวใหญ่อยู่ที่บ้าน!” ฉางหนิงกอดนางไว้แน่นที่ต้นขาของนาง แล้วยื่นมือออกไปทำท่าทางอย่างตื่นเต้น
ฉางอวี้มองเข้าไปในลานบ้านและเห็นเหยี่ยวอยู่ในกรง
ไม่ใช่ตัวที่ส่งจดหมายให้นางกับเซี่ยเจิง เจ้าตัวนี้จะเล็กกว่าเล็กน้อยราวกับว่ามันยังไม่โตเลย มันเป็นสีขาวทั้งหมด ยกเว้นขนที่มีลายเล็กน้อยบนหาง ซึ่งทำให้เป็นที่จดจำได้ง่าย
นางดูดีใจและถามเมิ่งลี่ฮว๋า “ท่านแม่ สิ่งนี้มาจากไหน”
เมิ่งลี่ฮว๋ายิ้มและพูดว่า “โหวน้อยส่งมันมาที่นี่โดยบอกว่ามอบมันเป็นของขวัญให้เจ้า”
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉางอวี้จางลงเล็กน้อย นางเดินไปที่กรงและเอื้อมมือไปแตะหัวของไห่ตงชิง แต่ไม่คาดคิด เหยี่ยวตัวนี้ดุร้ายมากมันเริ่มจิกนางทันที
เมิ่งลี่ฮว๋าพูดอย่างกังวล “อย่าเพิ่งจับมัน! โหวน้อยบอกว่า ไห่ตงชิงนี้จะต้องฝึกให้เชื่องด้วยเสียงสัญญาณ……”
ฉางอวี้คว้าคอของไห่ตงชิงและตบหัวของมันสองครั้ง
เมื่อฉางอวี้สัมผัสหัวของมันอีกครั้ง ขนบนคอของมันก็ฟูฟ่อง แต่มันก็ไม่กล้าขยับอีก
นางหันไปหาเมิ่งลี่ฮว๋าแล้วพูดว่า “เด็กดี”
เมิ่งลี่ฮว๋า “…”
หลังจากหยอกล้อไห่ตงชิงสักพัก ฉางอวี้ก็กลับไปที่เรือนของนาง นางปีนขึ้นไปบนหลังคาแล้วนอนบนกระเบื้องสีเขียว มองดูท้องฟ้าสีฟ้าใสด้วยความงุนงง
จริงๆ แล้วนางไม่ชอบเมืองหลวงเลย
มีกฎเกณฑ์มากมายที่นี่
เมื่อนางไปกัวจื่อเจี้ยนครั้งแรก กงชินอ๋องซื่อจื่อก็อยู่ที่นั่นด้วย อีกฝ่ายไม่กล้ายั่วยุนางอีกต่อไป แต่ก็แอบสั่งไม่อนุญาตให้เด็กผู้หญิงวัยเดียวกันเล่นกับนาง
มีบุตรสาวของนายทะเบียนคนหนึ่งมาเล่นกับนาง เขาและกลุ่มเด็กๆ จึงมารังแกนาง นางโกรธมากจนตีเขาอีกครั้ง แต่ด้วยความช่วยเหลือของฮูหยินเซี่ยในการช่วยขอร้อง เรื่องนี้จึงคลี่คลายหลังจากที่มารดาของนางพานางไปขอโทษกงชินอ๋องซื่อจื่อ
มารดาของนางลงโทษนางด้วยการคุกเข่าบนพื้นหินเพื่อไตร่ตรองความผิดของนาง แต่นางบอกว่านางทำถูกแล้ว
สีหน้าของมารดาของนางดูเศร้ามากในเวลานั้น แต่นางยังคงบอกว่า “อาอวี้ ในโลกนี้ บางครั้งแค่กำลังของเรามันก็ไม่เพียงพอ และเป็นเรื่องผิดที่จะทำอะไรเกินกำลังของตน”
ตอนนั้นนางไม่เข้าใจเรื่องนี้ดีนัก แต่เมื่อนางกลับมากัวจื่อเจี้ยนอีกครั้งและพบว่าเด็กผู้หญิงทุกคนไม่ต้องการเล่นกับนาง แม้แต่บุตรสาวของนายทะเบียนยังหลีกเลี่ยงนาง นางก็รู้สึกเศร้าและเสียใจ
นางเข้าใจอย่างคลุมเครือว่าที่นี่ไม่จำเป็นต้องจริงใจและตรงไปตรงมา นางแค่ต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่ผู้คนที่นี่กำหนด ไม่เช่นนั้นนางจะถูกตัดขาดในฐานะคนประหลาด
ต่อมานางก็กลายเป็นสหายที่ดีกับฉีซูโดยไม่คาดคิด และเด็กผู้หญิงที่หลีกเลี่ยงนางก่อนหน้านี้ก็เริ่มเข้าหานางอย่างช้าๆ
นางรู้ว่าเหตุผลก็คือฉีซูมีสถานะที่สูงกว่ากงชินอ๋องซื่อจื่อ
หากพวกเขาเข้าใกล้นางอีกครั้ง พวกเขาจะไม่ถูกเล่นงาน และพวกเขายังสามารถผูกมิตรกับฉีซูได้
ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้ายมีสี่คำคือ “แสวงหาข้อดี หลีกเลี่ยงข้อเสีย” (趋利避害)
นางไม่ชอบที่นี่ ทุกคนอาศัยอยู่ภายใต้หน้ากาก
ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา นางมักจะฝึกดาบเมื่อนางอารมณ์ไม่ดี เฉพาะเมื่อนางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะฟันแทงเท่านั้นที่นางรู้สึกว่านางเป็นอิสระ
บางครั้งนางก็อิจฉาเซี่ยเจิง เขาฉลาดมากเขารู้แล้วว่าเขาจะต้องเจอกับอะไรเมื่อกลับถึงเมืองหลวง ดังนั้นเขาจึงอยากจะอยู่นอกด่านมากกว่า?
เด็กสาววางศีรษะบนแขนของนาง เคี้ยวหญ้าหางหมาจิ้งจอก และหลับตาท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น
คงจะดีไม่น้อยหากนางสามารถกลับไปยังทางเหนือได้
จวนเว่ย
เซี่ยเจิงเข้าไปในลานบ้านและถูกพ่อบ้านนำทางผ่านทางเดิน เขาพบกับชายหนุ่มในชุดคลุมสีแดงเข้ม เขาดูเหมือนเขาอายุเพียงยี่สิบต้นๆ เท่านั้น แต่คิ้วของเขาเต็มไปด้วยรูปลักษณ์ที่มั่นคงซึ่งแพร่หลาย
ใบหน้าของเขาดูดี แต่เพียงแวบเดียวก็ทำให้ผู้คนคิดว่าเขาเป็นคนที่มีบุคลิกอ่อนแอมาก
เซี่ยเจิงตะโกนเรียกจากระยะไกล “ญาติผู้พี่ ท่านจะออกไปข้างนอกหรือ?”
เว่ยซูไป๋พยักหน้าเบา “เกิดอุทกภัยน้ำทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี ฝ่าบาทได้มอบความรับผิดชอบที่สำคัญเช่นนี้ให้กับองค์รัชทายาท ตำหนักตงกงต้องจัดการ ข้าจะรับช่วงต่อภายหลังเท่านั้น”
เขาเป็นจิ้นซื่อเมื่ออายุสิบเจ็ดปี และตอนนี้เขาเป็นขุนนางขององค์รัชทายาท
เซี่ยเจิงยิ้มและพูดว่า “เรื่องบ้านเมืองเป็นสิ่งสำคัญ คราวนี้ข้าไม่รีบร้อนออกจากเมืองหลวง ยังมีเวลาเหลือเฟือที่จะได้พบปะกัน”
เว่ยซูไป๋กล่าวถามไถ่และพูดว่า “ท่านแม่กับท่านอายุ่งอยู่ในครัว ส่วนท่านพ่อก็อยู่ในห้องหนังสือ เจ้าไปที่นั่นได้เลย”
ในฤดูใบไม้ผลิของเดือนสาม พืชพรรณในลานบ้านก็เต็มไปด้วยความสวยงามเช่นกัน
เซี่ยเจิงนั่งบนเก้าอี้นวมชิดผนังมองดูชายวัยกลางคนที่อยู่ไม่ไกลซึ่งกำลังเขียนเอกสารราชการและกล่าวว่า “ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา พ่อของข้าใช้จ่ายเงินในการป้องกันชายแดนปกติเพียงยี่สิบส่วน เขาต่อสู้กับคนเป่ยเจวี๋ยมาเป็นเวลานานและในที่สุดอำนาจของชาวเป่ยเจวี๋ยก็หมดลง ตอนนี้ตราบใดที่ราชสำนักดึงเงินและเสบียงอาหารออกมาได้เพียงพอ เราก็ตรงไปที่รังของชาวเป่ยเจวี๋ย ตาเฒ่าเหล่านั้นในราชสำนักเหล่านั้นเสนอการสงบศึกครั้งนี้ นั่นไม่ได้หมายความว่าให้ชาวเป่ยเจวี๋ยพักฟื้นกำลังในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าหรอกเหรอ?”
“ครั้งนี้ข้ามาเมืองหลวงในนามของท่านพ่อเพราะต้องการโน้มน้าวให้ฝ่าบาทส่งกองทหารไปยังฐานทัพเป่ยเจวี๋ยโดยตรง เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต”
ชายวัยกลางคนที่อ่านเอกสารทางการฉบับสุดท้ายก็วางพู่กันลงในที่สุด เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์ที่เย็นชาและแหลมคมของเขาเหมือนกับของเซี่ยเจิงทุกประการ ยกเว้นว่ามีรอยย่นเล็กน้อยที่มุมดวงตาของเขา “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าพวกเขาเป็นเพียงคนแก่ที่ต่อต้านสงคราม”
สีหน้าของเซี่ยเจิงเริ่มเข้มงวด และดวงตาของเขาก็เฉียบคมทันที
เว่ยเหยียนวางเอกสารไว้ด้านข้างและมองดูหลานชายของเขาด้วยท่าทางที่ซับซ้อน “ข้ารู้ว่าพ่อของเจ้าต้องการที่จะทำลายชาวเป่ยเจวี๋ยโดยสิ้นซาก สงครามเพิ่งจะรุนแรงขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ชาวเป่ยเจวี๋ยคิดว่าพวกเขาสามารถกินชิ้นเนื้อนี้ได้ พวกเขาถูกล่อลวงให้โจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า กลืนกินอำนาจของแคว้น แต่ในสายพระเนตรของพระองค์อาจไม่เป็นเช่นนั้น”